Love

အခန်း ( ၁ )

လွမ်းသလားလို့မေးရင် ခေါင်းလေးကိုငြိမ့် လက်ကလေးကိုပိုက် ကလေးတစ်ယောက်လို ငါညာလိုက်မယ် မလွမ်းလောက်ပါဘူး…..။

………………………………………

” ဒါပြီးတော်တော့ ပိုင်စိုးရာ … မင်းများနေပြီ ”

” မများပါဘူး … မင်းနိုင်ရာ … အွိ … အေ့ ဂေ့ ”

” နောက်ရက်မှ … ဆက်သောက်ကွာ သူငယ်ချင်း … ပြန်ကြစို့ ”

” ပြန်မယ် … ဟုတ်လား …… ဟားဟားးးး …… အိမ်ပြန်တော့ရော … ငါ့ ဘဝက … ဘာထူးမှာ မို့လဲကွ ”

” ဟူးးးး … အဲလောက် ခံစားမနေပါနဲ့ကွာ … မိုးသောက်ကြယ်ကုမ္ပဏီရဲ့ … မန်နေဂျာတစ်ယောက်က … ဒီလောက် ပျော့ညံ့ရလားကွ ”

မင်းနိုင်မှာ ခံစားချက်ပြင်းထန်ပြီး မူးရူးနေသော ငယ်သူငယ်ချင်း ပိုင်စိုးအား ဂရုဏာဒေါသဖြင့် ပြောဆိုနေ၏။

” ဟားးးး … မင်းပြောမှ ငါ ဘဝင်တောင် မြင့်ချင်လာပြီ … ဂေ့ …… အွိ ”

“ ခင်မွန် ”

“ ရှင်..”

“ ဆရာ့ကို စားပွဲပေါ်က ဖိုင်အစိမ်းလေး ကမ်းလိုက်စမ်းပါ ..”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ…”

ခင်မွန်သည် စားပွဲတွင် အလုပ်လုပ်နေရာမှထကာ ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ စားပွဲရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည် ။ ခင်မွန် ဖြေးဖြေးလေး လျှောက်နေစဉ်မှာပင် လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ဖြင့် တုန်ခါနေသော တင်ပါးကြီးများက အရွယ်နှင့် မမျှအောင် ကြီးမားလှသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ စားပွဲပေါ်မှ ဖိုင်အစိမ်းလေးကို ယူပြီး ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် ဆရာ့ထံသို့ ပတ်ပြီး လျှောက်လှမ်းသွားသည် ။ ခြေလှမ်းတွေ လှမ်းလိုက်လေတိုင်း ဝတ်ထားသော ထမိန်လေးအတွင်းမှ ရုန်းကန် ထကြွသွားသည့် ခင်မွန်ရဲ့ ပေါင်လုံးကြီးများမှာ ဖြောင့်တန်းပြီး တုတ်တုတ်ခဲခဲ ရှိလှသည် ..။

“ ဆရာ.. ဒီမှာ ဖိုင်…”

“ အော်..အေး..အေး…”

ဆရာဦးစိုးဦးက ခင်မွန် ကမ်းပေးနေသော ဖိုင်လေးကို လှမ်းယူလိုက်သည် ။ ဆရာ့ထံသို့ ဖိုင်ကိုပေးအပြီး ခင်မွန် လှည့်ထွက်လိုက်သည် ။

“ အော်.. ခင်မွန်…”

ကျော်စိန်ဘ တောထဲ ရောက်နေသည် ။ သူသည် မုဆိုးတစ်ယောက်ပါ ။ တောသတ္တဝါတွေကို ချောင်းမြောင်း သတ်ဖြတ်တဲ့ မုဆိုး ။ သူ ပဲခူးရိုးမ တောင်ခြေ တောကြီးရဲ့ တောနက်ထဲမှာ ရောက်နေသည် ။ စိမ်းစိုထူထပ်တဲ့ တောနက်နက်ထဲမှာ တစ်ကိုယ်တော် သေနတ်သမား မုဆိုးကျော်စိန်ဘ သည် သားကောင်ကို ရှာဖွေနေသည် ။ အပင်မြင့်ကြီးတွေရဲ့ ထိပ်ဖျားမှာ မျောက်တစ်အုပ် တကွိကွိနဲ့ တစ်ပင်နဲ့ တစ်ပင် ကူးလွှဲ ပြေးလွှားနေသည် ။ လက်တန်ရှည်ရှည် အမြီး ရှည်ရှည်နဲ့ မျောက်လွှဲကျော်တွေ . . ။ တကိုယ်လုံး အနက်ရောင် ။ မျက်နှာတွေက အဖြူရောင် …။ တစ်ချက်တစ်ချက် ခပ်ဝေးဝေးဆီက ငှက်တွေ ဝုန်းကနဲ ထပျံတဲ့ အသံကိုလည်း ကြားရသည် ။

သူသည် ဝါရင့် မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။ သူသည် အဖော်အပေါင်းနဲ့ အမဲ မလိုက်တတ် ။ သူက တစ်ကိုယ်တော် ။ သားကောင်ကြီးတွေကို ချောင်းမြောင်း ပစ်ခတ်လေ့ရှိတဲ့ ဝါရင့်မုဆိုးတစ်ယောက် ပီပီ တစ်ကိုယ်ထဲ တစ်ယောက်ထဲ အမဲလိုက်ရတာကို ကြိုက်သည် ။ တခါတရံမှာတော့ တောခြောက်ပြီး ပစ်ခတ်ရင်တော့ ဒေသခံရွာသားတွေကို တောခြောက်ခိုင်းပြီး အထိတ်တလန့် ပြေးလာတဲ့ သားကောင်ကို သူက စောင့်ဆိုင်းပြီး ပစ်ခတ် သတ်ဖြတ်လေ့ ရှိသည် ။

သားဖြစ်သူ တိုးမောင်က နေပြည်တော်ကို သင်တန်း ၂ ပတ်သွားရမှာမို့ အိမ်မှာမိန်းမသား ၂ ယောက်ထဲရှိလို့ အိမ်လာစောင့်ပေးပါဦး အဖေဆိုလို့ မုဆိုးဖိုကြီး ဦးမြမောင်တစ်ယောက် ရန်ကုန်ကို ဘုရားဖူးလို သဘောထားပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ အသက် ၆၀ ကျော်ဆိုပေမယ့် သန်တုန်းမြန်တုန်း ဆိုပါတော့။

ငယ်စဉ်က အားကစားလိုက်စားခဲ့၍ အခုချိန်ထိ ခန္ဒာကိုယ်က ကျစ်လစ်ပြီး သန်မာဆဲ။ သားတို့ အိမ်ထောင်ကျတာ ၅ နှစ်ကျော်ပြီ ကလေးမရကြပေ။ ချွေးမ အေးအေးခိုင်က အထည်ဆိုင်ဖွင့်သည်။ တူမတော်စပ်သူ မိတာကို အိမ်အကူအဖြစ် ခေါ်ထားကြသည်။ မွေးကတည်းက ဖခင်မရှိခဲ့သော ချွေးမလေးက ဦးမြမောင်အား ဖခင်အရင်းလိုပင် အလွန်ချစ်ရှာသည်။

တိုးမောင်ခရီးမထွက်မှီ ၂ ရက်ခန့်ကြို၍ ရန်ကုန်သို့ ဦးမြမောင် အရောက်သွားသည်။ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ဆုံချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။ တိုးမောင်တို့က ရန်ကင်းတွင် တိုက်ခန်းလေးဝယ်၍ နေကြသည်။ တိုက်ခန်းလေးက ဦးမြမောင်ရဲ့ တောကအိမ်ထက်စာရင်တော့ ကျဉ်းတာပေါ့။ အိပ်ခန်းက ၂ ခန်းပဲပါသည်။ ထပ်ခိုးလေးကို ကြံဖန်၍ လုပ်ထားသည်မှာ ချစ်စရာ၊ နေချင်စရာလေးပေါ့။

(ဖြစ်ရပ်မှန်ဖြစ်သည်။ အတုခိုးယူချင်း မပြုပါနှင့်)

ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ မန္တလေးနားက နယ်မြို့လေးမှာပဲ။ မြို့နာမည်တော့ ထည့်မရေးချင်တော့ဘူး။ ရွာနာမည်တွေတော့ ရေးလိုက်မယ်။ မြို့ရဲ့မြောက်ဘက်မှာ သာယာကုန်းဆိုတဲ့ ရွာရှိတယ်။ မြို့နဲ့ ၇ မိုင် ၈ မိုင် လောက်ဝေးတယ်။ သာယာကုန်းရဲ့ အရှေ့ဘက်သွားရင် ရှမ်းကွေ့ရွာရှိတယ် ။ သာယာကုန်းနဲ့ ဆယ်မိုင်လောက်ဝေးတယ်။ သူကအုပ်စုခေါင်းဆောင်ရွာ။ ကျနော့်တာဝန်က ဆေးမှူးဆိုတော့ ရွာတကာပတ်ပြီး စာရင်းပြုစုရတာပေါ့ ။ ရှမ်းကွေ့ရွာက အမြဲလိုလို သွားနေရတဲ့ရွာ။ သာယာကုန်းကတော့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာလောက်ပဲ အမြဲမဝင်ရဘူး။

တစ်ရက် ကျနော် ဂျူတီပြီးလို့ ရှမ်းကွေ့ကနေ မြို့ထဲဘက် ပြန်အလာပေါ့ ။ နည်းနည်းမှောင်စပျိုးတဲ့ အချိန်လောက်မှာ သာယာကုန်းမရောက်ခင် တစ်မိုင်လောက်အလိုမှာ ကျနော့်ဆိုင်ကယ်ရှေ့ကနေ လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နေရင်း လမ်းဘေးထိုးကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဆိုင်ကယ်ရပ်ပြီး သူ့ကို စမ်းပြုပြီး first aid နည်းနဲ့​ ကုပေးလိုက်တာပေါ့။ အဲ့မှာ သူနည်းနည်း လျင်လာပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ အနားက ကျနော့်ကိုမြင်သွားတော့ ကျနော့်လက်ထဲက ရုန်းထပြီး ဆဲဆို ရန်လုပ်သွားတယ်။ ဘာလဲဟပေါ့ ။ ခင်​ဗျားမူးလဲနေလို့ ကျနော်ကုပေးထားတာ ဘာလို့ဆဲတာလဲဆိုတော့ ဘာမှမပြောပဲ လမ်းဘယ်ဘက်ခြမ်းက ကိုင်းတောတွေဘက်ထဲ ဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကြုံနေတာမို့ ကျနော်တက်ခဲ့သည့် မေဂျာ ဆရာကန်တော့ပွဲကို တက်မိသည်။ မတွေ့ရသည်မှာ ဆယ်စုနှစ် ၃ စုကျော်လောက်ရှိမည့် သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ပြန်ဆုံသည်မို့ ဟေးဟေးဟားဟား နှင့် မှတ်မိသမျှ သူငယ်ချင်းတွေကို နှုတ်ဆက်စကားပြောနေတုန်း ကျောင်းတုန်းက အသေအလဲ ကြွေခဲ့သည့် ရီ ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်သည်။

အင်းလေ၊ ကိုယ်ကလည်း သူနဲ့များ ပြန်ဆုံမလားဆိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း ရှိသည်မို့ ကျောင်းဝင်းထဲရောက်ကတည်းက သူ့ကို ရှာမိသည်။ တွေ့သည်နှင့် ချက်ခြင်းမှတ်မိလိုက်သည်။ သူက ငယ်ရုပ်မပြောင်း၊ နည်းနည်းလေး ဝလာသည်မှ လွဲ၍ အရင်အတိုင်းပင်။ သူကလည ကိုယ့်ကို မြင်မြင်ချင်းမှတ်မိတယ်ထင့်။ ကျနော့်ကို မြင်သည်နှင့် အံ့သြသလို မျက်ဝန်းအစုံ ဝိုင်းစက်သွားပုံလေးက အရင်လို ချစ်စရာပင်ကောင်းသေး။

ဘေးနားပါလာသည့် ငယ်သူငယ်ချင်းက ဟေ့ရောင် အဲဒါ မင်းရဲ့ ရီ လေ၊ မှတ်မိလား ဆိုသည်ကို ပြန်မဖြေမိ။ ကျောင်းတုန်းက ရီ့နားကပ်ဖို့ ကြောက်ဒူးတုန်တတ်သည့် ကျနော်က ရီ့ကို ပြုံးပြရင်း အနားသို့ လျှေက်သွားကာ ကျနော့်ကို မှတ်မိလားလို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် မေးမိသွားသည်။ ရီ့အနားမှာ ရှိနေသည့် အကြောင်းသိ ငယ်သူငယ်ချင်းက ကျနော့်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်ပိတ်ကာ ရယ်သည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်မိ။ ရီကလည်း ရဲရဲတင်းတင်းပင် ကျနော့်ကို ပြုံးကြည့်ရင်း ဟွန့် မှတ်မိပါ့တော် တဲ့။ ကျောင်းတုန်းက ကျနော့်ကို မြင်လျှင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးနှင့် ပြေးတတ်သူက ကျနော့်လိုပင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်ဖြေသည်။

“ မြောက်ကျွန်းသူ မြောက်ကျွန်းသားတို့သည် တရားဝင် ဇနီးမယား မရှိ (ဝါ) တစ်လင်တစ်မယား စနစ်မရှိ..။ မုဒိန်းဆန်ဆန် အဓမ္မ ကာမအမှုများလည်း ကင်းရှင်း၏။ အိမ်ထောင်ရေး အရှုပ်အထွေးများလည်း လုံးဝ ကင်းရှင်း၏။ အကြင်ဖိုသတ္တဝါသည် အကြင်မသတ္တဝါအား အချစ်လွန်ကဲခြင်း တည်းဟူသော လိင်စိတ်ဖြင့် ကာမဂုဏ် ဆက်ဆံသွားလိုအံ့..။ ထို ဖိုမ သတ္တဝါနှစ်ဦးစလုံး အလိုတူ ကျေနပ်ပြီးသား ဖြစ်၏။ ကာမဂုဏ် မေထုန်မှုဖြင့် သံဝါသ ပြုလိုကြလျှင် လူသူ မမြင်ကွယ်ရာ အရပ်၌ (၇) ရက်တိုင်တိုင် အားပါးတရ ဝဝလင်လင် ဆက်ဆံကြ၏။ မြူးထူးပျော်ပါးကြ၏။ ပြီးလျှင် ငါ့လင်ငါ့မယားဟု စွဲလန်းသော ဥပါဒါန်များ မရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်ကြသည်။

သားသမီး မွေးဖွားလာလျှင်လည်း ကလေးအများနှင့် စုပေါင်းထားလိုက်သည်။ နို့တိုက်ခြင်းမှအစ ကလေး၏ ပြုဘွယ်ကိစ္စမှန်သမျှကို မြင်တွေ့သူတိုင်းက မိခင်၏ တာဝန်ကို ကျေပြွန်စွာ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ ထို့အတူ ယောက်ျားများကလည်း ဖခင်၏ တာဝန်ကို ကျေပြွန်စွာ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကြသည်။ အလွန်သိသာ ထင်ရှား ယုတ်ညံ့သော မနာလို ဝန်တိုခြင်း မရှိ။ တစ်ဦးကို တစ်ဦး အကြင်နာ မေတ္တာ လွှမ်းသော ဆက်ဆံရေးဖြင့် ဆက်ဆံကြသည်။

မအေးမြတဲ့ မတ်လရဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာပါ ။ အပြင်မှာလည်း မအေးသလို ရင်ထဲမှာလည်း ပူလောင်နေသည်။

“ ကဲ သမီး မေမေတို့သွားမယ် ဘဘစကား နားထောင်ပြီး လိမ်လိမ်မာမာနေခဲ့နော် ။ လက်ဆောင်တွေလည်း အများကြီး ဝယ်လာမယ်နော်”

“ အင်း”

“ မျက်နှာကြီးက ဘာလို့စူပုပ်နေတာတုန်း မေမေ့ချစ်သမီးလေးရဲ့ ”

သက်သက်ဖောင်းထားတဲ့ ပါးတစ်ဖက်ကို အသာဆွဲပြီးတော့ မေမေ လှည့်ထွက်သွားပါတယ် ။ ဖေကြီးနှင့် မောင်လေးကတော့ အိမ်အောက်တောင် ရောက်နှင့်နေပြီ ။ ကားပေါ်ကနေ လက်ပြသွားတဲ့ မေမေတို့ကိုကြည့်ပြီး ဝရံတာကနေ ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ ယဉ်ယဉ်ဆုလတ် စိတ်ထဲလေးလံပြီး ကျန်ခဲ့ပါတယ် ။ မောင်လေး (၁၀) တန်း စာမေးပွဲကြီးပြီးလို့ ဖေကြီးနဲ့ မေမေက မြန်မာပြည်အနှံ့ ခရီးထွက်ပေးမယ်ဆိုပြီး သွားကြတာလေ ။ သူကတော့ ဆေးကျောင်း နောက်ဆုံးနှစ်ဆိုတော့ စာတွေပိနေတာနဲ့ လိုက်လို့ မဖြစ်တာကြောင့် နေခဲ့ရတာပါ ။

အိမ်မှာကလည်း အိမ်ဖော်ကောင်မလေး ရှိပေမယ့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ထဲ မထားခဲ့ချင်တာမို့ မေမေ့အစ်ကိုကြီး ဘကြီးဦးမြင့်သောင်းကို အကူအညီတောင်းတာမို့ သူတို့နဲ့အတူတူ လာနေပါတယ် ။ အစကတည်းက ယဉ်ယဉ်နဲ့ မျက်နှာကြောမတည့်တဲ့ ဘကြီးမို့ မလာစေချင်ပေမယ့် မေမေတို့က မရမက ချော့မော့ပြောတာကြောင့် အခုတော့ ၃ ပတ်တိတိ မတည့်အတူ နေရပါတော့မယ်။

လည်ပင်း မှာ ရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့ ပန်းကုံးတွေ စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းနီကို တစ်ရှုးနဲ့ ပွတ်သုတ်ပစ်တယ်။ခုံပေါ်ထိုင်ချရင်း သောက်ရေဘူးဆီ လက်အလှမ်း… “ရှေး…နင့်ကို ဂျာကြီးလှမ်းခေါ်နေတယ်… ဘိုးတော်တွေဝိုင်းမှာ” “ငါအမောတောင် မပြေသေးဘူး” “အဲ့ဒါဆို ငါသွားလိုက်ရမလား” “သွားချင်သွားလေ…ငါမလာနိုင်ဘူးပြောလိုက်” ကိုယ်လုံးနည်းနည်းသွယ်ပေမဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးပုံစံလေးနဲ့ ညိုက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့မေးတယ်…ဧကန်န ခုချိန်ထိ လူမရသေးဘူးထင်တယ်… “ငါ တကယ် သွားရမလားဟင်” “အင်း သွားလိုက်…ငါနေမကောင်းလို့ အခုပဲ ပြန်တော့မှာလို့” “ကျေးဇူးပဲဟာ..ငါသွားတော့မယ်” “အင်း” ညို ထွက်သွားမှ ရေဘူးကို မော့သောက်ရင်း အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်တယ်…

“ရှေး” နှစ်ပေါင်းများစွာ..ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု… “နင်ပြန်တော့မှာဆို…ငါပြန်လိုက်ပို့မယ်” “ငါ ဒီည အိမ်ပြန်မှာ…” “ဘယ်ပဲပြန်ပြန်…ငါလိုက်ပို့မယ်” “မလိုဘူး” ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောရင်း စားပွဲပေါ်က ကိုယ့်ပစ္စည်းတချို့ အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်ပြီး လှည့်အထွက်… “ရှေး” ခေါ်သံနဲ့အတူ နီးကပ်လာတဲ့ မျက်နှာ..ထို့နောက် ကျမ နှုတ်ခမ်းပေါ် နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ ကျရောက်လာတယ်… သူ့လက်တွေက ကျမ ခါးကို သိုင်းဖက်လာတဲ့အခါ… “အွင့်” ကျမ တင်ပါးလေးစားပွဲအစွန်းမှာ မှီမိသွားတဲ့အထိ ခပ်ကြမ်းကြမ်း တွန်းဖက်ရင်း နေနေ ကျမနှုတ်ခမ်းကို မွတ်သိပ်စွာနမ်းတယ်.. “ြပြတ်” “နင်..ဘာလုပ်…အင့်” သူ့လက်တွေ ကျမခေါင်းကို ထိန်းကိုင်ရင်း အငမ်းမရထပ်နမ်းတယ်… နှုတ်ခမ်းခြင်း နမ်းနေရင်း သူ့လျှာနွေးနွေးက ကျမ နှုတ်ခမ်းတွေကို ပွတ်သပ်ကျီစယ်ရင်း ကျမပါးစပ်ထဲတိုးဝင်လာတယ်…

ဦးကျော်ခေါင် သီတာဆွေခေါင်း ကို ထပ်ဖိချရန် ကြိုးစားပေမယ့် သီတာဆွေက သူ့အကြံကို သိနေသည့်အလား ပါးစပ်ထဲ မဝင်နိုင်သေးသော အရင်းပိုင်းကို လက်ဖြင့် အရင်လှမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဦးကျော်ခေါင်၏ အကြံ မအောင်မြင်လိုက်။ သို့သော် သူက ထပ်တွန့်တက်ပြီး သီတာဆွေကို လက်ဖယ်ဖို့ အမိန့်ပေးတာမျိုးတော့ မလုပ်တော့ပါ။ သီတာဆွေက အလိုက်တသိနှင့် ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောက်ငင်လုပ်ပြီး လီးကိုစတင်စုပ်ပေးနေလို့ ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် လီးအရင်းအား ကိုင်ထားသော လက်ကလဲ ဂွင်းတိုက်ပေးသလို လှုပ်ခါပေးသည်။ “အား … ရှီ .. ကောင်းလိုက်တာ … လုပ် လုပ် .. အဲဒီလိုမျိုး” သီတာဆွေ တခြားနေရာများတွင် ဘယ်လောက် အရည်အချင်း ရှိသည်တော့ မသိ။ လီးစုပ်သည့် နေရာတွင်တော့ တော်တော်ကြီး ကျွမ်းကျင်သည်ကို ဦးကျော်ခေါင် သတိထားမိသည်။ သူမ ချစ်သူဆိုသော ကိုဝင်းခိုင်ကို စုပ်ပေးနေကြ ဖြစ်ရမည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ သီတာဆွေ၏ ထိုကျွမ်းကျင်မှုက ဦးကျော်ခေါင်အတွက် ကောင်းကောင်းကြီး အလုပ်ဖြစ်စေနေသည်သာ။ ဦးကျော်ခေါင်၏ လက်က သီတာဆွေခေါင်းအား လှမ်းပြီး ထိန်းပေးထားစရာတောင် မလိုတော့ပေ။ မျက်နှာတစ်ဖက်ခြမ်း ၌ သိမ်းကာစုထားသော ဆံပင်ရှည်ရှည်များအား ကိုင်ပေးထားယုံသာ လိုအပ်သည်။