Posts

ကျုပ်နာမယ်က သာဟန် ပါ..။ နေတာက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသက ဇရက်ကုန်း ဆိုတဲ့ ရွာကြီးမှာပါ…။ ဇရက်ကုန်းရွာက ဒေးဒရဲ နယ်ထဲမှာပါ…။ ကျုပ်အသက်က အခုဆို ၄၅ နှစ်ထဲ ရောက်နေပါပြီ…။ ဒါပေမယ့် ငယ်ငယ်ထဲက လယ်အလုပ် ၊ချောင်းအလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့လူဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တောင့်တင်းတင်း ရှိပါတယ်..။

ပြီးတော့ အရက်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲ မသောက်တတ်ပဲ တခါတရံမှ အနည်းငယ်သာ မသောက်မဖြစ်တော့မှသောက်တတ်တော့ အခုချိန်ထိ တော်ရုံလူငယ်တွေတောင် ကျုပ်ရဲ့ သန်မြန်မှုကို မမှီပါဘူး…။ အသားအရောင်ကတော့ ခပ်ညိုညိုပါ…။ အရပ်က ပုတဲ့ အရွယ်အစားထဲ မပါပါဘူး…။

အဲ…. တစ်ခုပြောဖို့ ကျန်သေးတယ်…။ အဲဒါက ကျုပ်ကို တစ်ရွာလုံးက လက်မြန်သာဟန်လို့ ခေါ်တဲ့ဟာပါဘဲ…။ တစ်ခြားတော့ မထင်နဲ့…။ ကျုပ်ဒီအသက်အရွယ်ထိ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်ဖူးပါဘူး…။ ကျုပ်ရဲ့ နာမည်အရှေ့မှာ လက်မြန် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ထူးကြီး ထည့်ပြီး ခေါ်တာက မိန်းမကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ..။ ရမယ်ဆိုရင် ကျုပ်က သွက်တယ်လေ…။ ကျုပ်က ကွမ်းမစား ၊ ဆေးလိပ်မသောက် ၊ အရက်မသောက်ပေမယ့် အဲဒီမိန်းမတော့ ကြိုက်တယ်လေ..။

ကိုကိုရယ်” ပြွတ် ပလပ် စွပ် စွပ် ဖတ် ဖတ် “အဲဒါနဲ့ဆက်ပြောပါအုံးထွေးရယ်” “အာ ကိုကိုကလဲ ထွေးခဏ ခဏပြောနေတာကို ဟင့် နားထောင်လိုမဝသေးဘူးလား အင့် ဖတ် ဖတ် ပြွတ်” “အင်းပါထွေးရယ် ဒီတစ်ခါ အစကစပြောပြပါအုံး ထွေးရဲ့ဇတ်လမ်း ကလေးနားထောင်ရင်းထွေးကိုလိုးရတာအရသာရှိလွန်းလို့” “ဟင်း သူကဖြင့်ဒါဘဲ ဇတ်လမ်းအစကဒီလိုပါတဲ့ရှင်” “အဲဒီအချိန်က ထွေးတို့ဆီကိုအဲဒီလူကြီးပြောင်းမလာခင်ကထဲက အလုပ်ထဲက အမကြီးတွေပြောနေကြာတာကအဲဒီလူကြီးကဏှာဘူးကြီး တဲ့ ။မိန်းမဆိုရင်ဘယ်မိန်းမမှမရှောင်ဘူးတဲ့ ဏှာတအားဘူးတာဘဲတဲ့ မန္တလေးကအလုပ်ထဲမှာတော့နာမည်ကြီးဘဲတဲ့ မိန်းမဆိုရင်အပျို အအို လင်ရှိရှိ မရှိရှိမရှောင်ဘူးတဲ့ ပြီးတော့သူက နည်းနည်းလေးအသက်ကြီး ပေမဲ့ အဲဒီဘက်မှာတအားသန်တာဘဲတဲ့ အဲဒီတော့ထွေးတို့အလုပ်ထဲကမိန်းမတွေကသူ့ကိုမမြင်ဘူးခင်ကထဲကအရမ်းစိတ်ဝင်စားကြတာ သိလား ကို” “အား အဲ့ဒါနဲ့ထွေးကလည်းစိတ်ဝင်စားတဲ့အထဲပါတယ်ပေါ့လေ”

“အငြ့ ဖလှတြ ဗှှတြ ဖတြ ပှှတြ ပှှတြ အား ကောငြးလိုကတြာကိုရယြ ကိုလိုးတာကလညြး တမွိုးအရသာရှိတယနြောြ အငြ့ တခကွလြောကြ ခပပြှငြးပှငြးကလေးဆောငြ့လိုကစြမြးပါအုံး ကိုရယြ အငြ့ ဟငြးဟငြး” “ရော့ ရော့ အငြ့ ” ဖနြးဖနြး ပလှတြ စှပြ စှပြ ပှှတြ ဖတြ ဖတြ “အာ့ ကိုမေးထားတာဖှအေုံးလေ အဲဒီလူကှီးကိုစိတဝြငစြားတဲ့အထဲ မှာ ထှေးလညြးပါတယပြေါ့ ဟုတလြား” “ပါတာပေါ့ ကိုရယြ မိနြးမဆိုတာဘယမြိနြးမဖှဈဖှဈ ဏှာကှီးတဲ့ယောကြ ကွားကိုသဘောကကွှတာဘဲ အခှအနေအခွေိနအြခါအရကိုယြ့ဘာ သာခွုပတြီးပှီး ဟနဆြောငနြကှရေတာ အစမထှကနြိုငဘြူး လူမသိဘူး ဆိုရငြ အဲဒီလိုလူမွိုးနဲ့ကှုံလိုကကြှခငွသြူတှပေါဘဲကိုကိုရယဟြငြ့” ပှှတြ ပလှပြ စှိ စှိ စှပြ စှပြ ဖတြ “အား ကောငြးလိုကတြာကိုကိုရယြ စောကခြေါငြးထဲကိုစိမြ့သှားတာဘဲ လိုးကိုကို လိုးလိုး အငြ့ အဟဈ ဟဈ အငြ့ ” “ပှီးတော့လေ မိနမြးတှကေ လငရြှိပမေဲ့ ကှာကူလီတှဆေိုသိပစြိတဝြငစြားကှတာကိုကိုရဲ့ ငါ့ကိုမွားလာကှာခိုလမလေားဆိုတဲ့အတှေးနဲ့ လူမရိပမြိအောငြ အဲ့ဒီလူကိုကှာပဈရတာအမောဘဲ အဲဒီလူကသာ ဘယသြူမှမသိအောငြ ကငွကြငွလြညလြညခြဉွြးကပတြတရြငပြါလာတာဘဲ သိလား’ “ကဲပါ ထှေးကလဲ ထှေးအကှောငြးပှောပှအုံးလေ”

“ ပြွတ်…စွပ်….စွပ်….”

“ အ….အား….”

“ သိပ်နာနေလား….”

“ အင်း….ဟင်း…”

မနေ့ညကမှစပြီးခံဖူးသည့် စောက်ပတ်က အခုဒုတိယညရောက်လာပေမယ့် လိုးပြီးရင်း လိုးရင်း လုပ်နေတာကြောင့် နာကျင်ကျိန်းစပ်နေသည်။ အပျိုဖော်ဝင်ဝင်ခြင်း ခိုးရာလိုက်ခဲ့သည့် အကျိုးဆက်တွေပါ။ ဆီးခုံ မွေးညှင်းနုလေးတွေ စထွက်ခါစမို့ စောက်ဖုတ် နုတ်ခမ်းသားနုနုလေးတွေကျိန်းစပ်နေလေသည်။

“ ဒါဆို မနက်မှဆက်လုပ်မယ်လေ….”

“ ဟင့်အင်း….ဝင်နေပြီပဲကွာ….ဖြေးဖြေးလုပ်…. နောက်မှကြမ်းချင်ကြမ်းပေါ့….”

အားအင်ချိနဲ့သော သွယ်သွယ်၏ လေသံလေးက အိမ်ထောင်ဦး ဒုတိယည၏ ဂီတသံစဉ်လေး ဖြစ်နေသည်။ အထဲ ကို တစ်ချောင်းလုံးဝင်နေပြီ။ အရည်ကြည်တွေက ရွှဲကနဲ ရွှဲကနဲ ထွက်လာနေသည်။ စောက်ဖုတ်အုံတစ်ခုလုံး၏ အပြင်ဖက် ရော အတွင်းဖက်မှာပါရှိသည့် ကြွက်သားတွေ အသားစိုင်တွေက တဖြေးဖြေး မာကျစ်ကာ ဖောင်းထလာကြပြီ။ ဒီအခြေအနေ တွင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရပ်လိုက်လို့ဖြစ်မလဲ။ သွယ်သွယ်မှာ ဒီအချိန်တွင် အလိုးရပ်လိုက်မည့်ဒဏ်ကို မခံနိုင်ပါ။

“ သွယ် သိပ်နာနေမှာစိုးလို့ပါ….”

“ လုပ်မှာလုပ်ကွာ စကားပြောမနေနဲ့….”

စောက်ခေါင်းထဲတွင် ငြိမ်၍စိမ်ထားသော လီးချောင်းပူပူမာမာကြီးကို အမြန်ဆုံးပြန်၍ လှုပ်ရှားစေချင်နေသည်။ တင်း နေသော ဖင်ကြီးမှာ ဝင်း၍ဖွေးနေသည်။ ထိုဖင်ကြီးနှစ်ခြမ်းကြားမှ ပြူးပြီးထွက်နေသော စောက်ဖုတ်သေးသေးလေးမှာ ဖူးထွက်နေသည်။ ခါးလေးကို စုံကိုင်၍ လီးကို တစ်ချက်ချင်း ဆွဲဆွဲနှုတ်ကာ လိုးပေးသည်။

ဆရာ့အမည်မှာ ဦးစိုးဝင်းဖြစ်သည်။ ဆရာက အသက်အတော်ရမှ အိမ်ထောင်ကျသည်။ အိမ်ထောင်ကျရသည့် အကြောင်းကလည်း တော်တော်ရယ်စရာ ကောင်းသလို ဖြစ်နေသည်။ ဆရာက အလွန်ရိုး အလွန်အေးသည့်လူ ဖြစ်သည်။ တနေ့၌ သူ၏ ကျောင်းသို့ ကျောင်းဆရာမတစ်ဦးပြောင်းလာသည်။ ဆရာမမှာလည်း အပျိုကြီးဖြစ်သည်။ ဆရာမ၏ အမည်မှ မြမြလှိုင်ဖြစ်သည်။ သူမကတော့ မြမြဟုသာ ခေါ်စေသည်။ ဆရာကလည်း လူပျိုကြီး ဆရာမကလည်း အပျိုကြီးဖြစ်သမို့ အားလုံးက ဆုံတိုင်း ဝိုင်းလော်ကြသည်။ အလော်ကောင်း၍လားမသိ။ နောက်ဆုံးတော့ ထိုဆရာလူပျိုကြီးနဲ့ ဆရာမအပျိုကြီးတို့ ညားသွားကြလေသည်။ ညားကြပြီးသည့်နောက် ကျောင်းနဲ့နီးသည့် ကျောင်းမှ ပေးထားသော တန်းရားတွင် မနေတော့ဘဲ အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ငှါးနေကြသည်။ ညရောက်တိုင်း ဦးစိုးက မြမြကို ဘွတ်သည်။ သို့သော်လည်း မြမြမှာ ဘာခံစားမွုမှ မရှိဘဲ သူကသာ ဖီးလ်အသားလွတ်တက်ကာ ပြီးရသည်။ တစ်ချီပြီး၍ နောက်တစ်ချီ ထပ်ဆွဲမည်လုပ်တော့ မြမြက ဘေးကို မျက်နှာလွဲ၍ အိပ်နေပြီ။ ဦးစိုးမှာ အောင်တောင့်တောင့်နဲ့ ကျန်ကျန်နေရသည်။ ဦးစိုးသာမဟုတ် မြမြလည်း သည်လူကြီးကို ဘာဖီးလ်မှ မလာဘဲ ရှိသည်။ “မင်း တကယ်ပဲ လင်စိတ် သားစိတ် ကုန်နေတာလားကွာ” “မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျမကြိုးစားပြီး ခံပေးနေတာပဲ၊ ကျမကိုယ်တိုင်လည်း ဖီးလ်လာအောင် ကြိုးစားတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ မသိဘူး၊ ဘယ်လိုမှ ခံစားလို့မရဘူး” “ဟူး” ဤသို့ တယောက် လိုးသော်လည်း တယောက်က အေးစက်စက်တုန့်ပြန်သောအခါ သူတို့ လင်မယားက တယောက်နဲ့ တယောက် မလိုးဖြစ်တော့ဘဲ နေရင်း နောက်တော့ အခန်းပါ ခွဲအိပ်လိုက်ကြသည်။ ကြာလာတော့ အချို့မိဘများက သူတို့ထံတွင် ကလေးများလာထားသည်။ ရှစ်တန်းက အရေးကြီးသည်ဆိုသဖြင့် သူတို့ကလေးတွေ စာမေးပွဲ မအောင်မှာ စိုးကာ ကလေးများလာထားကြသည်။

“ အကြော် ပူပူနွေးနွေး လေးတွေနော်…”

လမ်းပေါ်လျှောက်လာသော လမ်းသွားလမ်းလာ မိန်းမကြီးနှစ်ယောက် ရှေ့မှ ဖြတ်သွားတာ တွေ့၍ မသိန်းရီက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အကြော်အော်ရောင်းလိုက်သည်..။ မိန်းမကြီးနှစ်ယောက်က တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားကြသည်..။

“ သိန်းရီ…မကုန်သေးဘူးလား…ဟ..”

ဆိုက်ကားပေါ် ထိုင်၍ နေသော အညာသားက သိန်းရီကို မေးလိုက်ရင်း ဆိုက်ကားပေါ်မှ ဆင်း၍ ဆိုက်ကားကို လမ်းမပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်သည်.။

“ မကုန်သေးပါဘူး..ဟာ…”

“ ရပ်ကွက်တွေထဲ လှည့်ပြီး ရောင်းကြည့်အုံးပေါ့ဟ…ငါတော့ ကားဂိတ်ဖက်သွားပြီး ဆွဲကြည့်လိုက်အုံးမယ်…”

“ အေး..ခဏတော့ ရောင်းကြည့်အုံးမယ် ဟာ…မကုန်တော့လည်း လှည့်ရောင်းရမှာပေါ့…”

အညာသား ဆိုက်ကားနင်း၍ ထွက်သွားပြီ..။ ဆိုက်ကားဂိတ်ထဲတွင် ဆိုက်ကားတစ်စီးမှ မရှိတော့..။ လမ်းဘေးတွင် ချထားသော ထင်းရှူးသေတ္တာ အကျိုးလေးပေါ်တွင် အကြော်ဗန်း တင်ပြီး ရောင်းနေသော သိန်းရီ တစ်ယောက်ထဲသာ ဆိုက်ကားဂိတ်နားတွင် ကျန်တော့သည်..။

“ ဦးလေးကြီး …. ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိပလဲ…”

ရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော အသက်ငါးဆယ်လောက်ရှိသည့် ကုလားကြီးတစ်ယောက်ကို သိန်းရီ လှမ်းမေးလိုက်သည်..။

လက်ပတ် နာရီကို ချွတ်ရင်း မချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ညနေ လေးနာရီ ထိုးနေပြီ။ နာရီကိုဘေးက စားပွဲပေါ် အသာအယာ တင်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်လိုက်တယ်။ အဖြူရောင် ကြွေပြားကြီးတွေ ကာထား ပြီး မီးခိုးရောင် ကြမ်းခင်းထားတဲ့ ရေချိုးခန်း ဟာ သန့်ရှင်း ပြီး ခြောက်သွေ့နေတယ်။ သပ်ရပ်ရှင်းလင်းလွန်းနေတဲ့ အတွက် ဒီအိမ်ရဲ့ အိမ်ရှင်မဟာ အတော့်ကို ရပ်ရပ် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေတတ်တာပဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ရေစိုနေတဲ့ အင်္ကျီကို အရင်ဆုံးချွတ် ရေညှစ်ပြီး ဘေဆင်ဘောင်ပေါ် တင်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဂျင်းဘောင်ဘီကို ချွတ်လိုက်တယ်။ ဘောင်းဘီက ထူတော့ ရေမညှစ်နိုင်တော့ဘူး။ အလိပ်လိုက်ကလေး ခေါက်ပြီးဖိလိုက်တော့ ဘေစင်ထဲ ရေစက်အချို့ ထွက်ကျသွားတယ်။ အင်္ကျီဘေး ဘောင်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး ဘရာစီယာကို ချွတ် နောက် အတွင်းခံ ကိုပါချွတ်လိုက်တယ်။ ပက်ကိုခွာလိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်မယ်ကြံတော့ မသင့်လျော်ပါဘူးလေ လို့ တွေးမိတယ်။ ဘယ်ပစ်ရမယ်မှန်း မသိတော့တာနဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီထဲ လိပ်ပြီး ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ အိမ်သာ ဘိုထိုင် အထိုင်ပြားကို အသာ ချလိုက်ပြီး ထိုင်ကာ အပေါ့သွားလိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် တတောက်တောက်ကျလာတဲ့ အသံ ကြောင့် စိတ်ထဲမှာ မလုံမလဲ ဖြစ်သွားသလိုပါပဲ။ သူစိမ်းဆန်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်လည်း ဖြစ်မယ်ထင်ပါရဲ့။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ စက္ကူလှမ်းယူတော့ စက္ကူလိပ်ရဲ့ ထိပ်ကလေးကို ဟိုတယ်တွေမှာလို အချွန်လေးဖြစ်အောင် သေသေချာချာ ခေါက်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ သန့်ရှင်းရေး ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ ရေဆွဲချ လိုက်တယ်။ ခြေရာလက်ရာ မပျက်စေချင်ဘူးလေ။ နောက် ရေချိုး တဲ့ အကန့်ထဲကို ကူးလိုက်ပြီး လိုက်ကာကို အသာယာ ဆွဲကာလိုက်တယ်။ ရေပူရေအေးကို လိုချင်တဲ့ အနေအထား ရအောင်ညှိလိုက်ပြီး ရေပန်းကို အပေါ်ဘက် ချိတ်မှာ ချိတ်လိုက်တယ်။ ဖွားခနဲကျလာတဲ့ ရေပန်းအောက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးကို စိုစွတ်စေမိလိုက်တယ်။

ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေဟာ ပျှမ်းမျှအားဖြင့် အသက် (၁၃)၊ (၁၄)နှစ်လောက်မှာ ရာသီသွေးစပေါ်ပြီး အပျိုဖေါ်ဝင်ကာစဖြစ်သည်။ အစပထမမှာ လစဉ်မမှန်သေးပေမယ့် ပျောက်လိုက်ပေါ်လိုက်နဲ့ အစပြုပြီး နောက်ပိုင်းမှာလစဉ်မှန်သွားပါသည်။ဒီလိုရာသီသွေးစပေါ်ပြီး အပျိုဖေါ်ဝင်ပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဟိုမုန်းဓါတ်တွေဖွံ့ဖြိုးပြောင်းလဲမှုကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်မျိုးစလုံးမှာ ပြောင်းလဲမှုများ သိသိသာသာဖြစ်ပေါ်လာပါတော့သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရင်သားနို့လေးတွေဟာ တစ်ဖြေးဖြေးစူထွက်လာပြီး ဖွံ့ဖြိုးမှုကိုစတင်လာပါတော့သည်။

ချိုင်းမွှေးလေးတွေစပြီး ပေါက်လာတတ်သလို ပေါင်ကြားက အင်္ဂါဇာတ်မှာလည်း အမွှေးလေးတွေအစပြုပြီး ပေါက်လာပါသည်။တင်သားတွေလည်း ကားလာပါသည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲလာမှုအနေနဲ့ကတော့ ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေက အပျိုဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ယောင်္ကျားလေးတွေကို အရင်တုံးကထက်ပိုပြီး သတိထားလာမိပါသည်။ အချစ်စိတ်ဆိုတာလည်း အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့စိတ်ထဲမှာစ၍ သန္ဓေတည်ခဲ့ရပါသည်။ငယ်စဉ်ခလေးဘဝတုန်းက မိန်းခလေးသဘာဝလှချင်ပချင်တာရှိခဲ့ပေမယ့် အပျိုဖြစ်လာတာနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့အလှအပတွေကို ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ယောင်္ကျားလေးတွေ သတိထားမိစေချင်သည်။ ကိုယ့်ရဲ့အလှအပကို ယောင်္ကျားလေးတွေမြင်စေချင်တယ်။ ဂရုတစိုက်ရှိစေချင်လာပါသည်။ ဒီလိုဖြစ်အောင်လည်း အလှအပကို အရင်တုန်းကထက် ပိုပြင်၊ ပိုဂရုစိုက်ပြီး မြင်သာထင်သာအောင် နေတတ် ထိုင်တတ်တာမျိုးတွေ လုပ်လာပါသည်။

ဒါကိုအများက အပျိုလုပ်သည် ဟု ကင်ပွန်းတပ်ကြပါသည်။နောက်အသက်(၁၅) (၁၆)နှစ်လောက်ရောက်လာတော့ ကျွန်မတို့ မိန်းခလေးတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့အလှအပကို ယောင်္ကျားလေးတွေက ဂရုတစိုက်ရှိရုံသာ မဟုတ်တော့ဘဲ ယစ်မူးစွဲလန်းစေချင်လာပါသည်။ ဒါ့အပြင် ယောင်္ကျားလေးတွေနဲ့လက်ပွန်းတတီး နေရတာရင်းရင်းနှီးနှီးနေရတာတွေကို ခုံမင်လာပြီး မိန်းခလေးတွေမှာ လိင်စိတ်တွေ ပေါ်လာတာကိုဒီအသက်အရွယ်မှာထင်ထင်ရှားရှား သိသာလာရပါသည်။ဒီအချိန်မှာဘဲ ကျွန်မတို့မိန်းခလေးတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ယောင်္ကျားလေးတစ်ဦးတစ်ယောက်ကို စွဲလန်းတာမျိုးအဲဒီယောင်္ကျားလေးနဲ့ အတူအနားမှာရှိနေတာ ရင်ထဲမှာကြည်နူးကျေနပ်နေရတာမျိုးတွေကနေစပြီး အဲဒီယောင်္ကျားလေးကနေ ကိုယ့်ကိုလာပြီးထိတာကိုင်တာ၊ နမ်းတာမျိုးတွေကို လိုလိုလားလား ဆန္ဒတွေဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါသည်။ ဒီကနေစပြီးကျွန်မတို့ မိန်းခလေးတွေဟာ ရည်းစားတွေထားကြပြီး ကာမမှုကို ရှေးရှုလာပါတော့သည်။

ကျွန်မ ရဲ့ ခန္တာကိုယ် မှာ အဝတ်အစား မရှိတာ ကြာခဲ့ပါပြီး အဆင်တန်ဆာ ဆိုလို့လည်ပင်း မှ သားရေ ခွေးလည်ပတ် လေး နဲ့ တွဲထား တဲ့ သံကြိုး တန်းလန်း လေး ။ လက်ကောက်ဝတ် နှစ်ခု ကို ပူးထား တဲ့ လက်ထိပ် လေး တစ်စုံ နဲ့ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် လေး တစ်ရံ ပါ ။ ယခု ကျွန်မ ပေါင် နှစ်ဖက် ကို ကား ဆောင့်ကျောင့်ထိုင် တင်ကလေး နောက်ပစ် အနေအထား ဖြစ်နေသည် ။ ကျွန်မ ရဲ့ နို့အုံ နှစ်ဖက် ကို တင်းကျပ်အောင် ကြိုး ဖြင့် တုတ်ထားပြီး နို့သီးခေါင်းလေး နှစ်ဖက် ကို သံကလစ် နဲ့ အညှပ်ခံထား ရတယ် . . ကျွန်မ ပေါင်နဲ့ ခြေသလုံး ကို စုချည် ခံထား ရပြီး ကျွန်မ စောက်ပတ် ပေါ် အားပြင်း ဘိုက်ဘရေတာစက် ကြီး ကို ကြိုး နှင့် တွဲကပ် လည်း ခံထား ရသည် ။

ဒီနေ့ နောင်ရဲ တစ်ယောက် အထက်တန်းတုန်းက ကိုယ့်ကို ဂိုက်လုပ်ဖူးသော အစ်မတစ်ယောက်နှင့် ချိန်းထားသည်။ အခုတော့ နောင်ရဲလည်း ဘွဲ့ရပြီး၊ လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ဝင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းတုန်းကတော့ ဂိုက်မမ မှာ ရည်းစား ရှိသည်။ တခါတလေ ဂိုက်မမကို လာကြိုတတ်သည်။ နောင်ရဲသည် လူပျိုပေါက်အရွယ်မို့လို့၊ နီးစပ်ရာ ဆရာမကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားသည်။ ဆရာမသည် အဲ့တုန်းက အင်ဂျင်နီယာကျောင်း တက်နေတာ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းဆင်းဆင်းချင်း နောင်ရဲကို စာလာသင်ရရင် သူတို့ကျောင်းက ယူနီဖောင်းဝတ်စုံနှင့်မို့ ဆရာမက အရမ်းကြည့်ကောင်းသည်။ အနီးကပ် ထိုင်ရသောကြောင့် ဆရာမရဲ့ ချွေးနံ့ နှင့် ရေမွှေးနံ့ ရောထားသော ကိုယ်သင်းနံ့လေးက နောင်ရဲကို တအား စွဲဆောင်သည်။ လူပျိုပေါက်အရွယ် တွေ့လို့လည်း ကိုယ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား၊ ပြောင်းလဲပုံက အစ ဆရာမက အစ်မသဖွယ် ထိန်းကျောင်းပေးခဲ့သည်။ နောင်ရဲနှင့် ဆရာမသည် အသက်အားဖြင့် ၅ နှစ်လောက်သာ ကြီးသည်။ ဆရာမရဲ့ အနီးကပ် သင်တန်းပို့ချမှုကြောင့် အထက်တန်းကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ခေတ်ရှေ့ပြေး ကြည့်တတ်သော ဆရာမကြောင့်လည်း ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ်အပြင် တခြား ကွန်ပြူတာသင်တန်းကျောင်းများကိုလည်း တက်ဘို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ အခုတော့ ဘွဲ့လည်း ရပြီမို့ အလုပ်ခွင်ဝင်ရမည့် အရေးကို နောင်ရဲ ကြောက်နေသည်။ နောင်ရဲသည် ငယ်စဉ်ထဲက မိဘတွေ အိမ်ထောင်ကွဲခြင်းကြောင့် အမေနှင့်သာ နေခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အားငယ်စိတ်တွေ၊ ပူပင်စိတ်တွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ကြားမှာ နေသားကျကာ ဘာမဆို လုပ်ရမှာ ကြောက်နေသည်။ တခုခု ကို စလုပ်ရမည်ဆိုလျှင် သေလောက်အောင် ကြောက်တတ်သည်။ တက္ကသိုလ် စတက်တုန်းကဆို ဆရာမ နှင့် အမေပါ ကျောင်းကို လိုက်ပို့ရသည်။ တစ်ပတ်လောက် နေသားကျမှ လိုက်မပို့တော့တာ ဖြစ်သည်။ အခုလည်း လုပ်ငန်းခွင် ဝင်ရမည်ဆိုသည်နှင့် နောင်ရဲမှာ ကြောက်နေမိသည်။ အမေကလည်း ဆရာမကို ဆက်သွယ်ကာ တစ်ခုခု ကူညီဖေးမပေးပါဦးဟု ဆိုသောကြောင့် ဒီနေ့ သူမ နေထိုင်ရာ မြို့လယ်ထဲက အထပ်မြင့် တိုက်ခန်းလေးဆီသို့ ချိန်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လည်ပင်းမှာ ရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့ ပန်းကုံးတွေ စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းနီကို တစ်ရှုးနဲ့ ပွတ်သုတ်ပစ်တယ်။ခုံပေါ်ထိုင်ချရင်း သောက်ရေဘူးဆီ လက်အလှမ်း… “ရှေး…နင့်ကို ဂျာကြီးလှမ်းခေါ်နေတယ်… ဘိုးတော်တွေဝိုင်းမှာ” “ငါအမောတောင် မပြေသေးဘူး” “အဲ့ဒါဆို ငါသွားလိုက်ရမလား” “သွားချင်သွားလေ…ငါမလာနိုင်ဘူးပြောလိုက်” ကိုယ်လုံးနည်းနည်းသွယ်ပေမဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးပုံစံလေးနဲ့ ညိုက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့မေးတယ်…ဧကန်န ခုချိန်ထိ လူမရသေးဘူးထင်တယ်… “ငါ တကယ် သွားရမလားဟင်” “အင်း သွားလိုက်…ငါနေမကောင်းလို့ အခုပဲ ပြန်တော့မှာလို့” “ကျေးဇူးပဲဟာ..ငါသွားတော့မယ်” “အင်း” ညို ထွက်သွားမှ ရေဘူးကို မော့သောက်ရင်း အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်တယ်…“ရှေး” နှစ်ပေါင်းများစွာ..ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု… “နင်ပြန်တော့မှာဆို…ငါပြန်လိုက်ပို့မယ်” “ငါ ဒီည အိမ်ပြန်မှာ…” “ဘယ်ပဲပြန်ပြန်…ငါလိုက်ပို့မယ်” “မလိုဘူး” ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောရင်း စားပွဲပေါ်က ကိုယ့်ပစ္စည်းတချို့ အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်ပြီး လှည့်အထွက်… “ရှေး” ခေါ်သံနဲ့အတူ နီးကပ်လာတဲ့ မျက်နှာ..ထို့နောက် ကျမ နှုတ်ခမ်းပေါ် နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ ကျရောက်လာတယ်… သူ့လက်တွေက ကျမ ခါးကို သိုင်းဖက်လာတဲ့အခါ… “အွင့်” ကျမ တင်ပါးလေးစားပွဲအစွန်းမှာ မှီမိသွားတဲ့အထိ ခပ်ကြမ်းကြမ်း တွန်းဖက်ရင်း နေနေ ကျမနှုတ်ခမ်းကို မွတ်သိပ်စွာနမ်းတယ်.. “ပြတ်” “နင်..ဘာလုပ်…အင့်” သူ့လက်တွေ ကျမခေါင်းကို ထိန်းကိုင်ရင်း အငမ်းမရထပ်နမ်းတယ်… နှုတ်ခမ်းခြင်း နမ်းနေရင်း သူ့လျှာနွေးနွေးက ကျမ နှုတ်ခမ်းတွေကို ပွတ်သပ်ကျီစယ်ရင်း ကျမပါးစပ်ထဲတိုးဝင်လာတယ်…