Love

မှားမိလေသောအခါ...

2024-11-20

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

သက်ထွေး ရင်တွေခုန်နေမိသည်။ သူတကယ်ပဲ ကြုံရတော့မည်လား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အင်သွားတာလား၊ မကြာခင် အဖြေပေါ်တော့မှာပဲလေ။

သူဆိုင်ကယ် အစုတ်ကလေးနှင့် စစ်ကိုင်းတံတားကို ဖြတ်ကာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ညွှန်လိုက်သော ဟက်ပီးဟော်တယ်လေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်တာက ကောင်ကလေးကို တစ်နေ့လုံး တစ်ခန်းယူမည် ညမအိပ်ဟု ပြောကာ အခန်းတစ်ခု ယူကာ ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်။ နောက်တော့ အခန်းရှိရာသို့ တက်လာလိုက်သည်။

အခန်းလေးထဲမှာ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်လေး တစ်လုံးနှင့် သိပ်အကျယ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း သပ်သပ်ယပ်ယပ် ရှိသည်။ အတွင်းထဲက တံခါးလေးတစ်ချပ်တွေ့လို့ တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဝရံတာ သေးသေးလေး တွေ့ရသည်။ မြို့ပြရှုခင်းတွေ တွေ့နေရသည်။ တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ မှန်ပြတင်းပေါက်တွေက အလင်းရောင်အပြည့် ဝင်နေသည်။ သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်ကမူ အခန်းထဲကို မမြင်ရပေ။

သစ်တုံးလို မာကျောတဲ့ ကိုကို

2024-11-20

အခန်း ( ၁ )

“ဟဲ့ ဟဲ့ နင် တင်မောင်လတ် မို့လား”

အလုပ်က မိတ်ဆွေတစ်ယောက် သူ့ အိမ်တက်မင်္ဂလာ ဖိတ်တာမို့ မသွားမဖြစ် သွားရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကျောင်းတုန်းက နာမည်ကို ခေါ်ပြီး မေးလိုက်တာကြောင့် အရင်တုန်းက သူငယ်ချင်းမှန်း တန်းကနဲ သိလိုက်သည်။ လောလောဆယ် ဒီကလူတွေက သူ့ကို မိုက်ကယ် လို့ဘဲ သိကြတာကိုး။ ခေါ်တဲ့သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ တန်းကနဲ မှတ်မိလိုက်သည်။ ပုံစံက ပြောင်းသွားပေမဲ့ ဒီအပြုံးနဲ့ ဒီအသံက အရင်တုန်းကလို မပြောင်း

“ဟာ မဝေ၊ ထင်မထားဘူး၊ ကြည့်စမ်း မှတ်တောင်မမှတ်မိချင်ဘူး”

“ခစ် ခစ်၊ ငါတို့ မျိုးရိုးကိုက ကြီးလေ လှလေဟ၊ နင်ကတော့ဟယ် တခါတည်း ဘာမှကို မပြောင်းဘူး၊ အရင်က အတိုင်းဘဲ၊ ဘာဆေးတွေများ စားပြီး ဒီလောက်တောင် နုနေရတာလဲဟ။ ဒါနဲ့ နင်က ကျောင်းပြီးကတည်းက ယူအက်စ် ထွက်သွားတာ မဟုတ်လား၊ အခု ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်နေတာလဲ။ တခါတည်း ငါတို့ကိုတောင် မဆက်သွယ်ဘူး”

မရွယ်ပဲ စော်ကဲ မင်းဖြစ်

2024-11-20

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

စိုးမောင်သည် လေးငါးဆယ်ချက် ဆက်ပြီး ဆောင့်နေသေးသည် ။ ထို့နောက် အမျိုးသမီးကြီး ငြိမ်ကျသွားသည်ကို သတိပြုမိကာ အဆောင့်ရပ်လိုက် သည် ။ အသာပင် ငြိမ်နေလိုက်သည် ။ လီးကြီးကိုတော့ စောက်ခေါင်းထဲက မထုတ်။ တပ်ရက်ကြီး ထိုးသွင်းထားဆဲ ။ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း နို့အုံကြီးများကို စုံကိုင်ကာ ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒေါ်ခင်မိမိမှာ တဏှာကြီး ရမက်ထန်သော မိန်းမကြီးဖြစ်ရာ လူကမောပြီး နုံးကျနေသော်လည်း ကာမစိတ်ကတော့ မကျချင်သေး ။ ထို့ပြင် မိမိ၏ အဖုတ်ထဲရှိ စိုးမောင်၏လီးကြီး အားမာန်အပြည့်ဖြင့် မာတောင်နေသေးသည်ကို ထိတွေ့ သိရသောအခါ ကောင်လေး သုတ်ရည် မထွက်သေးကြောင်း နားလည်သည် ။ လိုးသည့်လီးက မာန်မကျဘဲ တောင်နေဆဲဖြစ်လို့ တနည်းတမျိုးပြောင်းကာ ဆက်ပြီး အလိုးခံရန် ဒေါ်ခင်မိမိ စိတ်ကူးရသည် ။ ဆယ်လက်မ ရှည်ကာ ဘီယာသံဘူးလောက် တုတ်လျက် အတွေ့ကလည်းကောင်း သုတ်လွှတ်ကလည်း မမြန်ပဲ ကြာကြာ ကြုံးသွင်းလိုးနိုင်သော စိုးမောင်၏ လီးကြီးကိုလည်း ဒေါက်တာ ခင်မိမိက အပြတ်ကို သဘောကျနေလေပြီ ။

လင်လုဖက် တူမလေး

2024-11-19

ကျွန်နော့် မရီး နာမည်က မစု နာမည် အရှည်တော့ မပြောတော့ဘူးဗျာ ကျွန်နော် က ကျွန်နော့် အကို အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်းနေတယ် ကျွန်နော် နဲ့ မစု ဖြစ်ပျက်တာလေး တချို့ ပြောချင်လို့ပါ ။ နာမည်အရင်းတွေ အလုပ်အကိုင်တွေ တော့ အကုန်မပြောတော့ဘူးဗျာ ။ ကျွန်နော့် နာမည် ကို ဖိုးဇော်လို့ ပဲ မှတ်ထားလိုက်တော့ ။ကျွန်နော့် အကို အလုပ် နဲ့ နယ်ဆင်းသွားပီး တစ်ပတ်လောက် အကြာပေါ့ ။ မနက်ပိုင်း ကျွန်နော့် တူလေး ကို မူကြိုလိုက်ပို့ပီး အပြန် မစုက သူ့ကို ဈေးလိုက်ပို့ဦးဆိုပီးပြောတာ နဲ့ ဈေးလိုက်ပို့ဖြစ်တယ် ။ အဲ့နေ့က မစု က ထမိန်စကပ် အနက်ရောင် အကြပ်နဲ့ အပေါ်က လဲ တီရှပ် အစိမ်းနု အကြပ်လေး ဝတ်ထားတာ ။ ကျွန်နော် နဲ့ အတူတူ ဆိုင်ကယ် နဲ့ ဈေးသွားတာပေါ့။ဈေး ရောက်ဘို့က ဆိုင်ကယ်နဲ့ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် မောင်းရတယ်။မစုက ဈေးခြင်းတောင်းကိုလက်တဘက်နဲ့ ကိုင်ပီး နောက်လက်တဘက်က ကျွန်နော့် ခါးကို ဖက်ထားတယ် ။ အရင်က လဲ ဈေးလိုက်ပို့ဖူးပေမယ့် အခုလို ခါးတော့ မဖက်ဖူးဘူး ပုံခုံးကိုပဲ ကိုင်ထားတာ များတယ်။ ဆိုင်ကယ်က ဖင်ထောင် ဘီး ဆိုတော့ ရှေ့ကို တိုးတိုးလာရင်း သူ့ နို့သီးကြီး နဲ့ ကျွန်နော့် ကျော ကို လာလာ ဖိ နေသလို ဖြစ်နေတာ ။ စိတ်ထဲ ယားကျိကျိ နဲ့ဗျ ။ အံကြိတ်ပီးမောင်းခဲ့ရတယ် ။ တော်ကြာ ဆိုင်ကယ် မှောက်နေမှ ဒုက္ခ ။ ဒီလိုနဲ့ ဈေးရောက်တော့ ကျွန်နော်က ဆိုင်ကယ်ရပ်တဲ့နေရာမှာ စောင့်နေခဲ့တယ် ။ မစုက ကျွန်နော့် ရှေ့က နေထွက်သွားတော့ အမှတ်မထင် ကြည့်မိလိုက်တာ ထမိန်စကပ်ကြပ်ကြပ် ဝတ်ထားတဲ့ ကျွန်နော့် မရီး တင်ပါးကြီးတွေက ကားထွက်နေတာပဲဗျာ ။ ထမိန်စကပ် တောင် ကွဲ ထွက်သွားမလား စိုးရိမ်ရတယ် ။ ကျွန်နော်လဲ မစု ဈေး အတွင်းထဲ ဝင်သွားတဲ့ အထိ သူ့တင်ပါး ကြီးတွေ နိမ့်တုံမြင့်တုံ နဲ့လျောက်သွားတာကို ငေးကြည့်မိနေတယ်။ ကလေး တစ်ယောက် အမေ မရီး ကို စိတ်ထဲက နေ ပြစ်မှား မိနေရင်း ဆိုင်ကယ်စတန်း မှာ ထိုင်စောင့်နေမိတယ် ။ တစ်နာရီလောက်ကြာတော့ ပြန်ထွက်လာတယ် ။ ကျွန်နော့် ဆီကိုလှမ်းလာတဲ့ခြေလှမ်းတွေ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ခြေသလုံးသား က ဒူးနား အထိ ဖွေးကနဲ ဖွေးကနဲ ။ အနားရောက်တော့ မရီး က ဘာကြည့်နေတာလဲ သွားမယ် ဆိုမှ သတိဝင်လာပီး စတတ် ပါတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို အယောင်ယောင် အမှားမှား ကစ် နင်းပီး နှိုးလိုက်တယ် ။ အပြန်လမ်း တလျောက်လုံးလဲ အလာတုန်းကလိုပဲ သူ့ နို့သီးကြီးတွေ နဲ ဖိဖိ နေတာ စိတ်ကို ထိန်းနေရတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဘာစားချင်လဲတဲ့ မေးတယ် ။ အဆင်ပြေတာ ချက်ပါ လို့ ပြောပီး ကျွန်နော်လဲ အိမ်ထဲ ဝင်လာလိုက်တယ် ။ အိမ်မှာက မရီး နဲ့ ကျွန်နော် ၂ ယောက်တည်း ။ အဝတ်အစားလဲပီး လက်ဘက်ရည်ဆိုင်သွားမယ် လို့စဉ်းစားပီးမှ မသွားချင်တော့တာ နဲ့ အခန်းထဲ အောင်းပီး အင်တာနက်ထိုင်ကြည့်နေလိုက်တယ် ။ တစ်နာရီလောက်နေတော့ မရီးက ကျွန်နော့် အခန်း ၀ လာရပ်ပီး ဆာရင် စားလို့ရပီဆိုပီးလာပြောတယ် ။ ခုနက ဈေးသွားတုန်းက ဝတ်စုံ မလဲ ထားသေးဘူး။ အကျီ မလဲ သေးဘူးလား မစု ဘာလို့လဲ ဘာမှ ဖြစ်ပါဘူး ဒီဝတ်စုံနဲ့ ကြည့်ရတာ တမျိုး ကြီး မို့လို့ အံမယ် .. ငါက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ ကြည့်မကောင်းလို့လား တအားကြည့်ကောင်းလွန်းနေလို့ အမ ရေးးးး ငါ့မောင်က ရွဲ့တာလားဆိုပီး ကျွန်နော့် အခန်းထဲကို ဝင်လာတယ် အခန်းက ကျဉ်းကျဉ်းရယ် ပီးတော့ ကျွန်နော့် ကုတင်ပေါ် ဝင်ထိုင်ပီး ဒီဝတ်စုံ နဲ့ ကြည့်ရ ဆိုးနေလို့လား မဟုတ်ပါဘူး ..ဒီဝတ်စုံ နဲ့ တကယ်လိုက်ပါတယ် လှလည်း လှပါတယ် ..အခုက အကိုကြီးမရှိတဲ့ အချိန် ဆိုတော့ …. နင့်အကိုကြီး မရှိတာ နဲ့ပဲ ငါက ခုလို မဝတ်ရတော့ဘူးလား မဟုတ်ပါဘူး အမ ဝတ်ချင်ဝတ်ပါ ကျွန်နော့် အတွက် အဆင်မပြေလို့ ပြောမိတာပါ ဘာကို အဆင်မပြေဖြစ်နေတာတုန်း ဖိုးဇော်ရဲ့ ကျွန်နော် က မစု ရဲ့ မတ်လေ အခုလို ဝတ်ထားတော့ မစု အလှတွေ တအား ပေါ်လွင်နေတော့ တော်ကြာ မကောင်းပါဘူး မစုရယ် ဘာလဲ ခုနက ဈေးမှာ အမ ကို ခိုးကြည့်ပီး စိတ်ထဲ မဟုတ်တာတွေ တွေးနေမိနေတာ မလား ကျွန်နော် ဝန်ခံပါတယ် မစုက လှတာကိုးး

လောကကြီးတောင် မေ့သွားတယ်

2024-11-19

“မောင်တော်တော့ကွာ။နို့ချည်းပဲဖိစို့မနေနဲ့” ခင်မကပြောရင်းကုတင်ဘေးရှိအရက်ခွက်ကိုယူကာ”နဲနဲသောက်ကြည့်ကွာ”

“အာမႀကိဳက္ဘူး။ခါးတယ္”

“နဲနဲပါဆို။ရော့ဒါဝီစကီ”

“မေသာက္ခ်င္ဘူးကြာ”

“မဟုတ်ဘူးမောင်ရဲ့။အရက်သောက်ပြီးလုပ်ရင်အကြာကြီးလုပ်နိုင်တယ်တဲ့”

ခင်မအတင်းတိုက်သဖြင့်မောင်တစ်ခွက်သောက်ကာခင်မကိုတစ်ကိုယ်လုံးချွတ်ပြီးစိမ်

ပြေနပြေသမလေရာခင်မအတော်လေးပျော့ကျသွားရှာသည်၊

“ခင်မသုံးချီတောင်ပြီးတယ်။မောင်ရော”

“ဒီတစ်ချီပဲ။လီးကိုပူနေတာပဲ။အရက်ကတော်တော်စွမ်းသားပဲ”

“နောင်ကိုမောင်သောက်ပြီးမှလုပ်နော်။မောင့်အကြိုက်ခင်ကုန်းပေးမယ်လေ”

“ခင်မပင်ပန်းမှာပေါ့”

“အမယ်လေး။ခံမယ့်သူကခံနိုင်ပါတယ်ဆိုတာတောင်သူကမူနေသေးတယ်”

“မောင်။ဒီအခွေကြည့်ရအောင်”

“ဘာအေခြလဲခင္မ”

“လိင်ပညာပေးလို့ပြောတာပဲ”

ဟုပြောရင်းအောက်စက်ထဲသို့အခွေကိုထိုးသွင်းကာစက်ကိုဖွင့်လိုက်သည်၊ဗီဒီယိုကြည့်နေရင်းခင်မ

ကမောင့်လီးကိုလက်တစ်ဖက်နှင့်ဆုတ်ကိုင်ရင်းမောင့်ပေါင်ပေါ်တက်ထိုင်သည်၊မောင့်

လီးကြီးကိုသူမ.စောက်ဖုတ်ကြီးနှင့်နှဲ့သည်၊မောင့်လက်ထဲမှအရက်ခွက်ကိုလည်းငှဲ့ထည့်ပေး

သည်၊သည်ကားသည်အောလ်တော့မဟုတ်၊ရွံရှာဖွယ်လီးနှင့်စောက်ပတ်ပယ်ပယ်နယ်နယ်ကြီး

ဝင်ထွက်ပုံကိုတော့မပြချေ၊ဖြူဖွေးသောအချိုးအဆစ်ကျနသည့်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို

လူထွားကြီးတစ်ယောက်ကနည်းအမျိုးမျိုးဖြင့်မုဒိမ်းကျင့်သောကားဖြစ်သည်၊သရုပ်ဆောင်

ဂျပန်မလေး.တွန့်တက်ကော့လန်သွားပုံမှာအသက်ပါလှသည်၊မောင့်စိတ်ထဲတွင်လှိုင်နှင့်ခပ်

ဆင်ဆင်တူသောကောင်မလေး.ခါးကိုအထက်သို့ဆွဲမောက်လိုက်သောအခါခေါင်းနှင့်ကျော

ပြင်လေးသာမြေမှာကျန်ခဲ့သည်၊စောက်ဖုတ်လေးကပြူးမောက်ဝင်းလက်နေသည်၊ဝင်ပုံကို

မပြသော်လည်းလူထွားကြီးကခါးသေးသေးလေးကိုဆွဲကာဆောင့်လိုးနေပုံကလူမဆန်ချေ၊

“ခဏေနအုံး။ဆီးသြားအုံးမယ္”

ခင်မကမောင့်လီးတန်ကြီးပေါ်မှဆင်းကာအောက်ထပ်သို့ဆင်းသည်၊မောင့်လီးတန်ကြီး

ကမတ်ကျန်ခဲ့သည်၊မောင်ကအရက်ကိုသာဆက်ကာသောက်နေသည်၊တီဗွီကိုပီပီသသမတွေ့

တော့၊သည်မှာလှိုင်ဝင်လာသည်၊မောင့်လီးတန်ကြီးကိုကြည့်ရင်းမောင့်အနားသို့လှိုင်ရောက်

လာသည်၊ဗီဒီယိုအခွေမှအားကနဲအားကနဲအော်နေသောဂျပန်လေး.အသံကလည်းတစ်ကိုယ်

လုံးကိုပူထူလာစေသည်၊လှိုင့်သွေးသားတွေဆူဝေသောင်းကျန်းလာသည်၊လှိုင့်လက်ကလေး

ကတောင်နေသောလီးကြီးကိုမရဲတရဲကိုင်သည်၊ထို့နောက်ပူနွေးလုံးကျစ်နေသောမောင့်လီး

ထိပ်နီနီရဲရဲကြီးကိုစိုဝင်းပြောင်လက်နေသောနှုတ်ခမ်းလေးများဖြင့်ထိရုံလေးခေါင်းကိုခါယမ်း

ကာပွတ်ပေးနေရာလီးတန်ကြီးမှာနှုတ်ခမ်းနီလေးများပေကျံကာဆတ်ဆတ်ခါသွားလေသည်၊

မောင်ကရီဝေသောမျက်လုံးအစုံကိုအတင်းဖြဲကြည့်ပြီးလှိုင့်ခေါင်းလေးကိုလက်နှစ်ဘက်ဖြင့်

ဍှပ်ကာလီးတန်ကြီးကိုအထက်သို့ကော့ကော့ပြီးလှိုင့်ပါးစပ်အတွင်းသို့လိုးသွင်း.၊လှိုင်က

မောင်ပြုသမျှငြိမ်နေရင်းလျှာလေးဖြင့်လီးထိပ်ကိုအုပ်ကာစုပ်ယူပေးလိုက်သောအခါမောင့်

တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ခါသွားသည်၊မောင်ကမတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာလှိုင့်ပုခုံးလေးနှစ်ဘက်ကိုဆွဲယူ

ှုဆိုဖာနောက်မှီသို့ထောက်စေပြီးဖင်ကြီးကိုကုန်းထားလိုက်စေသည်၊လှိုင်ကမိန်းမောနေကာ

မောင်ကိုင်တွယ်ပြုပြင်ပေးသည့်အတိုင်းပုံစံတကျလေးကုန်းပေးထားလိုက်.၊နုနုထွတ်ထွတ်

စောက်ဖုတ်လေးကဖင်ကြားအောက်မှပင့်ထွက်ပြူးဝင်းလာသည်၊မောင်ကလက်ဖြင့်စောက်

ဖုတ်ကြီးကိုဗိုက်အောက်မှစပြီးဖင်ကြားအတိုင်းကျောပြင်လေးတစ်လျှောက်ရွရွလေးပွတ်ပေး

လိုက်သောအခါလှိုင့်အူတွေအသဲတွေအလိပ်လိုက်တိုးခွေ့လိပ်တက်ယားယံသွားသည်၊လှိုင့်

နှုတ်ဖျားမှမပီမသငြီးသံလေးပင်ထွက်လာသည်၊

“အ အဟ ဟင့် ဟင့် အဟင့်”

ခါးသေးသေးလေးခွက်ဝင်အောင်ကော့ပေးထားသောလှိုင့်ဖင်ကြီးများမှာလုံးဝန်းကာ

တင်းပြောင်နေပြီးစောက်ဖုတ်ကြီးမှာမက်မောစရာ။လိုးချင်စရာဖြစ်နေသည်၊မောင်ကနောက်

သို့အုံလိုက်ကြီးထွက်နေသောစောက်ဖုတ်ကြီး.အဝတွင်လီးတန်ကြီးကိုတေ့ကာအသာအယာ

တွန်းဖိနှစ်သွင်းလိုက်သည်၊လီးကြီးကကွေးသွားပြီးအထဲသို့မဝင်သေးပေ၊မောင်ကဖင်ကို

အသာလှုပ်ကာနောက်တစ်ကြိမ်ထိုးသွင်းလိုက်မှတဗြစ်ဗြစ်မြည်ကာစောက်ဖုတ်လေးအတွင်း

သို့လက်လေးလုံးခန့်လျောကနဲထိုးခွဲပြီးဝင်သွားသည်၊

“အစ် အစ် အီး”

လှိုင်ကပါးရိုးလေးများထောင်လာအောင်အံကိုကြိတ်ကာမျက်စိကိုတင်းတင်းမှိတ်ထား

သည်၊ဆိုဖာနောက်မှီကိုလက်ဆစ်လေးများဖွေးနေအောင်ပင်တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီးဆုပ်

ကိုင်ထားရှာသည်၊ကျောအထိဝဲကျနေသောဆံနွယ်များကသူမမျက်နှာလေးကိုတဝက်ဖုံးအုပ်

ထားသည်၊

“ဗြစ် ပြွတ် ပလပ်”

ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသောအသံများနှင့်အတူနင့်သီးသောဝေဒနာကိုစောက်ခေါင်း

ထဲတွင်ပြည့်ပြည့်ကြပ်ကြပ်ကြီးခံစားလိုက်ရပြီးရှတတလမွှေးအုံကြီးကဝင်းမွတ်လုံးတင်းနေ

သောဖင်သားလေးများနှင့်ဖိကပ်သွားသည်ကိုသိလိုက်ရသည်၊ “အစ် ဟင့် အဟင့် အ

နှစ်ယောက်တည်းပဲ သိတာပါ

2024-11-19

ကျွန်တော်နှင့်မထား”ကျနော် နှင့် မထား “ကျနော့်အိမ်က လုံးချင်း တိုက် အိမ်လေးပါ။ တော်တော်လေးလည်းကျယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူက သိပ်မရှိ ဘူးဗျ။ ကျနော့် အဖေ ရယ် ၊အမေ ရယ်၊ ကျနော် ရယ်၊နောက် ကျနော့်အမေ ရဲ့ တပည့် မထား ရယ်၊နောက် အိမ်ဖော် အဒေါ ်ကြီး ဒေါ ၤတင် ရယ်၊ (အမည်အားလုံးပြောင်းထားခြင်းဖြစ်ပါသည်။)စုစုပေါင်းမှ ၅ ယောက် ထဲပါ။ခြံစောင့်လင်မယားတော့ရှိတယ်။ကိုထွန်းခင် တို့လင်မယားလေ။ခြံထောင့်မှ သပ်သပ် အိမ်ဆောက်ပီးနေပါတယ်။နေ့ဘက် ဆို အဖေ ကလည်း သူ့ ကုမဏီ ကို သွား၊အမေ နဲ့ မထား နဲ့ လည်း ရွှေဆိုင် သွား၊ကျနော် လဲ ကျောင်းသွားပေါ့။အိမ်မှာ အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းပါတယ်။ကျောင်းကပြန်ရင် တော့ အခန်းထဲအောင်းပီး ဂိမ်းဆော့၊တီဗွီကြည့်၊စာလုပ်၊ ဒီလိုပါပဲ ၊။တခါတေလေ အော ကားကြည့်ပေါ့။(တခါတလေ မဟုတ်ဘူး အမြဲ ပဲ…ဟီး….ဟီး……)ကြည့်ပီး ဖီလင်တက် လာရင် သိတယ်မလား ထုံးစံ အတိုင်း ဟန်းပလေး ပေါ့။

ပန်းအိုးခွဲမယ့် ခဲအို

2024-11-19

ထွေးအိ ထိုင်နေတာက ချောင်းစပ်ရှိ တရုတ်စကားပင်ကြီး၏ ခြေရင်းရေစပ်ရှိ သစ်မြစ်ဆုံကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်သည်..။ စိမ်းမြကြည်လင်နေသော ချောင်းရေပြင်ကို ထွေးအိ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်..။ ထိုအခိုက် ကြွေကျလာသော စကားပွင့်ကြောင့် ရေမျက်နှာပြင်လှုပ်ခါသွားပြီး ကြည်လင်သောရေ၌ ထင်ဟပ်နေသော ထွေးအိရဲ့ ရုပ်ပုံလွှာမှာ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေး၍ လှုပ်ခါသွားရသည်..။ သူမ၏ ရုပ်လွှာမှာ ခုလို တကယ်ပဲ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေပြီလား…ထွေးအိ တွေးလိုက်မိသည်..။ ကြွေကျလာသော တရုတ်စကားပွင့် ဖြူဖြူလေးက ချောင်းရေပြင်တွင် အခိုက်အတန့်လေးသာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရေစီးနှင့်အတူ မျောပါသွားသည်ကို ထွေးအိ လိုက်ပြီး ကြည့်နေမိသည်..။

တရုတ်စကားပန်းပွင့်ဖြူဖြူလေးက ရေစီးအတိုင်း လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်ကြီး မျောပါသွားရသည် မဟုတ်..။ ရေစပ်တွင်ရှိသော သစ်မြစ်ဆုံများ ၊ ကျောက်တုံးများကို ကွေ့ပတ်ကာ မျောပါသွားရသည်..။ ပန်းပွင့်လေးက အရာဝတ္ထုတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူတော့ ကွေ့ပတ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါ..။ ဆုံတွေ့သော အရာတို့ကို ရေစီးအရှိန်နှင့်အတူ တိုးတိုက်ထိခိုက်မိပြီးမှသာ ရေစီးနှင့် ပါသွားရခြင်း ဖြစ်သည်..။ ထွေးအိဘဝကရော တရုတ်စကားပန်းပွင့်ဖြူဖြူလေးလို ကြွေကျသွားခဲ့ပြီး အခု ရေစုန်မျောရတော့မှာလား…။ မျောချင်တိုင်းမျော ဆိုပြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် မျောချလိုက်ရင်လည်း လမ်းခုလတ်မှာ ကြုံတွေ့ရမည့် အပိတ်အပင် အတားအဆီးများနှင့် ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်ဦးမလဲ မသိ..။ ထွေးအိရင်မှာ တင်းကြပ်လှသည်..။ ဒီလိုအတွေး ဒီလိုခံစားချက်တွေနှင့် ထွေးအိရင်ထဲ မွန်းကြပ်နေခဲ့ရတာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်..။ အမှန်တော့ အပြစ်ရှိသူက ထွေးအိရယ်ပါ..။ ထွေးအိက ဆတ်ဆော့ မိတာကိုး..။ သူ့ကိုရော အပြစ်မရှိဘူးလို့ ပြောလို့ရမလား..။ တကယ်ဆို သူက ကိုယ့်ထက် အသက် အများကြီး ကြီးတဲ့သူပဲ..။ စဉ်းစားချင့်ချိန်နိုင်တာပဲ..။ ထွေးအိက ဆတ်ဆော့အုံးတော့ သူက ဆင်ခြင်နိုင်တာပဲ..။ အို…ဒါမျိုးဆိုတာကလဲ အခက်သားကလား..။ စဉ်းစားဉာဏ်တွေ ကွယ်ပျောက်သွားတတ်တာမျိုး မဟုတ်လား..။

ရှမ်းတရုတ်မလေး နန်းကလျာခမ်း

2024-11-19

ရှမ်းတရုတ်မလေး နန်းကလျာခမ်း

သူရ လည်း ခရီးလမ်းတစ်လျောက် အချိန်တော်တော်ကြာအောင်တွေးလိုက်တာ နောက်ကနေ ပုခုံးကို လာပုတ်မှ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူရ သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ ”လာလေကွာ…။ မင်းမလည်း အလွမ်းသယ်နေတာနဲ့ မပြီးတော့ဘူး။ ငါတို့က မင်းကိုစောင့်နေတာ။ ဒီမှာ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ဘာမှလုပ်တတ်တာမဟုတ်ဘူး။” ”အေးပါကွာ။ လာပါပြီ။” သူရ စိတ်ကိုတစ်ချက်တင်းပြီး အလုပ်တွေကို ဆက်ပြီးလုပ်လိုက်သည်။ ကားငှားတာ၊ ကားသမားနဲ့ စာချုပ်ချုပ်တာ၊ ခရီးစဉ်ရွေးတာတွေအားလုံး သူရ တစ်ယောက်ထဲ ဦးဆောင်ပြီးလုပ်ထားတာဖြစ်လို့ ကိစ္စတော်တော်များများ သူရမပါလို့မပြီးဖြစ်နေသည်။ ထိုင်ခုံနေရာတွေအားလုံးချထားပေးပြီးတော့ ကျန်တဲ့ ယူစရာရှိတာတွေ အားလုံးမမေ့ကျန်ခဲ့အောင် အကုန်လုံးလိုက်စစ်ရသည်။ သူရ တို့သွားရတဲ့ မြို့က မွန်ပြည်နယ်ရဲ့ မြို့တော် အနီးမြို့ငယ်လေးတစ်မြို့။ ပိုပြီးတိတိကျကျပြောရရင်တော့ မော်လမြိုင်နဲ့ မိုင်ခြောက်ဆယ်လောက်ဝေးတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့ဖြစ်သည်။ သူရတို့ အဲဒီမြို့ကိုရောက်တော့ ဆေးရုံအုပ်က အစည်းအဝေးရှိလို့ နေပြည်တော်သွားတာ ငါးရက်လောက်ကြာမည်ပြောသည်။

သူရတို့လည်း လုပ်စရာအလုပ်တွေ မပုံသေးခင် ခဏနားပြီး အနားတစ်ဝိုက်လျောက်လည်ဖို့ပြင်သည်။ မော်လမြိုင်ကို တစ်ရက်သွားလည်ကြမည်။ ပြီးတော့ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားဖူးမည်။ အပြန်မှာ ဗျိုင်းနှစ်ကောင်ကိုဝင်၊ ဘုရားဖူးပြီး နောက်ဆုံး စက်စဲကမ်းခြေမှာ စခန်းချကြမည် လို့ အစီအစဉ်တွေဆွဲထားသည်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ခရီးပန်းတာရယ်၊ အဖွဲ့သားအားလုံးစည်းစည်းလုံးလုံးရှိအောင်ရယ်ကြောင့်၊ သုံးရက်လောက် ဆေးရုံကပေးတဲ့အဆောင်မှာပဲနားနေကြသည်။ အလာတုန်းက လမ်းမှာ ခရီးတစ်ထောက်နားရင်း ထမင်းစားတော့ သူရတို့ အဖွဲ့ထဲက အချောဆုံးရှမ်းမလေးက သူရကို မကြာမကြာ ခိုးခိုးကြည့်တာတွေ့သည်။ သူရ မသိချင်ယောင်ဆောင်ရင်းဘာသိဘာသာနေခဲ့သည်။ ဟိုကိုရောက်မှ အဖွဲ့သားအားလုံးထမင်းတူတူစား၊ အတူတူသွား၊ နီးနီးကပ်ကပ်နေတော့မှ နန်းကလျာခမ်း အရမ်းချောကြောင်း သူရ သိရတော့သည်။ အသားလေးတွေက ဖြူဖွေးဆွတ်နေပြီး၊ပါးအို့လေးတွေကနီရဲနေသည်။

အကျဉ်းစံတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာ

2024-11-18

အကျဉ်းစံတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာ

စီမံကိန်းအတွက်ဆိုကာ ခြံခတ်သိမ်းဆည်းသွားတဲ့ လယ်ယာတွေကို ကြည့်ပြီး နန်းကြာညို သက်ပြင်းချမိပြန်သည်။ ဒီလယ်ယာတွေကို အနိုင်ကျင့်သိမ်းယူသွားကတည်းက သူမတို့မိသားစုအပါအဝင် တစ်ရွာလုံး ဒုက္ခရောက်နေရသည်။ လယ်ကလွဲလို့ ဘာမှမလုပ်တတ်သော လယ်သမားတွေ ဘိုးဘွားပိုင်လယ်မြေတွေ မရှိတော့သောအခါ ဘဝပျက်ကြသည်။ အလုပ်အကိုင်အသစ်အတွက် မြို့တတ်သွားတဲ့သူတွေရှိသလို ကြွေးလည်ပင်းနစ်ကာ စီးပွားပျက် အပူမီးတောက်နေသော သူမတို့တွေလည်းရှိသည်။ ရွာဦးစေတီလေးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်နေရင်း သက်ပျင်းအထပ်ထပ်ချမိသည်။ ရောက်ရှိလာမဲ့ မနက်ဖြန်တိုင်းကို ကြောက်မိပါသည်။ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ပင် သူမအိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

ခြောက်ကပ်နေသော အိမ်ဝိုင်းလေးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်းနည်းစိတ်က ကြီးစိုးလာပြန်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ခန့်ကထိ သူမတို့လယ်ယာလေးနဲ့ မချမ်းသာပေမဲ့ ချောင်လည်စွာ နေထိုင်နိုင်ပါသည်။ လယ်ယာတွေ အသိမ်းခံရပြီးနောက်မှာ မိခင်ဖြစ်သူက နှလုံးရောဂါဖြင့် ဦးစွာ ဆုံးပါးသွားသည်။ နောက် အကြွေးတွေ များများလာတော့ ဖခင်ကြီးလည်း စိတ်ဓာတ်ကျကာ မိမိကိုယ်ကို သက်သေသွားသည်။ အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ် အပျိုမလေး နန်းကြာညိုတစ်ယောက်သာ ဒုက္ခတွေနဲ့ ကျန်ခဲ့သည်။

နန်းကြာညိုက အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိပြီမို့ အဝေးသင်နဲ့ ဘွဲ့ရပြီးသား။ သို့ပေမဲ့ ရွာမှာပင် မိဘတွေနဲ့ ဒိုးတူဘောင်ဖက် လုပ်ကိုင်ကာနေသဖြင့် တခြားအလုပ်လည်း မလုပ်တတ်။ ကျေးရွာသူမို့ ယက္ကန်းခတ်တာ စက်ချုပ်တာတွေ လုပ်တတ်ပေမဲ့ အရင်းအနှီးကမရှိ။ သူများဆီဝင်လုပ်ပြန်လျှင်လည်း စားဖို့လောက်သာရသည်မို့ အခက်တွေ့နေရှာသည်။

ကျွန်တော့်နာမည် ငပဲ

2024-11-18

ကျွန်တော့် နာမည်က… ငပဲ။ လိင်တန်ဆာ ဆိုရင်လည်း မမှားဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် လီးလို့လည်း ခေါ်ကြပြန်တယ်။ နောက်ထပ်လည်း အခေါ်အဝေါ် လေးငါးဆယ်မက ရှိပါသေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကြိုက်သလို လွတ်လပ်စွာ တင်စားပြီး ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးဘူး။ ကျွန်တော်က တော်တော် စရိုက်ကျတဲ့ကောင်ဗျ။ နည်းနည်းလည်း ကြွစောင်းစောင်းနိုင်တယ်။ ဒါမို့ ငပဲဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံးလို့ ထင်တာပဲ။

ကျွန်တော့် ဘော့စ်ရဲ့နာမည်က မောင်ဟိတ် ။ သူက နုဆိုတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ လက်ထပ်ထားတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှက်ခဲ့ပေမယ့် ဘော့စ်နဲ့ ကျွန်တော် လက်တွဲမဖြုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဘော့စ်ကို ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘော့စ်နဲ့ကျွန်တော်က အခက်အခဲမျိုးစုံကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူရင်ဆိုင် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြတဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ မဟုတ်လား။

ကျွန်တော်မှာ မျက်လုံးတစ်လုံးပဲပါလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတော့ သိပ်မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမယ့် တော်တော် ခန့်ညားတဲ့ကောင်မှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ သိနေတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ကျစ်လစ်မာကျော ချွန်ထက်တဲ့ ခေါင်းရှိတယ်။ လည်ပင်းက တိုတိုတုတ်တုတ်။ ရှည်လျားဖြောင့်စင်းတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ကျွန်တော်သာ သတိစွဲပြီး ခပ်မတ်မတ် ရပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ၆ လက်မခွဲလောက်တော့ ရှည်တယ်။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျွန်တော် အရှည်ဆုံးလို့ထင်တာပဲ။ အဲဒီအတွက်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားမိတယ်။ ငပဲချင်းတူတူ ရှည်တဲ့ကောင်က တိုတဲ့ကောင်ထက် ပိုပြီး ပေါ်ပြူလာ ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားထားတယ်လေ။