Posts

လူ့ ဘဝက မရိုးရှင်းပေမယ့် ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့အတွေ့ကြုံတိုင်းမှာ ပေးဆပ်မှု့ရှိကို ရှိနေပါတယ်။ပြည်စုံပြီ ထင်တဲ့ ဘဝရဲ့ အတိတ်တွေမှာ ဝမ်းနည်းမှု့တွေက လက်ပြ နူတ်ဆက်နေကြတုန်းပဲ။ဖြစ်သင့်တာထက် ဖြစ်ချင်တာတွေ လုပ်မိတဲ့ခါ အားရကျေနပ်ခြင်းနဲ့အတူ မဖိတ်ခေါ်ပဲ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဆန့်ကျင်ဖက် အရာတွေက နေရယူတတ်ကြတယ်။

ထာပါးဗျာ ကျုပ်ပုံပြင်လေး ပြောပြမယ် အပြင်းပြေပေါ့။အင်း ဘာပုံပြင် လည်းတော့ မမေးနဲ့ ခင်ဗျား လိုင်းဖွင့်ပြီး ဖုန်းစခွင်ပေါ်ကနေ အေးဆေးလေး ဖတ်နေဗျာ။အရည်ချင်း ရှိပါလျက် ရှေးခေတ် မိဘုရားခေါင်ကြီး တယောက်ကြောင့် ရွှေနန်းတော်ထဲ နန်းတွင်းမင်းသမီး နေရာကနေ လက်စွဲအပျိုတော်လေး ဖြစ်သွားရတဲ့ အငြိမ့်သမလေး အကြောင်းဗျ။အဲဒီခေတ်က နန်းတွင်း သဘင်လောကမှာ နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ ဆယ်လီ တစ်ယောက်ပေါ့။

တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်တဲ့သူကလည်း ခေသူတော့မဟုတ်ဘူးဗျ တကယ် တကယ်။မင်းမျိုးမင်းနွယ် မဟုတ်ပဲ တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ရှိလို့ တိုင်းပြည်ကို သိမ်းထားတာပါ။သူ့လက်အောက်က တိုင်းပြည်ကို တိုးတက်အောင် ကူညီပေးနေတဲ့ မင်းသား ဆိုတာ ရှိတယ်။ မင်းသားက အနေအေးပေမယ့် အဆိပ်ပျင်းတယ်။သူက အငြိမ့်သမလေးရဲ့ ပရိတ်သတ် တစ်ယောက်ပါ။ကျုပ်ပြောတာ များသွားပြီ ကျန်တာဆက်ဖတ်ဗျာ ထီးသုံးနန်းသုံး စကားလုံးတွေ မရေးတတ်လို့ ရေးတတ်သလို ရေးထားလိုက်တယ်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်

မိသားစုအတွင်းထဲက လျို့ဝှက်ချက် ရေးသားသူ – အာကာမင်း (Mom Lover)

သာယာကုန်းရွာ။ သာယာကုန်းရွာ ဆိုတာက အိမ်ခြေ ၇၀၀ ကျော်ရှိသော ရွာကြီးတစ်ရွာဖြစ်ပြီး လူဦးရေအားဖြင့် ၂၅၀၀ လောက်ထိ နေထိုင်ကြသော ရွာကြီးတစ်ရွာလည်း ဖြစ်သည်။ အများစုသော လူတွေမှာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးဖြင့်သာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြပြီး တချို့ကလည်း တခြားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြသည်လည်း ရှိကြသည်။

ထိုရွာထဲမှာ လူချမ်းသာဆိုတာက လက်ချိုးရေတွက်လို့ ရနိုင်ပြီး အလယ်အလတ်များသာ ပေါများကြသည်။ ထိုသာယာကုန်းရွာရဲ့ လူချမ်းသာ မိသားစုတွေထဲမှာ နိုင်ဇော်တို့ မိသားစုလည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ နိုင်ဇော်တို့ မိသားစုက ငွေကြေးချမ်းသာသော လယ်ပိုင်ရှင် တောသူဌေးများ ဖြစ်ကြပြီး လယ်ဧကပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရွာထဲတွင် အတော်အတန် သြဇာလည်းရှိပြီး တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘဲ သီးသန့်လို ဖြစ်နေကြသည်။

ဂျွတ်…” ” အ….” ” ဖြောင်း….” ” ဝုန်း…အမလေး….” ” ဟဲ့…ဟဲ့…လုပ်ပါဦး….ဟိုမှာ ဖိုးတာ အပေါက်ကျွံပြီ….အော်…ဒီကလေးနယ်….ရေပုံးကြီးတစ်ဖက်နဲ့ အို….” အရီးလေးရဲ့ အော်သံကြောင့် မမရီဟာ ကမန်းကတန်းပြေးလာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆွဲထူပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မမရီရဲ့ ပုခုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ လှမ်းပြီး ဆွဲဖက်ကာ အားယူပြီး ထလိုက်ပါတယ်။ မမရီကပဲ အပေါက်ထဲကျွံနေတဲ့ ကျွန်တော့် ရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ငုံ့ပြီး သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ” ဟင်….သွေးတွေ…” မမရီက အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားသည်။ ” ထိုင်….ထိုင်လိုက်….အတာ….” ကျွန်တော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခြေထောက်ဆင်းပြီး ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြီးတာနဲ့ မမရီက သူ့အခန်းလေးထဲဝင်သွားပြီး ချက်ချင်းပြန်ထွက်လာပါတယ်။ ပြီးတော့ စောစောက ကျွန်တော် အပေါက်ကျွံတုန်းက ဆွဲလာတဲ့ ရေပုံးကို သူကလှမ်းပြီး ယူလိုက်ပါတယ်။ ရေပုံးထဲမှာတော့ ရေကနည်းနည်းပဲရှိပါတယ်။ မမရီက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုဆိုးကို ဆွဲပြီး လှန်တင်လိုက်ရာက ထိထားတဲ့ ပေါင်ရင်းနေရာကို ရေပုံးထဲမှာ ကျန်တဲ့ရေနဲ့ သူ့လက်ခုပ်လေးနဲ့ ယူယူပြီး ဆေးလိုက်ပါတယ်။ သစ်သားစက ပေါင်ရင်းမှာ ထိုးမိသွားပြီး အသားကို စပါးလုံးတစ်ထောက်လောက် မြုပ်သွားတာဖြစ်ပါတယ်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ နေ့တွေရက်တွေ ပြောင်းသွားလိုက်တာ ဘာလိုလိုနဲ့ အဖေနဲ့အမေ ကွဲသွားခဲ့တာလည်း ကြာခဲ့ပြီပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အဖေရဲ့နောက်ကို ပါသွားပြီးတဲ့နောက် စင်္ကာပူနိူင်ငံမှာပဲ ကျောင်းတက်ရင်း စာမေးပွဲကျလိုက် ပြန်ဖြေလိုက်နဲ့ ငါးနှစ်တိတိ ကြာခဲ့ပါပြီ။

အဖေနဲ့အမေက မွေးထားတာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော့်ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ သူ့နာမည်က အိလှသူ တဲ့။ ကျွန်တော်က အသက်၁၆ နှစ်၊ ကျွန်တော့်ညီမက အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်မှာ အဖေနဲ့အမေက ပြဿနာ အကြီးအကျယ်တက်ပြီး ကွဲတော့တာပဲဗျာ။ သူတို့အနေနဲ့ ပြဿနာတွေ အကြိမ်ကြိမ်တက်ခဲ့ကြတာတော့ ကြာပါပြီ။ သူတို့ပြဿနာတက်တိုင်း ရိုက်ကြပြုကြနဲ့ဆိုတော့ ကျွန်တော့်မှာလည်း စိတ်အနာတွေရခဲ့တယ်။

ညိုချောလေးမို့ ပိုစွဲတယ် ရေးသားသူ – ဇမ္ဗူတလူ

`ခွေးတွေ.. ရှင်တို့ … ခွေးတွေ သိလား´

အငုံ ငယ်သံပါအောင် ကြုံးအော်ပစ်လိုက်သော အသံလေးက တိုက်ကြီးအတွင်း ဗုံးပေါက်ကွဲသလို မြည်ဟီးသွားလေသည်။

အငုံရဲ့မေမေ ပွင့်က ခပ်ဝေးဝေးရောက်နေသော ထမီကို ကယောင်ကတမ်း ဆွဲယူပြီး ခြေမှစွပ်ဝတ်ကာ၊ ပြေကျနေသော ဆံပင်ကို ကပိုကရို ထုံးဖွဲ့သည်။ နို့နှစ်လုံးအပေါ်သို့ အလိပ်လိုက်လေး တက်နေသော ဘရာစီယာကို အတင်းဆွဲချပြီး အုံကြီးထွားကြိုင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖုံးဖိကာကွယ်သည်။

ဦးဦးသံဒိုင်က ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်ပြီး တံခါးဝသို့ သုတ်ခြေတင်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

`လူယုတ်မာကြီး.. ရှင်ပြဿနာတက်သွားချင်လား.. ထိုင်စမ်း.. ဘယ်မှမသွားနဲ့´

ခြောက်ပေးနီးပါးထွားကြိုင်းသော ကိုသံဒိုင်က (၁၆) နှစ်သမီးလေး အငုံ၏ အဆိုကို လေးစာရိုကျိုးစွာ လိုက်နာရှာသည်။

`အကုန်.. စောက်ရှက်ကွဲကုန်မယ်´

အငုံက နာဇီဟစ်တလာမျက်နှာဖြင့် ဟိန်းဟောက်သည်။ ပွင့်က ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေရှာသည်။

`ကြည့်ပါဦးရှင်.. ဒါ.. ဧည့်ခန်းရှင့်.. ဧည့်ခန်း..။ ကျမဒက်ဒီ.. ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံတဲ့.. မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဧည့်ခန်း သိကြရဲ့လား´

ဒါ အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်သွားတာဘဲ….အောင် ..မင်းနဲ့ငါ ထပ်တွေ့စရာ အကြောင်း မရှိတော့ဘူး….”မမရိန်ရဲ့စကားလုံးတွေက ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်သွားစေပါတယ် ။ “ မမ…ကျနော့်ကို ဘွန်းဖစ်ရှ် မှာ ဒင်နာစားဖို့ ခေါ်တာကကော အက်ဆီးဒင့်ဘဲလားဟင်……”“ အိုကွယ်…မင်း ထင်ချင်ရာထင်….မတော်တဆဖြစ်သွားတာ..အက်ဆီးဒင့်.ဖြစ်သွားတာ…..လူဆိုတာ အမှားမကင်းဘူး… တသက်တခါ မှားသွားတာလေးတွေ ရှိကြတာပေါ့…ကဲ…မင်း…မမ ကို မေ့လိုက်တော့….” မမရိန် သည် အောင့်ကို ကျောခိုင်းပြီး အပြေးကလေး ထွက်သွားတယ် ။ အောင် တပ်မက်ခဲ့ရတဲ့ ထွာဆိုင်ခါးလေးဲ့ အောက်က လှလွန်းတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေက တုန်ခါသွားတာ ကို အောင် ရင်နာနာနဲ့ ငေးရင်း ကျန်ခဲ့တယ် ။ မမနဲ့ အောင်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတိုလေးမှာ မမဘဲ ဇာတ်ညွှန်းရေး..မမဘဲ ဒါရိုက်တာ..မမဘဲ သရုပ်ဆောင် သွားတာပါ….အောင့်မှာတော့ အရူးကို အမဲသား ကျွေးမိလိုက်တာမျိုး….မမ….မမ….နဲ့ အရူးအမူး ဖြစ်ပြီးကျန်ခဲ့ရတယ် ..။

မမ နဲ့ စတွေ့တာက မယ်လိုဒီတို့ အိမ်မှာ မယ်လိုဒီရဲ့ ညီမလေး ခရစ်တီးနာရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ လုပ်တော့ မယ်လိုဒီက ဖိတ်တာနဲ့ အောင် ရောက်သွားတယ်…လူရင်းတွေချည်း ဖိတ်တာမို့ ညနေပိုင်းမှာ ရေကူး ကန်ထဲ ရေကူးရေဆော့တဲ့လူ ရှိသလို ဘာဘီကျူး ကင်နဲ့ ဘီယာနဲ့ ထိုင်စားတဲ့လူက စား….လုပ်နေကြ တဲ့အချိန် နတ်သမီးလေးတပါး နတ်သက်ကြွေကျလာသလို မမသည် တလှမ်းချင်း ကြွကြွရွရွလေး လှမ်း ရင်း အောင်တို့ ရှိတဲ့ ရေကူးကန်ဆီကို ရောက်လာပါတယ် ။ မမကို အောင် တခါမှ မတွေ့ဖူး မဆုံဖူးသေးဘူး ။ မယ်လိုဒီ့ကို မမ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မေးချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်နေတယ် ။ လူလစ်ရင်တော့ မမအကြောင်းကို မေးမယ်လို့ စိတ်ကူးနေတယ် ။ လှလွန်း တဲ့ မမကို ရေကူးကန်ထဲကနေ ခိုးကြည့်နေမိတာ တချိန်လုံး ။ရေကို ကန်ထဲမှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ကူးနေမိရင်း မမလှလွန်းတာကို စိတ်ထဲမှာ မယုံနိုင်သလို အံ့သြ နေမိတယ် ။ မမက မျက်နှာလေးတင် လှတာ မဟုတ်ဘူး ။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း တကယ့်ကို အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် အစစ လှနေတာ ။မမ အသားဖြူ ပုံက ဝင်းဝါတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဖြူ ဆွတ်နေတာမို့ မမဟာ ဥရောပသွေး ( အဖြူ ) များ နှောလေသလား လို့ အောင် ရေကူးရင်း စဉ်းစားနေမိတယ် ။ရေကူးကန်ထဲက တက်လာတဲ့အခါ မမက အောင့်ကို ပြုံးပြီး စိုက်ကြည့်နေလို့ အောင်လည်း မလုံမလဲ ဖြစ်မိတယ် ။ မယ်လိုဒီက မမကို အောင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတယ် ။

တက္ကစီ တစ်စီး လမ်းဘေး သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ရပ်ထားသည် ။ ကားပေါ်တွင်တော့ တက္ကစီ ဒရိုင်ဘာနှင့် နောက်ခန်းတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထားသော အမျိုးသား တစ်ဦး ။ နာရီ ကြည့်လိုက်တော့ ခုနှစ်နာရီခွဲသာသာရှိသေးသည် ။ ကားဘက်မှန်ထဲ ကို ခနခန လှမ်းလှမ်းကြည့်နေမိသည် ။ မကြာပါ …. အဖြူအစိမ်းဝတ်စုံလေးနဲ့ ခြင်းတောင်းလေးဆွဲလာသော ဆရာမ တစ်ယောက် ဖြတ်လျောက်လာသည် ။ ဆရာမ က ကားတံခါးနားအရောက် ခြေအစုံ ရပ်တန့်သွားကာ ဘေးဘီသို့ တစ်ချက် ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ပီး ကားတံခါးလေး ဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည် ။

“မောင် ….စောင့်နေတာ ကြာပီလား “ “မကြာသေးပါဘူး အခုလေးတင်ပဲ ရောက်တာ ကျောင်းကို ခွင့်တိုင်လာခဲ့တယ်မလား “ “ဟုတ် တိုင်ခဲ့တယ် တခြားလူတွေ တစ်ခုခု ထင်မှာစိုးလို့ ကျောင်းဝတ်စုံနဲ့ပဲ ထွက်လာတာ “ “ကားဆရာ … — လိပ်စာ ကိုမောင်းပေးပါ “ ကားလေး ဘီးစလိမ့်သွားသည် ။ ကားဆရာကတော့ ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နှင့် မောင်းနှင်နေလေသည် ။ ခြံဝင်းလေးနှင့် နှစ်ထပ်တိုက်အိမ်လေး ရှေ့မှာ ကားရပ်သွားသည် ။ “ကျွန်နော် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ် ဖုန်းဆက်တဲ့ အချိန် လာခေါ်ပေးပါ“ လက်ထဲမှာ တစ်သောင်းတန် သုံးရွတ် ထုတ်ပေးလိုက်သည် ။ “အပြန်လာခေါ်ခပါ ယူသွားလိုက်ပါ ဆက်ဆက် လာခေါ်ပေးပါ “ “စိတ်ချပါဆရာ ဖုန်းသာဆက်လိုက် “ အိမ်လေးထဲသို့ နှစ်ယောက်သား ဝင်လာလိုက်သည် ။ အိမ်တခါးကို သေချာစွာ ပြန်ပိတ်လိုက်ပီး နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ခါး တစ်ယောက်ဖက်ကာ တက်လာခဲ့ကြလေသည် ။

အပိုင်း(၁) ထွန်းခင်သည်ငယ်ငယ်ကတည်း ကဆံပင်ကိုစွဲလန်းစိတ်ရှိသူတယောက်ဖြစ်သည်. ဘယ်လောက်တောင်စွဲလန်းလည်းဆိုရင် အိမ်နီးနားမှာရှိတဲ့ ဆံပင်ရှည် မိန်းကလေးတွေ ခေါင်းလျှော်ရေချိုးနေတာ တွေ့ရင်သူ့မှာ ဆံပင်ရှည်တွေကို ခိုးခိုးကြည့်ပြီး စိတ်မှန်းဖြင့် ဂွင်းထုရတာကို နှစ်သက်နေမိကာ ကြာလာတော့အားမရတော့ဘူး ဖြစ်နေတော့သည်. ထိုအခါအိမ်နီးနားမှာရှိတဲ့ ဆံပင်ရှည် မိန်းကလေးတွေ အိမ်ကိုအလည်သွားပီး သူတို့ဆံပင်အကျွက်တွေကို သူတို့မသိအောင်လိုက်ရှာယူပြီး အိမ်ရောက်ရင်ဆံပင်ရှည်အကျွတ်တွေကို နမ်းပီးဂွင်းထု ရတာပိုကြိုက်လာတယ်. အိမ်နီးနားမှာရှိတဲ့ ဆံပင်ရှည်မိန်းကလေးကိုလည်း အမြဲစားဖို့ ချောင်းနေတော့လေသည်. ဒါနဲ့ထွန်းခင်က တက်စီ ကားမောင်းတာလေ မိဘတွေ မရှိကြတော့ဘူး. တစ်ကိုယ်တည်း လူပျိုကြီးလည်းဖြစ်သည်. ထွန်းခင်ကားကို ဆံပင်အရှည်ကြီးတွေနဲ့ မိန်းကလေးတွေ ငှားစီးတဲ့နေ့များဆိုရင် ထွန်းခင်စိတ်ရိုင်းတွေဝင်လာပြီး တနေရာရာ ကိုခေါ်သွာပြီး ဆံပင်အရှည်ကြီးကို စိတ်ထဲရှိတာ လုပ်ပစ်လိုက်ချင်တော့တယ်.

image ဒါပေမဲ့ ခက်တာက ထွန်းခင်မှာနေရာမရှိဘူးလေ. အဲ့တော့ ထွန်းခင်ဘဝက ဆံပင်ရှည်အကျွတ်တွေ ရှာလိုက်ဂွင်းထုလိုက်နဲ့ပဲ စိတ်ဖြေနေရတော့သည်. ဒီလိုနဲ့ တနေ့ကြတော့ ထွန်းခင်ကိုလူတယောက်လာရှာတယ်. “ဟေ့. ထွန်းခင်ရေ…..” အိမ်ရှေ့ကနေ ရပ်ကွက်လူကြီးဦးအေမောင်ခေါ်တာနဲ့ “ဗျာ….ဦးလေးအေးမောင်. အေးဒီမှာ မင်းကိုရှေနေ့ တယောက်လာရှာလို့ လိုက်ပို့တာ…”ဟုပြောပြီး လူတယောက်ခေါ်လာလေသည်. “အော်….ဒီကဦးလေးက ကျွန်တော့ကို ဘာဖြစ်လို့ လိုက်ရှာတာလည်းမသိဘူး”ဟုထွန်းခင်က အိမ်တံခါးဖွင့်ရင်းမေးမြန်းလိုက်သည်. “ဒီလိုပါငါ့တူ…. မင်း ဦးဝင်းဇော်ကိုသိလား”ဟု တိုက်ပုံအမည်းရောင်နှင့်လူကမေးလိုက်သောအလာ ထွန်းခင်တချက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး “သိတယ်လေ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ညီလေ.ဦးလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ. ကျနော်နဲ့တောင် မတွေ့တာအတော်ပြီ” ်”အေး ဟုတ်တယ်. သူဆုံးသွားတာတနှစ်လောက်ရှိပြီ.

မိုးတွေအုန်းအုန်း နှင့်ရွာနေသည်။ကျူရှင်က ဆရာမ နေမကောင်း၍ မသင်တော့ ဘူဆိုလို့ စောစောပြန်လာရသည်။အိမ်ရောက်တော့ ဘယ်သူမှမရှိ။ဖေဖေနှင့်မေမေက ရုံးမှပြန်မရောက်သေး။ထုံးစံအတိုင်းဆို ၅ နာရီကျော်မှပြန်ရောက်တတ်သည်။ လွတ်လွတ်လပ်ရှိပြီဆိုတဲအတွေးနဲ ဧည့်ခန်း က ကွန်ပြူတာရှေ့ထိုင် ပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေမိသည်။တစ်ယောက်ထဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဘယ်သူမှမရှိတုံး အော စာအုပ်တွေ အော ကားတွေ ရှာကြည့် နေရင်း လက်တဖက် ကျနော့ လီးကြီးကိုကိုင်ကာ အပေါ်အောက် ဆွဲရင် တစ်ယောက်ထဲဇိမ်ယူနေမိသည်။တစ်ယောက်ထဲကို့လီးကို အပေါ်အောက်ပွတ်ဆွဲနေတုံး ရုတ်တရက်တခါးဘက်လှည့်ကြည်လိုက်တော့ဘေးအိမ်က ကောင်မလေး.ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကျနော်ကိုကြည့်နေသည်။ ကျနော်အန့်အားသင့်သွားသည်လက်ကလဲ လီး ကို ကိုင်လျှက်။..ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်မသိဖြစ်သွားသည်ဟာ….သွားပြီဘယ်အချိန်ထဲကရောက်နေလဲ မသိဘူး.မြင်သွားပြီကျနော်ထူပူသွားသည်။ရှက်သလိုကြောက်သလို ပြီးတော့ ဘယ်လိုခံစားချက်တွေ မှန်းမသိ။ကမန်းကတန်းနှင့်လီးကို ဘောင်းဘီထဲပြန်ထိုးထည့် ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မော့ကြည်လိုက်မိသည်။ကောင်မလေး. နင် ဘယ်အချိန်ထဲက ရောက်နေတာလဲ. လို့ မေးလိုက်တယ်.ကောင်မလေးလဲ သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ဘောင်းဘီက မခွာဖြစ်နေတာကို မိသွားလို့ထင်တယ်. ကြောင်အမ်းအမ်းဖစ်သွားပြီး စေါစေါကလေးမှပါ. တဲ့သူ့ကြည့်ရတာလဲ. ကျွန်တော့်လီးကို မြင်သွားပြီး ရင်တွေခုန်နေပုံရတယ်..မျက်လုံးတွေကလဲ ကျွန်တော့်ပေါင်ကြားကို ရောက်ရောက်လာတယ်ပြောရအုံးမယ်. ကောင်မလေးကအခုမှဆယ်ငါနှစ်ကျော်ရှိ သေးတော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကလေ လို့ဘဲ သေဘာထားတာ.ဒီနေ့ကျမှ သေသေချာချာကြည့်မိတော့.. အားပါး အပြတ်ကို ဖွံ့ဖြိုးပြီး အရပ်ကလဲ ၅ပေ၅လောက်ရှိတော့ အသားဖြူဖြူ နုနုနယ်နယ်နဲ့ အရမ်းကို ကြည့်ကောင်းနေတယ်.ဟို……..ကိုကြီးဘာတွေကြည့်နေတာလဲ. လို့ ကျွန်တော့်ကို မေးရင်း က ခေါင်းငုံ့သွားသည်။နင်ဘယ်သူမှတော့လျှောက်မပြောရဘူးနော် လို့ပြန်ပြောလိုက်တယ်..သူ့ပုံကြည့်ရတာလဲ အရမ်းကိုစိတ်ပါနေပုံရတာနဲ့. ကျွန်တော့ သူ့အနားကပ်သွားပြီး. တကယ်လုံးကို သိုင်းဖက်.. နုတ်ခမ်ကို အငမ်း မရ ငုံစုပ်ပေးလိုက်တယ်..သူက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ. တအင်းအင်းနဲ့ ငြီးနေတာနဲ့ကျတော် သူ့ကို နရံဘက်ကိုတွန်းကပ်ပြီ အကျီကိုဆွဲမလှန်ကာ သူ့နိုလေးတွေကိုကုန်းစို့လိုက်တော့သည်။ကောင်မလေးငြီးသံလေးလိုလို အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းလိုလိုကြားလာရတယ်ကိုကြီး သမီးကြောက်တယ်…..ကျနော်ဘာမှပြန်မပြော လက်နှစ်ဖက်နှင့် သူ့စကတ် ကိုချွတ်ဖို့ ဘဲကြိုးစာနေမိသည်။လာ အခန်းထဲသွားမယ်ဆိုပြီး ကောင်မလေးကိုကျနော် လက်ကိုဆွဲရင်း အခန်းဘက်လျှောက်သွားတယ်။ ဆကတ် ချွတ်လိုက်ဟာကောင်မလေးက သူ့ဆကတ်ကို သူဘာသာချွတ်ပြီး ကုတင် နားမှာရပ်နေတယ် ။ကျနော် သူ့လက်ကိုကိုင်ပြီး ကျနော် ဘောင်းဘီ အောက်က တင်းမာနေတဲ လီး ပေါ်တင်ပေးရင် လက်တစ်ဖက် က သူ့နိုလေးတွေကို ရွရွလေးကိုင်ပေးလိုက်တယ်။ကိုကြီးကော.ဟင်….. အော် အေး…..ဘောင်းဘီကိုချွတ်ချရင်းကုတင်ပေါ်ထိုင်ချလိုက်တယ်

“ ရဲမင်း….တော်ပြီလေကွာ…."

“ အာ…ဟာ….ဒါ ငါ ရေချိန် မကိုက်…..မကိုက်သေးဘူး…..မင်း…မင်း လဲ ထပ်ချကွာ ထွန်းလင်း ဟေ့ကောင်..်…….”

“ ငါ ….တော်ပြီ….ဒီအနေလောက်ပဲ ကောင်းတယ်….၊ မင်းလဲ ဒီဟာကုန်ရင် တော်တော့ကွာ….”

ရေချိန်မကိုက်သေးဘူး ဆိုသော ရဲမင်း တစ်ယောက် စကားက လေသံတွေ မဆက်မိတော့ပဲ ခေါင်းကလဲ ငိုက်စိုက်ဖြစ်နေပြီ..။ ရဲမင်းကို ကြည့်ရင်း ထွန်းလင်း စိတ်ပျက်မိသည်..။ ရဲမင်းနှင့် ထွန်းလင်းတို့က တစ်မြို့တည်းသား ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်..။ ဆယ်တန်းအောင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဇာတိ မုံရွာမြို့မှ အတူထွက်လာခဲ့ကြသည်..။ ရန်ကုန်တွင် အဆောင်နေ၍ ရရာအလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ရင်း နှစ်ယောက်စလုံး ဘွဲ့တစ်ခုစီ ရခဲ့ကြသည်..။

အဲဒီနောက် ရန်ကုန်မှာပင် ဆက်၍ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး စီးပွားရေးကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်..။ နောက်ပိုင်း ရဲမင်းက ကီလီတွင် ငါးဒိုင်ပိုင်ရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ချိုမွန်ဆိုသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်..။ ထိုအချိန်တွင် ထွန်းလင်းက တက္ကစီကား ၃ စီးပိုင်နေချေပြီ..။ ရဲမင်း အိမ်ထောင်ကျပြီး ၆ လမျှ အတူနေခဲ့ကြပြီး နောက်မှ ထွန်းလင်းက သူပိုင်ကားများကို ရောင်း၍ မုံရွာသို့ ပြန်သွားခဲ့ရာ မုံရွာတွင် အိမ်ထောင်ကျကာ ပဲနှင့် ထန်းလျက် အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်..။