အပျိုကြီး မမ မယ်ဖူးသခင်
အသက်က ၂၆နှစ်။ သူမက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အပျိုကြီးပုံစံဖမ်းတယ်။ စတိုးဆိုင်အကြီးကြီးဖွင့်ထားတယ်။ သူမဆိုင်မှာ ဝန်ထမ်း ၁၀ယောက်လောက်ရှိတယ်။ ယောက်ျားလေးရော မိန်းကလေးရော။ “ထွန်းထွန်း ” “ဗျာ အမ” “ဗျာ မနေနဲ့ လာအုံး အမကို စာရင်းတွေပြန်စစ်ပေး” ူသူမ ထွန်းထွန်းဆိုတဲ့ သူ့ကို နိုင်စားရတာ သူမသဘောကျနေတာ ထွန်းထွန်းသိတယ်။ အရေးမပေးသလိုနဲ့ အရေးပေးတယ်။ကြိုက်နေတာတော့မဟုတ်ဘူး။ သူမ ထွန်းထွန်းကို ဆရာလုပ်ရတာ သူမပျော်တယ်။ သူမမှာ အရင်က ဘဲတယောက်ရှိဘူးတယ်။ သူ့ဘဲရဲ့ လက်ဆော့တာတွေကိုတော့ သူမ ဖီးခံပေမယ့် လိုးဖို့အဆင့်ကို သူမလက်မခံခဲ့လို့ သူမကို သူမဘဲကထားသွားခဲ့တယ်။ ထားပါတော့။ သူမအမြဲတမ်း ပါတိတ်တွေပဲဝတ်တယ်။ သူမဖင်လေးက လုံးလုံးလေးနဲ့ ဖောင်းဖောင်းလေး။ လမ်းလျှောက်လို့ နောက်ကကြည့်လိုက်ရင် မလှုပ်တလှုပ်လေး။ ထွန်းထွန်း ခနခန မယ်ဖူးရဲ့အိုးလေးကို ခိုးကြည့်တတ်ပေမယ့် ရင်ခုန်ယုံကလွဲ စိတ်နဲ့မပစ်မှာဘူး။မယ်ဖူးသိတယ်။
ထွန်းထွန်းသူ့ပေါ်ရိုးသားတယ်ဆိုတာကို။ တခါတခါ မယ်ဖူး ထွန်းထွန်း သူ့မအိုးကို ခိုးကြည့်နေမှန်းသိတဲ့အခါတွေဆို သူမ တမင်ပိုပီး ဖင်ကို လှုပ်လျှောက်ပီး စတတ်တယ်။ ထွန်းထွန်းကြည့်နေရင်းနဲ့ ရင်ခုန်သံမြန်ပီး ဆက်မကြည့်ရဲ အကြည့်လွှဲပစ်တတ်တဲ့ ထွန်းထွန်းကို မယ်ဖူး အူယားတယ်။ ထွန်းထွန်းတယောက်ဆော်မရှိတာသူသိတယ်။ “ထွန်းထွန်း နင့်ကြိုက်မယ့်သူ ဘယ်သူမှမရှိဘူးမလား” “ဟာ အမရာ မောင်လေးက မထားတာပါ” “အေးပါ အေးပါ ဟုတ်မှလဲပြောပါ” “တကယ်ပြောတာ မောင်လေးက ထားရင်လည်း အမလိုချောမှ လှမှတွဲချင်တာ” ရုတ်တရက် ရိုးရိုးသားသားထွန်းထွန်းပြောလိုက်ပေမယ့် မယ်ဖူးရှက်သွားပီး စကားပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ ထွန်းထွန်းကတော့ ပုံမှန်တိုင်းပါပဲ။ ဒီည မယ်ဖူးတယောက် ဆိုင်သူမလိုချင်တဲ့ ပစ္စည်း သွားယူချင်နေတယ် ညဆိုင်း ဝန်ထမ်းတွေရှိပေမယ့် သူမ အိမ်နဲ့ဆိုင် လမ်းကို တယောက်တည်း ကားမမောင်းရဲဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ထွန်းထွန်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ အဖော်လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ “လာ မောင်လေး အမ မုန့်ဝယ်ကျွေးပါမယ်”ဆိုပီး ကားပေါ်တင်လိုက်တယ်။ ဆိုင်က လိုတာ ယူပီး သူမ စိတိပြေလက်ပျောက် လျှောက်သွားချင်သေးတယ်။