“ ကျွန်မယောကျာ်း ဆုံးကတည်းက မချစ်ရသေးဘူးရှင့် ဖြေးဖြေး…”
“စိတ်ပျက်လိုက်တာ အမေရယ်…. ရှေ့ရေးကို မတွေးချင်တော့ဘူး… သေသာ သေလိုက်ချင်တော့တယ်”
“အဲ့လိုလည်း ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ သမီးရယ်.. ဘယ်သူမှတော့ ကြုံချင်ပါ့မလဲ… ဒါမယ့်လည်း ဖြစ်ချိန်တန်လို့ဖြစ်လာတော့ ရင်ဆိုင်ရမှာပေါ့”
မိုးတဖွဲဖွဲကျနေသော ဇူလိုင်လ ညနေခင်း တစ်ခုတွင် အသက် ၃၆ နှစ်အရွယ် အရပ် ၅ ပေ ၄ လောက်ရှိပြီး တင်ကားရင်စွံကာ အသားအရည် ညှိညှိညက်ရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် အသက် ၇၀ ခန့် အဘွားအိုအရွယ် မိန်းမတို့မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာ ပူဆွေးသော သောကများ ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။
ထိုမိန်းမမှာ မအေးမြင့်ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကျော်ခန့်ကမှ သူမ ယောကျ်ား ဆုံးပါးသွားကာ အသက် ၄ နှစ်ခန့် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ဆက်လျှောက်ရမည့် ဘဝလမ်း၏ အခက်အခဲများကိုစဉ်းစားကာ တွေးပူနေလေသည်။
“သမီး ဒီရန်ကုန်မှာပဲ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ လုပ်နေရင် သားလေး နောင်ရေးရော ကျောင်းပညာရေး ကျန်းမာရေးကအစ အဆင်မပြေဘူး အမေ… ဒီအလုပ်မဟုတ်တောင် တခြားအလုပ်တစ်ခု လုပ်မှဖြစ်မယ်”
“အမေလည်း ဝိုင်းကူနေတာပဲလေ သူအဖေရှိတုန်းကလို အလုံးစုံ အဆင်ပြေတယ်လိုတော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ ကြံဖန်ရမှာပေါ့”