Love

“ဖြန်း _ နင့် အာ့တာ ဘာလုပ်တာလဲ” တင်းရင်းနုညံ့တဲ့ အထိန်းအကွတ်မပါ ရင်သားနှစ်မွှာကို ပါးလွှာတဲ့ ညဝတ်အိင်္ကျီပေါ်ကနေ ညင်သာစွာ အုပ်မိုးပေးလိုက်မိတဲ့ ကိုယ့်လက်ဖျံကို အရိုက်ခံလိုက်ရခြင်းနဲ့အတူ တုန်ရီလှိုက်မောစွာ ရှက်ဒေါသနဲ့ မေးခွန်းထုတ်လိုက်တဲ့ အသံ ; … အလင်းမရှိ လူသံ၊သူသံ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အမှောင်ဆန် မိုးညတစ်ညရဲ့ သန်းခေါင်ယံအချိန် ချိုမြိန်မှန်းသိတဲ့ ခန္ဓာဝရဇိန် နတ်စည်းစိမ်ခံစားဖို့ အစပျိုး အရှိန်ယူနေတဲ့ အခိုက်အတန့် .. ပါးလွှာတဲ့အကာနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ အခြားတဘက်မှာတော့ ဆူဖြိုးထွားကြိုင်း ကျားရိုင်းတို့အကြိုက် စွဲခိုက်လောက်တဲ့ အရသာပုံဆောင်ခဲ ဆွဲကိုင်ချင်စရာ ရင်သားနှစ်မြွှာ .. စာစစ်ခန်းမှာ ရာထူးတက်ဖို့ ဗျူးဝင်နေတာမဟုတ်လို့ မေးလာတဲ့ ကွက်စ်ရှင်ကို မဖြေမိပဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ဗျူဟာခင်းနေလိုက်တယ်၊ တူနှစ်ကိုယ် စက်ရာထက်မှာ စည်းခြားကာထားတဲ့ ဖတ်လုံးကိုဖယ် လက်နက်(ပေါင်ခြံကြားကထောင်တန်) တစ်ထောက်စာ အကွာက သူ့ခန္ဓာအထက်ပိုင်းရဲ့ ရင်ခွင်တစ်ပိုင်းကို ဆုတ်နယ်ပေးတာပေါ့၊

နောက်ထပ်အသံမထွက်လာပဲ တိတ်ဆိတ်စွာခံယူနေတဲ့ သူငယ်ချင်းမ အတွက် ကောင်းခြင်းမဟာ အရသာတွေပေးဝေမျှဖို့ တဆင့်တက်ပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တယ်၊ ကိုယ့်ဘက်ကို ကျောပေးထားတဲ့ စွဲမက်ဖွယ် ခန္ဓာရှင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ဗိုက်သားပြင်ကို ညာလက်နဲ့ပွတ်သပ်ရင်း ဘက်လက်က စိတ္တဇ ပန်းချီဆန်ဆန် လိပ်ခွေလိမ်တွန့်နေတဲ့ ဆံနွယ်စတွေကြား ပြေးလွှား ဆော့ကစားပေးတာပေါ့၊ အမှောင်ခင်းကျင်းတဲ့ မိုးသဲညရဲ့ မိုးခြိမ်းသံရှည်ကြီးတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခြမ်းကို ဖြိုခွင်းပစ်လိုက်တယ်၊ ခက်ခွာခွာအနေအထားမှာ ကျောခိုင်းထားတဲ့ သူငယ်ချင်းမဟာ ကာမကျားရိုင်းရဲ့ ခံတွင်းဝဆီ ခိုဝင်ရာအမှတ်နဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြေးဝင်လာတဲ့ ကျွဲရိုင်းကြီးပမာ ကိုယ့်ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး မျက်နှာအပ်ကာ ကိုယ့်ကိုတုန်ရီနေတဲ့ လက်နဲ့ သိုင်းဖတ်ပစ်လိုက်တယ်၊ အခွင့်အခါသင့်လို့ အချိန်မလင့်ခင် ကိုယ်လည်း ပန္နက်ရိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်တော့တာပေါ့ … – အချိန်ကား လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်က ; အတိအကျပြောရရင် ၂၀၁၀ ခုနှစ်ရဲ့ မိုးရာသီညတစ်ည သူငယ်ချင်းမရဲ့မိဘနှစ်ပါးနဲ့ အစ်မအကြီးဆုံးတို့ ဇာတိမြေကို အရေးကြီးကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်ကြတယ်၊ သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲရဲ့အိမ်သွားအိပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့်လည်း လင်မယားရန်အကြီးအကျယ်ဖြစ်ထားလို့ အစ်ကိုဖြစ်သူက လာမအိပ်ဖို့ အသနားခံတာကြောင့် သူငယ်ချင်းမခင်ဗျာ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ပေါ့၊

“မသစ္စာ” “ရှင်…ကိုအေး” “ကျနော်..မသစ္စာ..ကို.ချစ်တယ်” “သိပါတယ်..ကိုအေး…ဒါပေမယ့် သစ္စာအကြောင်း ကိုအေးဘယ်လောက်သိလို့လဲဟင်” “ကျနော်သိသင့်သလောက်သိပါတယ်၊ မသစ္စာက အပျိုမဟုတ်ဘူး.. တစ်ခုလပ်ဆိုတာလေ” “ဟုတ်တယ်..ကိုအေး အဲဒါတွေကအမှန်ပဲ” “နောက်ပြီး မသစ္စာယောက်ျားကို ကျနော်မြင်ဖူးပါတယ်” “အော်..ဟုတ်လား” “ဟုတ်တယ်မသစ္စာ၊ ဒီလူက.လူယုတ်မာပဲ” “ဘာဖြစ်လို့လဲ” “မသစ္စာတို့အကြောင်းတွေလူတကာကိုလည်း ပြောနေတာ၊ အဲဒါမသစ္စာသိလား” “သိပါတယ်” “ဗျာ” “ဘာလဲ ကိုအေး.. သစ္စာကိုစိတ်ပျက်သွားပြီ မဟုတ်လား” “အဲလိုမဟုတ်ပါဘူးဗျာ၊ ကျနော်မသစ္စာကို လက်ထပ်ပါရစေ” “ကိုအေး..သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ကျမဘဝကိုဝင်ခဲ့ပါ၊ ရှင်ပြန်ရုတ်သိမ်းချင်လဲ ဖြစ်ပါတယ်”

ဒါပေမယ့် သစ္စာအကြောင်းကို သစ္စာသေချာရှင်းပြမယ်“အော်…အဲဒါဆိုလည်းပြောပြပါဗျာ၊ ကျနော်နားထောင်မယ်၊ ပြီးတော့ စိတ်ရှင်းးရှင်းနှင့် လက်ထပ်မယ်” “ဒီလိုကိုအေး” မသစ္စာအသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ချိန်မှာ ကိုထွန်းနှင့်တွေ့ခဲ့တယ်။ ကိုထွန်းနှင့်တွေ့ချိန်မှာ လူငယ်သဘာဝရင်ခုန်ခဲ့တာပေါ့။ ကိုထွန်းက ချစ်ရေးဆိုချိန်မှာ ရင်တွေတဒိန်းဒိန်းခုန်တယ်လေ၊ ဒါကို အချစ်ပဲမှတ်ခဲ့တယ်။ “သစ္စာ” “ရှင်” “သစ္စာ..ကိုကျနော်ချစ်တယ်” “ဟင်..ကိုထွန်းကလည်း” “ကို့.ကိုအဖြေပေးပါ” “အော်..ကိုထွန်း..သစ္စာကမိန်းမသားပါ၊ အခုချက်ချင်းဘယ်အဖြေပေးနိုင်ပါ့မလဲ” “အချစ်ကအချိန်ဆွဲလို့မဖြစ်ဘူးသစ္စာ၊ လက်ဦးမှုအမြဲယူမှဖြစ်မယ်လေ။ အဲဒါကြောင့် အခုပဲအဖြေပေးပါ” “အာ..ကိုထွန်း..တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက် သေချာလေ့လာရမယ် မဟုတ်လား” “အဲဒါက အချစ်မဟုတ်ဘူးသစ္စာ၊ အဲဒါ ဦးနှောက်နှင့်ဆုံးဖြတ်တာ၊ နှလုံးသားနှင့် ဆုံးဖြတ်တာမှ မဟုတ်ပဲ” သစ္စာလည်း အဲသလိုပြောတော့ သူပြောတာအမှန်ပဲလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်၊ ကိုကလဲ ချစ်နေပြီဆိုတော့ “ပြီးရော.ကိုထွန်းနောက်တပတ်အဖြေပေးပါ့မယ်” “ဟေး..ပျော်တယ်သစ္စာရာ” “ရွှတ်” “အာ……ဘယ်လိုလုပ်တာလဲ ကိုထွန်းရာ အဖြေတောင် မပေးရသေးဘူး လူကိုလာနမ်းနေတယ်”

ကျမ အသက်က နှစ်ဆယ့်ကိုး နှစ်ပါ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်လုပ်ရင်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့အိမ်ခန်းလေးတစ်ခန်းငှားနေတယ်ဆိုပါတော့ ။ အရင်က ကျမယောကျာ်းလေးတွေအများကြီးနဲ့ဖြစ် ခဲ့ဖူးပေမယ့်လူပျိုစစ်စစ်လေးတစ်ယောက်နဲ့တော့ဖြစ်ကြည့်ချင်တဲ့စိတ်ကူးတွေတော်တော့်ကို ဖြစ်နေပါတယ်ရှင်။ ကျမဆိုလိုတဲ့လူပျိုစစ်စစ်ဆိုတာက မိန်းကလေးတွေနဲ့လုံး၀ တစ်ခါမှ မထိတွေ့ဖူးသေးတဲ့လူပျိုစစ်စစ်မျိုးကိုဆိုလိုတာပါ ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် မနမ်းဖူးသေးတဲ့လူပျိုလေးမျိုးပေါ့။တစ်နေ့ ကျမအန်တီတို့အိမ်ကို အလည်သွား မိတဲ့နေ့တစ်နေ့ပေါ့ ။ ကျမရဲ့အိပ်မက်တွေအကောင်အထည်ပေါ်လာမယ့်နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လာတော့မယ့်နေ့တစ်နေ့ဆိုလည်း မမှားပါဘူး ။အန်တီတို့အိမ်မှာ အရင် တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရတယ်လေ ။သူ့နာမည်ကထွန်းထွန်း တဲ့ အန်တီတို့နဲ့ဆွေမျိုးနီးစပ်ဆိုပါတော့ ။

အသက်က ၁၉ နှစ် ပဲရှိသေးပြီးအန်တီတို့အိမ်မှာနေပြီး ကျောင်းလာတက်တာ ။ အချိန်တိုင်း ကျမ သူနဲ့နီးစပ်ဖို့ အကြံထုတ်ရပါတော့တယ် ။ ၁၉နှစ်သာပြောတာရှင့် ။ ထွားလိုက်တဲ့ကိုယ်လုံး။ မိန်းမတယောက်ကို ပျော့ခွေသွားအောင်လုပ်ပစ်နိုင်တဲ့အချိုးအစား ။ များသောအားဖြင့်သူတို့အရွယ်ယောကျာ်းလေးတော်တော်များများက ပျော့တိပျော့ဖတ်ကလေးတွေလေ ။အလှပဲပြင်နေကြတာများတယ် ထွန်းထွန်း ကျတော့ အားကစားလိုက်စားလို့ထင်ပါရဲ့ လက်မောင်းအိုးတွေက လည်းထွားထွား ၊ ရင်အုပ်က ကျယ်ကျယ်နဲ့ ။ သူဝတ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီကတောင်သူ့ရဲ့တင်ပါးဆုံကြွက်သား အစိုင်အခဲတွေကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ ။ ရှေ့ပိုင်းကနေကြည့်ရင်သူ့ရဲ့ ထွားကြိုင်းလှတဲ့ အချောင်းကြီးကို အမြှောင်းလိုက်ကို မြင်ရတာ ။ အသားက လတ်လတ် ၊ဆံပင်နက်နက် ၊ မျက်လုံးနက်နက်တွေနဲ့ ။ အို…ရင်ခုန်ချင်စရာပါပဲရှင်ရယ် ။

” အားးး … ကောင်းလိုက်တာ … အင့် အင့် …… ချစ်တယ် …… မမဝတီ ရယ် “ ” ရှီးးး းးးး …… ဖယ်တော့ … ဇော်သူ … နင် သိပ်အတင်းရဲတာပဲ … မောင် သိသွားရင် … ငါတို့အိမ်ထောင်ရေး ပျက်စီးမှာဟ “ ” ပြီးတော့မှပါ … ရှီးးးး းးးး …… ဘွတ်ဘွတ် …… အားဟား …… အင့် …… ကိုရဲခိုင် အပေါ်မှာ သောက်နေတာပါ … မပူနဲ့ မမဝတီ … အင့် အင့် “

နွယ်ဝတီ တစ်ယောက် ၄ထပ်တိုက် အစိမ်းကြီး၏ အောက်ဆုံးထပ် ကားဂိုဒေါင်ထဲ နံရံ ကပ်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် မတ်တပ်ရပ်အနေထားဖြင့် ဇော်သူ၏အလိုး ခံနေရသည်။ ဇော်သူမှာ နွယ်ဝတီ၏ လက်နှစ်ဖက်အား ချုပ်ပြီးနံရံကပ်ကာ စကပ်ထမိန်အား ပေါင်ရင်းထိလှန်ရင်း ပေါင်ကြားတည့်တည့်မှ စောက်ဖုတ်အား ပစ်ပစ်လိုးနေတော့၏။ နွယ်ဝတီမှာ အသက်၃၂နှစ်ခန့်ရှိပြီး ရဲခိုင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ အိမ်ထောင်သက် ၄နှစ်အတွင်း အပြင်သိပ်မထွက်ပေ အိမ်ထဲနေတာများသည်။ တခါတလေ လင်ဖြစ်သူရဲခိုင်မှ ပါတီပွဲ ဒင်နာပွဲများ ခေါ်ကာ မိန်းမဖြစ်သူအား ထုတ်ကြွားသည့်အခါများတွင် နွယ်ဝတီတစ်ယောက် အပြင်ပါလာခဲ့၏။

ကျွန်တော် ဂျီတီစီကျောင်းသားဘဝတုန်းကပေါ့ဗျာ…ဆယ်တန်းအောင်ပြီး ပထမနှစ်စတက်ချိန်ပေါ့ အဲဒီတုန်းက ကျောင်းကိုရောက်စမှာ တက်္ကသိုလ်ကောလိပ်ဆိုတာရုပ်ရှင်တွေ ဝတ်္တုတွေထဲကလို စိမ်းစိမ်းစိုစိုအေးအေးချမ်းချမ်းရှိမှာပဲလို့ထင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် မှော်ဘီဂျီတီစီဟာ တကယ့်ကိုမဲဇာပဲဗျို့ ကြည့်လေရာမှာဖုန်တသောသောနဲ့လယ်ကွင်းတွေအထက်တန်းကျောင်းအဆင့်သာရှိတဲ့ ကျောင်းဆောင်တွေ မခံနိုင်လောက်အောင်ပူပြင်းတဲ့နေရောင်တွေဟာကျွန်တော့်ရဲ့စိတ်ကူးထဲက ကောလိပ်ကျောင်းသားဘဝလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့တာပဲကျွန်တော်ဆို ရောက်စကချက်ချင်းတောင် ကျောင်းပြောင်းဖို့ စိတ်ကူးမိခဲ့သေးတယ် ဒါပေမယ့်ကျွန်တော်ဖြစ်ချင်တဲ့အင်ဂျင်နီယာဖြစ်ဖို့ ဒီလောက်တော့ အဆင်းရဲခံနိုင်ရမှာပေါ့ဆိုတဲ့အဖေ့ရဲ့စကားကြောင့် ကျွန်တော်ဆက်နေမိခဲ့တာ ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ကျောင်းမပြောင်းဖြစ်တာမှန်လိုက်လေခြင်းလို့ ကျွန်တော်အမြင်မှန်ရသွားခဲ့ပါတယ် ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ဒီလိုကန်္တာရကြီးထဲမှာ အိုအေစစ်လေးတစ်ခု မမျှော်လင့်ဘဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လို့လေ……

သူမရဲ့နာမည်က ရှယ်လီတဲ့ (မှတ်ချက်-နာမည်ပြောင်းလဲရေးသားထားခြင်းဖြစ်ပါသည်) သူတို့ရဲ့မေဂျာမှာတော့ကွင်းလို့တောင်ခေါ်လို့ရပါတယ် ဝင်းပကြည်လင်နေတဲ့မျက်နှာလေးနဲ့ ပြည့်ဖြိုးအိစက်တဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကိုပိုင်ဆိုင်ထားသူပါလှတဲ့မိန်းကလေးဆိုတဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ချုချင်သူ ကိုကိုမောင်မောင်တွေက ဒုနဲ့ဒေးပေါ့ဗျာ အဲဒီထဲမှာ အီဖေကိုယ်ကလဲ တစ်ယောက်အပါအဝင်ပေါ ဟီး..ပြောရင်တော့ ကိုယ့်ဂုဏ်ကိုယ်ဖော်သလိုများ ဖြစ်နေမလားမသိဘူး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်းငယ်ငယ်ကတည်းက စော်ကြည်ဘဲတစ်ယောက်ပဲဗျ (ကြုံတုန်းကြော်ငြာဝင်တာ) ဒါပေမယ့် ငယ်ငယ်တုန်းက မိန်းကလေးတွေနဲ့ အရောဝင်ရတာ ကိုယ်စိတ်ထဲ သိပ်ပြီးသဘောမကျဘူး (ခုနဲ့များ ကွာပ) ဒါကြောင့် မိန်းကလေးတွေနဲ့ကင်းကင်းရှင်းရှင်းနေလာခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ သူလေးနဲ့ကျမှ ဘယ်လိုဖြစ်တယ် မသိပါဘူးဗျာ…… ကဲဗျာ..ပရိသတ်ကြီးလည်း ကောင်းခန်းမရောက်သေးလို့ အိပ်ငိုက်ကုန်ကြပြီ ထင်တယ်……ဒီတော့..လိုးရင်းပြောရရင်..(အဲ..ယောင်လို့)လိုရင်းပြောရရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြိုက်သွားရောပေါ့ဗျာ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့ကြတာပေါ့ဗျာ….

တစ်နေ့သောအခါ ရန်ကုန်မြို့နဲ့များစွာမဝေးလှသော ဆင်ခြေဖုန်းဒေသရှိ အိမ်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်၏ရှေ့တွင်တက္ကစီတစ်စင်း ဆိုက်ရောက်လာကာ ကားပေါ်မှ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ်လူငယ်တစ်ဦး အထုပ်အပိုးတွေနှင့် ဆင်းလာပါသည်။

ထိုလူငယ်လေးသည် ကားခကိုရှင်းပေးရင်း အထုပ်အပိုးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မနိုင်မနင်းဆွဲလာကာ အိမ်ရှေ့ အရောက်တွင်။“ မေမေရေ..မေမေ..သားပြန်လာပြီ ” လို့ အသံပြုလိုက်ရာ အထဲမှ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပြေးထွက်လာပြီး“ မေမေကြီးရေ ကိုကြီး ပြန်လာပြီ ” လို့ ဆိုရာ ကိုကြီးလို့ အခေါ်ခံရသော ထိုလူငယ်လေးသည် လာကြိုသောကောင်မလေးအား နားမလည်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး“ ဟဲ့..နေစမ်းပါဦး..နင်ကဘယ်သူလဲ ”“ ဟို.. ဟို… ”“ ပြောလေ နင့်ကိုငါအရင်တစ်ခေါက်က မတွေ့ပါဘူး ” လို့ မေးခွန်းထုတ်နေတုန်း။

“ ဟယ်.. ငါ့သားလေး ပြန်လာပြီတော်.. ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့သားလေးနဲ့ မခွဲရတော့ဘူး ” လို့ ဆိုကာ အားရဝမ်းသာဖြင့် ဖက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် လက်ကိုဆွဲလိုက်တုန်း“ နေပါအုံး..မေမေရ..သူက ဘယ်သူတုန်း ”“ ဝင်စမ်းပါအေ.. အထဲရောက်မှ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြမယ်.. လာ.. လာ ” လို့ ဆိုကာ အတင်းဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် သူလည်း ကောင်မလေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့အထုပ်တွေကို အိမ်ပေါ်တင်နေတာကိုတွေ့လိုက်တော့ သူလည်း အိမ်ထဲဝင်ခဲ့ပါတယ်။

ဇရပ်တောင်ပံကျိုး နှင့် ကြောင်ခံတွင်းပြတ်

ကျွန်တော့အမည်ကို မိတ်မဆက်တော့ပါဘူးဗျာ။ မိတ်ဆက်လို့လည်း ကျွန်တော့မိတ်က ပိုမရှည်တော့ပါဘူးဗျာ ။ ဟုတ်တေဟုတ် ခိ.. ခိ… အခုဇတ်လမ်းက.. ဒီလိုဗျ…….. ကျွန်တော်က ပထမနှစ်ကျောင်းသားပါ (…)မေဂျာပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော်နှင့်အခန်းတူတဲ့ သဉ္ဇာကို ကျွန်တော်က အရမ်းကြွေမိပါတေဗျာ။ သူကလည်း အရမ်းကို ပွင့်လင့်သူလေဗျာ။ ကျောင်းကို သူလာရင် ကြွေတဲ့ဘဲတွေကလည်းပရမ်းများတာကိုဗျ။ သူကကျွန်တော့လို ကောင်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်က သူ့ကိုဂရုစိုက်ပြီး သူလိုအင်သမျှကို တတ်နိုင်သမျကြိုးစားပေး၊ အနေနီးတော့ ချစ်သူဖြစ်သွားကြပါတေဗျ။ ဒါပေမဲ့လည်း ငွေကြေးမရှိ ဆင်းရဲတော့လည်း တစ်ခါတစ်ခါ စကားများကြ ရန်ဖြစ်ခဲ့ပါတေဗျ။

သူကကျွန်တော့ကို…. အောင်ဇော်..နင်နှင့်ငါပြတ်ပြီ .. ပြောပြီး ပြတ်စဲသွားကြပါတေဗျ………….. ကျွန်တော့အမေနှင့် ကျွန်တော့သူငယ်ချင်းတွေက အားကုန်ပြီး အမျိုးမျိုးဘဲ နှိစ်သိမ့်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကိုချစ်မိနေတော့လည်း သူ့ကိုပြန်လိုက်ပြီး တောင်းပန်တော့ ပြန်အဆင်ပြေသွားကြပါတေ၊ အခုလာမဲ့ တနင်္ဂနွေရက်မှာ သူနှင့်အတူ ရုပ်ရှင်သွားဖို့ ပိုက်ဆံလိုလာတော့ ကျွန်တော့သူငယ်ချင်းဖိုးပြည့် ဆီနေ ပိုက်ဆံချေးဖို့ သူ့ဆီကိုဘဲ သွားလိုက်ပါတော့တေဗျ၊ …. ဖိုးပြည့်က ကျွန်တော်နှင့်ငယ်ငယ်ကတည်း အတူတူကျောင်းတက်ပြီးတော့ ကြီးလာကြတာပါ။ သူဆီက အခုငွေချေးရမှာက အကြွေးသစ်ပေါ့ဗျာ၊ ပထမတစ်ကြိမ်ရှိသေးတေဗျ အကြွေးပေးရမှာ ကျွန်တော်က သဉ္ဇာနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်လို့ ငွေတစ်သောင်း ချေးထားတာ ၅၀၀၀ဘဲပေးထားတာ၊ အခုတစ်ခါချေးရင်တော့ နှစ်သောင်းခွဲကျော်ပြီပေါ့ဗျာ၊ဒါပေမဲ့လည်းဘဲ ကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်တက်ရင်း အလုပ်လုပ်နေသူမို့ လကုန်ရင်တော့ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာပါလို့တွေးပြီး သူဆီကို သွားလိုက်ပါတော့တေဗျာ…… သူတို့က သုဝဏ္ဏမြို့နယ်ရဲ့လုံချင်းတိုက်အိမ်ခြံအကျယ်ကြီးနှင့် နေကြတဲ့ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုပါ။ ကျွန်တော်တို့က ၆ လွှာတိုက်ခန်းရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ် ၆လွှာမှာ နေရတဲ့ပါဗျ၊..

လွန်ခဲ့သော၂၀၀၆ခုနှစ်ကတော့ကျမအသက် ၂၃နှစ်အရွယ်လောက်ကပေါ့ရှင်။ ကျမကျောင်းပြီးပြီ အလုပ်အတွက်သင်တန်းတွေပြေးတက်ရင်း ပေါ့ကြုံခဲ့ဆုံခဲ့တာလေးပြောပါရစေ။ဟီးဟီး ပြောချင်ဇောကများနေတော့နာမည်ပြောဖို့မေ့နေတယ်။ကျမကပန်းသဇင်တဲ့။ပင်မြင့်မှာပွင့်တဲ့ပန်းလေး လို့ဖေဖေကနာမည်လေးပေးခဲ့တာ။ ကျမဘဝတိုးတက်မြင့်မားဖို့ရည်ရွယ်ပြီးပေးထားတဲ့နာမည်လေးပေါ့။ဒါပေမယ့်ကျမကိုအရမ်းလှသလားလို့မေးရင်အရမ်းမလှပေမယ့်ချစ်စရာကောင်းပါတယ်။အသားဖြူတယ်။မျက်နှာအကျကောင်းတယ်။နှာခေါင်းစင်းတယ်။မျက်လုံးမျက်ခုံးကောင်းတယ်။အင်းကိုယ်လုံးလားလှတယ်လို့ပဲပြောရမှာပေါ့။ ဖွင့်ထွားတဲ့ရင်သားနှင့်စွင့်ကားတဲ့တင်ရှိတယ်။ ကိုယ်ရေးသွေးတာတော့ဟုတ်ပါဘူးရှင့် အင်းလိုရင်းပဲပြောပါ့မယ်။ဒီလိုပါ ကျမသင်တန်းတ၇စ်ခုတက်ရမယ်ဆိုတော့အလုပ်ကနေအပြေးအလွှားတက်တယ်။DMLမှာ ပေါ့။အလုပ်ထဲကလာရတော့နောက်ကျသွားတယ်။

သင်တန်းရောက်တော့ထိုင်စရာခုံလိုက်ရှာတယ်။နောက်ဆုံးမှာ ခုံတန်းမှာတစ်ယောက်တည်းထိုင်နေတဲ့သူအနားကျမသွားပြီး။ “ဟီး နောက်ကျသွားလို့အကိုထိုင်လို့ရလား” “ဟာ ရပါတယ်ဗျ၊ရပါတယ်ထိုင်ပါ” “ဟုတ်ကဲ့ကျေးဇူးရှင့်”ရည်ရည်မွန်မွန်ပြောနေပေမယ့်ကိုယ့်အာရုံကသင်တန်းနောက်ကျနေလို့သူ့ကိုဂရုမစိုက်မိဘူး။ထိုင်ပြီးမှ သူ့ဘက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။နေလောင်အသားအရည်မို့ညိုနေပုံရပေမယ့်မူလအသားဖြူပုံရတယ်။ယောက်ျားပီသတဲ့မျက်နှာပေါက်ပဲ။ဝတယ်လို့ပြောစရာမရှိတဲ့ကိုယ်လုံးပိုင်ရှင်။စပို့ရှပ်နှင့်စတိုင်ဘောင်းဘီကျကျနနဝတ်ထားတယ်။သင်တန်းမှာစာတွေသင်ရတဲ့အချိန်တော့ သူ့ကိုအာရုံမထားမိပေမယ့်ကိုယ့်အနားမှာတစ်စိမ်းယောကျားလေးရှိတဲ့ဆိုတဲ့စိတ်ကမလုံမလဲနှင့်ပေါ့။ခဏခဏချောင်းကြည့်မိတယ်။ဟီးကျမကလည်းအချောင်းသူကလည်းအကြည့်မှာနှစ်လိုဖွယ်အပြုံးနှင့်တချက်ပြုံးပြတယ်။ “အိုး ..”ကျမရင်ခုန်ပြီးရှက်သွားတယ်။ကျမအပျိုစင်လေးပါ။ တစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့အပြုံးမှာအရည်ပျော်သလိုဖြစ်သွားတယ်။ကျမပြန်ပြုံးပြလိုက်တယ် ပြီးတော့သင်တန်းဆရာပြတဲ့ဖက်ကိုအာရုံစိုက်ပေမယ့်ခုန်နေတဲ့ရင်ကို မဖုံးဖိနိုင်ဘူးလေ သင်တန်းခဏနားချိန်မှာတော့။

သူကကျမဖက်လှည့်ပြီး “ကျနော် ပြည့်ဖြိုးဦးပါ” “ဟုတ်ကဲ့အကိုကျမကပန်းသဇင်ပါ” “ဟုတ်ကဲ့နာမည်လေးကအရမ်းလှတယ်” “ဟင်းးးမုန့်ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်” “ဟားး ကျနော်မုန့်စားချင်လို့မဟုတ်ပါဘူး၊နာမည်နဲ့လူနှင့်လည်းအရမ်းလိုက်ဖက်တယ်အာ့ကြောင့်ပါ” “ခစ်ခစ် အရမ်းအပြောကောင်းတယ်” “အပြောမကောင်းရပါဘူးဗျာ။ကျနော်ကစစ်သားပါဗျာ” “ခစ် ခစ် ကိုကိုစစ်သားကြီးကအပြော၂ကောင်းတယ်’” “ဟားးဟားးတကယ်လားဗျာ၊ကျနော်တောင် မြောက်ချင်လာပြီ” “အောဒါနှင့် ဘယ်တပ်ကလဲ” “ကျနော်၆၇၇၇ ကလောတပ်နယ်မှာတာဝန်ကျပါတယ်” “ဟုတ်ကဲ့ရှင့်” “ဘာရာထူးလဲရှင့်” “ဗိုလ်ကြီးအဆင့်ပါပဲ” “ဟုတ် ဗိုလ်ကြီး” “ဟာ မပန်းသဇင်ကလည်းဗျာ” “ဟုတ် ..ဗိုလ်ကြီး ပြောပါ” “ဟားးးးဟားးမပန်းသဇင်တော်တော်နောက်တယ်ဗျာ။ကိုပြည့်လို့ပဲခေါ်ပါ” “ဟုတ် ဗိုလ်ကြီးသဇင်လို့ခေါ်ပါ ဟီးး” သင်တန်းပြီးဆုံးချိန်ကျတော့ညဘက်ရောက်နေပြီ။ “သဇင်ဘယ်ပြန်ရမလဲ” “သဇင်က ယုဇန ကိုြ၇န်မှာပါ၊ကိုပြည့်ကရော” “ကျနော်လည်းအဲဒီြ၇ဘက်ပြန်မှာပါ” “အောလမ်းကြောင်းတူတယ်ပေါ့” “ဟုတ်ကဲ့ လာအတူတူပြန်ကြရအောင်သဇင်” “ဟုတ်ကဲ့ရှင့်” ္ကယုဇနကားတွေကအရမ်းကြပ်တယ်။သူအရင်ဆုံးတက်ပြီးနေရာဦးတယ်။ကျမတက်လာတော့”သဇင်..ဒီမှာနေရာရပြီ” “ဟုတ်ကဲ့ကျေးဇူးရှင့်” “အာသဇင်ကလည်းဗျာ”တလမ်းလုံးစကားတွေဟိုပြောဒီပြောပေါ့။

ကျွန်တော်ဆေးရုံကအိမ်အပြန်လမ်းမှာကျွန်တော်ရင်ထဲမှာပျော်ရွှင်ခြင်တွေပြည့်နက်နေသည် ဘာကြောင့်ဆိုကျွန်တော်အလုပ်ထဲတွင်ထိခိုက်မှုဖြစ်ပြီးဆေးရုံတတ်နေခဲ့သည်မှာတစ်လခန့်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကိုအရမ်းချစ်သောကျွန်တော့်မိန်းမဆု တော့သူ့ညီမလင်မယားပျော်ပွဲစားသွားသောကြောင့် အိမ်စောင့်ပေးရန်သူ၏ဇာတိသို့သွာမည်ဟုပြောသွားသည်။် သို့သော်ယနေ့တွင်သူပြန်လာမည့်နေဖြစ်သည့် အတွက်ရင်ခုန်မှုများရင်ချစ်ဇနီးလေးကိုစောင့်နေမိသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးချစ်ဇနီးလေးကိုလွမ်းနေသောကြောင့် ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။တူး..တူး..တူး.. တူူး…တူူး..တူး….လူကြီးမင်းခေါ်ဆိုသောတယ်လီဖုန်းမှာ… လမ်းမှာမို့ဖုန်းသံမကြားတာလားမသိဘူး ထပ်ခေါ်ကြည့်ဦးမှ လူကတင်းနေပြီလေ မလိုးရတာကြာလှပြီကိုး တူး..တူး..တူ… ဟယ်လို…. မောနေတဲ့အသံနဲ့ဖြေလိုက်တဲ့ ဆုသံလေးကြားလိုက်သည် ဟယ်လိုဆု ပြန်လာနေပြီလား ကိုတော့အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ မိန်းမကိုလွမ်းနေပြီကွ ဘယ်ရောက်နေပြီလဲဟင်ကျွန်တော်ဆက်တိုက်ပြောလိုက်သည် ။ပြောနေရင်းတွင်သူဘက်ကအသံတသံထူးဆန်းစွာကြားလိုက်သည်။

အား. ရင်တစ်ခုလုံးပူနေပေမဲ့သူမဘက်ကအဖြေလေးကိုစောင့်နေမိတယ် ကို ဆုကိုခွင့်လွတ်ပါနော် မဖြစ်သင့်ပေမဲ့ သွေးသားရဲ့ဆန္ဒကိုလိုက်မိသွားတယ်ဆုတောင်းပန်ပါတယ်နော် ကျွန်တော့်ရင်တစ်ခုလုံးကွဲကြေသွားတယ်ဗျာ ဆု ဘာပြောတာလဲဟင် ဆုထိုချိန် အာ့….အား. ကိုသိချင်ရင် ဆု့ရဲ့စာအုပ်လေးကိုရှာပြီး ဖက်လိုက်နော် ဆု့မအားလို့ ဒါပဲနော် ဆု ဆု ဆု တူး…..ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးမှောင်မိုက်သွားတယ်ဗျာ ကျွန်တော့်ကိုအရမ်းချစ်တဲ့ဇနီးလေး ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ ကျွန်တော်မရှိတဲ့အချိန် ဆု့ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ကျွန်တော်စဉ်းစားရင်းရင်ထဲမှာစို့ရင်ပြီးငိုချလိုက်မိသည်။

လုပ်ရက်လေးခြင်းဆုရယ် ဆုပြောတဲ့စာအုပ်ဘယ်မှာလဲ ကျွန်တော်စာအုပ်ကိုအသဲသန်လိုက်ရှာလိုက်သည်။ ကြာကြာမရှာလိုက်ရပါဘူးစာအုပ်ကိုတန်းတွေ့သည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်တူပျော်ခဲ့ဘူးတဲ့ခုတင်ဘေး ကစားပွဲပေါ်တွင်တင်ထားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်စာအုပ်ကိုအသဲအသန်လှန်၍ဖက်လိုက်သည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ကိုအလုပ်ကပြန်လာကိုစောင့်နေသောညနေချင်းတစ်ခုတွင်ကိုတို့အလုပ်မှဖုန်းဝင်လာသည်။ ကိုအလုပ်မှာမတော်တစဖြစ်ပြီးဆေးရုံရောက်နေပြီဟူသောစကားဖြစ်သည် ။ဆေးရုံကိုအပြေးလိုက်သွားခဲ့သည် ။ဆေးရုံတွင်တော့ကိုကတော့မေ့နေဆဲဖြစ်သည် ။ဆေးရုံစရိတ်မည်ကဲ့သို့ ရှာရမယ်ကိုတွေးရင် ကျမလေးလံသောခြေလှမ်းများဖြင့်အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည် ။နောက်ဆုံးတွင်ကျမဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်သည်။ ကိုတို့အလုပ်ရှင် ဦးရန်နိုင်ထံတွင်အကူညီတောင်းရန်ဖြစ်သည်။ကျမသူ့စီကိုဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ ဟယ်လိုတစ်ဖက်မှစကားပြောသံကိုကြားလိုက်ရသည်။အသံတွေတုန်ရီစွာဖြင့်ကျမပြန်ပြောလိုက်မိသည်။ဟယ်လို ဦးရန်နိုင်ဟုတ်ပါသလားရှင် ဟုတ်ပါတယ် ဘယ်သူလဲမသိဘူး ကျမကိုအောင်အောင်ရဲ့မိန်းမဆုပါ ကိုအောင်အောင်ဆေးရုံစရိတ်ခက်ခဲနေလို့ အကူညီလှမ်းတောင်းတာပါ ကျမပြန်ပြီးကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ် အခက်ခဖြစ်နေလို့ပါ ဟားဟားဒီလိုလား မင်းငါပြောတာကိုလက်ခံရင် ကူညီမယ်လေ ဟုတ်ပြောပါရှင် မင်းငါနဲ့တစ်လအတူတူနေပေးနိုင်ရင် မင်းလိုချင်တဲ့ငွေကို ငါပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ ရှင် ကျမဘာပြန်ပြောရမလဲမသိတော့ပဲကျောက်ရုပ်တစ်ခုလိုငြိမ်သက်စွာရပ်နေလိုက်မိသည်။

သမီးဈေးသွားလိုက်ဦးမယ်နော် “” အေး အေး သမီး ဘယ်လောက်တောင်ကြာမှာလဲ “” ကြာမယ်ထင်တယ်အမေ ဆိုင်စောင့်ပေးရမယ်ထင်တယ် သွားပြီနော်အမေ့ “မိထားက ကိုယ့်အကြံနှင့်ကိုယ် ခပ်သွက်သွက် ထွက်လာခဲ့သည်။ အခုတလော အမေပုံမှန်မဟုတ်။ အဖေကလည်း ဒီတစ်ခေါက်ခရီးထွက်တာ ကြာနေသည်မဟုတ်လား။အမေ့အသက်က ၃၅ နှစ်သာဆိုသည်။ အသားဖြူသည်မို့ လှသည်။ နှုတ်ခမ်းပါးသည်။ မျက်ဝန်းညိုကြီးများဖြင့် အင်မတန်လှသည်။

တင်သားစိုင်ကြီးတွေက အိဝိုင်းနေသေးသည်။ ခါးကလည်းသွယ်သွယ်။ နို့တွေကလည်း စူဖြိုးလှသဖြင့် အဖေ့သူငယ်ချင်းများ တံတွေးမြိုချကြသည်ကို မိထားမြင်ဖူးသည်။သို့သော် အမေထိန်းသိမ်းခဲ့သည်သာ။ယခုတော့ အမေ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိထားမိသည်။မိထား ဈေးမသွားဘဲ အိမ်ထဲပြန်ဝင်ကာ ချောင်တစ်ခုထဲ ဝင်ပုန်းနေလိုက်တော့သည်။ သေချာအောင် စောင့်ကြည့်ရပေမည်။နာရီဝက်ခန့်ကြာသွားသည်။ မထူးခြား။ မိထားမနေနိုင်တော့။ အိမ်ထဲသို့ အသံမထွက်အောင် ဖွနင်း၍ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။” အင်းးးး အင်းးးး အင်းးး”မိထား ရုတ်တရပ် ကြားလိုက်ရသည့် အသံကြောင့် အမေ့အခန်းထဲသို့ တဖက်အခန်း နံရံပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အမေ ဘာလုပ်နေပါလိမ့်။အမေ့ကိုမြင်သောအခါ မိထားမျက်လုံးပြူးသွားသည်။အမေ့တွင် အဝတ်မရှိတော့ ။ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေတော့သည်။

မျက်လုံးကိုမိတ်ထားကာ လက်တစ်ဖက်က နို့ကို ပွတ်ချေလျှက် ကျန်တစ်ဖက်က ပေါင်ကြားရှိ အဖုတ်ကို ပွတ်နေသည်ကိုမြင်ရ၍ မိထား ကြောင်ကြည့်နေမိတော့သည်။ အဖေပြန်ရောက်တာ နောက်ကျသဖြင့် တောင့်တလွန်း၍ စိတ်ဖြေနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ ထိုသို့စိတ်ဖြေနေသည်ကို မမြင်ဖူးသဖြင့် ဆက်ကြည့်လို၍ ဆက်ကြည့်နေမိတော့သည်။အမေ အရှိန်တက်လာဟန်တူသည်။ လက်ကို ခပ်သွက်သွက် ပွတ်ကာ တအင်းအင်းနှင့် ကော့ထိုးလာလေသည်။ထိုအချိန်တွင်” အိမ်ရှင်တို့ အိမ်ရှင်တို့ “ထူးမိမလိုဖြစ်ပြီးမှ ငြိမ်နေလိုက်ရသည်။