မတော်တရောတွေ.....
အခန်း (၁)
ရန်ကုန်မြို့ မောင်ထော်လေးလမ်းရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခု၏ ဧည့်ခန်းအတွင်းတွင် လူနှစ်ယောက် တီးတိုးစကားပြောနေကြသည်။ တစ်ယောက်က အရပ်အနည်းငယ်ပုသော လူရည်သန့် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပထမလူထက် အသက်အနည်းငယ်ကြီးပုံရပြီး လူကောင်ထွားထွား၊ အသားညိုညို မြင့်မြင့်နှင့် ဖြစ်သည်။
”အစ်ကိုညိုကလည်း ဒါလေးတောင် ဖြစ်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးလား။”
လူထွားကြီးက အရပ်ပုပုလူကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ပြောသည်။
”ဇော်ကြီးကလဲကွာ… ငါလည်း တစ်နေကုန်ထွက်ပြီး လိုက်ရှာနေတာပဲ အခုဟာက စီမံချက်ရှိလို့တဲ့ကွ”
”ဟူး”
ဇော်ကြီး ဆိုသော လူထွားကြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
”ဇော်ကြီးကလဲကွာ…. စိတ်မပျက်ပါနဲ့ … နောက်တစ်ခေါက်တော့ ရမှာပါကွာ…။ အရင် အခေါက်တွေကလည်း ငါရအောင် ရှာပေးခဲ့တာဘဲဟာ…”
ကိုညိုဆိုသောလူက လေပြေထိုး၍ ဇော်ကြီးကိုဖျောင်းဖျသည်။ ဇော်ကြီးက ကုလားထိုင်နောက်မှီပေါ် လှန်၍တင်ထားသော သူ့ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်သည်။ ဒီကိစ္စမျိုးနှင့် ပတ်သက်လာလျင် ဇော်ကြီးကို ဖျောင်းဖြ၍ရမည် မဟုတ်မှန်း ကိုညို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပဲခူးတိုင်း ညောင်လေးပင်မြို့နယ်အတွင်းရှိ ကြာအင်းကြီးရွာမှာနေသော လူများဖြစ်ကြသည်။
ဇော်ကြီးက ရွာမှာ သစ်ခွဲစက်ရှိသည်။ ကိုညိုက သူ့မန်နေဂျာ ဖြစ်သည်။ ဇော်ကြီးက လူပျိုကြီးဖြစ်ပြီး ကိုညိုက ကလေးနှစ်ယောက်အဖေ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်လလျှင် နှစ်ခေါက်လောက် ရန်ကုန်သို့ တက်၍ ပျော်ပါးနေကြဖြစ်သည်။ အခု သူတို့ပျော်ပါးရာ ကြက်လေးတွေက ပျောက်ခြင်းမလှပျောက်၍ နေသည်။ ကိုညို တစ်နေ့ခင်းလုံး လှည့်ရှာတာတောင် တစ်ယောက်မှ မရခဲ့ပေ။ ကိုညို ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိဖြစ်နေသည်။ ဇော်ကြီး သူ့ အပေါ် ငြိုငြင်မှာလည်း ကြောက်သည်။ ပစ္စည်းကလည်း ရှာမရ ဖြစ်နေသည်။