Posts

ကားအချိန်အကြာကြီးစီးရမှာကိုတွေးပြီး ကျွန်မရင်မောမိတယ်။ ကားစီးရင် ကျွန်မက မူးတက်တယ်လေ။ ကားထွက်ခါနီးမှ ကားပေါ်တက်ထိုင်တယ်။ ပြူတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ထားပြီး ခေါင်းကို အပြင်နဲနဲထုတ်ထားလိုက်တယ်။ ဘေးခုံကလူမရှိတေါ့ နေရတာချောင်ချောင်ချိချိပဲ ။

“အးးးး” ကားစထွက်မှလူတစ်ယောက်ပြေးတက်လာပြီး ကျွန်မဘေးမှာ ဝုန်းဆို ခပ်ကြမ်းကြမ်းထိုင်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ sorryပါလို့ ကျွန်မကိုတောင်းပန်တယ်။ သူ့ပုံစံကြည့်ပြီး ကျွန်မလည်း စိတ်ပြေလိုက်တာပေါ့။

မြင့်မားသောအရပ်နှင့်လိုက်ဖက်စွာ ခန္ဓာကိုယ်က ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသည်။ ကားမီးရောင်အောက်မှာ အသားအရည်က ဝင်းနေသည်။ ထူထဲတဲ့မျက်ခုံး နှာတံချွန်ချွန် သေသပ်တဲ့နှုတ်ခမ်း လေးထောင့်ဆန်တဲ့မေးရိုးတွေနဲ့ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ သူ့ပုံစံလေးက ကျွန်မထက်၄နှစ် ၅နှစ်တော့ ငယ်မည်ထင်ပါသည်။

အလန်းစားလေးနဲ့တစ်ညလုံးကားတူတူစီးရမယ့်အရေးကိုတွေးပြီး ကားမူးတောင်ပျောက်သွားသလိုပဲ။ ကားပေါ်မှာပြတဲ့မြန်မာကားကို ကြည့်နေတုန်းသူက စကားစပြောလာသည်။

“ရန်ကုန်ထိလား အစ်မ” “အင်းးး မင်းရော” “ကျွန်တော်လည်း ရန်ကုန်ထိပဲ။ဒါနဲ့ အစ်မက တစ်ယောက်ထဲလား။ချောချောလှလှလေးတစ်ယောက်ထဲ ခရီးမသွားသင့်ဘူးဗျ။”

ကျွန်မမျက်လွှာချထားမိသည်။ ခပ်ချောချောကောင်လေးက ဘေးနားမှာထိုင်ပြီး ကိုယ့်ကိုစိုက်ကြည့်ပြီး လှတယ်ပြောတာ ရင်မခုန်ဘဲ နေပါ့မလား။

“ကျွန်တော် အစ်မကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားပြီ အစ်မရယ်” “အို းး မဖြစ်နိုင်တာ”

မိန်းမသားမို့သာ အစဉ်လာအရမူမိပေမယ့် ကျွန်မကိုယ်တိုင်က ဒီကောင်လေး မဆွတ်ခင်က ညွတ်ချင်နေတာ။

1970 ဝန်းကျင် ။ ရေနံဆီ မှောင်ခို ရောင်းသောခေတ် ။ ဆပ်ပြာလေးရဖို့ သမဆိုင်မှာ တိုးနေရသော အချိန်။မိုင်ပေါင်း တစ်ရာကျော် ကွာဝေးသော တောရွာလေးမှ မြို့ပေါ်ကို တက်လာတဲ့ ညားခါစ လင်မယားနှစ်ယောက် ။ ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့ အိမ်မှာ ကပ်နေရင်း ကြုံရာ အလုပ်ကို လုပ်ကာ ဘဝကို ကြိုးစား ရုန်းကန် ရှာဖွေနေသည်။ သြင်္ကန် သံချပ်စာတွေ ဗိုလ်သခင် သံချပ်စာတွေ ရမယ် ။ ချိန်တန်ပြီ မကျည်းကိုင်းကြီး လှုပ်တော့ အကြီးပိုင်းတွေ ပြုတ်မယ်တဲ့ဗျ ။ အဲဒီ အချိန်အခါတုန်းက ယခု ၃၅ လမ်းနေရာမှာ ချိန်တန်ပြီ ဆိုတဲ့ လဘက်ရည်ဆိုင်ကြီး ။ မကျည်းပင်ကလည်း အကြီးကြီး ။ သြင်္ကင်္န် င်္ကားတွေ အလှပြကားတွေ မဏ္ဍပ်တွေ ရှေ့မှာ ဈေးရောင်းတဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ သြင်္ကန်သံချပ်စာတွေ လည်ရောင်းနေတဲ့ အသံလေးတွေ။ ဘဝကို ကြိုးကြိုးစားစား ရိုးရိုးသားသား ရှာဖွေနေသော လင်မယားနှစ်ယောက် ။ သားသမီးလေးတွေလည်း ရပြီ။ စုမိဆောင်းမိတဲ့ ငွေကြေးလေးတွေ မရှိသေး။ ထီ တစ်စောင် နှစ်ကျပ် ။ ထီတစ်စောင်ထိုးဖို့ ငွေကြေးကို စဉ်းစားနေရသည်လေ။ လင်ဖြစ်သူက တစ်လတစ်စောင်တော့ ထိုးဖြစ်အောင် ထိုးသည်။မယားဖြစ်သူက နှမြောပေမယ့် တားတော့ မတားရှာပေ။ သားငယ်ဆုံးလေးမွေးပြီ ။ ဈေးကပိုရောင်းကောင်း လာပြီ။ စီးပွားရေးတွေ အရှိန်ရလာပြီ။ ဘဝတူ ဈေးသည် တစ်ယောက်က လာပြောသည် ။ ၃၅ လမ်း ထီဆိုင်ကြီးမှာ ထီပေါက်တဲ့ အကြောင်း အားရဝမ်းသာ သွားကြည့်တော့ အမြင့်ဆုံးဆုရဲ့ အောက်က ဒုတိယ အမြင့်ဆုံး တစ်သောင်းဆု ။ သားငယ်လေး မွေးတော့ ထီပေါက်သည် ။ ထီပေါက်တဲ့ တစ်သောင်းဆုက တစ်ရွာလုံး မီးခိုးတိတ် အလှူပေးနိုင်သည် ။အိမ်ဝယ်နိုင်သည်။

“လင်းလဲ့” ဆိုလျှင် အ.ထ.က(၅) တစ်ကျောင်းလုံး မသိသူမရှိပေ။ လင်းလဲ့က စာတော်ရုံသာမက အသားဖြူဖြူလေးနှင့် ချောလဲချောလှလဲလှသည်။ ကျောင်းမှာဘာဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား ဘဲရှိရှိ လင်းလဲ့က ဗန်းကိုင်အဖြစ် အရွေခံရသည် ချည်းပင်ဖြစ်သည်။ လင်းလဲ့နေတာကလည်း ကိုယ်ပိုင်ခြံဝန်း ကိုယ်ပိုင်တိုက် ကိုယ်ပိုင်ကားနှင့်ဖြစ်၍ ဘဝလှသော လင်းလဲ့ဟု ပင်ဆိုရမည်ဖြစ်ပါသည်။ အလှတရားဟူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြင်ပန်း အနေအထားအရ သုံးသပ်ပြောဆိုနိုင်သော အရာဖြစ်ပေသည်။ မှန်သည်….. လင်းလဲ့တစ်ယောက် အများအားကျအောင် အပြင်ပန်းအနေအထားတွင် မည်သို့ပင်အလှ တရားတွေ ဝေဆာနေပါစေ အတွင်းသဏ္ဍာန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင်တော့ လင်းလဲ့ တစ်ယောက် မလှနိုင်ပေ။ လင်းလဲ့၏ ဖခင်မှာ မနှစ်က လင်းလဲ့ (၈)တန်းအရောက် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ကွာရှင်းပြီး အိမ်မှထွက်သွားခဲ့ သည်မှာ လင်းလဲ့မှာ ဖခင်ဖြစ်သူအား တစ်ခါမှပြန်၍ မတွေ့ရတော့ပေ။ လင်းလဲ့က မိခင်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

ဒီလောက်လှသော မာမီကို ဒက်ဒီဘာလို့ စွန့်လွှတ်သွားသလဲဆိုတာ လင်းလဲ့ အဖြေမထုတ်နိုင်။မင်္ဂလာဈေးတွင်ရှိသော ဆေးဆိုင်ကြီးကို လင်းလဲ့၏မိခင် ကြည်ပြာလင်းက ဦးစီးရောင်းဝယ်၍ အိမ်၏ စီးပွားရေးကို ဦးဆောင်၍ နေရလေသည်။ ပြီးတော့ လင်းလဲ့၏ မိခင်ကြည်ပြာလင်းအပေါ် ဒီနှစ်ပိုင်းထဲတွင် လင်းလဲ့ သိပ်ပြီးအမြင် မကြည်မလင် ဖြစ်ချင်လာသည်။ အိမ်တွင် ဒက်ဒီမရှိတော့သည့် နောက်ပိုင်း မာမီတစ်ယောက် အရင်ကထက် အလှတွေကို တအားပြင်လာသည်။ ပြီးတော့ ဂျော်နီသန်းဆိုသော လူကြီးတစ်ယောက်နှင့်လည်း တတွဲတွဲလုပ်နေသည်။ အဲ့ဒီ ဂျော်နီသန်း ဆိုတဲ့လူကြီးက မာမီနဲ့အတူ အိမ်ကိုပိတ်ရက်တွေမှာ ပါလာတတ်ပြီး အိမ်တွင်ပင် မာမီနှင့် အတူ နေတတ်လေသည်။ အပျိုပေါက်အရွယ် သမီးလေးတစ်ယောက် အိမ်တွင်ရှိသည် ဆိုတာတောင် မာမီဂရုမစိုက် တော့ဘူးလားဟု လင်းလဲ့ ဒေါသဖြစ်မိသည်။ မိန်းမတွေက တဏှာရာဂနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သားသမီးရင်းတောင်မှ ဒုက္ခပေးတတ်တာကို (၁၀)တန်းကျောင်းသူအရွယ် လင်းလဲ့လေး မသိရှာသေးပေ။ အဲ့ဒီ ဂျော်နီသန်း ဆိုတဲ့လူကြီးကို လင်းလဲ့ မျက်နှာကြောမတဲ့။ ကြည့်၍မရချေ။ သူ့ပုံစံကြီးကို ကြည့်ပါဦး။ နဲနဲနောနော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမဟုတ်။ ဗလကြီးက အယ်နေသလို အရပ်ကြီးကလည်း မြင့်မြင့်ကြီးဖြစ်သည်။ အားလုံး ခြုံပြောရလျှင် ဗလကောင်းကောင်း ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းပေါ့၊ ပထမပိုင်းက အိမ်ကို ဂျော်နီသန်းဆိုတဲ့လူ ကြီးပါပါလာစဉ်က မာမီကပါ လင်းလဲ့ကို ဖာသိဖာသာနေသည်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းကျတော့ လင်းလဲ့ကို သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သိသိသာသာကြီးပင် အတင်းလိုက်ရောပြီး ဂရုစိုက်ပြနေကြသည်။အိမ်သို့ တစ်ပတ်တစ်ခါ ပါလာသော ဟိုလူကြီးကလည်း လင်းလဲ့အတွက် လက်ဆောင်တွေ တစ်ပုံတစ် ပင် ဝယ်လာတတ်သည်။

အဲဒိတုန်းက ကျနော်၉တန်းအောင်ခါစ နယ်သို့ ဦးလေးလင်မယားအလည်လာကြရင်းက ရန်ကုန်သို့လိုက်လည်ရန်မရမကခေါ်သဖြင့် လိုက်ခဲ့တယ် ဦးလေးတို့လင်မယားကသားသမီးမရှိတော့ကျနော့်ကို ပိုဂရုတစိုက်လုပ်ပေးတယ် ကျနော့်ဦးလေးဦးရဲထွန်း နှင့်ဒီအရွယ်အထိဆုံဖူးတာဆို၍ ၄ကြိမ်လောက်ဦးလေးမိန်းမ အန်တီစန်းစန်းနဲ့ကအခုတခါ ဦးလေးရုံးသွားပြီဆို အန်တီစန်းစန်းကအဖော်ပြုတယ်

သို့သော်အစမို့မရင်းနှီးကျနော့်ပုံကကိုရိုးပုံရိုးအ စကားသိပ်ပြောလေ့မရှိ စိတ်ထဲမှာစကားလုံးတွေစီရင်းသာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိတာမျိုးဒါပေသည့်ကျနော့်မှာအရည်အချင်း တစ်ခုမွေးရာပါပြောရမလားဘယ်သူကဘယ်လိုဘယ်လိုဆက်ဆံဘယ်လိုပြော ရတယ်ကအစသိတာ ဦးလေးရုံးသွားပြီးတော့ အန်တီစန်းစန်းကရေအတင်းချိုးခိုင်းတယ်

ကျနော်ကဘောလုံးကန်ဘောင်းဘီတိုကပ်ကပ်အန်တီစန်းစန်းကဘောင်းဘီစကပ်ပုံစံအထဲကအသားကိုမြင်ရတဲ့ အဖြူအပါး ရေအတူချိုးတယ် အန်တီစန်းစန်းဒီကနေ့အတော်လောနေတယ် ဒါ့ကြောင့်အတူချိုးတာဖြစ်မယ် သူ့ဘာသာရေတွေတဗွမ်းဗွမ်းလောင်း ပိုက်ကလည်းဖွင့်ထားသေး ခေါင်းလောင်းချိုးနေတာ ပြီးတော့မှ သတိရပြီးကျနော့်ကိုပိုက်အောက်ဝင်ခိုင်းတာ မျက်နှာပေါ်စီးကျရက်ကပင် အန်တီစန်းစန်း၏တင်သားဆိုင်ကြီးတွေက ချွတ်ထားသည့်အတိုင်း အမွှေးမည်းမည်းကြီးတွေနှင့် ပြောရအုံးမယ်နို့တွေပါဖော်ထားတာ ကျနော့်ကိုခလေးလိုသဘောထားတဲ့သဘောပေါ့ တစ်ကိုယ်လုံးဆပ်ပြာတိုက်ပြီးတော့ ရေဘားကိုပိတ်ခါ ကျနော့်ကိုဆပ်ပြာတိုက်ပေးတယ်

သားရယ်ခလေးပဲရှိသေးတာ ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်တဲ့ကျနော့ကိုတောသားခလေးဆိုပြီးလျှော့တွက်တာမိန်းမမလုပ်ဖူးဘူးထင်နေတာကျနော်အန်တီစန်းစန်းရဲ့အသားအရေလှတာတစ်ခုတည်းနဲ့တင်တစ်ကိုယ်လုံးနမ်းပစ်ခြင်တာ ရုပ်ကတော့ဆိုးတဲ့အထဲတောင်ပါသေးဘောင်းဘီကိုချွတ်ပြီးတောင်နေတဲ့လီးကို ပေါင်နဲ့ညှပ်ပြီးနောက်ထဲဖွက်ထားရတယ် တောင်နေတာလျော့အောင်ပေါ့ အမွှေးပေါက်စကိုကျနော်ရိတ်ထားတော့ သူကမထင်ရှာဘူးအမွှေးပေါက်တာကို ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲဆပ်ပြာ နဲ့ပွတ်တယ်သတိထားမိပြီး “”သားပေါင်ကားထား ယောက်ျားလေးဆိုတာတစ်ကိုယ်ရည်သန့်ရှင်း မှုရှိရတယ်ကွယ့်” “ကျနော့လီးကို လက်ကဆွဲယူပြီး ဆပ်ပြာတုံးကိုလှမ်းယူလီးကအန်တီစန်းစန်းလက်ထဲမှာတင်အဆမတန်ကြီးလာနေတယ်

ဆပ်ပြာတုန်းကိုလက်နှစ်ဖက်နဲ့ အမြုပ်ထွက်အောင်ပွတ်ပြီးကျနော့်လီးကိုပြန်ကိုင်တယ် သေသေချာချာကိုကြည့်နေတယ်ဗျာ ကျနော်ကတော့ဘာမှမသိသလို ဘရပ်ရှ်တစ်ခုကိုအသာယူခါ အာရုံဝင်စားနေတယ်ဆိုသလိုကျနော့်ကိုအကဲခတ်ရှိုးလိုက်သေးဆပ်ပြာပွတ်ရင်းကနေ သက်ပြင်းချသံကြားရတယ် နောက်တော့ဂွင်းထုပေးလာတဲ့အထိလီးကိုရေဆေးလိုက် ဒစ်ဖျားကို ဖြဲကြည့်လိုက် လက်သည်းနဲ့အရည်ပြားကြား ကိုထောက်ကြည့်တယ်

အား…””သားနာသွားလို့လား”” “”ဟုတ်ကဲ့ “”ခလေးအကွက်နင်းကြည့်လိုက်တယ်ဘယ်ရမလဲ “”အန်တီ စောစောကလို ဆပ်ပြာတိုက်ပေးတာ ဇိမ်ရှိတယ်နော် “” “”သား ထပ်တိုက်ခြင်လို့လား”” “”ဟုတ်ကဲ့””အန်တီစန်းစန်းတချက်ပြုံးတယ် အဲဒိအပြုံးကိုကျနော်သိတာပေါ့ ဒီတခါတော့ ဆပ်ပြာနည်းနည်းလေးနဲ့အသာအယာ ဖီးတက်အောင်ထုပေးနေတယ် ကျနော်လရည်မထွက်အောင်လျှာ ကိုကိုက်ထားတယ် အလီတွေဆိုအာရုံလွှဲနေရတယ် ”

(အတွေးပင်လယ်ပြာ ဖိုရမ်တွင် ရေးသားသည်)

ဒရယ်ဖို ရဲတပ်ဖွဲ့စခန်း ။

အိုဟောင်းတဲ့ အဆောက်အဦးလေးသည် ခြောက်သွေ့တဲ့ မြေနီနီလမ်းကလေး နံဘေးမှာ ရှိနေသည်။

နွေရာသီရဲ့ တစ်ခုသော နေ့လည်ခင်း …။

အညာနွေက ပူလွန်းသည် ..။ ဖုံထူထူလမ်းမပေါ်မှာ လှည်းတစ်စီး ဖြတ်မောင်းသွားလို့ ဖုံလုံးကြီး လှိမ့်ဝင်လာသည် ။ တကျွီကျွီ အသံနဲ့ တဟဲ့ဟဲ့ နွားမောင်းသံကို ကြားနေရသည် ။

စခန်းမှူး ဆန်းဦး အလုပ်စားပွဲမှာ အိပ်ငိုက်နေသည်။ ပူလွန်းလို့ စွပ်ကြယ်လက်ပြတ်နဲ့ အောက်က ယူနီဖောင်း ကာကီဘောင်းဘီနဲ့ ..။ ညှပ်ဖိနပ်နဲ့ ..။ သူ့နံဘေးက ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ပန်ကာကြီးက ကလစ်ကလစ် မြည်ပြီး လည်နေသည် ..။ ညက အသုဘအိမ်မှာ သူ ဖဲရိုက်လို့ အိပ်ရေးက မ၀။

သေတဲ့ ဦးသိန်းထူးက သူနဲ့ ခင်မင်တဲ့ မိတ်ဆွေတွေမို့ သွားတာ ဝိုင်းကောင်းတာနဲ့ ခဏဆိုပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်တာ ထလို့မရဘူး ဖြစ်သွားသည် ။ လုပ်စရာရယ်လို့ သိပ် မရှိလှဘူး ..။ ညပိုင်းကြမှ ကျေးရွာအုပ်ချုပ်ရေးရုံးတစ်ရုံးက လုပ်တဲ့ လုံခြုံရေး အစည်းအဝေး တစ်ခုကို သူ သွားတက်ရမည် ။

နှဖူးထက် က ချွေးစလေးတွေကို လက်ခုံနဲ့တို့သုတ်ရင်း ရှင်းလက်စအမှိုက်တွေကို အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်လိုက်သည် အရာရာ နေရာတကျရှိမရှိ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရင်း ကျေနပ်ဟန် ပြုံးသွားကာ အခုမှ စိတ်သက်သာသည့်ဟန်နှင့် အမှိူက်ပုံးနား တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ချလိုက်သည် ခန့်ငြားသည့် ကုတင်ကြီးပေါ်မှ ပန်းပွင့်အကြီးကြီးပုံတွေနဲ့ ခင်းထားသည့် မွေ့ယာ ဖက်လုံး ခေါင်းအုံး စောင် အရာရာ စနစ်ကျဖြစ်သွားပြီမို့ ကိုကို့အခန်းလေးက နေချင်စဖွယ် အသွင်ကိုဆောင်နေသည် အိစက်သည့် ဒီမွေ့ယာပေါ်မှာ ကိုကိုအိပ်မည့်ပုံစံလေးကို မျက်လုံးလေးမှေးကာ ပုံဖော်ကြည့်ရင်း ရှင်းသန့်သည့် မျက်နှာလေးပေါ်မှာ စွဲမက်ဖွယ်အပြုံးလေး ရှပ်ပြေးသွားသည်…။

မြလေး ဒီအိမ်ကြီးကိုရောက်တာ ၅နှစ်ပင်ကျော်ခဲ့ပြီမို့ ဒီအိမ်သားတွေနဲ့ မြလေးဆိုတာ မိသားစုဆိုလျင်မမှား ဦးဖေနှင့်ကိုကိုတို့ကပင် မြလေးကို အိမ်ဖော်(အိမ်ပေါ်)လို့မသုံး ဘယ်သူမေးမေး အိမ်သားတစ်ယောက်အဖြစ် အရာသွင်းကာ တူမ ညီမစသည်ဖြင့် ပြောပြလေ့ရှိသည်….။ မှတ်မိသေးသည် ရောက်ခါစတုန်းက မြလေးအသက်မှ ၁၄.နှစ်ပဲရှိသေးသည် ဆက်သွယ်ပေးသည့် အဒေါ်ကြီးမှ ဒီအိမ်က ဦးဖေတို့ဆီမှာ အပ်နှံရင်း အိမ်သားတွေနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည် ရောက်ခါစမို့ အရာရာအစိမ်းသက်သက်ဖြစ်ကာ အားငယ်ခဲ့ရပေမယ့် အိမ်အကူ အဒေါ်ကြီး ဒေါ်လေးကြူရဲ့ အားပေးနှစ်သိမ့်မှုအပြင် မြလေးထက် ၉နှစ်ပိုကြီးသည့် ကိုကို့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေနဲ့အတူ သူဌေးကတော်ပေမယ့်မာနမကြီးတတ်ပဲ သမီးအရင်းသဖွယ်စောင့်ရှောက်ပေးသော ဒေါ်လေးယုကြောင့်သာ နေရာသစ်မှာ အမြန်ပင် နေသားတကျဖြစ်ခဲ့သည် အခု ဒေါ်လေးကြူနဲ့ ဒေါ်လေးယုက ဆုံးပါးသွားကြပြီမို့ အနည်းငယ်အဖော်မဲ့သလို ခံစားရပေမယ့် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စေသည့် အရာတစ်ခုက မြလေးရင်ထဲမှာ ကွန်းခိုနေသည်….။

ရန်ကုန်ကနေ မန်းလေးရထားကြီးဆန်တက်လေပြီဇော်ဇော်တစ်ယောက် စာရင်းကိုင် ၁ ဘဝနဲ့ရန်ကုန်ကနေ မန်းလေး ကုမ္မဏီ ရုံးခွဲကို ပြောင်းရွေ ့ရတယ်။

ကားလတ်မှတ်မရလို့ရထားနဲ့လိုက်ခဲ့ရတယ် ။အထူးတန်းကုန်လို့ရိုးရိုးတန်းကသာ စီးခဲ့ရတယ် ။

မျတ်နှာချင်းဆိုင်က အဖိုးအဖွားလင်မယား ဘေးနားမှာက ၃၅ နှစ် တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် မစန်းနဲ့အတူ တွဲထိုင်လာရတယ်။မစန်းက အရမ်းဖော်ရွေတယ်၊ ခုမ သိပေမဲ့ အရင်းခြာအသိမိတ်ဆွေလို ပဲ။ စကားပြောရင်လည်း ပေါင်လေးပုတ် ပုခုံးလေးပုတ် ပူးပူးကပ်ကပ် သိပ်ပြောတက်တာ ။ မျတ်နှာချင်းဆိုင် အဖိုးအဖွားကဆို အရွယ်ကွာတဲ့ လင်မယားလို့ထင်နေကြတာ ။ ဟုတ်တယ်လေ မစန်းက မုန့်တွေ ကျနော်မစားရင် အထင်ခွန့်ကျွေးတာ ။သူယူလာတဲ့ ထမင်းကိုလည်း ၂ယောက်အတူ စားကြတာ။

ညရောက်တော့ မစန်းက အဖွားတို့ကို ခုံမှာ နေရာပေးပြီး သူနဲ့ကျနော် အောက်ဆင်းအိပ် ကြတယ်။မစန်းက သူ့ယူလာတဲ့ အခင်းလေးခင်းပေးတယ် ။ကျနော်ကတော့ အဖိုးခုံ အောက်ဝင်နေရာယူလိုက်တယ်။

မမ စန်းက ကျနော့်ဘေးကပေါ့။ တဖတ်လည့် စောင်းစောင်းလေးကျောပေးနေတယ် ။ ရထားက ယိမ်း သူ တင်ကြီးတွေက ကျနော့်ကို အတင်းလာလာတွန်းတယ် ။ ကျနော့် ငပဲကလည်း ဘာပြောကောင်းမလည်း မတ်လာတာပေါ့ ။ ကျနော်လည်း အတွင်းခံ ဘေးကနေ ထုတ်ပေး မမ စန်း တင်ကြီးတွေကြား ထောက်ပေးထားလိုက်တယ် ။မမ စန်း သိနေတယ် နောက်ကို အတင်းတိုးတိုးကိုလာတာ။ မမ စန်းသတ်ပြင်းတွေချ ။ ခနနေတော့ မမ အိမ်သာ သွားအူးမယ် ဆိုလို့လိုက်ပို့ပေးရတယ် ။ လူသွားလမ်းမှာ ကလည်း သိတဲ့အတိုင် အလူကြပ် အိပ်သူကအိပ်။ မမစန်းက ခါးလေးကုန်း လူရှင်းလိုက်။ ရထားအလှူပ်နဲ့ ကျနော်က နောက်က စောင့်လိုက် ။မမ စန်းက ပြန်လှည့်ပြီး တိုးတိုးလေး

သူရ လည်း ခရီးလမ်းတစ်လျောက် အချိန်တော်တော်ကြာအောင်တွေးလိုက်တာ နောက်ကနေ ပုခုံးကို လာပုတ်မှ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူရ သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ ”လာလေကွာ…။ မင်းမလည်း အလွမ်းသယ်နေတာနဲ့ မပြီးတော့ဘူး။ ငါတို့က မင်းကိုစောင့်နေတာ။ ဒီမှာ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ဘာမှလုပ်တတ်တာမဟုတ်ဘူး။” ”အေးပါကွာ။ လာပါပြီ။” သူရ စိတ်ကိုတစ်ချက်တင်းပြီး အလုပ်တွေကို ဆက်ပြီးလုပ်လိုက်သည်။ ကားငှားတာ၊ ကားသမားနဲ့ စာချုပ်ချုပ်တာ၊ ခရီးစဉ်ရွေးတာတွေအားလုံး သူရ တစ်ယောက်ထဲ ဦးဆောင်ပြီးလုပ်ထားတာဖြစ်လို့ ကိစ္စတော်တော်များများ သူရမပါလို့မပြီးဖြစ်နေသည်။ ထိုင်ခုံနေရာတွေအားလုံးချထားပေးပြီးတော့ ကျန်တဲ့ ယူစရာရှိတာတွေ အားလုံးမမေ့ကျန်ခဲ့အောင် အကုန်လုံးလိုက်စစ်ရသည်။ သူရ တို့သွားရတဲ့ မြို့က မွန်ပြည်နယ်ရဲ့ မြို့တော် အနီးမြို့ငယ်လေးတစ်မြို့။ ပိုပြီးတိတိကျကျပြောရရင်တော့ မော်လမြိုင်နဲ့ မိုင်ခြောက်ဆယ်လောက်ဝေးတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့ဖြစ်သည်။ သူရတို့ အဲဒီမြို့ကိုရောက်တော့ ဆေးရုံအုပ်က အစည်းအဝေးရှိလို့ နေပြည်တော်သွားတာ ငါးရက်လောက်ကြာမည်ပြောသည်။

သူရတို့လည်း လုပ်စရာအလုပ်တွေ မပုံသေးခင် ခဏနားပြီး အနားတစ်ဝိုက်လျောက်လည်ဖို့ပြင်သည်။ မော်လမြိုင်ကို တစ်ရက်သွားလည်ကြမည်။ ပြီးတော့ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားဖူးမည်။ အပြန်မှာ ဗျိုင်းနှစ်ကောင်ကိုဝင်၊ ဘုရားဖူးပြီး နောက်ဆုံး စက်စဲကမ်းခြေမှာ စခန်းချကြမည် လို့ အစီအစဉ်တွေဆွဲထားသည်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ခရီးပန်းတာရယ်၊ အဖွဲ့သားအားလုံးစည်းစည်းလုံးလုံးရှိအောင်ရယ်ကြောင့်၊ သုံးရက်လောက် ဆေးရုံကပေးတဲ့အဆောင်မှာပဲနားနေကြသည်။ အလာတုန်းက လမ်းမှာ ခရီးတစ်ထောက်နားရင်း ထမင်းစားတော့ သူရတို့ အဖွဲ့ထဲက အချောဆုံးရှမ်းမလေးက သူရကို မကြာမကြာ ခိုးခိုးကြည့်တာတွေ့သည်။ သူရ မသိချင်ယောင်ဆောင်ရင်းဘာသိဘာသာနေခဲ့သည်။ ဟိုကိုရောက်မှ အဖွဲ့သားအားလုံးထမင်းတူတူစား၊ အတူတူသွား၊ နီးနီးကပ်ကပ်နေတော့မှ နန်းကလျာခမ်း အရမ်းချောကြောင်း သူရ သိရတော့သည်။ အသားလေးတွေက ဖြူဖွေးဆွတ်နေပြီး၊ပါးအို့လေးတွေကနီရဲနေသည်။

ဒုတိယနှစ် သချာင်္မေဂျာက မေသူ(အမည်လွဲ) ကောင်မလေး ရိုးရှင်းသည် ခင်ဖို့ကောင်းသည် ပျော်ပျော်နေတတ်သူမို့ ချစ်သူခင်သူ ပေါများသည် သူအကြိုက်ဆုံး လူရွှင်တော်ကား ခင်လှိုင်နဲ့ဒိန်းဒေါင် ဖြစ်လေသည် အပျော်လဲ ကြီးသူမို့ အတန်းလစ်ပြီးခဏခဏ လျှောက်လည်သည် သူကို ကြိုက်နေသူကား အတန်းထဲ့က အောင်မော်နှင့် ရပ်ကွက်ထဲ့က ကျော်ကြီးတို့ဖြစ်သည် ကျော်ကြီးသည် အထက်တန်းကတည်းက crushသူမို့ သူအပေါ် အနွံတာခံသည် တစ်ခါက ဆို evaထုပ်ကို gg စတိုးဆိုင်တွင် ဝယ်ခိုင်းသည် ကျော်ကြီးရှက်သော်လည်း အမြဲဂုဏ်ယူသည် မေသူ အတွက်ဆို ငရဲမင်းနှင့်အတူ မီးပင်လယ်ဖြတ်ကူးရဲ့သော သတ္တိမျိုးဖြစ်လေသည် မေသူသည်လဲ ကျော်ကြီးကို မချစ်သော်လည်း သဘောကျသော်ကြောင့် ချစ်သူလိုတွဲထားသည် အမှန်ကလိုသုံးသဘောမျှသာ ကျော်ကြီးသည် စိတ်မနာ မေသူအတွက်ဆို ကျွန်တစ်ယောက်နေရာကလည်း ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ချင်သူဖြစ်သည် ကျော်ကြီးသည် ဆိုင်ကယ်ပွဲစား၏သားပီပီ ငွေရွှင်သည် မေသူ အတန်းမတက်ချင်လျှင် ကျော်ကြီးကို ခေါ်၍ လျှောက်လည်သည် တစ်ရက် မေသူကို ဖုန်းကနေတစ်ဆင့် Qနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိနေသည် အောင်မော်တစ်ယောက် မေသူ အပေါ် ကြိတ်ချစ်နေသူဖြစ်သည် အမှန်ကား ပိန်ပိန်ပါးပါးမေသူရဲ့ ဂုတ်ဝဲဆံပင်နားက မှဲ့လေးကို သဘောကျသောကြောင့်လဲပါသည် လူသည်လည်း အခက်သားဗျာ ကြိုက်စရာရှားလို့ မှဲ့လေးပါလိုိ့ု ကြိုက်တယ်တို့ ဘာတို့ပြောဗျာ မေသူရုပ်သွင် သည် နှာတံဖြောင့်၍ မေးချွန်ပြီး ဗိုလ်ဆန်သူဖြစ်သည် ဤသို့လှနေသူက ဘာကြောင့်အောင်မော်ကို ချိန်းတွေ့လေလဲတော့မသိ မေသူ ဟုတ်ပြီ အောင်မော် နင်ငါကို တကယ်ချစ်ရင် အခုငါနဲ့တွဲနေတဲ့ကျော်ကြီးကို ရောသူငယ်ချင်းလို သဘောထားနိုင်လား´ အောင်မော်ဟာ နင်နှစ်ယောက်တစ်ယောက်တွဲချင်လား´ မေသူ အေးဟုတ်တယ် နင်သူကိုသူငယ်ချင်းလို ဘဘောမထားနိုင်ရင်လစ်တော့´ အောင်မော် ရပါတယ် မေသူ ငါလည်း အဲ့လိုပွင့်လင်းတာကို သဘောကျတယ် ခြံခုန်တာထက် ဟားဟား´ အဲလိုနဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက် အဆင်ပြေသွားရော ကျော်ကြီးလဲသိထားသည် တစ်ရက် သူတို့ သုံးယောက် ထန်းတောသွားသည် ဖြစ်ချင်တော့ ကောင်မလေးက ထန်းရည်မူး၍ သုံးယောက်သား Inn သို့သွားသည် အောင်မော်နဲ့ကျော်ကြီး ရှီးရှမ်နဲ့ခေါက်သည် ဘယ်သူအရင်ဝင်မလဲပေါ့😁😁😁😄😄 ကျော်ကြီးက ငါတော့ နှစ်ယောက်လုံးအတူတူဝင်ချင်တယ် မင်းဘယ်လိုသဘောရလဲ´ အောင်မော် စိန်လိုက်လေ ကြာသလားလို့´ အောင်မော် ယီးထုတ်လိုက်လေရာ မွေးရာပါ လဥတစ်ခြမ်းပိန်နေသည် ယီးကိုယ်ထည်သေးသော်လဲ ဒစ်ကြီးသူဖြစ်သည် ကျော်ကြီးကလဲ အားကျမခံ ယီးထုတ်ပြလေရာ အရှည်နဲ့လုံးပတ်တင် လက်တစ်ဆုပ်စာရှိသည် မေသူကို ကျော်ကြီး အနောက်က သိုင်းဖက်ပြီးSဖုတ်ကို ယီးနှင့်တေ့ထားပြီး ပွတ်ပေးသည် မေသူတစ်ယောက် feelနေသော်လည်း အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်သည် မယိုးသေးပေ အောင်မော်က ဒစ်ကြီးဖြင့် ပေါင်နားတစ်ဝိုက်ကို တံထွေးစွတ်ပွတ်လိုးသည် Sဖုတ်ထဲ့ မထည့်သေး မေသူ အကြိုက်သည်ကား တန်းပြီး Sဖုတ်ထဲ့ကိုထည့်သည်ထက် ဆစ်ကိုယ်လုံးကို ပွတ်ပေးတာ နမ်းပေးတာတို့ သဘောကျကြောင်းပြောဖူးသည် မဟုတ်ရင်ဟိုက မူးနေရာက ခေါင်းခေါက်မည်ဆိုသောကြောင့်လဲ ပါသည် 😁😁😁😁😅😅😅😅ယိုးတာကြောင့် စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့ နော် မေသူက သူခြေဖျားများကို အောင်မော်ပါးစပ်ထဲ့သို့ ထိုးထည့်သည် အောင်မော် ခြေဖဝါးများကို စုပ်ပေး၍ ကျော်ကြီးကား ချိုင့်ကြားကိုလျှာလေးနဲ့ ကလိပေးသည် သည်လို လုပ်ပေးသည်ကို ကျေနပ်နေသူမေသူသည် ကျော်ကြီးအပေါ် တက်ခွ၍ နှုတ်ခမ်းချင်း kissing ဆွဲ နေစဉ် အောင်မော်တစ်ယောက် နောက်ကနေ ပစ်ယိုးပါတော့သည် မေသူမအော်နိုင် ကျော်ကြီးနှင့်နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေသည့်ကြားက ညဉ်းသံယဲ့ယဲ့လေးထွက်လားသည် `ဘုရားဘုရား ဒစ်ကြီးက နာလိုက်တာ ကျော်ကြီးရယ် အင့် အား အင့် အု အု ရှ အိုး အု အင် ´ အောင်မော်မှောကထအိပ်လိုက်သည် ကျော်ကြီး အလှည့် ပေါင်ကြီးကိုဖြဲပြီး Sဖုတ်ကို တံထွေး ထွေးပြီး ယီးဖြင့် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ယိုးလိုက်ရာ လှုပ်ခါနေသော ကုတင်ကြီးက အသံပေါင်းစုံ ထွက်လာသည် ကျွံ ကျန် ကျွံ ကျန် innပိုင်ရှင်များ ကုတင်ဖိုးနှင့် မွဲနိုင်သည်😁😁 အောင်မော်က မခံ မေသူSစေ့ကို လက်ညှိးနှင့် ထိန်းလှုပ်ပေးရာ အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည် မေသူ တစ်ယောက် တစ်နေကုန်လုံး မြောကုန်နေခဲ့ သည် ကျော်ကြီးနှင့် အောင်မော်ကား ရောင်းရင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိကျပြီး နေ့တိုင်းလိုလို ဘုချင်ကျပါက inn သို့မဟုတ် guest house သို့ အပြေးလာတတ်ကျလေသတည်း

မိုးစက် နှုတ်ခမ်းတွေ နဲ့ မဲဇာ နှုတ်ခမ်းတွေ တော်တော် နဲ့ ခွာလို့မရကြဘူး ..။ နှုတ်ခမ်းချင်း ဂဟေဆက်နေကြတာ အကြာကြီး . .။ မဲဇာ ကလဲ မိုးစက် ကို ဖက်ထားတာ ကိုယ်တွေ ပူးကပ်နေ သည် ..။ မိုးစက် ရဲ့ မို့မောက် ကော့တင်းနေတဲ့ ရင်သားတွေ မဲဇာရဲ့ ရင်ဘတ်ကြီး မှာတအားကပ် နေသည် ..။ မဲဇာ ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေက မိုးစက် ခါးလေး ကို တအားဖက်ထားရာက အောက်ဘက် ကို ရွေ့လျား သွား သည် ..။ ခါးသေးသေးလေး အောက် က ဝိုက်ကားဖုထွက်နေတဲ့ တင်ပါးအိအိတွေ ကို ပွတ်သပ်နေ သည် ..။ မိုးစက် လဲ မဲဇာ ကို တအားပြန်ဖက်ထား နေမိပြီး ရင်တွေ အရမ်းတုန်နေပြီး ဘာကိုမှ မသိတော့ ..။ မဲဇာ နဲ့ နမ်းတိုင်း မိုးစက် ပေါင်ခွဆုံ က ပတ်ပတ် က အရေတွေ တအား ယိုစီးကျလာတာ မိုးစက် သတိထားမိ နေသည် ။ မဲဇာ က မိုးစက် ကို နမ်းနေရာ က နှုတ်ခမ်းချင်း အခွာမှာ မတ်တပ် ထ ရပ်လိုက် သည် …။ “ ချစ်တယ်..မိုးစက် ရယ် ..ကိုကို မိုးစက် ကို သိပ်ချစ်တယ် …ကိုကိုတို့ ဒီ လောက် နဲ့ဘဲ ရပ်လိုက်ကြရင် ကောင်းမယ် ..ကိုကို လေ..မိုးစက် ကို လက်ထပ်တဲ့အချိန် ရောက်တဲ့အထိ ဒီထက် မလွန်ချင်ဘူး ..မိုးစက် ကို ကိုကို က တကယ် ချစ်တာပါ ..ကိုကို့မေတ္တာ ကသန့်စင်ကြောင်း ကိုကို ပြချင်တယ် ..” မဲဇာ သည် တကယ်ဘဲ မိုးစက် ကို လွန်လွန်ကျူးကျူးတွေ လုပ်မိသွားမှာ စိုး သည် ..။