Posts

ဆူး အိပ်ယာကနိုးလာပြီး နာရီကို ကြည့်မိတော့၆နာရီ အိပ်ချင်စိတ် မပြေသေး။ ညက ကိုကိုနဲ့ ချက်တင် ထိုင်တာ များသွားတယ်။ အိပ်ယာထဲ လူးလှိမ့်ရင်း ကိုကို့စကားတွေ ပြန်ကြားနေမိပါတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်ရမည့် အချိန်မဟုတ် အိပ်ယာထ မျက်နှာသစ်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်ကြီးတောင် မနက်စာပြင်ဆင်နေပြီ။ “ဒေါ်ကြီး မောင့်ဖို့ ကော်ဖီနှပ်ထားပြီလား” “အင်း သမီးဆူး” ဖေဖေ ဆူးနဲ့ ဒေါ်ကြီးက မနက်စာကို အဝစားတတ်ပေမယ့် မောင်ကတော့ ကော်ဖီနှင့် မုန့်တမျိုးမျိုးအပြင်မစားတတ်ပါ။ မောင်ဆင်းလာလျှင် နှပ်ရည် နွားနို့စစ်စစ် သိကြားပါလေကာဖြင့် ကော်ဖီ စိမ့်စိမ့်လေးတခွက် အမြဲ ဖျော်ပေးရတယ်။ ဆူးဖျော်ပေးသော ကော်ဖီမှလွဲ၍ မောင်မသောက်တတ်ပါ။ “မောင် အိပ်ရေးပျက်လို့လား မျက်တွင်းတွေ ချောင်နေတယ်။” “ဟုတ်တယ် မမ ညက စာရင်းလေးတွေ တိုက်နေတာ မပြီးလို့” ”လချုပ်ရက်ဆို မောင်အလုပ်များပြီ ဖေဖေက မောင့်ကို အဲဒါကြောင့် အလုပ်မလုပ်စေချင်တာ” “မမရယ် တတ်ထားတဲ့ပညာတွေ အလကားဖြစ်မှာပေါ့ မောင်ကိုက စာရင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဝါသနာပါတာ မမသိသားနဲ့” ” ဟုတ်ကဲ့ပါ စီအေ ကြီးရယ် ပင်ပန်းလို့ ပြောမိတာပါ” ” ဟော ဖေဖေ ပြန်လာပြီ” လမ်းလျှောက်ပြန်လာသောဖေဖေ အသက်၆၀ပြည့်တော့မည်ဟု သူများပြောရင် ငြင်းမိမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပါတယ်။

သစ်သားပြားလေးရဲ့ချိုင့်နေတဲ့ အပိုင်းလေးတွေပေါ်မှါ ကျော့ရှင်းတဲ့ လည်တိုင်လေးရယ် လက်ကောက်ဝတ် နုနုလေးရယ်ကို တင်လိုက်သည်။ ဒေါက်ကနဲ ထိပ်တုံရဲ့ အပေါ်ပိုင်းကို ပိတ်ချလိုက်သံနှင့် အတူ ဂလောက်ခနဲ သော့ခတ်သံကို ပါ ကြားလိုက်ရသည်။ မလွတ်မြောက်အောင် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ရင်တစ်လှပ်လှပ်ခုန်စေသည်။ ဟား ဟား ဟားဟား ဟု အော်ရယ်သော အသံနက်ကြီးကို အနောက်ဘက်နေ ကျက်သီးထဖွယ်ရာ ကြားရသည်။ ရုတ်တရက်ကြည့်ရင် သူဌေးမကြီး ဒေါ်နှင်းဆီမှဟုတ်ရဲ့လားလို့တွေးယူရတယ်။ ခင်းဗျားဒါကို တစ်ကယ်ကြိုက်နေပြီပဲ ခင်ဗျားကို ခင်ဗျားဘယ်အနေအထားဖြစ်နေမလဲကော တွေးမိရဲ့လား ကျွန်မတွေးမိတာပေါ့ ကျွန်မရဲ့ တင်းရင်းတဲ့ တင်ပါးတွေကို ကုန်းထားရပြီး ဆူဖြိုးတဲ့ရင်သေးတွေနဲ့ ခါးကို ကိုင်းညွှန့်ထားတဲ့ အနေအထားဟာ သိပ်ရှက်စရာကောင်းမှန်းတွေမိတာပေါ့ ကွယ်လွန်သူ အရာရှိတစ်ဦးရဲ့ ဇနီမယား ယခု လက်ရှိ မြို့ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးတွေထဲက တစ်ဦးမို့သာ ကျွန်မကို ဒေါ်တပ်ခေါ်ကြတာ ။ အသက်က ၂၇နှစ်သာရှိသေးသည်။ သားသမီးမဖွားဖူးသူ မိန်းမတစ်ယောက်…….။ ဖြေပါဦး ဒေါ်နှင်းဆီရဲ့ မင်းသိပ်ကြိုက်နေပြီမှတ်လား….။ ဟုတ်ကဲပါရှင် ကျွန်မ အရမ်းကြိုက်နေပါပြီ အို …မင်းက ယုတ်ညံတဲ့ ကျွန်စိတ်ရှိတဲ့ မိန်းမဆိုတာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သိပြီပေါ့ ပြေရင်းနဲ့ ကျွန်မအနီးထိုင်ကာ ရင်ဖုံးအင်္ကျီအောက်က ဖောင်းအိတဲ့ ဘယ်ဘက်ရင်အုံလေးကို စုပ်နယ်လိုက်သည်ဖ။ အ…ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မပို ကျွန်မသိပါပြီ…..။ ကောင်းတယ် အခု ငါမင်းရဲ့တင်ပါးကို ရိုက်မယ် မင်းြင်းမလား မငြင်းပါဘူးရှင်……။ သူက ကျွန်မရဲ့ တင်ပါးနုနုလေးတွေကို ပွတ်သပ်နေရင်း ငါမင်းကို ဘယ်လိုရိုက်ပေးရမလဲနှင်းဆီ….။ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး သာရိုက်ပေးပါရှင် ဒါမျိုးလား ရွှမ်း အား………… ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံက သူ့နားထဲမှာ ဂီတသံဖြစ်လေသလားမသိပါ။ ကျွန်မကတော့ တင်ပါးပေါ် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ကျလာတဲ့ ရိုက်ချက်တွေရဲ့ နာကျင်ခြင်းကြောင့် ကန်ရေပြင်လို့ လှုပ်ရှားနေသောစိတ်တွေ ပြေလျော့ရသည်။ ခြေထောက်တွေ တဆက်ဆက်တုန်နေပြီး ကြမ်းပြင်မှာ မနဲထောက်ထားရသည်။ သူက ကျွန်မထဘီကို လှန်တင်လိုက်ရာ အရည်ကလေး စိုစိစိုစိဖြစ်နေသော ကျွန်မရဲ့ အဖုတ်လေးကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်၏။ သိပ်မကြာခင်မှာ ကြီးမားသော လိက်အင်္ဂါနစ်ခု ထိုးသွင်းခံလိုက်ရကြောင်းခံစားရသည်။ ဒါတင်မက တင်းအိသော ရင်သားအစုံကို အင်္ကျီပေါ်မှပင် စုပ်နယ်လေရာ ဖရို ဖရဲဖြစ်ကုန်သည်။ သူ့စန္ဒပြည့်ချိန်မှာ ကျွန်မခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီ။ အခန်းထဲ ဝင်လာသော ခြေသံကို ကြားရသည်။ နှင်းဆီ မော့ကြည့်စမ်း ငါနင့်ကို နင့် သခင်မအသစ်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့……..။ ကျွန်မ အားယူက ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဟင် မေဘယ် …….. ု ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တွင်းနက်နက်ထဲ ပစ်ကျသွားသလိုခံစားရသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ခဲ့သူရဲ့ရှေ့မှာ အရှက်မဲ့သော အနေအထားနှင့် ရှိနေသည်မဟုတ်လား။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက သူ့ရဲ့ ကျေးကျွန်ဖြစ်သွားပြီ နေ့ရက်တိုင်းအချိန်တိုင်းအတွက်ပေါ့ နှင်းဆီ…..။ ဟင့်အင်း ကျွန်မမလုပ်နိုင်ဘူး…… မင်းလုပ်မှာပါ မင်းလိုချင်တာတွေရဖို့ ဒီတစ်နည်းပဲရှိတာ…..ဟင်းဟင်း မေဘယ်ရဲ့စကားက သိပ်ကို ပိုင်နိုင်နေသည်။ ကျွန်မမငြင်းနိုင်ပါ ။ နှိမ်ချဆက်ဆံခံရခြင်းမှာ ကျွန်မပျော်ဝင်နေသည်လေ။

ကျမကို ရွာက လူတွေကတော့ မမတင်လို့ ခေါ်ကြတယ် ကျမက ကျမယောင်္ကျား ကိုမြမောင်သေသွားပြီး ကတည်းက တခုလပ်ဆိုတဲ့ အထီးကျန်ဘဝကိုခံယူထားတဲ့သူပါ ကျမအသက်က ၃၂နှစ်စွန်းရုံ ဘဲရှိသေးတယ် တင်တင်လှဆိုတဲ့ နာမည်အတိုင်း ကျမရဲ့ နောက်ပိုင်းအလှကို ပုရိသယောင်္ကျားတွေ ကြည့်ပြီးသက်ပြင်းချနေကြတာကျမသိတာပေါ့ ဘဝကို မကြောင့်မကျ မတောင့်မတဘဲ အေးအေးဆေးဆေးဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတာကြောင့် အရွယ်ကလည်းတင် ရုပ်ရည်ကလည်းအလှကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ ဘဝပေးကုသိုလ်ကြောင့်ထင်တယ် တခုလပ်ဖြစ်တာတောင် ယောင်္ကျားတွေရဲ့ ချစ်ရေးဆိုခြင်း အကြိမ်ကြိမ်ခံခဲ့ရသူပါ ဒါပေမဲ့ ကျမအားလုံးကို ရှိတယ်လို့မထင်ခဲ့ဘူး ပြီးတော့ ကျမကငွေတိုးချည်းစားတဲ့သူလေ ကျမအလုပ်က အားရင်အလှပြင်ပြီး အရက်သမား ခေါင်းကြီးနဲ့ သန့်ဇင် တို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး အတိုးတောင်းရုံဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကိုရလာတဲ့ငွေထဲက အရက်ဖိုးပေးလိုက်ရင်ပျော်လို့ ဒါတောင်အဲ့ နှစ်ကောင်က အမဲရိုးနှယ် ဟင်းအိုးမှအားမနာ ကျမကိုတောင်ကြံချင်နေကြတယ် အင်းပြောရအုံးမယ် တနေ့ကျမ ထမင်းချက်ဖို့နောက်ဖေးကိုအလာ ခေါင်းကြီးဆိုတဲ့ အကောင်ပုဆိုးလှန်ပြီးသေးပေါက်နေတာကို အမှတ်မထင်မြင်လိုက်ရတယ် ခေါင်းကြီးဆိုတဲ့နာမည်နဲ့လိုက်ပါပေတယ် သူ့ဒစ်ကြီးက ကြီးလိုက်တာများ မှိုပွင့်ကြီးအလား ကားပြီးတင်းနေတာဘဲ ပြီးတော့ရှည်တာလဲမပြောနဲ့ သူ့လီးကြီးနဲ့ကျမဟာထဲများထည့်လိုက်ရင် အမလေး မတွေးရဲဘူး ကျမတောင်ယောင်ပြီး ကျမဟာလေးကို လက်နဲ့အုပ်လိုက်မိတယ် သူ့နာမည်က ဘအေးတဲ့ ကျမယောင်္ကျားဘက်က တူပေါ့ အသက်ကလည်း ၂၀ကျော်ရုံ သန်တုန်းမြန်တုန်းလေ ပြီးတော့နာမည်ကသာအေးတာပါ သူ့အောက်ကလီးကြီးကဆော့လိုက်တာမှလွန်ရော ကျမဘဝမှာပျောက်ကွယ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကာမစည်းစိမ်တွေ သူနဲ့တွေ့မှပြန်နိုးကြွလာတာပေါ့ ပြီးတော့သူက ကျမရဲ့တဏုာမီးကို ပြန်လည်ငြိပေးခဲ့သူပါ တနေ့ ကျမရွာထဲအတိုးလှည့်တောင်းပြီး ပြန်အလာ ခေါင်းနဲနဲမှုးတာနဲ့ အိပ်မလို့ အခန်းထဲအဝင် အခန်းထဲမှာ ကျမရဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို နမ်းနေတဲ့ မောင်ဘအေးကိုတွေ့လိုက်တယ် လက်ကလည်း အောက်ကသူ့လီးကြီးကိုကိုင်ပြီးရှေ့တိုးနောက်ငင်လုပ်နေတယ် လူကသာငယ်တယ်လီးကြီးကလည်း ကြီးလိုက်တာလွန်ရော ကျမလည်း ရင်တွေကလည်းတုန် ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမယ်မှန်းလည်းမသိ ဖြစ်သွားတယ် သူကတော့ သူ့အာရုံနဲ့သူကောင်းနေတုန်း အဲ့ဒါနဲ့ ကျမလည်း အိမ်အပြင်ပြန်ထွက်ပြီး အိမ်ထဲကိုအော်ခေါ်လိုက်တယ် “ငါ့တူ မောင်ဘအေးရေ ဒေါ်လေးခေါင်းမှုးနေလို့ လာတွဲပါအုံးကွယ်” နဲနဲကြာတော့သူအပြေးလေးရောက်လာတယ် ပြီးတော့ကျမကိုလာတွဲတာပေါ့ အမှတ်မထင်ကျမသူ့ပေါင်ကြားကိုငုံ့ကြည့်မိလိုက်သေးတယ် အခုထိအရှိန်မသေသေးဘူးထင်ပါတယ် ထိုးထိုးထောင်ထောင်ဖြစ်နေတယ် ကျမလည်းမသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နေလိုက်တာပေါ့ အခန်းထဲရောက်တော့သူကကျမကိုခုတင်ပေါ်အသာလေး တွဲတင်ပေးတယ် အဲ့အချိန်မှာ သူ့ဟာကြီးက ကျမပေါင်ကိုလာပြီးထောက်နေသေးတယ် ကျမမှာဖြင့်ရင်တွေကိုတလှပ်လှပ်နဲ့ပေါ့ အဲ့လိုမဖြစ်တာလည်းကြာပါပြီ ပြီးတော့သူထွက်သွားတယ် ကျမလည်းဘာရယ်မဟုတ် ကျမရဲ့အတွင်းခံလေးကိုယူပြီးနမ်းကြည့်လိုက်တယ် မနေ့ကတနေ့လုံးဝတ်ပြီးမလျှော်ရသေးတာ သူမို့လို့ ပေါ့ ပြီးတော့နောက်နေ့ကစပြီး ကျမစောက်ဖုတ်လေးကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်းလေးနဲ့ အတွင်းခံကိုလည်း တရက်သုံးခါလောက်လဲမယ် ဆိုပြီး တွေးထားလိုက်တယ် နောက်ပြီးစိတ်ကူးထဲမှာ မောင်ဘအေးရဲ့လီးကြီးကိုတွေးပြီး လက်ကကျမရဲ့ အဖုတ်ကလေးကိုပွတ်နေမိတယ် အဲ့လိုနဲ့ ဘယ်အချိန်အိပ်ပျော်သွားတယ်မသိပါဘူး မှေးခနဲအိပ်ပျော်သွားတယ် အဲလိုမှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားရာကနေ ကျမအဖုတ်ဝမှာတင်းကျပ်ကြီးဖြစ်နေတော့ အိမ်မက်လိုလိုနဲ့မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အမလေး တူတော်မောင်ဘအေးလေ ကျမအဖုတ်ထဲကို သူ့လီးကြီးအတင်းထိုးထည့်နေတယ် ကျမလည်းထမိန်လှန်ပြီးအိပ်ပျော်မိတာကိုး သူကတော့ အားကြိုးမာန်တက်နဲ့ ထည့်နေလိုက်တာ ဒစ်မြုပ်အောင်လောက်တောင်ဝင်နေပြီ သူကအတွေ့အကြုံမရှိလို့လားမသိပါဘူး သူ့လီးက ကျမပေါင်ကြားထဲမှာဘဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နဲ့ အဲ့ဒါကဘဲ ကျမရဲ့ခံချင်စိတ်ကိုနိုးဆွနေသလိုပါဘဲရှင် ကျမလည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူ့လီးဝင်သာအောင် ပေါင်လေးနဲနဲကားပြီး ဖင်လေးမြောက်ပေးလိုက်တာပေါ့ မောင်ဘအေးကလည်း အလိုက်ကန်းဆိုးမသိ အဲ့ဒါကို အတင်းထိုးထည့်လိုက်တယ် “ဘွတ်” “အား…..ရှီး……..” လီးနဲကပြတ်နေတဲ့ ကျမအဖုတ်ထဲကို သူ့လီးကြီးအဆုံးထိဝင်သွားသလို ကျမရဲ့ ညီးသံကလည်း ထွက်ကျလာတာပေါ့ အဲ့ဒါကဘဲ အရဲကိုးနေတဲ့မောင်ဘအေးကလည်း အထာပေါက်သွားတာလားမသိဘူး ကျမရဲ့ဘော်လီနဲ့ မနိုင်မနင်းဖြစ်နေတဲ့ ကျမရဲ့နို့နှစ်လုံးကိုညစ်လိုက်စို့လိုက် အောက်ကလည်းလုပ်လိုက်နဲ့ပေါ့ သူအတင့်ရဲလာသလို ကျမလည်း လီးရဲ့အရသာကို ပြတ်နေတာကြာတဲ့သူဖြစ်တဲ့အလျောက် မြိန်မြိန်ကြီးခံစားနေလိုက်တာပေါ့ “အား အား ……အင်း မောင်လေးမြန်မြန်လေးဆောင့်စမ်းပါ…..အား ……မမပြီးတော့မယ်..အင်း” “အင်း ……မမ ……..အင်း…..အား…” ကျမက သူ့ကိုမောင်လေးလို့ခေါ်လိုက်သလို သူကလည်းမမဆိုပြီးအလိုက်သင့်လေးပြန်ခေါ်တယ် “အား …..” “မမ ….အီး….ကျနော်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး…” “အ..အ..အ…..ကျနော်ပြီးတော့မယ်…..အင်း” ဆိုပြီး ကျမအဖုတ်ထဲကို သူ့သုတ်ရည်တွေလွှတ်ချလိုက်တာ များ အဖုတ်ထဲကိုနွေးကနဲနွေးကနဲနဲ့ ကောင်းလိုက်တာများရှင် ရွာထဲကလူတွေကို အတိုးမတောင်းတော့ဘဲ ကျမအဖုတ်ကိုဘဲလိုးပေးပါလို့တောင်ပြောရမလား ကျမလီးရဲ့အရသာကို တခါပြန်လည်စွဲမက်ခဲ့ပါပြီကော ကျမမှာဖြင့်သေသွားတဲ့ကိုမြမောင်ကိုဘဲ အပြစ်တင်ရမလား သူ့အမေကိုဘဲအပြစ်တင်ရမလား ဒီလို တူတော်မောင်တွေ ဘာလို့များများမမွေးတာလဲဆိုတာကို လေ ဒီလိုနဲ့ မိန်းနေတုန်း တူတော်မောင်ရဲ့လက်တွေက ကျမအဖုတ်ကိုလာစမ်းတယ် အင်း သူလည်းအရူးအမဲသားကျွေးသလို ဘယ်လိုလုပ်တင်းတိမ်နိုင်တော့မလဲ ပြောလို့သာပြောရတာအဲ့ဒါလည်း ကျမအကြိုက်ဘဲလေ ကျမလည်း မနူးအနပ်ကလေးကို အတွေ့အကြုံအသစ်တွေနဲ့ သင်ပေးရင်း ကျမလည်း ပြတ်လပ်နေတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ လီးရဲ့အသာထူးကို ခံစားရင်း လူကြီးပီပီ သူ့ကို သင်ခန်းစာတွေပို့ချပေးရအုံးမပေါ့လေ ဒီလိုနဲ့ ကျမနဲ့တူတော်မောင်ဘအေး မမနဲ့မောင်လေးဇတ်လမ်းတွေဖြစ်ပြီး ကဲချင်တိုင်းကဲ ဆွဲချင်တိုင်းဆွဲ လိုးချင်တိုင်းလိုးပြီး အချစ်မိုးမွန် တဏုာတွင်းကျွံနေခဲ့တာပေါ့ တရက်တော့ ကျမအပြင်ကပြန်အလာ……. “အား…ကို အရမ်းကောင်းတယ်….အား” အသံတွေကြားလို့ကျမ မောင်ဘအေးရဲ့အခန်းထဲကြည့်လိုက်တော့ အိမ်ဘေးနားက ပန်းအိဆိုတဲ့ကောင်မလေးရဲ့ ပေါင်ကြားထဲ မောင်ဘအေးခေါင်းရောက်နေတာတွေ့လိုက်တယ် ကောင်မလေးကလည်း လူးလိမ့်ပြီး ဘအေးရဲ့ဆံပင်တွေကိုကြွတ်ထွက်မတတ်ဆွဲပွတ်ပြီး ကော့ပြန်နေတာပေါ့ “ပန်း ကိုယ့်လီးကိုစုပ်ပေးနော် ပန်းလေး” “အင်း” ပြီးတော့ အဲ့မသာမလေးက ကျမပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ မောင်ဘအေးရဲ့လီးကို ပယ်ပယ်နှယ်နှယ်စုပ်ပေးတော့တာပေါ့ “အ……ကျွတ်…ကျွတ်” “ကောင်းလိုက်တာ ပန်းလေးရယ်…….အား” မောင်ဘအေးကတော့ ခေါင်းကိုမော့ ပန်းအိရဲ့ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲအတင်းဆောင့်လိုးနေတော့တာဘဲ “အူး…ဝူး…ဝူးးးးး” ကျမလေ ကောင်မလေးအစားသနားတောင်သနားသွားတယ် “ပန်း ကိုတို့လုပ်ကြရအောင်နော်” “အင်း….ကို့သဘောလေ” အဲ့လိုနဲ့ ကျမဘဝအတွက် တခါပြန်လည်ရင်ခုန်စေပြီး ကျမရဲ့အသဲကျော်ဖြစ်နေတဲ့ မောင်ဘအေးရဲ့လီးကြီးက အခုဆို ပန်းအိရဲ့ စောက်ဖုတ်နုနုလေးထဲ ပိုင်စိုးပိုင်နှင်းနဲ့ ပယ်ပယ်နှယ်နှယ်ဝင်ရောက်နေတာပေါ့ “အိုး .. အား အိုး…” “အင်း..ကိုရယ်…” မောင်ဘအေးနဲ့ပန်းအိက အခန်းထဲမှာပွဲကြမ်းနေသလို ကျမလည်းအခန်းအပြင်ကနေချောင်းရင်း ကျမလက်နဲ့အဖုတ် ပွဲကြမ်းနေတာပေါ့ ပြီးတော့စိတ်ထဲကလည်းမောင်ဘအေးကို မကျေနပ်သလိုလို ပန်းအိကိုဘဲ သဝန်တိုသလိုလိုနဲ့ နောက်ပြီး သူတို့နဲ့အတူ ကျမပါရောခံလိုက်ရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ပေါ့ ပြီးတော့လည်း မဖြစ်သေးပါဘူးလေ မောင်ဘအေးက နေ့တိုင်းလိုးနေတဲ့သူမို့ဘာမှမဖြစ်ဘူးထား ပန်းအိဆိုတဲ့ ကလေးမကလွယ်တာမဟုတ်ဘူး တော်ကြာရွာထဲလျှောက်ပြောလိုက်မှဖြင့် တသက်လုံးကျမကိုလေးစားအားကျနေတာတွေ မြောင်းထဲပစ်သလို ရေစုန်မျှောသွားလိုက်မယ် တော်ပါပြီလေ မောင်ဘအေးလည်းသူ့ဘဝနဲ့သူပေါ့ ကျမလည်းသူ့ကိုချုပ်ကိုင်ထားလို့မှမရတာ အခုတလောတောင်မောင်ဘအေးက အရင်လိုဟုတ်တော့တာမဟုတ်ဘူး လီးကိုစုပ်ပေးတာကိုအားမရဘူး သူ့လရည်တွေကိုမျိုချခိုင်းတယ် အင်း ကျမလည်းထန်နေတဲ့အချိန်လည်းဖြစ် သူ့ကို လည်း လိုအပ်နေတော့ အလိုလိုက်ပြီးသူ့စိတ်ကြိုက်လုပ်ပေးခဲ့မိတာ ဟိုနေ့ကတောင် ဖင်ချချင်တယ်ဆိုပြီး ဂျီကန်နေတာ ကျမလည်း မတတ်နိုင်တဲ့အဆုံးဖင်ခံပေးလိုက်ရတယ် သူ့ဦးလေး ကိုမြမောင်တောင် ကျမကိုဖင်ချဖူးတာမဟုတ်ဘူး သူဖင်ချပြီးနောက်နေ့ကဆို ကျမမှာချီးပါတာတောင် ကောင်းကောင်းမပါနိုင်ဘူး ချီးပါတိုင်းသတိရတယ်ဆိုတာ အဲ့ဒါနေမှာဘဲ ဒါတောင်သူက မရောင့်ရဲဘူး ကျမကျွေးတဲ့ထမင်းကိုစား ကျမအဖုတ်ကိုလိုးပြီး အဖုတ်မကပါဘူး ပါးစပ်ကော ဖင်ကောအစုံလိုးတာ ပြီးတော့ ကျမအိမ်ပေါ်မှာတခြားကောင်မလေးကိုခေါ်ချတာလွန်တာပေါ့ အင်း အခုဆို သူနဲ့ပန်းအိပြီးလို့နှပ်တောင်နေပြီ ကျမလည်း သူတို့ကိုမျက်နှာချင်းမဆိုင်ချင်တာနဲ့ဘဲ ခေါင်းကြီးနဲ့ သန့်ဇင် တို့ကိုခေါ်ပြီး ဟိုဘက်ရွာကို အကြွေးလှည့်တောင်းမယ်ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ ရွာထဲထွက်လာခဲ့တယ်။ အကြွေးတောင်းပြီးပြန်အလာ ရွာထိပ်က သင်းချိုင်းကုန်းကိုရောက်တော့ ဟိုနှစ်ကောင်ကဇတ်လမ်းစတော့တာပေါ့ ကျမလည်းသိလည်းသိတယ် ပြီးတော့ထန်လည်းထန်နေတဲ့အချိန် ပြီးတော့ အကြံအစည်လေးကလည်းရှိတာပေါ့နော် ကျမအပေါ် အနိုင်ကျင့်ထားတဲ့ မောင်ဘအေးရေ ဒင်းတွေ့အုံးမယ်ပေါ့ ခေါင်းကြီးနဲ့သန့်ဇင်တို့ မသာနှစ်ကောင်က သင်းချိုင်းမြေလည်းရောက်ကော ကျမကိုဆွဲပွေ့ပြီး အတင်းဖက်နမ်းတော့တာပေါ့ တကိုယ်လုံးဘဲ နေရာလွတ်တောင်ကျန်မယ်မထင်ဘူး ကျမချည်းတွန်းရင်တောင် အဲ့လောက် နှံ့စပ်မှာမဟုတ်ဘူးလေ သူတို့လျှာကြီးတွေက ကျမတကိုယ်လုံးကို နေရာလွတ်မကျန် အကုန်လျှောက်လျှက်နေတော့တာဘဲ ကျမလည်း ကောင်းလည်းကောင်းတာကတကြောင်း စိတ်လည်းပါတာကတကြောင်း အကြောင်းကြောင်းနဲ့ပေါ့ သူတို့ပြုသမျှ အရသာခံနေလိုက်တာပေါ့လေ အခုဆိုခေါင်းကြီးက ကျမအပေါ်ပိုင်းကိုတာဝန်ယူပြီး သန့်ဇင်ကတော့ ကျမအောက်ပိုင်းကိုတာဝန်ယူနေတယ်လေ ကျမအဖုတ်ကလေးကမျာ သူ့လျှာကြီးနဲ့များ ကပ်ပါသွားမလား ဆိုပြီးတောင် စိုးရိမ်ရအောင် လျှက်ပေးနေလိုက်တာ ခေါင်းကြီးကလည်း ကျမနို့နှစ်လုံးကို လမ်းပေါ်က စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ကလေးပီပီ နို့မစို့ဖူးသလိုစို့နေတယ်။ ကျမဘဝရဲ့ ခံစားချက်တွေအကောင်းဆုံးလည်းပြော ပြီးတော့ အတွေ့အကြုံအသစ်အဆန်းလေးလည်းဖြစ် ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို အသုံးချစရာလည်းရှိ လေတော့ ကျမသူတို့ရဲ့နူးနပ်မူ့တွေအပေါ်သာယာနေလိုက်တာပေါ့ ခဏကြာတော့ သန့်ဇင်က ကျမအဖုတ်ကို သူ့လီးနဲ့တေ့ပြီးပွတ်နေတယ် ကျမစိတ်ထဲ မရိုးမရွနဲ့ ခံချင်စိတ်တွေက ထိန်းမရသိမ်းမရပါဘဲရှင် “အင်း…..လိုးပါတော့ကွာ…..မင်းကလည်း …..အင်း” ” အား..ထည့်လိုက်တော့နော်……” ကျမတောင်စကားမဆုံးသေးဘူး ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထည့်ချင်နေတာလဲမသိတဲ့ သန့်ဇင်က သူ့လီးကို ကျမအဖုတ်ထဲ ပယ်ပယ်နှယ်နှယ်ထိုးထည့်လိုက်သလို ကျမကလည်း စိတ်လိုလက်ရ ကောင်းမွန်စွာခံစားလိုက်ရတာပေါ့ အောက်ကနေ မောင်သန့်ဇင်ကလိုးချင်သလိုလိုး ပြီးတော့ အပေါ်ကလည်း ခေါင်းကြီးရဲ့ ရှည်လျားလှတဲ့ လီးကြီးကို ကျမလည်း စုပ်ပေးရင်း အရသာရှိလှစွာ လောကစည်းစိမ်ကို ပြည့်ပြည့်၀၀ကြီးခံစားလိုက်တာပေါ့လေ ပြောလို့သာပြောရတယ် မောင်သန့်ဇင်က ကျမတူတော်မောင်ဘအေးလောက်တောင်စံချိန်မမှီဘူး ငါးမိနစ်လောက်ကြာတာနဲ့ ကျမအဖုတ်ထဲကို သူ့ လရည်တွေ ဒလဟောပန်းထည့်လိုက်တာလေ ကျမလည်း အရည်ဝင်ရင် အသေခင်တယ်ဆိုတဲ့စကားအတိုင်း အရည်လေးလည်းဝင်ရော မှိန်းနေလိုက်တာပေါ့နော် မိန်းတာအားရမယ်မကြံသေးဘူး ကျမအဖုတ်ထဲကို ခေါင်းကြီးက သူ့ရဲ့ကြီးမားပြီးရှည်လမျှောလှတဲ့ စံချိန်တင်လီးကြီးကို အဆုံးထိထည့်တော့တာဘဲရှင် “အမလေး….သေနာကောင်….ခေါင်းကြီးရယ်.ဖြေးဖြေးလုပ်ပါ….ငါ့ကိုသတ်များသတ်နေသလားနော်….အင်း” “အင်း…..မမ….အင်းပါ….ကျနော်လေ…..အင်း….စိတ်ပါသွားလို့ပါဗျာ …အင်း” မှိုပွင့်ကြီးလို ကြီးမားဖွင့်ကားနေတဲ့ ဒစ်ကြီး ပြီးတော့ ရှည်လျားပြီး အကျော အပြိုင်းပြိုင်းထနေတဲ့ လီးကြီး အခုတော့လေ ကျမအဖုတ်ထဲမှာ အဲ့လီးကြီးက နေရာဝင်ယူနေသလို ကျမလည်း အဲ့လီးကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အပြီးသတ်မှာ သောက်သုံးဖို့ ကျမအဖုတ်ကြီးကစောင့်နေတယ်လေ ဒီနေ့ ကျမလည်းကျမအကြံအစည်ကိုဖော်ဖို့ အတွက် အချိန်ကောင်းဘဲ ဟိုနှစ်ကောင် ခေါင်းကြီးနဲ့သန့်ဇင်ကိုလည်း ရွာထိပ်မှာ အဆင်သင့်စောင့်ခိုင်းထားတယ် ကျမလည်းအကြံနဲ့သူမို့ မျက်နှာကိုအတတ်နိုင်ဆုံး အချိုသာဆုံးဖြစ်အောင်ပြုံးထားပြီး “မောင်ဘအေးရေ …ငါ နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ …အဲ့ဒါ ဟိုဘက်ရွာကိုသွားပြီးအတိုးသွားကောက်ပေးပါလား” “အာ..ခင်ဗျားကြီးကလည်း…ဒီအချိန်ကြီး..ပြီးတော့ကျနော့မှာအလုပ်ရှိသေးတယ် ခင်ဗျားဖာသာသွား” ဟင်း သူ့အလုပ်ကိုကျမသိတာပေါ့ ဟိုမသာမလေး ပန်းအိနဲ့တွေ့ဖို့ဘဲ အဲ့ကောင်မလေးနဲ့ဖြစ်ပြီးကတည်းက ကျမကိုသိပ်အလေ့မလုပ်တော့ဘူးလေ “သွားပါ ငါ့တူရယ် တောင်းလို့ရတဲ့ထဲက တဝက်ကိုနင်ယူလိုက်လေ” “အင်း တကယ်လား” သေနာ ငွေအကြောင်းပြောလိုက်တာနဲ့ နှစ်ခွန်းမပြောရဘူး တွေ့ဦးမှာပေါ့လေ ဟင်း ဟင်း သူရွာကထွက်တာနဲ့ ရွာထိပ်မှာစောင့်နေတဲ့ ကျမရဲ့အချစ်တော်နှစ်ယောက် ခေါင်းကြီးနဲ့သန့်ဇင်က သူအလစ်မှာ သူ့ကိုဖမ်းချုပ်ပြီး သူ့ဖင်ကိုချပေးဖို့ ကျမကပြောထားတယ်လေ အဲ့နှစ်ကောင်က ပထမကတော့အင်တင်တင်နဲ့ ကျမလည်း အဲ့ကိစ္စပြီးတာနဲ့ ကျမကိုသဘောရှိဘဲလို့ပြောလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းသဘောတူကြတာပေါ့ ဘယ်ရမလဲ ကျမရဲ့အချစ်နွံထဲမှာ အဲ့နှစ်ကောင်နစ်မြောနေပြီဘဲလေ ည ၁၀ နာရီလောက်ရောက်တော့ ဟိုနှစ်ကောင်ရောက်လာတယ် “မမတင် …ကျနော်တို့ကိုခိုင်းတဲ့ကိစ္စ လုပ်ပြီးပြီဗျ” “ဖွီး..မစားသာပါဘူးဗျာ …ချီးစော်နံတယ်” “အဲ့အကောင်က မလိမ္မာဘူးဗျ ..ရုန်းတယ် အဲ့ဒါနဲ့ ခေါင်းကိုတချက်တော့ဆော်လိုက်သေးတယ်” “ဟဲ့….နင်တို့လက်လွန်ခြေလွန်တော့ မဖြစ်ပါဘူးနော်” “စိတ်ချ ..မမတင် …မဖြစ်ဘူး…အဲ့ဒါနဲ့ ကျနော်တို့နှစ်ယောက်အတွက်ဆုကကော” “အဲ့အတွက်ကတော့မပူနဲ့ …အခုချိန်ကစပြီး …နင်တို့စိတ်ကြိုက်ဘဲ” အဲ့အချိန်က စပြီး ကျမရယ် သူတို့နှစ်ယောက်ရယ် ကာမစည်းစိမ်ကို မြိန်မြိန်ကြီးခံစားလိုက်ကြတာပေါ့ ခေါင်းကြီးရဲ့ ကြီးမားပြီးရှည်လျားလှတဲ့လီးကြီး သန့်ဇင်ရဲ့ တုတ်ခိုင်ပြီး သန်မာလှတဲ့ လီးကြီး ကျမအတွက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လိုးချက်တွေကို ကျမအဖုတ်ကြီးကိုအစွမ်းကုန် ဖြဲပေးပြီး ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာပေါ့ မနက်မိုးလင်းတော့ ကျမတူတော်မောင်ဘအေးပြန်ရောက်လာတယ်လေ ခေါင်းကဒဏ်ရာကိုလက်နဲ့အုပ်ပြီးပေါ့ ပြီးတော့ လမ်းသွားရင်ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ အော် ဟိုနှစ်ကောင်ရဲ့အစွမ်းကမသေးပါလား အင်း ပြောလို့သာပြောရတယ် သူတို့ရဲ့အစွမ်းကို ကျမကိုယ်တိုင်ကြုံဖူးတာဘဲလေ ကျမက မောင်ဘအေးကို ဘာဖြစ်လာတာလဲလို့မေးတော့ သူကပြောတယ်ချော်လဲတာတဲ့ ကျမလည်းဟုတ်လား တော်တော်နာမှာဘဲနော်လို့ပြောပြီး ပြုံးလိုက်တယ်လေ

ဆက်ခနဲ ရုန်းပြီး ထွက်ပြေးမလို လုပ်တဲ့ ချိုချိုရဲ့ ခါးသိမ်ကလေးကို လှမ်းဖက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပါတယ်။ ရှင်မတောင် သနပ်ခါးနံ့သင်းနေတဲ့ ပါးနှစ်ဘက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်မွှေးပစ်လိုက်တယ် ထိတ်လန့်ပြီး ခပ်ဟဟဖြစ်နေတဲ့ နှုတ်ခပ်းလေးကို ငုံပြီးစုပ်ယူလိုက်ပါတယ်။ တစ်ခါတည်း ကော့တက်ပြီး လက်ထဲက စာအုပ်ပါလွှတ်ချလိုက်ပါတယ် တစ်ခါမှ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ အပျိုစင်လေးပဲ။ ကျွန်တော်လွှတ်ချလိုက်တဲ့ ခြင်းတောင်းဟာ တစ်လိမ့်လိမ့်နဲ့ အတော်ဝေးဝေးကို ရောက်သွားပါတယ် မြေပြင်ကို မျက်စိကစားကြည့်တော့ မြက်ခြောက်တွေနဲ့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းဖြစ်နေတာတွေ့ရပါတယ် အားမှ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပွဲစား လာအုံးမှ အခုတော့။

ကော့ကော့လေးဖြစ်နေတဲ့ ချိုချိုကိုမျက်ခင်းပေါ် အသာပက်လက်လှဲချပေးလိုက်ပါတယ် လရောင်အောက်မှာ မျက်စိမှိတ်အိပ်နေတာ နတ်သမီးလေးကျနေတာပဲ မျက်နှာပေါ် စာအုပ်မိုးပြီး နမ်းရင်းလက်တစ်ဖက်က ရင်စိအင်္ကျီလေးရဲ့ နှိပ်ကြယ်သီးတွေကိုတစ်လုံးချင်းဖြုတ်နေတယ်။ အင်္ကျီကျွတ်သွားတယ်ဆိုရင်ပဲ လရောင်ကြောင့်လား မသိဘူး။ ကျောက်ဆစ်ရုပ်လေးလို ဖွေးနေတဲ့ သူ့ရင်ဘတ်နဲ့ ဗိုက်သားပြင်ဟာထင်းကနဲပေါ်လာပါတော့တယ်။ ““ ကိုကျော်ဝင်းမောင်

ချိုကြောက်တယ် သွားပါရစေ ရှင့်ကိုလဲ ကျမသိတာမဟုတ်ဘူး ရှင်အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့ ”” ““ အကိုက အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုပါလား ကိစ်္စမရှိဘူး မင်းအမြင်မှန်ရလာအောင် ဘယ်သူကအနိုင်ကျင့်တယ် ဘယ်သူကအလိုတူအလိုပါဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိအောင်နို့စို့ပေးအုံးမှပဲ။ ”” ကျောနောက်ကို လက်ထည့်ပြီး ဘော်လီချိတ်တွေဖြုတ်ချလိုက်တယ် အမယ်မယ် သူက လက်ကိုကျောနဲ့ဖိထားသေးတယ် ဘယ်ရမလဲ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုတောင် ဒီကကောင်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ မ ပြလိုက်မယ်။ ဘော်လီပြုတ်သွားတာနဲ့ အရှေ့ရင်ကို လွမ်းထားတဲ့အကာကို လှပ်ပစ်လိုက်တယ်။ အိုး ခင်များတို့မြင်စေစမ်းချင်တယ်ဗျာ။ တကယ်တကယ် လိမေ်္မာ်သီးထိပ်မှာ အသီးတံအတွက် စူစူလေးဖြစ်နေသလိုပါပဲ။ သူ့နို့သီးလေးရဲ့ ထိပ်မှာလဲ ခပ်စူစူလေး ကပ်ပြီးမို့နေတယ် နို့သီးမဟုတ်ဘူးနော်

ကျနော့ဘဝမှာ ပထမဆုံး တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ အမကြီး တယောက်အကြောင်းကိုပြောပြချင်ပါတယ်။ ပြောရရင် ကျနော့ လက်ဦးဆရာမကျေးဇူးရှင်ဆိုလည်း မှားမယ်မထင်ဘူး။ သူ့ကြောင့်ဘဲ ကျနော့မှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့်ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီ အမကြီးနာမည်က မမသဲပါ။ ကျနော်တို့ရပ်ကွက်ကိုမမသဲတို့မိသားစုပြောင်းလာကြတာ။ မမသဲတို့က ကျနော်တို့ အိမ်ရှေ့အိမ်က၊ သူတို့အိမ်မကြီးက ခြံနောက်ဘက်မှာ၊ မမသဲကခြံရှေ့မှာဆိုင်လေးဆောက်ပြီးကုန်စုံဆိုင်ဖွင်တယ်။ သူတို့အိမ်မှာ မမသဲက အိမ်ထောင်သည် ကလေးတယောက်အမေ။ သူ့ယောက်ကျားက နိူင်ငံခြားသွားအလုပ်လုပ်တယ်ဆိုလားပဲ ၊ အိမ်မှာ မမသဲတို့ အဖေအမေရယ် မောင်တစ်ယောက်ရယ်၊ အားလုံး အတူတူနေကြတယ်။ နေ့လယ်ဆိုရင် အိမ်ရှေ့က ဆိုင်လေးမှာ မမသဲနေတယ်။ မမသဲတို့နဲ့ စခင်တာကသူ့ဆိုင်သွားသွားထိုင်ရင်းနဲ့ခင်တာ။ပြောရရင် ကျနော်က ၁၀တန်း၊ ၁၆ နှစ်ဘဲရှိသေးတာ။ နောက်ပြီး လူကောင်က လည်း သေးသေးညှက်ညှက် နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် ဘာမှမသိတဲ့ကလေးငယ်ပုံ။ တကယ်လည်းဘာမှသိပ်မသိ သေးပါဘူး။ မိန်းမဆိုရင် ကျောင်းမှာ ရန်ဖြစ်ဖို့လောက်သိတာ။ နေ့လယ်နေ့ခင်းကျောင်းကပြန်လာရင် ကျနော်က မမသဲတို့ဆိုင်မှာ သွားထိုင်ပြီး ဆိုင်မှာရှိတဲ့ ကာတွန်းစာအုပ်တွေနဲ့ စာစောင်တွေကို အမြဲဖတ်နေကျ။ မမသဲကလဲ ကျနော့ကို တော်တော်ချစ် ပါတယ်။ မမသဲက အသက်က၂၈ နှစ်လောက်ရှိပီ။ သူ့သားလေးက ၅ လသားလောက်ရှိမယ်။ နေ့ခင်း မမသဲ ဆိုင်ထဲရှိနေချိန်ဆိုရင် အိမ်မကြီးမှာ အဖွားနဲ့နေတာ။ နို့စို့ချိန်ရောက်မှ မမသဲဆီခေါ်လာပြီးနို့တိုက်ခိုင်းတာ။ အဲဒီတော့ဆိုင်မှာက ဈေးဝယ်မဲ့လူမလာရင် ကျနော်နဲ့ မမသဲဘဲ ရှိကြတာလေ။ ကျနော်က စာအုပ်ဖတ် မမသဲက စကားတော့တပြောပြော နဲ့ပေါ့။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

(အောက်ဖော်ပြပါ ဇာတ်လမ်းအား ရသအနေဖြင့်ဖတ်၍ အတုမယူသင့်ကြောင်း အသိပေးအပ်ပါသည်။)

ကျွန်‌‌တော်‌တို့က ‌မောင်‌နှမနှစ်‌‌ယောက်‌တည်းပဲ ရှိတာပါ…။ ညီမနဲ့က သုံးနှစ်‌ကွာပါတယ်‌…။ ကျ‌နော်‌က ၉ တန်းလောက်‌မှ ဂွင်းစထုဖူးတာ…။ ကျ‌နော်‌ ၁၀ တန်းအောင်‌‌တော့ ညီမ‌လေးက ၈ တန်း။ အဲ့အချိန်‌မှာပဲ ညီမနဲ့ စဖြစ်‌တာပါ။

၁၀ တန်းအောင်‌ပြီး ‌ကျောင်းက မတက်‌ရ‌သေး‌တော့ မနက်‌ဆို‌ တော်‌‌တော်‌နဲ့ အိပ်‌ယာမထဘူး။ ကိုယ်‌အိပ်‌တဲ့ ခြင်‌‌ထောင်‌နဲ့ ဘီဒိုနဲ့က ကပ်‌‌နေတာ….။ ညီမ‌လေးက မနက်‌ပိုင်း ကျောင်းသွားဖို့ ‌ရေချိုးပြီးရင်‌ အဲ့နားမှာ ထမိန်‌ရင်‌လျားလေးနဲ့ အင်္ကျီလာလာဝတ်‌တယ်‌။ တခါတ‌လေ ကိုယ်‌ကနိုး‌နေရင်‌ ခြင်‌‌ထောင်‌ထဲက‌ မြင်‌မြင်‌‌နေရတာ‌ပေါ့။

အဲဒီနေ့က သောကြာနေ့လေ နောက်နေ့ အလုပ်ကလဲပိတ်တော့ လင်မယားနှစ်ယောက်ညဘက် ကလပ်ကိုချီတက်တာပေါ့ အိမ်မှာကလဲ ဧည့်သည်တွေရောက်နေတော့ ညကျလွတ်လွတ်လပ်လပ်နေလို့ရအောင် ဟော်တယ်မှာပဲညအိပ်ဖို့စီစဉ်ထားပြီးသား… . ကလပ်အပြန်ညကျရင် ဟော်တယ်မှာပွဲကြမ်းမယ်ပေါ့ဗျာ… . ကလပ်မှာဘော်ဒါတစ်ယောက်တွေ့တယ်ဗျ.. ဒီကောင်ကလူပျိုပဲ… ဒါပေမယ့် မိန်းမဝါသနာ အရမ်းကြီးတဲ့ကောင်…ဒီကောင့်ပုံစံက ကစားသမားပုံစံ .. တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် …..ပဲဗျ ဒီကောင်က ကျနော့်မိန်းမကိုတွေ့တိုင်းဖင်တွေရင်တွေကိုကြည့်နေကြဗျ.. . ဒီနေ့မိန်းမဒီဇိုင်းကိုလဲမြင်ရော…. ဒီကောင့်မျက်လုံးတွေဆိုတာကျွတ်ထွက်လာမလားမှတ်ရတယ် ငမ်းတာငမ်းတာ ဆိုတာ… ကျနော်လဲဒီနေ့သောက်ထားတဲ့အရှိန်ကြောင့်လားမသိဘူး… ဒီကောင်ကြည့်နေတာကို စိတ်မဆိုးတဲ့အပြင်… ဒီကောင့်ကို ကျနော့်မိန်းမရဲ့ နို့တွေ ဖင်တွေကို ပြချင်လာတယ်… . အဲဒါနဲ့ဒီကောင့်ရှေ့မှာတင် မိန်းမကို ဖက်ပြီးကစ်ဆင်ကောက်ဆွဲရင်း လက်တစ်ဖက်က မိန်းမဝတ်ထားတဲ့ စကတ်တိုတိုလေးအောက်ကနေနှိုက်ပြလိုက်တယ်…. . မိန်းမဝတ်ထားတဲ့စကတ်က ပေါင်ရင်းနားထိရောက်တဲ့ စကတ်တိုတိုလေးလေ.. အောက်ကနေပငိ့နှိုက်လိုက်တာနဲ့ ဝတ်ထားတဲ့ ဂျီစတထရင်း အောက်က အဖုတ်ကိုတန်းနေတာပဲ… အဲလိုလုပ်ရင်း ဒီကောင့်လှမ်းရှိုးလိုက်တော့ ဒီကောင့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ပိုပြူးလာပြီး စတွေးတွေမြိုချနေတာ တွေ့တယ်… . ဒီကောင့်လက်တွေက လက်သီးကိုဆုပ်လိုက် ဖွလိုက်နဲ့ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေတာ… ကျနော်လဲ ဘာကြောင့်ရယ်မသိပဲ… ဒီကောင်ရဲ့ ပေါင်ခွကြားကိုလှမ်းကြည့်မိတယ်… . လားလား.. ဒီကောင်က ကျနော်တို့လင်မယားကိုကြည့်ပြီး လီးတောင်နေတာဗျ… .

တစ်နေ့တော့ ညနေစာ စားပြီး ပျင်းတာနဲ့ ကျုပ် ရွာထဲ လျှောက်လာခဲ့တယ်..။ အချိန်က မှောင်ရီပျိုးနေတဲ့အချိန် …တစ်နေရာ အရောက်မှာ …. ထွန်းတင်….နင် ဘယ်သွားမလို့တုန်း……. ကျုပ်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျုပ်သူငယ်ချင်း မိအေးဆိုတဲ့ ကောင်မပေါ့..။ သူက ခြံဝမှာ ရပ်နေတယ်..။ ကျုပ်တို့ရွာက ရွာကြီး….အိမ်တိုင်းနီးပါး ခြံနဲ့ ဝန်းနဲ့ နေကြတာ…။ ငါလဲ….ပျင်းတာနဲ့ ထွက်လာတာဟ…… ဒါဆို…အိမ်ထဲဝင်အုန်းဟာ…..ငါပြောစရာရှိလို့…. အေး……. ကျုပ်လဲ ခြံထဲကို မိအေး နောက်ကနေ ဝင်လိုက်သွားတယ်..။ ကျုပ်က လူပျိုဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ရှေ့က သွားတဲ့ မိအေးကို နောက်ကနေ ကြည့်မိတယ်..။ သူ့တင်ပါးကြီးတွေက အိပက် အိပဲ့ နဲ့ အသည်းယားစရာကြီး…..ဟီး ဟီး…..။ သူ့တင်ပါးကြီးတွေ လှုပ်နေတာ ကြည့်ပြီး ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးဗျာ…..။

လာ ထိုင်…..ထွန်းတင်….. ကျုပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်တယ်…။ နင့် အိမ်ကလူတွေ ဘယ်သွားကြလဲ….. အစ်မတို့ လင်မယားက ခြံထဲ သွားကြတယ်….၊ ဟိုမှာ သရက်တွေ ခူးပြီး အုပ်နေတယ်….. သူတို့ခြံက ရွာအစွန်မှာပါ…။ အတော်လေး ဝေးတယ်..။ အဖွားလေးရော…မိအေး….. အမေက သူ့ညီမနဲ့ ဒေးဒရဲ လိုက်သွားတာ နှစ်ရက် ရှိပြီ…. စကားသာပြောနေတယ်…။ မိအေး မျက်လုံးတွေက အရင်လို မဟုတ်ပဲ စူးရှပြောင်လက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကျုပ်ကို ကြည့်နေတယ်..။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာက တစ်မျိုးပဲ…။ နင်ငါ့ကို ဘာပြောမလို့တုံး….. ပြော…..ပြောပါ့မယ်….. ချက်ချင်းပဲ မိအေးအသံက ငိုသံပါလာတယ်..။ ပြီးတော့ သူက ကျုပ်နဲ့ လူလုံးချင်း ထိအောင် တိုးကပ်ပြီး ထိုင်လိုက်တယ်..။

မေ့အဘို့ သည်လောကဝယ် လိုလေသေးမရှိ အောင်ဖြစ်နေရခြင်းမှာ မေ၏ ဘဝကုသိုလ်အကျိုးပေး ကောင်း၍ဆိုရပေမည်။ မေသည်နှစ်ထပ်တိုက်တလုံးအ ပေါ်ထပ်ဝယ် အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိအောင်နေရသည်။ မေ့ကိုပတ်ဝန်းကျင်နှင့်အပေါင်းအသင်းများက မင်းကတော်ဟူ၍ တင်စားခေါ်ကြသည်။ မေသည် အရာရှိကတော်ဖြစ်သည်။မေသည်အရာရှိကတော် မင်းကတော်ဟူ၍ နံမည် တွင်ကာ သတင်းကြီးလှသည်။ မေ၏သတင်းကြီးမှှုမှာ လည်း အိန္ဒြေနှင့်မေ၏အလှအပကြောင့်သာလျှင် ဖြစ် လေသည်။ မေသည် တကယ်ပင်လှသူ ချောသူ ဖြစ်သည် မင်းကတော်ချင်းပြိုင်ရင် မေ့ကိုအရှုံးပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။မနိမ့်မမြင့်သော အရပ်အမောင်း၊ လဝန်းကြီးလိုရွှန်းရွှန်းဝေနေသည့် မေ့ချစ်စရာမျက်နှာ၊ တစ်ဖြိုးအိစက် နေသော မေ၏ရွှေရင်အုံအစုံ၊ လမ်းရှောက်လိုက်လျှင်နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေေသော မေ၏စိတ်ကြစရာ တင်ပါးဆုံ ပွေ့ဖက်လိုက်ရင် အားရစရာကောင်းလှသော မေ၏ သေးသွယ်နွဲ့နှောင်းသော ခါး စသည် စသည်တို့မှာ မေ၏ အလှများသာဖြစ်လေ၏။

တနည်းဆိုရသော် မေသည်စိတ်ချမ်းသာကိုယ်ချမ်း သာနှင့်စိတ်သဘောကျနေထိုင်ရ၍ လှချင်တိုင်းလှနေ သည်။ စည်းစိမ်တိုးနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်ဖြစ်၏။ မေ၏နေထိုင်ရသော အဆောင်အယောင်မှာ မေ့အ တွက်ဆိုလျှင်ပို၍နေချေသေးသည်။ မေ့ဝယ် ထိုကဲ့သို့ သောဘဝတွင်ရှိ၏။သို့သော် မေသည်စိတ်ထဲတွင် အလိုမကျဖြစ်နေ သောအရာတခုစွန်းထင်၍နေလေသည်။ ထိုအကြောင်း ကမေ့အတွက် အလွန့်အလွန်ခက်၍နေသည်။ မေသည် လေသာပြူတင်းမှအဝေးဆီသို့ မျှော်၍စိတ်ကိုလွင့်ကာ ကစားလိုက်ချေသည်။မိုးကောင်းကင်ဝယ် တိမ်ခြေတိမ်သားတို့ လွင့်ပါး ပြေးလွှားနေကြလေသည်။ မေ့စိတ်တွေမှာလည်း ထိုတိမ် သားများနှင့်အတူ လွင့်ပါး၍နေလေသည်။ ““မေမေ”” ““ဟင်.. ခင်မောင် မင်းပြန်လာပြီလား”” ““ဟုတ်ကဲ့ မေမေ ဒက်ဒီမလာသေးဘူးလားဟင်”” ““အေး မင်းဒက်ဒီကတော့ ပြန်လာအုံးမှာမဟုတ်ဖူး ကဲ..ထမင်းတော့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပီ သွားစားကြတော့””““ဟုတ်ကဲ့..မေမေ””ခင်မောင်က ရိုသေလေးစားစွာနှင့်ပင် ထမင်းစား အခန်းတွင်းသို့ဝင်သွားလေသည်။

တိုက်ခန်း တံခါးဝကိုရောက်တော့ ဖွင့်လျှက်မို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းမ ဖိနပ်တစ်ရံ တွေ့တာနဲ့ ဧည့်သည်ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းမိတယ်။ ဝင်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှလဲ မတွေ့ရ နောက် ကိုသိန်းအောင် အခန်းက အသံကြားနေရသည်။ အကျယ်ကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ ပုံမှန်ထက်တော့ပိုသည်။

သုံးထပ်သားအခန်းဖွဲ့မို့ ကြားလိုက်ရသသည်။ “ နင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ဒါတော့ပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါအရင်း ပြန်ထည့်ရမှာပါ သိန်းအောင်ရယ် ငါတစ်ကယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ ငါသဘက်ခါ မပေးနိုင်ရင် တရားစွဲတော့မှာ လုပ်ပါဟယ် နင်ငါ့ကို ဆယ်သိန်းပဲချေးရမှာ နင့်ဆီမှာ အစိတ်တောင် ကျန်နေသေးတာကို… ” ဒါဟိုဘက်လမ်းက မအေးမိအသံပဲ ဘာတွေဖြစ်နေကြလဲတောမသိ အသံမပေးတော့ပဲ ဆက်နားထောင်လိုက်မိသည်။ “ အေး..ငါသဘက်ခါ မပေးလို့မရတော့ဘူး သိန်းအောင် နင့်ဆီကပဲ ဆွဲရမှာပဲ သိန်းအောင် နင်ဒီမှာကြည့်စမ်းဟာ ” “ မိအေး နင်ဘာလုပ်တာလဲ ” သိန်းအောင်ရဲ့တုန်တုန်ရီရီအော်သံကြောင့် တင်တင် အခန်းတံခါးရှိတဲ့အပေါက်ကို တိုးကြည့်လိုက်တော့ မြင်ရတာက တင်တင့်ကို မှင်သက်မိစေသည်။ မအေးမိက ကိုသိန်းအောင် ထိုင်နေတဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ထမိန်ကွင်းလုံးကြီးနဲ့ နောက်ပြီး တီရှပ်ကို ခေါင်းကချွတ်နေသည်။ ပါးစပ်ကလဲ “ သိန်းအောင် ငါနင့်ဆီက ယူထားတာဟုတ်တယ် အေး.ငါပြန်ဆပ်မှာ အခု ဆက်တိုက်ရှုံးနေလို့ အတိုးမပေးနိုင်တာ ငါ့ကို မတင်စီးနဲ့ ငါဖာသည်လဲမဟုတ်ဘူး..”