Love

တကယ်တော့ သက်လွင် လွန်သည်ဟ မဆိုသာပါ ။ မတ်က မရီးကို ကြံတာမျိုးက မမှန် ဟုသာ အရပ်စကား ကြားခဲ့ဘူးပါသည်။ အမှန်တော့ သက်လွင်မလွန် ။ ဒီအကြောင်းတွေက မမမြိုင်က စခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ မရီးက မတ္ကိုႀကံ လို့ပဲ ပြောင်းပြောရမလို ဖြစ်နေသည်။ သက်လွင်မိန်းမ လှိုင်က ကျောင်းဆရာမ ။ အခုဖောင်ကြီးသင်တန်း သွားတက်နေသည်။ လှိုင် သင်တန်းသွားပြီး တစ်ပတ်အကြာ မမမြိုင်က လင်ဖြစ်သူနှင့် ရန်ဖြစ်ပြီး အိမ်ပေါ်မှဆင်းကာ ရေနံချောင်းမှနေ သက်လွင်တို့ရှိရာ ရန်ကုန်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အိမ်မှာပဲ နေသည်။

မမမြိုင် စရောက်သည့်နေ့မှာပဲ ဇာတ်လမ်းက စသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ ရေချိုးပြင်ဆင်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော မမမြိုင်တစ်ယောက် အခန်းထဲမှ အပြင်သို့ လှမ်းအထွက် လျှောက်လာသော သက်လွင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကိုယ်လုံးချင်း ထိမတတ် တိုးမိတော့မလို ဖြစ်သွားသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး ခြေလှမ်းရပ်ကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ထိုအခိုက်မှာပင် မမမြိုင်က သက်လွင်ကို ပြုံးပြပြီး ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့တက်ကာ သက်လွင်ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်ပြီး သက်လွင်၏ ခါးကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ သက်လွင် တစ်ကိုယ်လုံး ထူပူသွားကာ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ပြီးမှ သက်လွင်သည် အထိအတွေ့နှင့် မွှေးရနံ့တို့က မိန်းမနှင့် ကင်းကွာနေရသော သက်လွင်ကို အနိုင်ယူသွားပြီး သက်လွင် မမမြိုင်ကို ပြန်ဖက်ပြီး အားရပါးရ နမ်းပစ်လိုက်သည်။

အမှောင်လောက၏ သမီးငယ် (ဇာတ်လမ်းရှည်)

မှန်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်……လှနေဆဲ……မိန်းခလေးသုံး လိုင်နာဆွဲသော…သေတ္တာ ပြားပြားလေးရှိ မှန်က မျက်နှာတခုလုံး မမြင်နိုင်သော်လဲ……..မိမိကိုယ် မိမိ လှနေသေးကြောင်း…..ထင်လိုက်သည်…..ဘဝတွင် နာကျဉ်မှု… ဝမ်းနည်းမှု သိက္ခာတရားတို့ ထပ်မံမရှုံးဆုံး နိုင်တော့ပြီ…….ထပ်မံလဲ ရှုံးဆုံးစရာ အလျှင်းမရှိတော့ပြီ….တကောင်ကြွက် တမျက်နှာဟူသည်….အမည်နာမ သာ ဆိုးသည်….သူမ အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်နိုင်သည်……မိမိဘဝ ခုမှ သုညဘဝ ဖြစ်နေသည်…..အရာရာက သူမအပေါ်မတရား…..ဘာမှမရှိလေ ကောင်းလေ……သို့သော်….သူမ မြတ်နိုးတာက အခုသူမ ကိုင်ထားသော လိုင်နာဗူးပြားပြားလေး နှင့် ထိုပစ္စည်းလေးပေးခဲ့သူ……သူမ အတွက် မိဘ ….မောင်…ညီမ….ဘာမှမလို….ဘာမှလဲမရှိတော့…..ဘာတွေဖြစ်မှန်းလဲမသိတော့…….သူမ ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း….. မှန်ကိုကြည့်ပြီးသူမ ပြုံးလိုက်သည်……ပြုံးနေသော မျက်နှာအောက်တွင် ဝမ်းနည်းသောအမူအရာ…..နောက် နာကြည်းသော အမူအရာ……. ဒုန်း…….ကျွီ……..ဟူသော အသံနှင့် အတူ….ရဲ ဝတ်စုံဝတ် …ရဲမေ ၂ ယောက်…ရောက်လာသည်…. “အပြစ်သူ….မယုယု……တရားရုံးသွားမယ်….လာခဲ့…..” သူမကတော့ မကြား…သူအတွေးနှင့်သူ…….ရဲမေ ၂ယောက်က စိတ်မရှည်နိုင်တော့……..ချိုင်း ၂ ဘက်ကို တယောက် တဘက်စီကိုင်လိုက်ပြီး ဆွဲထူလိုက်သည်…… “ခွမ်း……..”….ဟူသော အသံနှင့်အတူ လိုင်နာဗူးပြားပြားလေး လွင့်ကျသွားပြီး….လက်၂ လုံးသာသာ သာရှိသော…မှန်လေး..ကွဲသွားသည်…… “မလိုက်ဘူး…လွတ်…လွတ်….ကိုလေးရယ်….ကယ်ပါဦး…..” ရဲမေ ၂ ဦး ဖမ်းထားသည့်ကြားမှ……လိုင်နာဗူးလေး လှမ်းယူလိုက်သည်……မမှိတမှိ ဆွဲမိဆွဲရာ….ဆွဲလိုက်တော့…မှန်ကွဲစလေး……သူမက အလျှော့မပေး…မှန်ကွဲစလေး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ကိုင်လိုက်သည်.. “လွတ်လိုက်…..လွတ်လိုက် မှန်ကွဲစ..ကို….သွေးတွေ…သွေးတွေ….”ရဲမေ ၂ ဦးမှ အထိပ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်…. သူမ၏သွေးစက်တို့ က တဆက်ဆက် ကျနေလေတော့သည်…… ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွနု်ပ်တွဲဘက် နပ်(စ်)ကော်ဖီ ပလိန်းကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်မွှေရင်း…….ကျွနု်ပ်…ခွက်ကိုကောက်ကိုင်လိုက်သည်…အတော်ပင် ပူလောင်သောရေနွေးကြောင့်ထင်သည်….ကြွေခွက်လေးမှာ မီးခဲအမျှ ပူနေသည်…..ဖဲရိုက်သည်ဟု သတင်းရပြီး ဖမ်းထားသော…လူသုံးယောက်ကို…ကျွနု်ပ် ပါဝါရှိသည်နှင့်အညီ….ဆိုင်ကယ်စီးသကဲ့သို့ ဒူးများကွေးခိုင်းထားသည်။ ထိုနောက် ၎င်းဆိုင်ကယ်စီးခိုင်းထားသော….လူ ၃ ယောက်၏ရှေ့တွင် ကျွန်ုပ်..ခုံဆွဲထိုင်ကာ…၎င်းတို့ထဲမှ ၁ ယောက်ကို ကော်ဖီခွက်ပူပူ ကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်….. “ကျေးဇူးပဲ နယ်ထိန်းကြီး….ဟဲဟဲ….” “အွန်….နင့်ကို သောက်ခိုင်းတာမဟုတ်ဘူး….ငါသောက်ရမှာ ပူသေးလို့ ကိုင်ခိုင်းထားတာ…” “ဆရာရယ်…ကျွန်တော်တို့ ညှောင်းလှပြီ….ဒူးတွေလဲ ချောင်နေပြီ…အိမ်ရောက်ရင် မိန်းမနဲ့ ပြသနာတတ်တော့မယ်ဗျ” “ပြသနာတတ်ရင်…ငါ့လာခေါ်ဟေ့….ငါကိုယ်တိုင်လာပြီး….ဟင်းဟင်းနော်….” ထို ၃ ယောက်ထဲမှ ပုပု ဝဝ တယောက်က “ဆြာကီးတို့ ကို ဝ တို့ပီးကမ်းထားလယ်ဝေ….ဆြာကီးတို့ …ခီလိုလုတော့ ဘီကောင်းမလဲ….” ကွျှနု်ပ် ဒေါသ အလိပ်လိုက်တတ်သွားသည်…..ဒီတရုတ်ကြောင့် စားထားသမျှပေါ်ကုန်တော့သည်။ ကျွန်ုပ် လက်အောက်ရှိ ရဲများကလဲ….ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နှင့် ကျွနု်ပ် ၏ သမာဓိကို လောင်သလို ပြောင်သလို..လုပ်နေသည်… “ဆြာကီးပဲ ပြောလယ်လေ….ဝ ကို နိုင်အောင်ကဇား…ဝ နိုင်ရင် စီယောက် စီဝှက်ဆို….ဝ ရှုံးနေလို့ ဆြာကီးစီ..ပိုက်ဆံလာယူကာမှ…ဆြာကီးက ဖမ်းလယ်….ဒါကောင်းတရား ဆြာကီး” ကျွနု်ပ်..ဒေါသမှာ..ပိုပြီးထွက်သွားသည်..ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်မှ ပေးအပ်ထားသော…၆လုံးပြူးကိုထုတ်ပြီး တရုတ်ကိုချိန်လိုက်သည်…… “မင်းတို့ ပါးစပ်ပေါက်တွေပိတ်မလား…..ငါ..ပိတ်ပေးရမလား…ရော့…ဒီမှာ….ဝန်ခံကတိရေး……နောက်တခါဆို… အချူပ်ထဲသွားဖို့ပြင်…ဒါပဲ…” ဝူး…တော်သေးတာပေါ့….ဟုကျွနုပ် စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေခိုက်…….ကျွနုပ်၏ ကျွမ်းကျင်လျှင်မြန်မှုကို အခြေခံကာ….ကျွနုပ်အား တစုံတဦးက ကြည့်နေသည် ထင်ပြီး လှည့် အကြည့်……တီရှပ် အင်္ကျီနှင့် လူတဦး.. ဘာလဲဟု ကျွနုပ်မေးမည်ရှိသေး…..ထိုလူက “ရှေ့ပိုင်းခရိုင်အထူး ရဲတပ်ဖွဲ့ဲ…..အကောင်းဆုံးတပ်ဖွဲ့ဝင်…ဒေါ်ဒေဝီ…ရောက်ရှိ….သတင်းပို့ပါတယ်” “ညှက်ချာဖျား…….” ကျွနုပ်လန့်သွားသည်…..ပုံစံကယောင်္ကျားလေးပုံ…..သေချာထကြည့်သည်…..အင်း…ရင်ဘက်ကတော့ ခပ်မို့မို့…………ဂလု….. “နေပါဦး ….မင်းက မိန်းခလေးလား” “လေ့ကျင့်မှု ပြည့်ဝပြီးသား..ယောင်္ကျားတွေနဲ့ အတူတူ လုပ်နိုင်တဲ့ ရဲမေပါ…..” “အတူတူ လုပ်နိုင်တာတော့ ယုံဘူး…ဟီး” “ရွင္….!!!” “အော်…အခန်းထဲမှာ စောင့်နေ…ငါလာခဲ့မယ်….အထက်ကတော့ ငါ့တွဲဘက်တယောက်ရောက်မယ်ပြောသား” ကျွနု်ပ်လဲ…ကျွနု်ပ်တွဲဘက်၏ အောက်ပါ အရည်အချင်းများအား…ဂလု..ရန်….. သိရှိစေရန်… .ကျွနုပ် အခန်းတွင်းဝင်မည်အလုပ်… “တမိသားစုလုံး အသတ်ခံရလို့ ကယ်ပါဦး….ဆရာတို့ရယ်..” ကျွနုပ်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အသားဖြူဖြူ ဆံပင်ရှည်ရှည်…ပန်းရောင် ဝတ်စုံလေး သေသပ်စွာ ဝတ်ထားသော မိန်းမလှလေးတယောက်…တာဝန်ကျ ကင်းသမားရဲတယောက်က…. “ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဗျာ……ဘယ်မှာလဲ….” ကျွနုပ်ကလဲ မွေးရာပါ အကျင့်အတိုင်း ကောင်မလေး လှလှမြင်လျှင်….အနံပဲခံရခံရ…ဟူသော အကျင့်အရ….ကျွနုပ်ရုံးခန်းထဲသို့ မဝင်ပဲ…..ကောင်မလေးနားသွားပြီး…တာဝန်ကျ ရဲကိုမောင်းထုတ်လိုက်သည် “ဟေ့ကောင်…ကိုယ်အလုပ်ကို လုပ်….သွား…” တာဝန်ကျရဲ…..ထွက်သွားချိန်တွင်….ကျွနုပ်မှာ…..ရှိသမျှသွားပေါ်အောင်ဖြဲပြပြီး “ညီမလေး…..ဘာကူညီပေးရမလဲပြော…..ဟီး” “တအိမ်လုံး အသတ်ခံရလို့ပါ ဆရာ….ယု လိုက်ပြပါ့မယ်” “ကဲကဲ…ဒေါ်ဒေဝီ…..နဲ့ တပ်ဖွဲ့ ၁ ဖွဲ့ သွားမယ်ဟေ့”ဟု ကျွနုပ်ပြောပြီး ယု ဆိုသောကောင်မလေး၏အနံခံကာ လိုက်ခဲ့လေတော့သည်။

ခင်ခင်သည် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် ခပ်တောင့်တောင့် ဆယ် ကျော်သက်ကလေးဖြစ်လေသည်။အရပ်မှာ ၅ ပေခန့်သာရှိသော်လည်း သူ့အလုံးအထည်နှင့်သူအနေတော်ကလေးဖြစ်သဖြင့် ယောက်ျားတို့၏ စိတ်ဝင်စားခြင်းကိုခံရသူကလေးဖြစ်လေသည်။မျက်နှာကလေးမှာ ထူး ထူးကဲကဲလှပသည်ဟုမဆိုနိုင်သော်လည်း ထူထဲမည်းနက်သောမျက်ခုံး များနှင့်ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်သောမျက်လုံးများကြောင့် ထူးခြားသောရုပ်ရည် ရှိသူကလေးဖြစ်လေသည်။ထိုမျက်လုံးပြူးကလေးများကညို့ယူနိုင် သောအရည်လဲ့လဲ့မျက်လုံးများဖြစ်သည့်အပြင် မျက်နှာပေးကလည်း ဆက်ခ်စီ ကျသောကြာမျက်နှာပေးကလေးဖြစ်လေသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်းအကိတ်ကြီးမဟုတ်သော်လည်း တင်ရင်းကျစ်လစ်သောတင်ပါးကလေးများမှာ လမ်းလျှောက်လျင်အိတွဲ တွဲဖြင့်လှုပ်ခါပုံမျိုးမဟုတ်ဖဲ မာမာဆတ်ဆတ်ကလေးတုန်ခါတတ်သဖြင့် စွဲမက်ဖွယ်ရာကလေးဖြစ်လေသည်။သေးကျင်သောခါးအထက်မှာ ရင်အစုံကလည်းအရမ်းအကြီးကြီး မဟုတ်ဖဲ သင့်တော်ရုံ မို့မို့မောက်မောက် ကလေးသာဖြစ်လေသည်။ သူမ၏အမေဒေါ် နွယ်နွယ်သန်းမှာအသက် ၃၇ ခန့်ဖြစ်ပြီး ယခု ယူထားသည်မှာဒုတိယအိမ်ထောင်ဖြစ်သဖြင့် ခင်ခင်မှာပထွေးနှင့်အတူ နေရရှာသူကလေးဖြစ်လေသည်။

ခင်ခင်၏အမေဒေါ်နွယ်နွယ်သန်းမှာ သဘောလွယ်သူဖြစ်သဖြင့် လင်ကြီးရှိလျက်နှင့်ပင် ခင်ခင်အသက် ၁၃ ၄ နှစ်သမီးအရွယ်ကပင် အခြားယောက်ျားများနှင့်တိတ်တခိုးဇတ်လမ်း ခင်းပြီး နောက်မီးလင်းလေ့ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်လေသည်။ထို့ကြောင့် ခင်ခင် မှာ အရွယ်ရောက်စကထဲက အမေဖြစ်သူ၏တိတ်တိတ်ပုန်းဇတ်လမ်းများကိုလူပြောသူပြောဖြင့်ကြားသိရရုံမက တကြိမ်တစ်ခါတွင်တော့ကိုယ် တွေ့မျက်မြင်ဖြစ်ခဲ့ဘူးလေသည်။ ဒေါ်နွယ်နွယ်သန်းမှာအလုပ်ထဲရှိ အထက်အရာရှိကြီးတစ်ဦး နှင့်ရော အရာရှိငယ်တစ်ဦးနှင့်ပါဖောက်ပြန်နေသည်ဖြစ်သောကြောင့် ခင်ခင်အဖေ ဒေါ်နွယ်နွယ်သန်း၏ယောက်ျား ခရီးထွက်သွားခိုက်တွင် သူမနှင့်ဖောက်ပြန်နေသောအရာရှိငယ်ကလေးကို ညအချိန်အိမ်သို့ ခေါ်၍ပျော်ပါးလေသည်။ ထိုညကမီးပျက်သဖြင့် ခင်ခင်တစ်ယောက်အစောကြီးအိပ် ပျော်သွားပြီး ညသန်းခေါင်အချိန်လောက်တွင် အမေဖြစ်သူဒေါ်နွယ်နွယ် သန်း၏ မချိတင်ကဲ တအီးအီး တအားအားဖြင့် ညီးသံကြီးကြားလိုက် ရသဖြင့်လန့်နိုးလာလေသည်။စစချင်း အမေ ဘာများဖြစ်သလဲဟုစိုးရိမ် သွားသော်လည်း လူပြောသူပြောဖြင့် ကြားရသောသူ့အမေ၏ နောက်မီးလင်းဇတ်လမ်းများကိုသွားသတိရသဖြင့် တိတ်တိတ်ကလေးအသံမမြည်အောင်ထ၍ချောင်းလေသည်။အဖေနှင့်အမေတို့အိပ်ခန်းတံခါးမှာ ပွင့်ဟနေပြီး မီးလာနေပြီဖြစ်သဖြင့် အခန်းထဲမှ ၂ ပေမီးချောင်း၏အလင်းရောင်မှာအိပ်ခန်းပြင်သို့ထိုးထွက်နေလေသည်။ကြည့်ရသည်မှာသူတို့စလုပ်စဉ်ကမီးမလာဘဲ လုပ်နေရင်းတန်းလန်းမှမီးလာသည်ကိုထ မပိတ်နိုင်တော့ဘဲအရှိန်တက်နေကြဟန် ရှိလေသည်။ အပေါက်ဝအမှောင်ထဲမှ လင်းနေသောအခန်းတွင်းသို့အသာ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူမအဖေနှင့်အမေအိပ်သောကုတင်ကြီးပေါ် တွင်အမေကပက်လက်ကြီးပေါင်ကြီးကားလျက် အဖေမဟုတ်သူ တစ်စိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်၏အလိုးကိုအားရပါးရခံနေသည်ကိုတွေ့ရလေသည်။ခင်ခင်မှာအသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်အပျိုပေါက်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ယောက်ျားနှင့်မိန်းမလိုးသည်ကို ဖုန်းထဲမှအပြာခွေများကိုကြည့် လျက်သဘောပေါက်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုလိုလက်တွေ့မျက်မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါရင်တွေတုန်လျက်အာခေါင်များပင်ခြောက်ကပ်လာလေသည်။

လမ်း ပျော် ငှက် က လေး ဖြစ် သွား တဲ့ သူ မ

လေး ဘက် ကု န်းထား ရင်း ဆံပင် ကိုဆောင့်ဆောင့်ဆွဲပြီး ဝင်နေတဲ့ က မညှာမတာ ချက်တွေကြောင့်ရည်တွေပါစီးကျရင်း အိပ်ယာခင်းလည်း ကွက်နေတာ မြင်မကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေပါတော့တယ်ရှင် ကြိုက်လား ငါလိုးပေးတာ ကောင်းလား ယွန်း အား… အကိုရယ် ကောင်းတယ်ကွာ ဆောင့်ပစ်လိုက်စမ်းကွာ စောက်ဖုတ်ကွဲပြဲအောင် လိုးစမ်းပါ အား… အမေရေ လိုး လိုး အကို လိုးခွဲလိုက်စမ်းပါ ဆောင့်ဆောင့် အိုး… ကောင်းလိုက်တာ အကိုရယ် ယွန်း ကို အသေဆောင့်ဆောင့်လိုး လိုးပစ်စမ်းပါ အား… အမေ အား… အီး… အား… အကိုရယ် တစ်ညလုံး အလိုးခံထားရသော ကျမ ပြန်ခါနီး လင်းစွဲလေး အလိုးခံရတာ စိတ်ဆန္ဒခံစားမှု မနက်စောစောလန်းဆန်းထကြွစွာ ပက်ပက်စက်စက်သာ အလိုးခံနေမိပါတော့တယ်ရှင် မနက်ခင်းစောစော အလိုးခံရတာ ကျမအတွက် ဘယ်လိုကောင်းလို့ကောင်းမှန်း မသိလောက်အောင်ပါပဲရှင် ဆံပင်ကိုကိုင်ဆွဲရင်း ဆောင့်လိုးနေတဲ့ လက်က လေးဘက်ကုန်းနေတဲ့ ကျမခါးကိုညစ်ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပစ်ပစ်ဆောင့်လိုးချက်တွေကြောင့် ကျမစောက်ဖုတ်လည်း ကျိန်းစပ်နေလောက်အောင် မခံနိုင်အောင် လီးဝင်ထွက်ပွတ်သပ်သွားတဲ့ ကျမစောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးလည်း ဖွာလန်ကျဲလို အထိမခံနိုင်အောင် ကျိန်းစပ်နေပါတော့တယ်ရှင်

လယ် ကွင်း ထဲ မှာ ကျင်း ပ တဲ့ အ ချစ် ပွဲ

ဒီနေ့ လုပ်စရာလေး နဲနဲ ပါးပါး လုပ်ပြီး လယ်တဲထဲ ဆေးလိပ်တိုလေး နဲ့ မှိန်းနေတုန်း ဗြုံးဆို ခင် လှ ပေါက်ချလာတယ်။ မျက်စိတဆုံး မြင်နေရတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ကို ငေးပြီး ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနေတာမို့ ဒီကောင်မ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရောက်လာမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး။ ဦးမောင်လှကြီး ဆိုပြီး ကျုပ်နာမည်ခေါ်လို့ လယ်တဲထဲ ဝင်လာမှ တွေ့လိုက်တာ။ ခင်လှ ဆိုတာ ကျုပ်တို့ ရွာထဲက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မုဆိုးမ ဖြစ်နေတာ။ ပြောရရင် ကျုပ်နဲ့ ဖြစ်ဖူးတဲ့ မတူး တို့နဲ့ အရွယ်တူပေါ့။ သူ့လင်က မနှစ်က ကျုပ်လို ပိုးထိတာ။ ကျုပ်က ကံကောင်းလို့ မသေပေမဲ့ သူ့လင် ကိုထွန်းသောင် ကတော့ ကုလို့ မမှီလို့ အသက်ပါ ပါသွားတာ။ အိမ်ထောင်ကျတာဖြစ် တနှစ်ကျော် နှစ် နှစ် အများဆုံး ရှိအုံးမယ် ထင်တယ်။ ခုတော့ မုဆိုးမ ဖြစ်ပြီး သူ့တယောက်ထဲ ဖြစ်သလို ရုန်းကန်နေလေရဲ့။ “ဟဲ့ ဘာတုန်းဟ” သူခေါ်တော့ ကျုပ်ကလဲ ပြန်ထူးပြီး ဝင်လာတဲ့ ခင်လှ ကိုကြည့်မိတယ်။ ဒီကောင်မ မတွေ့တာတောင် အတော်ကြာပြီ၊ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး နဲ့ ကြည့်လို့ကောင်းသား၊ ရွာသူဆိုတော့ ထမီက တိုတို၊ ပုဝါစုတ်လေး ခေါင်းပေါင်းလို့၊ ဝလာလို့ ထင်ပါရဲ့ ရင်ဖုံးအကျီက ခပ်ကြပ်ကြပ် ဖြစ်နေတော့ သူ့ရင်ကို မနဲတင်းအောင် ဆွဲထားသလိုဖြစ်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်လေးနဲ့ဖေါင်းနေတာ ကြည့်လို့တောင် ကောင်းသေး။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဦးမောင်လှကြီးရေ… အားနေတာနဲ့ လျှောက်လာတာ.. ပြီးတော့ ဦးမောင်လှကြီးကိုလဲ မေးစရာ ရှိလို့” “ဘာမျာလဲဟ” “တခြားမဟုတ်ပါဘူး… ဒီနှစ် ဦးမောင်လှကြီး လယ်မှာ ကောက်စိုက်ဘို့ လူပြည့်သွားပြီလားလို့” “ဘာလဲ နင် ငါ့လယ်မှာ လာစိုက်မလို့လား” “အင်း.. အဲဒါလဲ လာမေးတာ” “ဒါဆိုရပါတယ်… အချင်းချင်းတွေဘဲ.. လာစိုက်” “ဒါဆိုလဲ ကျေးဇူးပါဘဲတော်” ပြောရင်း ဆိုရင်း ခင်လှက ကျုပ်ဘေး ဝင်ထိုင်တယ်။

အငယ်လေး အိမ်မှာရှိလားဟေ့ အန်တီတို့အိမ်ခဏလာခဲ့ပါဦးကွယ်ရှိတယ် အန်တီအေး လာပီ လာပီခြေရင်းအိမ်မှ အန်တီအေးခေါ်သံကြောင့် ဖတ်လက်စစာအုပ်ကိုအသာချထားရင်း အသံပြန်ပေးကာ အန်တီအေးအိမ်ဖက်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။အန်တီအေး ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲဪ.အေးဒီမှာကွယ်မင့်တူလေးက ဒန်းစီးချင်တယ်ဆိုပြီးမှောင့်နေလို့ အဲဒါဒန်းလေးဆင်ပေးလိုက်ပါဦးကွယ်ဪ.ရတယ်လေ ဘယ်နားဆင်ပေးရမှာလဲဒီသစ်ပင်လေးမှာပဲ ဆင်ပေးလိုက်ပါ ငယ်လေးရယ် အားနာလိုက်တာရပါတယ်ဗျာ ဒီလူနဲ့ဒီလူပြောစရာမလိုပါဘူးဗျသူ့အမေ ဈေးသွားနေတုန်းဆိုတော့ ညစ်ချင်တာဟေ့ ငါမှာလည်းတစ်နေ့တစ်နေ့ သူတို့ဒဏ်တွေပဲခံနေရတယ်ဟေ့ ကောင်းကောင်း လာလေ ဦးငယ် ဒန်းဆင်ပေးမယ် လာ။

အငယ်လေးလည်း သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးလက်ကိုဆွဲပြီး ဒန်းဆင်ရမည့်သစ်ပင်ဆီခေါ်ခဲ့လေသည်။လာ ဒီနားမှာစီးမလားဟုတ် ဦးငယ် သားကို ဒန်းလှလှလေးလုပ်ပေးနော်လုပ်ပေးမှာပေါ့ကွ လှလှလေးဖြစ်အောင်ဆင်ပေးမယ်နော်အငယ်လေးလည်း သစ်ကိုင်းတောင့်တောင့်တစ်ကိုင်းကိုရှာပြီး ကြိုးချည်ကာ ဒန်းဆင်ပေးနေလိုက်သည်။အငယ်လေး ကောင်းကောင်းကိုခဏလောက်ကြည့်ထားပေးဦးနော် တီအေး ရေချိုးမလို့ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ် လုပ်စရာရှိတာသာလုပ်ပါကျောပေးကာ ထွက်သွားသောအန်တီအေးဆိုတဲ့ဒေါ်သိင်္ဂီအေး၏ နောက်ပိုင်းအလှကို အငယ်လေးငေးကြည့်နေမိသည်။သိင်္ဂီအေးနဲ့ကောင်းကောင်းရဲ့အမေ သိင်္ဂီဝင်းကညီအမတွေ။၂နှစ်ကြီး၂နှစ်ငယ်တွေပါ။အန်တီအေးလို့ရိုသေသမှု့နဲ့သာခေါ်တာ အသက်က သုံးဆယ့်ငါး ဝန်းကျင်လောက်ပဲရှိဦးမယ်။

အပျိုကြီး သိင်္ဂီအေးက အိမ်မှာအိမ်မှု့ကိစ္စလုပ်ရင်း ကလေးထိန်းပေါ့။ဒေါ်သိင်္ဂီဝင်းတို့လင်မယားကတော့ ဈေးထဲမှာ အထည်ဆိုင်ဖွင့်ထားတော့ နေ့လည်နေခင်းဆိုအိမ်မကပ်နိုင်ပါဘူး။ညပိုင်းလောက်ပဲအိမ်မှာရှိတယ်။အငယ်လေးတို့အွမှာကလည်း အငယ်ဆုံးနဲ့အအားဆုံးက အငယ်လေး။နေ့ခင်းပိုင်းတွေမှာနေပူတာကြောင့်အပြင်မထွက်ချင်တော့ စာအုပ်လေးဖတ်လိုက် ကောင်းကောင်းလေးကိုကူထိန်းလီုက်နဲ့ပေါ့။အခုလည်းကောင်းကောင်းလေးကို ဒန်းလွဲပေးနေရင်း ရေချိုးနေတဲ့အန်တီအေးဆီကို လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။သူတို့နဲ့သိင်္ဂီအေးရေချိုးနေတဲ့ရေချိုးကန်က ဝါးတစ်ရိုက်လောက်ပဲရှိတာလေ။ချေးတွန်းလိုက် ရေခပ်ချိုးလိုက်လုပ်နေတဲ့ သိင်္ဂီအေးရဲ့ရေဆိုအလှဟာ ကရှိုက်ဖိုကြီးငယ်အသွယ်သွယ်နဲ့ တောင့်တောင့်တင်းတင်းရှိလှတယ်။

ရေချိုးနေတဲ့သိင်္ဂီအေးက သူတို့ဖက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်လို့အကြည့်ချင်းတွေတောင်ဆုံသွားတယ်။ အငယ်လေးလည်း ကပျာကယာပင် မျက်နှာလွဲပီးကောင်းကောင်းလေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ပီးထိန်းနေချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ရတယ်။ခဏနေတော့ ကောင်းကောင်း ကဒန်းစီးရင်းအိပ်ချင်တယ်ပြောလို့အငယ်လေးလည်းပွေ့ချီလိုက်ပီး လှုပ်သိပ်လိုက်တာ ခဏလေးမှာပဲအိပ်ပျော်သွားရှာတယ်။ရေချိုးသနပ်ခါးလိမ်းပီးထွက်လာတဲ့အန်တီအေးဟာ တစ်ကိုယ်လုံးကိုမွေးကြိုင်နေပါတယ်။ဟယ် ကောင်းကောင်းလေးက အိပ်ပျော်သွားတာလားဟုတ်တယ် အန်တီအေး ဒန်းစီးပီးတော့အိပ်ချင်တယ်ဆိုလို့ ကျနော်ပွေ့လှုပ်ပီးသိပ်လိုက်တာ အိပ်ပျော်သွားတယ်အို ငယ်လေးရယ်အားနာလိုက်တာကွယ် ပေး ပေး ကလေးကိုအန်တီအေးကိုပေး အိမ်ထဲသွားသိပ်လိုက်မယ်။

“ငြိမ်းငြိမ်းရေ””ရှင်မေမေ””ညည်းကောင်လေးလာတယ်၊ ငါဘာပြောလိုက်ရမလဲ””မရှိဘူးလို့သာပြောလိုက်ပါ မေမေ””ဟင်.ဘာဖြစ်လို့တုန်း””ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မေမေ” “အေးအေး.ငါပြောလိုက်မယ်” ကျမအိပ်ခန်းထဲဝင်ပြီးငိုချလိုက်တယ်။ “ကျမရင်တွေကွဲခဲ့ရပြီမောင်၊ မောင့်ကိုမချစ်လို့မဟုတ်ပါဘူး မောင်ရယ်၊ မောသ့်ဘဝတက်လမ်းအတွက်. မ.ဘဝအပျက်ခံပါ့မယ်” ကျမလေ. AGTI(မြို့ပြ)ဘာသာရပ်တက်ရင်း အဝေးသင်နှင့် ကျောင်းပြီးခဲ့တယ်နှင့် ကျောင်းပြီးတော့၊ ကလေးတွေစာပြခဲ့တယ်။ နောက်တော့ စာရင်းကိုင်ပါတက်ရင်း အလုပ်လည်း ဝင်လုပ်ခဲ့သေးတယ်။ ကျောင်းတက်တုန်းကတော့ သူများတွေရည်းစားထားတော့ ကျမလည်း ရည်းစားထားခဲ့သေးတယ်။ ချစ်ခဲ့သလားဆိုတော့ ကျမသူ့ကို မချစ်ခဲ့ဘူး။ နောက်တော့ ကျမတို့မြို့ကို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်တဲ့သူဌေးက ရောက်လာတော့။ “ဟေ့ နင်က AGTI ပြီးပြီးသားဆို” “ဟုတ်ကဲ့ရှင့်” “နင်.ဒီမြို့သေးသေးမှာ ဘာလုပ်နေလဲ၊ စာရင်းကိုင်သင်တန်းလည်းပြီးပြီဆိုတော့ ရန်ကုန်ကိုလာခဲ့၊ ဟိုမှာ တိုးတက်ရာတိုးတက်ကြောင်း လုပ်ပါလား” “ဆရာအလုပ်ခန့်ရင် ကျမလာချင်တာပေါ့” “အေး.နင်လာရင် လက်ထောက်မန်နေဂျာ ရာထူးပေးမယ်” ကျမလည်း တစ်ရွာမပြောင်း သူကောင်းမဖြစ်ဘူးဆိုပြီး ကျမလည်း ရန်ကုန်ကိုတက်ခဲ့တယ်လေ။

အိမ်မှာက ကျမက ဒုတိယအကြီးဆုံးသမီးပါ။ ဖေဖေကလည်း လိုက်သွားဆိုလို့ပါ။ ကျန်တဲ့ကလေးတွေက ကျောင်းတက်တုန်းလေ၊ အကိုအကြီးဆုံးက ကျန်းမာရေးက မကောင်းဘူး၊ ဖေဖေက အိမ်စီးပွားရေးကို လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်တုန်းပါ။ ရန်ကုန်ကိုရောက်ပြီးတော့ ကျမက ရန်ကုန်မြို့နယ်တစ်ခုက စာသင်ကျောင်းကြီးတစ်ခုမှာ တာဝန်ကျတယ်။ အဲဒီမှာ မောင့်ကိုစသိတာပဲ။ မောင်က Drawing တွေလာပေးတော့ မှတ်မှတ်ရရ သတိထားခဲ့တယ်။ မောင့်ဆရာတွေနှင့် ကျောင်းနေရာလာချတော့ မောင်က မြေတိုင်းပြီးတော့ ရုံးပေါ်ကိုတက်ခဲ့တယ်။ ဆရာကလည်း မောင့်ကိုအရေးပေးတာကို သတိထားမိတယ်လေ၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မောင်က ဆရာတွေကိုတင်ပြနေတာ မ..လေ. မောင့်ကိုခိုင်သွားတာပေါ့၊ အဲဒီမှာ မောင့်ဆရာက ကျနော့်ရုံးချုပ်က ဒီကနေဝေးတယ်။ “တကယ်လို့သာ. ဒဇိုင်းပိုင်းနှင့်ပတ်သက်လို့ မေးချင်ရင် ကျနော်တပည့်ဇော်မိုးရှိတယ်၊ ဒီနားမှာရုံးခွဲရှိတယ်၊ ဒီကနေ သုံးလမ်းမြောက်မှာပါ” ကျမဝမ်းသာသွားတယ်။ ကျမလည်း အခုမှလုပ်ငန်းခွင်ဝင်တာဆိုတော့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းအကြောင်း သိပ်ငန်းအကြောင်း သိပ်မသိသေးဘူး။ မေးရမှာပေါ့။ ကျမတို့ဆိုဒ်မှာ အင်ဂျင်နီယာရှိပါတယ်။ သူကလည်း အခုမှကျောင်းဆင်းပါပဲ။ စာရင်းကိုင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။ အစကတော့ စာရင်းကိုင်နှင့် ကျမအဆင်ပြေပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျမစိတ်တွေ ဘယ်လိုဖြစ်နေတယ်မသိပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း ဒီလိုတွေဖြစ်နေလိ့ု ဒေါသထွက်နေမိတယ်။ ကိုယ့်သားအရွယ် ကိုယ့်တပည့်ကိုမှ စိတ်က ဒီလိုဖြစ်စရာလား၊ ကောင်လေးကြည့်ရတာသူ့ဆရာမဖြစ်နေတာတွေ ဘာမှသိပုံမရဘူး။ အပစ်ကင်းတဲ့ ကလေးမျက်နှာလေးနဲ့ ကျမမှာသာ လူကြီးတန်မဲ့ မကြံအပ်မစီရာတွေဖြစ်နေတာ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ သူ့ကိုဖိဆူနေတော့ သူ့ခမျာ မျက်လုံးလေးပေကလတ် ပေကလတ်နဲ့ ကျမကိုပြူးကြည့်နေရှာပါတယ်။ “ကဲ ငဇော်၊ ငါ့ကိုပြူးကြည့်မနေနဲ့ ပြန်တော့ နောက်နေ့မှဘဲ စာဆက်သင်တော့မယ်” အဲ့လိုပြောလိုက်တော့ သူ့ခမျာ စာအုပ်တွေသိမ်းပြီး ထပြန်သွားလေရဲ့၊ ဒီနေ့အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်စရရင် ဟိုး အစကနေပြောမှဖြစ်ပါလိမ့် မယ်။ ကျမနာမည်က ဒေါ်ဝေဝေမာပါ၊အထက်တန်းပြဆရာမပါ။ နေတာကကျောင်းနဲ့ သိပ်မနီးမဝေးမှာပါ။ ကျမရဲ့ အမျိုးသားက ကိုမျိုးမြင့်ဖြစ်ပါတယ်။ သူကအခွန်ရုံးက ဦးစီးအရာရှိဖြစ်ပါတယ်။ သားသမီးက သုံး ယောက်ရှိပါတယ်။ သားအကြီးဆုံးက ရှစ် တန်း သားအလတ်က ခြောက်တန်းနဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေးက လေး တန်းရောက်နေပါပြီ။

ပြောရရင် ကျမတို့မှာ အစစ အရာရာပြည့်စုံပြီး ဘာမှ လိုလေသေးမရှိပါဘူး။ကိုမျိုးကလည်း အသောက်အစား အပျော်အပါးကင်းပြီး မိသားစုကိုခင်သူပါ။ ကျမတို့လင်မယားက ငယ်ချစ်တွေပါ။ ဒီနေ့ထိ ကြီးကြီးမားမား ဘာပြသနာမှမရှိဘဲ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေလာခဲ့တာ အိမ်ထောင်သက်ဘဲ တစ်ငါးနှစ်ရှိပါပြီ။ ကျမရော ကိုမျိုးပါ အသက် သုံးခြောက် နှစ်ရှိပါပြီ။ ကျမတပည့်ဇော်ဇော်က ကျမအတန်းထဲက တစ်၀ တန်းကျောင်းသားလေးပါ။ နေတာကလည်းကျမတို့နဲ့ တလမ်းထဲ၊ သူ့မိဘတွေကလည်း ပညာတတ် အစိုးရ အရာရှိတွေ၊ ကျမတို့နဲ့လည်း တော်တော်ရင်းနှီးကြပါတယ်။ ကျမကဇော်ဇော့်ကို အိမ်မှာ ကျူရှင်ပြပါတယ်။ ကျောင်းက မနက်ကျောင်းဆိုတော့ ကျောင်းကပြန်တာနဲ့ ဇော်ဇော်က စားသောက်ပြီး ရင် ကျမအိမ်ကိုလာရပြီးညနေ ငါးနာရီလောက်ထိ ကျမဆီမှာဘဲ စာသင်စာကျက်လုပ်ရပါတယ်။ ညနေ ကျမကလေး သုံး ယောက်ကျောင်းကပြန်လာတော့မှ စာသင်ရပ်ပြီး သူ အိမ်ပြန်ရပါ တယ်။ ဇော်ဇော် ကျမဆီမှာ စာသင်ခဲ့တာ ကိုး တန်းကတည်းကပါ။ အဲဒီတုံးက ကောင်လေးက သေးသေးညှက်ညှက်လေး ဒီနှစ်မှ အရပ် ထွက်လာပြီး မသိမသာကြီးကောင်ဝင်လာတာပါ။

ရန်ကုန်မြို့၌ ခုနစ်ထွေ တီးဟောက်စ် ဆိုလျင် သားသားနားနားနှင့် အကောင်းဆုံးဆိုင်ဟု လူသိများသည်..။ ပိုင်ရှင်မှာ ဦးမြမောင် နှင့် ဒေါ်သန်း တို့ဖြစ်ပြီး သမီး ချိုမာဆိုသော အပျိုမလေး သာရှိသည်..။ ကလေးစိတ်မကုန်သေးသော အပျိုမလေး မြီးကောင်ပေါက်မလေး အရွယ်ပင်…။ မောင်မောင်မှာ ပွင့်ဆိုတဲ့ အစ်မတစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်သွယ်ပေးမှုကြောင့် ထိုဆိုင်တွင် ကတ်ရှာ ဟုခေါ်သော ငွေသိမ်းကောင်တာ ထိုင်ရသော အလုပ်ကို ရရှိသည်..။ ဆိုင်အိပ်ဆိုင်စား နှင့် မပူမပင် နေရ၏..။ မောင်မောင်က အပြောအဆို မွန်ရည် ပြေပြစ်မှု ၊ အနေအထိုင် သိမ်မွေ့နူးညံ့မှု ၊ သစ္စာရှိမှု တို့ကြောင့် သူ့အလုပ်ရှင်က ချစ်ခင်သနားကြသည်..။ မိသားစုပမာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်..။ ချိုမာလေးမှာလည်း တစ်ကောင်ကြွက်မို့ မောင်မောင်အား အစ်ကိုရင်းတစ်ယောက်ပမာ ချစ်ခင်၏..။ နွဲ့ဆိုး ဆိုးတတ်၏..။ ချိုမာစိတ်ကြိုက် မှန်သမျှ မောင်မောင်ကလည်း အလိုလိုက်သည်..။

အဖေအမေများ မအားသောအခါ၌ မောင်မောင်ကပင် ရုပ်ရှင် လိုက်ပို့ရသည်..။ မိဘများကလည်း မောင်မောင်၏ အနေအထိုင်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ချလက်ချ ရှိကြသည်..။ စီးပွားရေးတစ်ဖက်နှင့် မအားလပ်ခြင်းကသာ များရာ တစ်ဦးတည်းသော သမီးမို့ အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင် စရာများကို သူတို့ကိုယ်စား မောင်မောင်ကပင် ဆောင်ရွက်ပေးနေရသည်..။ ယခုနှစ်မှာ – တန်းဝင်ဖြေရမည်မို့ သူမ မသိသော စာများအား ကျူရှင် မတက်စေပဲ မောင်မောင်ကပင် သင်ပြပေးနေသည်..။ တခါတရံ ထွေရာလေးပါး စကားစမြည်တို့ ပြောကြား ကြလေ့ ရှိသည်..။ တခါတလေ သူမ သိမြင်သည့် အကြောင်းအရာများကို မေးသင့်သည် မမေးသင့်သည် မတွက်ပဲ မောင်မောင်အား သိချင်တာ မှန်သမျှ မေးမြန်းရာ ဖြေရခက်သည့် မေးခွန်းများ ဖြစ်နေတတ်သည်..။ တခါက နိုင်ငံခြားရုပ်ရှင်ကား ကြည့်ပြီး အပြန် မင်းသားက မင်းသမီး နှင့် နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းစုပ်ခြင်းကို ….။

ကြည်သာခင် ဒီကိုရောက်လာရသည်က ဒက်ဒီနှင့် မာမီတို့က “ သမီးရယ်…ကြီးမေက သမီးကို အကူအညီတောင်း တာပါ…ကြီးမေကြီးကို အားနာစရာကြီး မာမီတို့က ဘယ်ထားခဲ့ချင်ပါ့မလဲ…” ဟူသော စကားရပ်ဖြင့် ကြည်သာခင်မှာ ကြီးမေ ကြီး၏ အိမ်တွင် နေရစ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကြီးမေဆိုတဲ့ ဒေါ်လှနုက ဒက်ဒီရဲ့ အမကြီး။ သူတို့က မောင်နှမနှစ်ယောက်ထဲရှိ သည်။ ဒက်ဒီငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးမေကြီးရဲ့ သြဇာကလွှမ်းမိုးပြီးသား မာမီဆိုတာက ဘာမို့လို့လဲ ဒက်ဒီကို ဘယ်ပြောရဲပါ့ မလဲ…။ ကြည်သာခင် ကြီးမေကြီး၏ မိသားစုဝင်တွေကို သိပ်ပြီးကြိုက်လှသည်မဟုတ်ပါ။ ကြီးမေကြီးမှာ သားသမီးနှစ် ယောက်ရှိသည်။ အကြီးကမိန်းကလေး တင်နုသွယ် တဲ့ အငယ်ကယောက်ျားလေး တင်ဦးအောင် တဲ့…မမတင်နုသွယ်က အသက် (၂၀) ကျော်ပြီ။ အကိုလေး တင်ဦးအောင်က (၁၈) နှစ်ပဲရှိသေးသည်။ သူတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံးက ကြည်သာခင် ကိုဆက်ဆံတာ သိပ်ပြီးပုံစံမကျလှဟု ကြည်သာခင် ထင်မိသည်။ မောင်နှမဝမ်းကွဲပုံစံမျိုးမဟုတ်။ ဘယ်ဟုတ်ပါ့ မလဲ…။ ကြည်သာခင်က ဒက်ဒီနဲ့ မာမီတို့ရဲ့ မွေးစားသမီးလေ…။ ကြည်သာခင် အခါလည်သမီးကတည်းက ဒက်ဒီနဲ့ မာမီတို့ က မွေးလာခဲ့တာ…ဒက်ဒီရော မာမီရော ကြည်သာခင်ကို သမီးအရင်းလိုချစ်သည်။ သမီးအရင်းလို ဘာမှလိုလေသေးမရှိ အောင်ထားသည်။