Love

မှတ်ချက်။ လက်တွေ့ မစမ်းသပ်ရန်နှင့် အပျင်းပြေ အပျော်ဖတ် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းသက်သက် မျှသာလျှင် ဖြစ်ပါကြောင်း။

အခန်း – ၁ (ရမ်ဘို)

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ် မိုးပေါက်ကျသံတွေက အတော်ကလေး ပြင်းထန်နေသည်။ တဖျောက်ဖျောက် မည်ရုံသာမကဘဲ တဒုန်းဒုန်း တအုန်းအုန်းနှင့် နားစည်ပင် ကွဲထွက်မတတ် ဆူညံလွန်း လှပေသည်။ သွပ်မိုးသုံးထပ်တိုက် အဆောက်အဦ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ဖြစ်၍လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဆူညံလွန်းနေခြင်းဖြစ်မည်။ မိုးသံလေသံကြားမှာ သူမ အာခေါင်ခြစ်မျှစူးစူးဝါးဝါးဟစ်အော်နေသံကို ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ကြားနိုင်လိမ့်မည် မထင်ပါချေ။

ဟန်နီတစ်ယောက် သူမအိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ကြမ်းပြင်ထက်မှာ လေးဘက်ထောက် မှောက်ခုံရက် ကုန်းမှောက်အိပ်ကာဖြင့် အမှောင်တကာ့အမှောင်ထဲမှာ အသိပ်သည်း အနက်ရှိုင်းဆုံးဖြစ်သော ရာဂအမှောင်ကမ္ဘာထဲကို လုံးလုံးလျားလျားကြီး ကျရောက်နစ်မွန်းမိလျက်ရှိပေသည်။

သူမနှင့်အတူ ရှိနေသူက သူမနှင့်အရင်းနှီးဆုံးလည်းဖြစ် အနေနီးစပ်ရာကနေ သူမအနေနှင့် အတူနေချစ်သူ အဖော်မွန်ကောင်းအဖြစ် အားလုံးထဲကမှ သီးသန့်ထုတ်နှုတ်ရွေးချယ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမတို့ အဖြစ်က သဒ္ဓါလွန်၍ တဏှာနယ်ကျွံမိကြသည့်အဖြစ်မျိုးလို့သာ ဆိုရချေတာ့မည်။

သူ့နာမည်က ရမ်ဘို (ခေါ်) ဘို။ မြန်မာအမည် ရန်ကြီးအောင် လို့ခေါ်သည်။ ကျားကျားလျားလျားနှင့် အရွယ်ရောက်ပြီး သူမအပေါ်အကြင်နာတရားကြီးမားလှစွာဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ ငြိုငြင်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ အနားကနေ တစ်ဖဝါးမခွာ သူမသွားလေရာနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေတတ်သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။

အဟမ်း… အဟမ်း … အိမ်ထဲမှာ နှစ်ယောက်ထဲရှိတုန်း ကေခိုင် နဲ့ ကျနော် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုမေ့လျော့ကာ လျှာချင်းစီးချင်းထိုးနေတဲ့ အချိန် ချွဲမကြပ်ပဲဆိုးနေမှန်းသိသာလွန်းတဲ့ အောင်ကျော် ရဲ့ ချောင်းဟန့်သံကြီး ထွက်လာတော့ ကေခိုင် ကသူ့နို့အုံပေါ်ရောက်နေတဲ့ကျနော့် လက်ကို အမြန်ဆွဲချလိုက်တယ်…ရှက်လဲရှက်သွားပုံပဲ အောင်ကျော် …မင်း အထဲဝင်လာတာ အသံလေး ဘာလေး ပေးပါလာကွာ… အော်… ရဲလေးရယ် …အိပ်ဇော ပေါက်နေတဲ့ ငါ့ဆိုင်ကယ်ကြီး ခြံထဲဝင်လာတောင်မကြားဘူးလားကွာ… ဟုတ်လား မင်းဆိုင်ကယ်သံကဒီနေ့မှတိုးနေသလားလို့ အဟီး… ကိုယ့်အပစ်နဲ့ကိုယ်မို့ ကျနော် အောင်ကျော့်ကိုသွားဖြဲပြလိုက်တယ်… သူ့မိဘတွေရှိတဲ့ တောင်ကြီးကို ခဏအလည်သွားတဲ့ အိမ်ရှင် သန်းဇော် လဲရောက်မလာပါစေနဲ့အုံးလို့လဲဆုတောင်းရသေးတာ …ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဆိုပီး ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့အိမ်သော့အပ်သွားတဲ့ အတွက် မောင်မင်းကြီးသား ကျန်းမာပါစေချမ်းသာပါစေပေါ့ … လီး…တိုး ရမှာလား ပိုကျယ်လာတာကွ မင်းတို့ သာမွှန်နေလို့မကြားတာ… ဟာ …နင်နော် ဘာမွှန်ရမှာလဲ ကေခိုင် ကပြောပီး အနည်းငယ်တွန့်ကြေနေတဲ့ အင်္ကျီကို ဆွဲဖြန့် ကာထရပ်တော့ အောင်ကျော်က သွားတော့မှာလား ကေခိုင်… နင်ကလဲ ငါကစတဲ့ဟာကို အေးဆေးလုပ်ပါဟ (အဲလေ) နေပါဟ…အိမ်ကပြန်အုံးမှာလား ညပဲရောက်တော့မယ် ပြန်လာနေရအုံးမှာပေါ့ မနေဘူးပြန်ပီ …နောက်ကျရင် အမေဆူလိမ့်မယ် ညပါမထွက်ရရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေဟာ ပျှမ်းမျှအားဖြင့် အသက် (၁၃)၊ (၁၄)နှစ်လောက်မှာ ရာသီသွေးစပေါ်ပြီး အပျိုဖေါ်ဝင်ကာစဖြစ်သည်။ အစပထမမှာ လစဉ်မမှန်သေးပေမယ့် ပျောက်လိုက်ပေါ်လိုက်နဲ့ အစပြုပြီး နောက်ပိုင်းမှာလစဉ်မှန်သွားပါသည်။ဒီလိုရာသီသွေးစပေါ်ပြီး အပျိုဖေါ်ဝင်ပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဟိုမုန်းဓါတ်တွေဖွံ့ဖြိုးပြောင်းလဲမှုကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်မျိုးစလုံးမှာ ပြောင်းလဲမှုများ သိသိသာသာဖြစ်ပေါ်လာပါတော့သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရင်သားနို့လေးတွေဟာ တစ်ဖြေးဖြေးစူထွက်လာပြီး ဖွံ့ဖြိုးမှုကိုစတင်လာပါတော့သည်။

ချိုင်းမွှေးလေးတွေစပြီး ပေါက်လာတတ်သလို ပေါင်ကြားက အင်္ဂါဇာတ်မှာလည်း အမွှေးလေးတွေအစပြုပြီး ပေါက်လာပါသည်။တင်သားတွေလည်း ကားလာပါသည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲလာမှုအနေနဲ့ကတော့ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေက အပျိုဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ယောင်္ကျားလေးတွေကို အရင်တုံးကထက်ပိုပြီး သတိထားလာမိပါသည်။ အချစ်စိတ်ဆိုတာလည်း အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့စိတ်ထဲမှာစ၍ သန္ဓေတည်ခဲ့ရပါသည်။ငယ်စဉ်ခလေးဘဝတုန်းက မိန်းခလေးသဘာဝလှချင်ပချင်တာရှိခဲ့ပေမယ့် အပျိုဖြစ်လာတာနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့အလှအပတွေကို ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ယောင်္ကျားလေးတွေ သတိထားမိစေချင်သည်။ ကိုယ့်ရဲ့အလှအပကို ယောင်္ကျားလေးတွေမြင်စေချင်တယ်။ ဂရုတစိုက်ရှိစေချင်လာပါသည်။ ဒီလိုဖြစ်အောင်လည်း အလှအပကို အရင်တုန်းကထက် ပိုပြင်၊ ပိုဂရုစိုက်ပြီး မြင်သာထင်သာအောင် နေတတ် ထိုင်တတ်တာမျိုးတွေ လုပ်လာပါသည်။

ဒါကိုအများက အပျိုလုပ်သည် ဟု ကင်ပွန်းတပ်ကြပါသည်။နောက်အသက်(၁၅) (၁၆)နှစ်လောက်ရောက်လာတော့ ကျွန်မတို့ မိန်းခလေးတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့အလှအပကို ယောင်္ကျားလေးတွေက ဂရုတစိုက်ရှိရုံသာ မဟုတ်တော့ဘဲ ယစ်မူးစွဲလန်းစေချင်လာပါသည်။ ဒါ့အပြင် ယောင်္ကျားလေးတွေနဲ့လက်ပွန်းတတီး နေရတာရင်းရင်းနှီးနှီးနေရတာတွေကို ခုံမင်လာပြီး မိန်းခလေးတွေမှာ လိင်စိတ်တွေ ပေါ်လာတာကိုဒီအသက်အရွယ်မှာထင်ထင်ရှားရှား သိသာလာရပါသည်။ဒီအချိန်မှာဘဲ ကျွန်မတို့မိန်းခလေးတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ယောင်္ကျားလေးတစ်ဦးတစ်ယောက်ကို စွဲလန်းတာမျိုးအဲဒီယောင်္ကျားလေးနဲ့ အတူအနားမှာရှိနေတာ ရင်ထဲမှာကြည်နူးကျေနပ်နေရတာမျိုးတွေကနေစပြီး အဲဒီယောင်္ကျားလေးကနေ ကိုယ့်ကိုလာပြီးထိတာကိုင်တာ၊ နမ်းတာမျိုးတွေကို လိုလိုလားလား ဆန္ဒတွေဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါသည်။ ဒီကနေစပြီးကျွန်မတို့ မိန်းခလေးတွေဟာ ရည်းစားတွေထားကြပြီး ကာမမှုကို ရှေးရှုလာပါတော့သည်။

နွေရာသီပူအိုက်သော ကာလမို့ ထင်ပါရဲ့……။ ခင်မြင့်ဟာ ဘောလီအင်္ကျီလေးသာ ဝတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေ၏။ အိုက်စပ်ပူလောင်နေသဖြင့် လူးလွန့်ရင်းနှင့် ခါးကထမီဟာလည်း ပေါင်ရင်းထိကို လန်တက်နေသည်။ သတိရလို့ကြည့်လိုက်တော့ မိမိကိုယ်သည် ခင်မြင့်၏ ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်လျှက်သား ရှိနေသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူပျိုသိုးလေးတစ်ယောက်နှယ် ရင်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသလို ဒူးများကလည်း မနိုင်ချင်အောင် ဖြစ်လာသည်။ ညွတ်ခွေကျလာသဖြင့် ကုတင်ကို အားပြုလိုက်မိ၏။ သိမ့်ကနဲ ကုတင်လှုပ်သွားသဖြင့် ခြင်ထောင်အတွင်းမှ ခင်မြင့်သည်…

“….ကိုလွင်လား….. လာလေ… ဘာပြုလို့ ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်နေတာလဲ……”

ဆိုတဲ့ ခင်မြင့်ရဲ့ အိပ်ချင်မူးတူးခေါ်သံကြောင့် မောင်မောင်တစ်ယောက် ညို့ချက်မိသလို ဆတ်ကနဲ ကုတင်ပေါ်က ခြင်ထောင်ထဲကို ရောက်သွားရသလို လူဟာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေရသည့်အဖြစ်……။

“…..ကိုလွင်… ဘာဖြစ်နေတာလဲ.. တလှုပ်လှုပ်နဲ့….”

လို့ပြောဆိုပြီး မောင်မောင်ရဲ့ကိုယ်လုံးကို သူမဘက်ဆွဲလိုက်သည်။ ဒိတ်ကနဲ ရင်အစုံဟာ အပြင်ကို ပြုတ်ထွက်သွားပလားဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်ရသည်။

နွေးထွေးနူးညံ့သော ခင်မြင့်ရဲ့လက်အစုံနဲ့ အဖက်ခံလိုက်ရတော့ မောင်မောင်တို့ သွေးဆူလာပြီး အေးအေးမော်နဲ့ ဖိုက်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံကလည်း သူ့ကို တွန်းအားပေးနေသည်မို့ မောင်မောင်ရဲ့လက်တွေဟာ ခင်မြင့်ရဲ့နောက်ကျောကို သိုင်းယှက်ဖက်တွယ် လိုက်ပြီး နီထွေးစွတ်စိုနေတဲ့ ခင်မြင့်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို ဖိကပ်နမ်းစုပ်လိုက်သည်။

ကိုထွန်းလူတို့ မြို့တက်တိုင်း မစန်းစန်းနှင့် ပြူးကျယ်တို့က ချိန်းချိန်း လိုးနေကျ ဖြစ်သည်..။ အိမ်ချင်းကလည်း တောင်ဖက်မြောက်ဖက် ကပ်လျက်သားဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဖြစ်နေကြသည်ကို မည်သူမျှ မရိပ်မိကြ..။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက် အသက်ချင်းကလည်း အလွန်ကွာသည်..။ ထို့ကြောင့်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က မရိပ်မိကြခြင်း ဖြစ်သည်..။ ပြူးကျယ်အသက်က အခုမှ ၁၈ နှစ်ထဲ ဝင်စ..။ မစန်းစန်း အသက်က ၃၆ နှစ် ရှိပြီမို့ ပြူးကျယ်ထက် ၁၈ နှစ်ခန့် ကြီးသည်..။

လမွှေးလေးတွေ က ရေးတေးတေးပေါက်လာပြီ ဖြစ်၍ ပြူးကျယ်တစ်ယောက် လူပျို အတောင်အလက်လေးတွေ ထလာပြီ..။ လူပျိုကြီး ကိုမောင်ရှိန် သင်ကြားပြသထားသဖြင့် ဂွင်းလည်း တိုက်တတ်နေပြီ..။ ကိုမောင်ရှိန်က သူ့အဖေနှင့် ညီအစ်ကို တစ်ဝမ်းကွဲမို့ ဦးလေးဝမ်းကွဲ တော်စပ်သည်..။ သို့သော် ကိုမောင်ရှိန်က ပြူးကျယ်ကို သူငယ်ချင်းပေါင်း ပေါင်းသည်..။ မိန်းမ အကြောင်းတွေ ပြောပြသည်..။ ရွာထဲက လင်ငယ်နေ ၊နောက်မီးလင်းသော မိန်းမတွေကို ပြောပြသည်..။ ဘယ်မိန်းမမျိုးက တဏှာရာဂ ကြီးသည် ၊ စောက်ခေါင်း ဘယ်လောက်နက်သည် ၊ ကြာကြာလိုးမှ အားရသည် ၊ စသည်ဖြင့် တောထဲမှာ တွေ့တိုင်း ပြောပြသည်..။ သူ့အိမ်သွားလျင်လည်း ပြောသည်..။

ပန်းဆိုးတန်းကားဂိတ်က ထုံးစံအတိုင်း စည်ကားနေ၏။ ညနေ ရုံးတွေဆင်းချိန်ဆို ကားဂိတ်မှာ တန်းစီနေကြတဲ့ လူတွေက အလှူပေးနေတဲ့ မဏ္ဍပ်ရှေ့က တန်းစီစောင့်နေကြတဲ့ ကလေးတွေလို ကျိတ်ခဲနေကြသည်..။

ဆရာမခင်မာဆွေ တစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်..။ အထက်တန်းပြ ကျောင်းဆရာမ ဖြစ်ပေမယ့် အသက်က (၃၉) နှစ်သာ ရှိသေးသည်..။ အရပ် အနည်းငယ် ပုကာ ခါးနည်းနည်းတုတ်စ ပြုလာပေမယ့် အိမ်ထောင်သည် မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ လှပနေသေးသူပင်..။ အထူးသဖြင့် ဖင်အိုးကြီးတွေက အဆီတက်ကာ တင်းသထက်တင်း၊ ကားသထက် ကားနေခြင်းက သူမကို ပို၍ အလှတိုးစေသည်..။ အချိန်ပိုရှိသဖြင့် (၅) နာရီခွဲသာသာလောက်မှ ကျောင်းဆင်းခဲ့ရခြင်းကြောင့် ယခုလို ကားဂိတ်မှာ ကားစောင့်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ တာမွေအထိ ပြန်ရမည်မို့ အထူးကားပဲ စီးဖို့ ဆုံးဖြတ်ကာ ဆိုက်ရောက်လာသော အထူးကားကို အပြေးအလွား တက်ခဲ့ရသည်..။

“ ဟို ရှေ့နားလေးကို တိုးပေးကြပါဗျာ…။ အကူအညီတောင်းတာပါ..။ ဟိုဘက်က အစ်ကိုက ဟိုးနောက်လေးကို လျှောက်ပေးပါဗျာ..။ ဟုတ်ကဲ့.. ကားခလေးတွေ..”

ညနေ ရုံးဆင်းလူကြပ်ချိန်တွင် လူပို မတင်ပါဘူး ဆိုတဲ့ အထူးကားတွေကလည်း ကြပ်ညှပ်နေသည်..။ သာမန်ကားတွေလို အထဲတွင် ခုံများဖြုတ်ထားသဖြင့် အလယ်လူသွားလမ်းလေးတွင် မတ်တတ်ရပ်ခရီးသည်များ ဖင်ချင်းပေါက်ကာ တိုးကျိတ်နေကြရသည်။

သိန်းဝင်း တစ်ယောက် ရေမိုးချိုး အဝတ်အစားလဲပြီး ဘောလုံးပွဲကြည့်ဖို့ ဦးချိန်တီရဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘက်ကို ထွက်လာတော့ အချိန်က ညဆယ်နာရီရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့က မီးပျက်ရက် ဖြစ်သောကြောင့် တစ်လမ်းလုံး မှောင်မဲနေသည်။ မီးစက်ထွန်းဖို့နေနေသာသာ မီးလာရင်တောင် ထွန်းဖို့ အိမ်ရှေ့မီးတိုင် မရှိသည့် သူ့ရွာထဲက အိမ်တွေ ဒီအချိန်ဆို တစ်ရေးတောင် ရနေလောက်ကြပြီ။ မအိပ်သေးတဲ့ အိမ်တစ်ချို့မှ ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်ကလည်း မှိန်ပြပြသာ…..။

လရောင်ကိုပဲ အားကိုးလို့မရတာရယ် အရေးအကြောင်းရယ်မှာ သုံးဖို့ သုံးတောင့်ထိုး ဓာတ်မီးကတော့ မပါမဖြစ်ပေ။ ဒီနေ့ သိပ်ကြိုက်ရသည့် အင်္ဂလန်ပရီးမီးယားလိဂ် ဘောလုံးအသင်း မန်ချက်စတာယူနိုက်တက်ပွဲ ရှိတာကြောင့် သိန်းဝင်းတစ်ယောက် တစ်မနက်လုံး ယောက်ယက်ခက်နေတာဖြစ်သည်။ အလုပ်မှာ ဘာလုပ်လုပ် ကပျက်ကချောနှင့် အလွဲလွဲအချော်ချော် ပျာပျာသဲလဲ ဖြစ်နေသည့်သူ့ကို ဝပ်ရှော့ဆရာ ကိုတောကြီးတို့က ဆဲရတာလည်း အာပေါက်မတတ်ပင် ဖြစ်နေမှာ သေချာသည်။

ရွာလယ်မှာ ဖွင့်ထားသည့် ဦးချိန်တီရဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နဲ့ သူနေသည့် အိမ်က မိနစ် ၂၀ လောက်သာ လျှောက်ရပေမယ့်လည်း မန်ယူနိုက်တက်ပွဲ ဖြစ်တာကြောင့် လူများမှာ ကြိုသိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သိန်းဝင်းတစ်ယောက် ဘောလုံးပွဲမစခင် နှစ်နာရီလောက်အလိုကတည်းက ကြိုထွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ မီးပျက်ရက် ဖြစ်ပေမယ့်လည်း ဦးချိန်တီက ဘောလုံးပွဲလာသည့်ရက်တိုင်း မီးမလာလည်း မီးစက်နိုးပြသောကြောင့် ဆိုင်မှာ လင်းထိန် ဆူညံ နေမှာ သေချာသည်။

ကျော်က အမူးသမားတစ်ယောက် ဒါပေမဲ့မိဘအမွေအိမ်တစ်လုံး နဲ့လယ်ဆယ်ဧက ရှိတယ်။လယ်ကို မိဘလက်ထက်ထဲက လုပ်လာတဲ့ စာရင်းငှားနဲ့လွှဲထားပြီး ကျနော်ကတော့ ကိုယ့်အိမ်ခြံ ထဲမှာ အသီးအနှံ စိုက်စားပြီး အေးအေး ဆေးဆေးနေတယ်။ကျော်တို့ရွာက မြို့နဲ့အလှမ်းမဝေးပေမဲ့ ဆက်သွယ်ရေးလမ်း မရှိလို့ ခေါင်တယ်။ အိမ်ခြေနည်းလို့ ခြံကျယ် ကြီးတွေနဲ့နေကြတယ်။ ကိုယ်ခြံဝန်း ထဲအပင်တွေ မျိုးစုံအောင်စိုက်ကြလို့ ဥယျာဉ်ခြံ ကြီးတွေ ဖြစ်လို့ တစ်အိမ်နဲ့တစ်အိမ်တောင် မမြင်ရဘူး။ဒါပေမဲ့ရွာ လယ်လမ်းမကြီးကို ဗဟိုထားလို့ အိမ်တန်းတန်းထားလို့ ရွာက သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိပြီး သာယာတယ်။ရွာထိပ်ကနေ ရွာအဆုံးထိခြံကျယ်ကြီးတွေနဲ့နေကြလို့ ရွာတန်းရှည်တယ်လို့ထင်ရပေမဲ့ အိမ်ခြေကငါးဆယ်သာသာ ပဲရှိပါတယ်။ဒါတောင် ရွာအနောက်ဖက် တောထဲမှာ ဝါးခြံစောင့် ကော် ခြံစောင့် နေကြတဲ့ သူတွေပါပေါင်း မှအဲ့လောက်ရှိတာပါ။ကျော့်အိမ်က ရွာအဆုံး မှာရှိတယ်။ တောထဲ မှာနေတဲ့ ဖိုးငအေးက တောအရက် ကောင်းကောင်း ချက် တတ်တယ် ဒါပေမဲ့ သူကဆင်းရဲတော့ ချက်မရောင်းနိုင်ဘူး။ ရွာမှာကလည်းအရက်သောက်တာ ဆိုလို့ ကျနော်ရယ် ငအေးရယ် ဖက်ကြီးရယ် ကာလသား ခေါင်း အောင်ကြီးရယ်လောက်ပဲ သောက်တာဆိုတော့ စီးပွားမဖြစ်ဘူးလေ။အဲ့ဒီတော့ သောက်တဲ့ ကျနော်တို့ တွေက အရက်ချက်ဖို့ တန်ဆာပလာတွေ ဝယ်ပေး ငအေးက အရက်ချက် နောက်တူတူစုသောက်ကြတာ ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ကျနော်တို့တွေက ဆူဆူပူပူ မလုပ်ဖူး ဖက်ကြီးဝါးခြံထဲမှာ တဲထိုးပြီး အဲ့မှာသောက်ကြ ငအေးမိန်းမက အမြည်းတွေ ကျော်လှော်ချက်ပြုပ် ပေးတာနဲ့ မြည်း ပြီး ဇရက်မင်း စည်းစိမ် ခံကြတယ်။

ခိုင်ရွှေဝါမြအခက် ကြွေရက်တယ်စော

အချိန်မှာ 1938-ခုနှစ်ဖြစ်ပေသည်။

ရေနံမြေသပိတ် တပ်မတော်ကြီး ရန်ကုန်မြို့တော် သို့ချီတက်သွားသည်မှာ ရက်သတ္တပတ် ပင် ပြည့်မြောက်ခဲ့သည့်အချိန်ပင်ဖြစ်ပေသည်။

ရေနံမြေ မြို့တော် ၏ အရှေ့ဖျား ရွာစုလေးဝယ် တပ်မတော်ကြီးနှင့်တပါတည်း ချီတက်သွားကြပြီဖြစ်သော အိမ်ရှင်ယောကျာၤး များမရှိသလောက်ပင်

ဖြစ်သဖြင့် မိန်းမသား ချည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဖြစ်ရကား ခြောက်သွေ့၍ နေပေသည်။

ရွာဖျားထိပ်တွင် အထီးကျန်ဘဝ ပမာ ဆောက်လုပ်ထားသည့် တဲငယ် တလုံးအတွင်းဝယ် တချက်-တချက် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခတ်လိုက်သည့် လေ၏ လှုပ်ရှုားမှုကြောင့် လင်းတခါ

မှုံတလှည့်ဖြင့် ညိမ်းလုညိမ်းဆဲ မီးရောင်အောက်တွင် ခံစားနေရသည့် ဝေဒနာကြောင့် မချိမဆံ ညဉ်းညူ နေသည့်

လူမမာ၏ ဘေးတဘက်တချက်တွင် စိုးရိမ်ခြင်း ကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေသည့် အသက် ၃၅နှစ် မိန်းမတယောက်နှင့် အသက် ၁ရနှစ်ခန့်မိန်းမပျိုလေးတယောက် တို့ဖြစ်ကြသည်။

“ကိုထွန်းခင် ရှင်တော်တော်ဘဲ အခံရခက်နေသလားဟင် “ ထိုလူမမာ၏ ဇနီးက ဘေးမှာစောင့်၍ ထိုင်ကြည့်ရင်း ဂရုဏာသက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

“အေးကွယ်…..ငါ့ရင်ထဲမှာ ဘလောင်ဆန်နေတာပဲ ထားခင်ရယ်” လူမမာသည် လွန်စွာအားအင် ရုတ်လျော့သော လေသံဖြင့်ဖြေကြား၏ ။

နောင်လတ် ပါးစပ်ကြီး ခါးလည်ကို ဖြတ်နင်းခံလိုက်ရသော ကျော်စံကေး ပါးစပ်နှယ် ပြဲသွား၏။

“အားပါး …. အောက်စလွတ်နေတာကွ.. အဟီး”

ထိန်ဝင်းနှင့် သန်းရှိန်တို့နှစ်ယောက် .. သံပတ်ပေးထားသော စက်ရုပ်များနှယ် လှုပ်စိလှုပ်စိ လမ်းလျှောက်နေရာမှ.. နဖားကြိုးအဆွဲခံလိုက်ရသလို.. တုံ့သွားသည်။ ချာကနဲ ခေါင်းနှစ်လုံးက နောင်လတ်ကြည့်ရာသို့ လိုက်ကြည့် ကြသည်။ ထိန်ဝင်းက .. ဟိုက်ကနဲ အော်၏။ သန်းရှိန်က မျက်ကြီးပြူးပြီး… ဂလုကနဲ တံတွေးမြိုချ၏။

“ပေါ်တင်ကြီး..”

သုံးယောက်သား ..လမ်းမအလယ်မှာ တန်းစီရပ်နေမိကြသည်။ နှစ်ထပ် ပျဉ်ထောင်အိမ်ကလေးက သားနားသပ်ရပ်သည်..။ ပြူတင်းပေါက်များကို ကြည်ပြာရောင် ဇာလေးများ ချိန်ဆွဲထားသည်။ အိမ်ရှေ့နှင့် လူသွားလမ်းကလေး တစ်ခုမျှသာဝေးပြီး ခြံကကျဉ်းမြောင်းသည်။ ခေါင်းရင်းဘက်၌ ရေစင်တစ်ခု ရှိ၏။ ရေစင်အောက် ကြိမ်ကုလားထိုင်လေးပေါ်၌ လှပကျော့ရှင်း ပြေပြစ် နုထွား အားပါးပါးကြီး တစ်ယောက်က ဒူးနှစ်ဖက် ပူးထပ်ကာ စာဖတ်နေ သည်…။ ပူးထပ်ထားသော ညာပေါင်ရင်းအထိ ထမီလေးက ဟောင်းလောင်း..။ ဖြူဖွေးဥနေသော အတွင်းသား အစိုင်အခဲကြီးများကို သုံးယောက်သား အမဲသားသည် ဘေး၌ထိုင်နေသော ခွေးမျက်လုံးမျိုးဖြင့် ဝင်းလက်စွာ ကြည့်နေကြ၏။