Posts

“ မမမိုး…..မမမိုးရယ်….ကျနော် သိပ်ချစ်ချင် တယ်…ဗျာ….”

2024-05-20

“ ဟင်း……လာပြန်ပြီဟယ်…စိတ်ညစ်တယ်…..”

“ စိတ်ညစ်တယ် ”

ဟု ညီးတွားလိုက်သော မိန်းမလှလေး၏ ပါးအို့လေး အစုံက ပန်းသီးမှည့်လေးအလားရဲတက်သွားသည်..။ အသစ်ဖောက်လုပ်ထားသော လမ်းမကြီးပေါ်၌ စပရင်တာ အဖြူလေးတစ်စီးက ငြိမ့်ခနဲထိုးရပ်သွားသည်..။ ကားထဲမှ သပ်ရပ်ထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ယောက်က စက္ကူအိတ် ခပ်ကြီးကြီးနှစ်လုံးနှင့် ငါးသုံးလုံး လက်ဆွဲ ပလပ်စတစ်အိတ်တစ်လုံး ဆွဲကိုင်ကာ

“ သိမ့် – တေလာ ”

အပ်ချုပ်ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်..။ အပ်ချုပ်ဆိုင်အတွင်း အစီအရီ တန်းစီထားသော ခြေနင်းစက်ချုပ်ခုံလေးလုံးအနက် လက်ဝဲဖက်ဒေါင့်မှစိတ်ညစ်တယ် ဆိုသော ကောင်မလေးမှ အပ အားလုံးက ရွှေမင်းသားလေးကို အပြုံးမျက်နှာဖြင့်ကြည့်နေကြသည်..။

“ ဟယ်…..မောင်မောင်…..ကြည့်စမ်း…အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမလို့လား…..”

စက်ခုံများအနောက်မှ စားပွဲတစ်ခုမှ..ခပ်တောင့်တောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပေကြိုးကို လည်ပင်းမှာပတ်ရစ်ရင်း ဆိုင်ရှေ့ ထွက်လာသည်..။

“ ကျနော့် အစ်မက ဂျပန်က အစလေးတွေ ပို့လိုက်လို့….မမရဲ့…အဟင်း….”

“ အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမယ်ပေါ့….အခုတစ်လထဲ ရှစ်ထည် ရှိနေပြီ……..”

Carolina Sweets, Hot Sex In The Bathroomv “ ဟုတ်တယ်…ဒီလကျမှ မမက ဘာစိတ်ကူးပေါက်တယ် မသိဘူး….စွတ်ပို့နေတာပဲ….ဂျပန်က လူကြုံကလဲဒီလ တော်တော်လာတာ….”

ကိုကို့ရဲ့ ဖွားဖက်တော်လေးက အရမ်းမာနေပြီ နော်

2024-05-19

သူငယ်ချင်း ငါတော်တော်အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့ပါကွာ။ကူညီပေးပါလား ခက်တယ်ကွာ။မင်းကလဲ ဇွတ်ကြီးပဲ။အေး ရရင် ငါပြောမယ်။မင်းကိုဆက်သွယ်လို့ရမယ့်ဖုန်းပေးခဲ့” ”အေးအေး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ” ငြိမ်းချမ်း တယောက် မငြိမ်းချမ်းနိုင်သေးပါ။သူထောင်ကလွတ်လာတာမကြာသေး။သူထောင်ကျရတာလဲ ခုသူမျက်နှာအောက်ကျပြီးအကူအညီတောင်းနေရတဲ့ ဝေယံဟိန်းရဲ့ အပြစ်လဲမကင်းပေ။သူတို့တွေက တောင်ကြီးနည်းပညာတက္ကသိုလ်က ပထမနှစ်ကတည်းက တဆောင်တည်းနေခဲ့ခင်ခဲ့ကြတဲ့သူငယ်ချင်းတွေ။မေဂျာတွေမတူကြပေမယ့် ဆိုးဖော်ဆိုးဖက်ငတ်ဖော်ငတ်ဖက်တွေမို့ ညီအကိုတွေထက်ချစ်ကြသည်။သူက မိဘမရှိ။ဦးလေးဖြစ်သူက ကြည့်ရှူ့စောင့်ရှောက်ထားတာ။ညီအကိုသားချင်းမရှိတော့ သူငယ်ချင်းတွေကို အရမ်းမင်သည်။ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပတ်သတ်လာရင် အစစအရာရာ အနစ်နာခံသည်မို့ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေပေါသည်။နောက်ဆုံးနှစ်စာမေးပွဲဖြေပြီးညမှာတော့ သူငယ်ချင်းတွေ ခွဲရတော့မယ်ဆိုပြီး သောက်ကြစားကြသည်။ပြီးတော့ လျှောက်လည်ကြတော့ သူက မသွားချင်။မူးနေလို့ တခုခုဖြစ်မှာစိုးလို့တားသေးသည်။ဝေယံထက်က မရ။အတင်းကိုသွားချင်နေသည်။သူကတော်တော်မူးနေသည်။ဆိုင်ကယ်သူစီးမယ်ဆိုတော့လဲ ပေးမစီး။သူ့နောက်ကဘယ်သူ့မှမလိုက်ရဲ။သူကလိုက်ပြီး ထိန်းရသည်။လျှောက်လည်ကြရင်း လုံခြုံရေးရဲတွေနဲ့ ငြိကာ ပြသာနာတက်ကြသည်။သူက အတန်တန်တားတဲ့ ကြားက ဝေယံထက်က တားမရ။ရဲတွေကစက်နဲ့ လူခေါ်တော့ ရောက်လာတဲ့အခါ ထွက်ပြေးကြရင်း ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကိုဖြတ်ကျုံးလိုက်သည်။သူတို့လဲ ဆေးရုံရောက်သွားသည်။ဝေယံထက်တိုက်လိုက်တဲ့ဆိုင်ကယ်က မောင်းတဲ့ကောင်မလေး နေရာမှာပွဲချင်းပြီးဆုံးသွားလို့ ကောင်မလေးရဲ့မိဘတွေက အမှုဖွင့်ထားသည်လို့ သူငယ်ချင်းတွေက ပြောသည်။ဝေယံထက်ကြောက်နေသည်။သူ့မိဘတွေချက်ချင်းလိုက်လာပြီး အမှုပိတ်ပေးဖို့ လုပ်ပေမယ့်မရ။ထောင်ကသေချာပေါက်ကျမည့်မို့ ဝေယံထက် အဖမ်းမခံပဲ ထွက်ပြေးမယ်လုပ်သည်။သူငယ်ချင်းတွေက အတင်းတားရသည်။နောက်ဆုံး သူက သူ့မှာ ဘာမှမရှိ။

သူ့ဦးလေးကလဲ သူ့ဟာနဲ့သူ။သူထောင်ကျလို့ ဝမ်းနည်းမယ့်သူမရှိ။ဝေယံထက်က မိဘအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ သူ့ကောင်မလေးကလဲ တငိုငိုတရီရီ။နောက်ဆုံး သူဘယ်သူ့ကိုမှမတိုင်ပင်ပဲ ဆိုင်ကယ်ကိုသူမောင်းတာပါလို့ ဝန်ခံလိုက်သည်။သူငယ်ချင်းအားလုံးအံ့သြကုန်ကြသလို သူတို့ကိစ္စကို သိတဲ့ရဲတယောက်ကတောင်သူ့ကို မင်းထောင်ကျမှာနော်လို့ သတိပေးသည်။နောက်ဆုံး သူထောင်ကျသွားတော့ ဝေယံထက်က ထောင်ကထွက်လာရင် ဘာပဲအကူအညီလိုလို သူ့ဆီလာခဲ့ပါ သူပြန်ပြီးကျေးဇူးဆပ်ချင်ပါတယ်လို့ပြောသည်။သူထောင်ကျတော့ အင်းစိန်ထောင်ကျသည်။ထောင်ဝင်စာလာတွေ့မယ့်သူမရှိ။လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်လောက်က သူ့သူငယ်ချင်း ဇွဲနိုင်က လာတွေ့သည်။သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးအကြောင်းပြောပြသည်။ဝေယံထက်က အိမ်ထောင်ကျနေပြီ။သူ့ကောင်မလေးနဲ့မဟုတ်။သူဌေးသမီးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီးသူဌေးဖြစ်နေပြီ။ကျန်တဲ့သူငယ်ချင်းတွေက ဘယ်သူကဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုပြီးပြောသည်။နောက်ပိုင်း သူ့သူငယ်ချင်းတွေတယောက်ပြီးတယောက်လာတွေ့ကြသည်။ဝေယံထက်တော့မပါ။သူထောင်ကလွတ်တော့ သွားစရာမရှိ။ဦးလေးက ဆုံးသွားတာနှစ်နှစ်ကျော်ပြီ။တကောင်ကြွက်တစ်မျက်နှာ။နေစရာမရှိ။စားစရာမရှိ။ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာကပ်နေပြီးအလုပ်ရှာပေမယ့် ထောင်ထွက်တစ်ဦးမို့အလုပ်ကမခန့်ချင်။သူ့သူငယ်ချင်းတွေက နိုင်ငံခြားမှာရောက်တဲ့သူနဲ့ နယ်မှာရောက်တဲ့သူနဲ့။နောက်ဆုံး ဝေယံထက်ဆီသွားပြီအကူအညီတောင်းတော့ ရှောင်ဖယ်ဖယ်။ ”တောက် ဒီခွေးသား ကျေးဇူးရှိလို့ ကျေးဇူးဆပ်တာပေါ့ကွာ” ”ထားလိုက်ပါကွာ။ငါလဲအရမ်းကိုအခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့။အေးလေ သူလဲ ငါလိုထောင်ထွက်တစ်ဦးကို ဘယ်လိုအလုပ်ပေးချင်မလဲ။သူကခုဆို ကုမ္ပဏီရဲ့တာဝန်ရှိတဲ့သူ။ပြီးတော့ သူဌေးအငယ်စားလေ” ”ဘာဆိုင်လဲကွာ သူအစား မင်းထောင်ကျခံတာလေ။

” အ အ …… ဆောရီး မောင် …… အမလေးးး … ဝါ … ဝါ … ဝါလေး … မထိန်းနိုင်တော့ဘူး မောင်ရယ် “

2024-05-19

နှင်းထည်ဝါ တစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲ စာအုပ်တစ်အုပ်အား အာရုံစိုက်ပြီးဖတ်သော ခင်ပွန်းဖြစ်သူဆီ ကော်ဖီခွက်လေး ကိုင်ကာ လျှောက်လာခဲ့၏။

” မောင် … ကော်ဖီ ရပြီနော် “

” အင်း … ခဏထိုင်ဦး ဝါလေး … မွေးနေ့က နောက်အပတ်ထဲမလား “

” အင်းလေ … မောင်ရဲ့ … ဝါလေးရဲ့ ၃၀ နှစ်မြှောက် မွေးနေ့ပေါ့ “

နှင်ထည်ဝါ တစ်ယောက် ခင်ပွန်းသည် နိုင်ဦးအား ပြုံးပြရင်း ဘေးနားဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်အတွင်း မွေးနေ့ ရောက်တိုင်း တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် မတူညီသော လက်ဆောင်များ ပေးရင်း စပရိုက်လုပ်တတ်သော ခင်ပွန်းသည် နိုင်ဦး၏ လက်ဆောင်အား ကြိုတင် ရင်ခုန်နေမိသည်။ လင်ဖြစ်သူမှာ သူမထက် အသက် ၁ နှစ်သာ ကြီးသော်လည်း လေးစားခြင်း ဂါရဝတရားထားရှိခြင်း တို့က အိမ်ထောင်သက်တမ်း တလျှောက် အနည်းငယ်မျှ လျော့မသွားခဲ့ဘဲ ပို၍ပင် တိုးလာခဲ့သည်။

အရင်လမှ နိုင်ဦး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မွေးနေ့ပါတီအား အတူသွားခဲ့ကြပြီး အပြန်တွင် တစ်လမ်းလုံး စကားမပြောပဲ တိတ်ဆိတ်လာခဲ့၏။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အိပ်ခန်းထဲသို့ တန်းဝင်ကာ တစုံတခုအား စဉ်းစားနေပုံရသော ခင်ပွန်းသည်အား ကြည့်နေမိသည်။ ခဏအကြာမှ ညဝတ်အင်္ကျီ လဲလည်ဝတ်ဆင်ကာ ကုတင်ပေါ် နိုင်ဦးဘေးနား ဝင်လှဲလိုက်တော့၏။ နိုင်ဦးမှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူပြောပြသော သူ့မိန်းမ အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် အကြောင်း တွေးကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပြင်းထန်နေရသည်။

အပျိုမလေးဆိုတော့ ဖြေဖြေးလေးနဲ့ နှေးနှေးလေး...

2024-05-19

ကျောင်းမှပြန်လာသောပိုးအိလွင်တယောက်အိပ်ခန်းထဲရောက်သည်နှင့် ကျောပိုးအိပ်လေးကိုအသာချကာ ရေချိုးဖို့ပြင်သည်။တံခါးလည်းလော့ချပြီးသား ပြူတင်းပေါက်ခန်းစီးတွေလည်းပိတ်ပြီးသားမို့ လွတ်ဘွတ်လပ်လပ်ပင်အဝတ်တွေတခုပြီးတခုချွတ်ကာ အိပ်ခန်းနှင့်တွဲလျက်ရှိသောရေချိုးခန်းထဲဝင်ခဲ့သည်။အိမ်မှာက အိမ်ဖော်များအတွက်မှလွဲလျင် ရှယ်အခနိး တွေချည်းဖြစ်သည်။ဖေဖေနှင့်မေမေကတစ်ခန်း သူမကတစ်ခန်း မမ နှင်းအိလွင်ကတစ်ခန်း ဧည့်သည်များအတွက်ထားသောအိပ်ခန်းသုံးခန်းလည်းရှိသေးသည်။ဖိုးဖိုးရှိစဉ်က အိပ်ခန်းလည်းအခုတော့ ဧည့်သည်ခန်းထဲပါသွားပြီ။မနှစ်က သူမစာမေးပွဲရက်မှာ ဖိုးဖိုးကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ဖေဖေနဲ့မေမေမှာ ပထမတော့ သမီးနှင်းအိလွင်တယောက်သာရှိသည်။နှင်းအိလွင်ဆယ်နှစ်သမီးအရွယ်ခန့်မှာ ဖိုးဖိုးငယ်သူငယ်ချင်းတယောက်ရဲ့တဦးတည်းသောသားဖြစ်သူ အသက်သုံးဆယ်အရွယ်မှာကွယ်လွန်သွားတာကိုမြင်တော့ ဖေဖေနဲ့မေမေကို ဖိုးဖိုးကနားချသည်။သားသမီးတယောက်တည်းမွေးထားခြင်းဖြင့် မိဘများအရွယ်လွန်ချိန်ကျမှ သားသမီးဆုံးပါးသွားခဲ့လျင် မိမိမျိုးဆက်မကျန်နိုင်ကြောင်း မိဘများကအရင်ကွယ်လွန်ခဲ့လျင်လည်း လောကအလယ်တွင် ကျန်ခဲ့မည့်သားသမီးအနေဖြင့် အရင်းဆုံးဆွေမျိုးဟူသည်မှာ တဝမ်းကွဲသာဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကိစ္စကြီးငယ်ပေါ်ပေါက်လာပါက မောင်နှမအရင်းအခြာကသာ ကျောချင်းကပ် ရင်ချင်းအပ်လေ့ရှိကြောင်း စသည်ဖြင့်နားချသောကြောင့် ပိုးအိလွင်ကိုထပ်မွေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ဖိုးဖိုးကလည်း မြေးအငယ်ဆုံးလေးကိုတုန်နေအောင်ချစ်သလို သူမဆန္ဒမှန်သမျှအကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးသောဖိုးဖိုးကိုသူမကလည်း အလွန်ချစ်ခဲ့သည်။သူမကိုအလွန်ချစ်သောဖိုးဖိုး သူမကလည်းအလွန်ချစ်သောဖိုးဖိုးကွယ်လွန်တော့ သူမစာမေးပွဲဆက်မဖြေနိုင်တော့။

ထိုကြောင့် ဆယ်တန်းကိုပြန်တက်နေရခြင်းဖြစ်သည်။Car showroom နှင့်သွင်းကုတ်ထုတ်ကုန်လုပ်ငန်းရှင်ဖခင်နှင့် စိန်ရွှေရတနာဆိုင်ဖွင့်ထားသောမိခင်တို့၏ကြွယ်ဝမှုများကြောင့် အပူအပင်မရှိ ဘော်ဒါတက်နိုင်သော်လည်း အိမ်နှင့်မခွဲနိုင်သောသူမက သူငယ်ချင်းများနှင့်စုပြီး ဝိုင်းကျူရှင်သာတက်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းကစာတော်ခဲ့သောသူမကို မိဘတွေကလည်းယုံကြည်သည်။သူမဆန္ဒအတိုင်းသာဖြစ်စေသည်။တနေ့လျင် အနည်းဆုံး သုံးဝိုင်းခန့်လှည့်တက်နေရသည်။သူမအိမ်မှာတော့ အင်္ဂ ါ သောကြာ နှစ်ရက်သင်သည်။ကျူရှင်အကြိုအပို့အတွက် နှင်းအိလွင်က လုပ်ပေးသော်လည်း စီးပွားရေးဘွဲ့ရသူတဦးအနေဖြင့် မိဘကိုလည်းကူရင်း လုပ်ငန်းလည်းလေ့လာနေရသဖြင့် အချိန်လုရသည်။သူစိမ်းအမျိုးသားယာဉ်မောင်းနှင့်လည်း စိတ်မချသဖြင့် ဖေဖေ့ညီကိုခေါ်ကာ တာဝန်ပေးထားလိုက်သည်။မူလကတည်းကခေါ်ထားသော်လည်း အိမ်ထောင်ကွဲပြီးစိတ်လေနေသောကြောင့် ရုတ်တရက်မလာခဲ့။အိမ်ထောင်ကွဲသည်ဆိုရာမှာလည်း လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးအပြစ်မကင်းကြ။ဇော်မြင့်က ကာမဆက်ဆံရာမှာကြမ်းတမ်းသည်။တည့်တည့်ပြောရလျင် အလိုးကြမ်းသည်။လူကြီးတွေပေးစားသော ဇင်မာအောင်နဲ့လက်ထပ်ပြီး မင်္ဂလာဦးညမှာ အိပ်ခန်းထဲရောက်ကြတော့ အလိုးခံရတော့မည်ဆိုတာသိနေသောဇင်မာအောင်မှာ ရှက်လည်းရှက် ကြောက်လည်းကြောက်မို့ ခမ်းနားစွာပြင်ထားသောမင်္ဂလာကုတင်ကြီးပေါ်ကိုမသွားရဲပဲ အိပ်ခန်းအလယ်ကောင်မှာ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီးရပ်နေသောဇင်မာအောင်ရှေ့မှာ သူ့ကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်တွေအကုန်ချွတ်လိုက်တော့ “အို” ကနဲရွေတ်ပြီးမျက်နှာကိုလက်ဝါးလေးနှင့်အုပ်ထားသော သတို့သမီးအသစ်စက်စက်လေးကို စွေ့ကနဲပွေ့ကာအိပ်ရာပေါ်တင်လိုက်ပြီး တအိုအိုတအင်အင်ဖြစ်နေသောဇင်မာအောင့်ကိုယ်ပေါ်မှအဝတ်တွေကိုအကုန်ချွတ်ကာ ကာမစိတ်တွေထကြွလာအောင် နည်းမျိုးစုံဖြင့်နှိုးဆွကာ စောက်ဖုတ်ကိုမလိုးပဲ ဖင်ကိုလိုးရန်ပြင်သည်။ထင်မှတ်မထားသောအဖြစ်ကြောင့် မျက်လုံးပြူးမျက်ဆံပြူးလေးဖြင့်တောင်းပန်နေသောဇင်မာအောင်ကိုကြည့်ရင်း ပိုပြီးလိုးချင်လာသောကြောင့် သူမငြင်းဆန်တောင်းပန်နေသည့်ကြားမှ ဖင်ကိုမရမကလိုးသည်။ မင်္ဂလာပွဲအတွက်စီစဉ်ကြစဉ်ကတည်းက ဇင်မာအောင်ကိုမြင်တိုင်း ယူပြီးရင်တော့ဖင်ကိုအရင်လိုးပစ်မယ် ဟု စိတ်ထဲက တေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ပါကင် အဖွင့်ခံရသည့် နေ့လေးကို မမေ့နိုင်တဲ့ မေဦးနဲ့ နှင်းနွယ်

2024-05-19

မနက်ဖြန် သင်္ကြန်ကျတော့မည် ။ မေဦးတို့နေတဲ့ ရပ်ကွက်လေးက ချောင်ကျတော့ သိပ်မစည်ကားလှ ။ မြို့ထဲမှာတော့ သင်္ကြန်မဏ္ဍပ်တွေ အများကြီးနဲ့ အရမ်းစည်သည် ။ ခါတိုင်းနှစ် သင်္ကြန်တွေ မြို့ထဲ မလည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုနှစ်တွင်တော့ အဖေ့သူငယ်ချင်းက သူတို့အဖွဲ့တွေ မြို့ထဲ ကားနှင့်လည်သည့်အခါ မေဦးကို လာခေါ်မည်ဟု ပြောထား၏။ မေဦးက တစ်ယောက်ထဲ မလိုက်ရဲသဖြင့် ရပ်ကွက်ထဲက မေဦး သူငယ်ချင်း နှင်းယုနွယ် ကိုခေါ်ထားသဖြင့် အဖော်တော့ပါသေးသည် ။ သင်္ကြန်လည်တာ ခွင့်ပြုပေးဖို့ မေဦး ရည်းစားကို အတော်ပင် ပူဆာရသည်။

” ကိုကိုကတော့ မေဦးကို မလိုက်စေချင်ဘူး စိတ်လဲမချဘူးကွာ ”

ဟု ကိုကိုက ခွင့်မပြုချင်။

” ကိုကိုကလည်းကွာ မေဦး သူငယ်ချင်း နှင်းယုနွယ်လည်း ပါတာဘဲ ယ။ ဘာစိတ်မချစရာရှိလဲ။ ပြီးတော့ မေဦးတို့ အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်း ကားနဲ့လည်မှာကို ဘာစိတ်မချစရာရှိလို့လဲ “

” ဘယ်စိတ်ချမလဲ မေဦးရာ ”

ကိုကို လိုက်မသွားစေချင်မှန်းတော့ သိသည် ။

” တစ်ရက်ထဲပါ ကိုကိုရယ်။ နောက်နေ့တွေ ကိုကိုနဲ့ လည်မယ်လေ နော် နော်လို့ “

၅ ချီမြောက်မှာ ဖက်ဖက်ကို မောသွားတာပဲ ရှင်ရယ်...

2024-05-18

မနက်ဖြန် ဝ၈:၀ဝ နာရီ မှာ ဘော့စ်နဲ့တွေ့ရမယ်…စောစောရောက်အောင်လာခဲ့ …လှလှပပ လေးလည်း ပြင်လာခဲ့နော်…ကျမကို သေသေချာချာ မှာနေပါတော့တယ်… မနက်ဖြန် မှာသူဌေးနဲ့ ဘယ်လိုကြုံတွေ့ ရအုံးမယ် မသိ..ရင်တွေခုန်လိုက်တာနော်…. ဘရားသားကုမ္ပဏီ … သူဌေးနဲ့တွေ့ဘို့ မနက်ဝ၈၀ဝနာရီ ချိန်းထားတာ ဆိုတော့ စောစောလေး ကုမ္ပဏီ ကိုရောက်အောင်လာခဲ့ပါတယ်..

တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ… မနေ့က ပုလွေရှင် အကိုကြီးနဲ့ လှေခါးထိပ်မှာ တွေ့တော့ ကျမကို သူ့ရုံးခန်းထဲ ခေါ်သွားပါတယ်…ကျမ မလိုက်ချင်ပေမဲ့….မလွန်ဆန်နိုင်သေးဘူးလေ…ကျမ အလုပ်ခန့်စာက မရသေးဘူး..သူဌေးနဲ့ကလည်းမတွေ့ရသေးဘူးဆိုတော့…သူတို့ကိုဘဲအားကိုးရအုံးမှာ.. ဒါကြောင့်သူခေါ်ရာနောက်လိုက်သွားခဲ့ရပါတယ်…အခမ်းထဲလဲရောက်ရော..ဟင်း..စပြီလေ.. မနေ့က ညီမလေး မှုတ်ပေးတာ သိပ်ကောင်းတာဘဲ..အခုတစ်ခါလောက် မှုတ်ပေးစမ်းပါ.. ရှင်… ကျမ သူဌေးနဲ့တွေ့ရအုံးမယ်လေ.. သူဌေးက မလာသေးပါဘူး ….

ဒို့နှစ်ယောက်ထောက်ခံထားရင် မင်းကိုအလုပ်ခန့် မှာသေချာပါတယ်…ဒို့နှစ်ယောက်က သူဌေးရဲ့ လူယုံတွေလေ… ကျမ မှာငြင်းနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပြီ.. သူ့ဘောင်းဘီဇစ်ကိုချွတ်ပေးလိုက်တော့ ကျမ မှုတ်ပေးရန် မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပြီ… သွေးပူလေ့ကျင့်တယ်လို့ဘဲ..စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထင်ထားလိုက်ပါတော့တယ်… ကျမ စေတနာထားပြီး ကောင်းကောင်းလေး စုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်..လီးဒစ်လေးကို လျှာဖျားလေးနဲ့ ထိုးပေးတာတို့.. လီးထိပ် အကွဲကြောင်းလေးကို လျှာဖျားလေးနဲ့ ကလိပေးတာတို့ လုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်….သူ့ရဲ့အသက်ရှုသံတွေမြန်လာတယ်.. လီးကြီးလဲ မာတောင်လာတော့တာပေါ့…ကျမ သူ့ရဲ့ လီးထိပ်ကို ခပ်တင်းတင်းလေး နှုတ်ခမ်းနဲ့ ဖိစုပ် ထားလိုက်ပြီး လက်က ဂွင်း တိုက် ပေးလိုက်တော့…

မေတ္တာတရားကို ကုတင်ပေါ်မှာ ရှာဖွေကြမည်

2024-05-18

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

” ခင်မြ ငါခေါ်နေတာ မကြားဘူးလား ဒီမိန်းမ ”

” ဘာတုန်း ကျုပ်မအားဘူး… ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ် “

ဟု တဲအိမ်လေးအတွင်းမှ မခင်မြသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုမောင်လှ အရက်သမားအား ပြောလိုက်လေသည်။

” ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးဦး အရက်သွားသောက်မလို့ ”

” တနေ့ တနေ့ ဒီအရေပဲမြိုနေ အိမ်အတွက် ဘာမှကူဖော်လောင်ဖက် မရဘူး ”

” ဟာ စကားများလိုက်တာ “

ဟုဆိုကာ သူမအား ရိုက်လိုက်လေသည်။

” အဖေ မလုပ်ပါနဲ့ အမေ့ကို “

ဟုပြောကာ အပြင်မှ ပြန်လာသော သားလေး ထွန်းခင်က သူ့အဖေအား တားလိုက်လေသည်။

နားခွင့်လေးတော့ ပေးပါဦး အစ်ကိုရယ်

2024-05-18

သူမနာမည် မိုးစု။ ကျောင်းပြီးတော့ ချစ်သူနဲ့ လက်ထပ်ဖြစ်သည်။ ယောင်နောက် ဆံထုံးပါဆိုသည့် ထုံးစံအတိုင်း သူမ ချစ်သူနောက် အတူလိုက်နေသည်။ သူမက အလုပ်လုပ်ချင်သော်လည်း ချစ်သူက ခွင့်မပြုသဖြင့် အိမ်တွင် ကျန်ရစ်သည်။ အိမ်တွင်တော့ ယောက္ခမနဲ့အတူနေရသည်။ ယောက္ခမက ပင်စင်အငြိမ်းစားတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ကုလားထိုင်တွင်ထိုင်ကာ စာဖတ်နေသည်က များသည်။ ယောက်ျားကတော့ မနက် ရ နာရီ ထိုးသည်နှင့် အလုပ်ကို ဆိုင်ကယ်နှင့်သွားသည်။ ဆိုင်ကယ်ကို လမ်းတွင်အပ်၍ လိုင်းကားတဆင့်ပြန်စီးရသည်။ အလုပ်ရောက်ဖို့ပင် ၂ နာရီလောက်ကြာသည်။ ထိုအခါ အလုပ်က ပြန်လာလျင်လည်း နှစ်ဆင့်ဖြစ်နေသည်မို့ ည ရ နာရီလောက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်သည်က များသည်။ ယောက်ျားအလုပ်က တခါခါ နယ်ဆင်းရသေးသည်။ “အဖေ့ကို အရက်သွားဝယ်ပေးဦး” “အို မလုပ်ပါနဲ့ အဖေက အသက်ကြီးနေပြီလေနော် မသောက်နဲ့နော်” “ငါက သွားဝယ်ဆို သွားဝယ်ပေါ့” “အို အဖေက အသက်ကြီးနေပြီ” “နင်က ငါ့ကို အသက်ကြီးနေပြီထင်တယ်ပေါ့” ဆိုကာ ယောက္ခမကြီးက မိုးစုကို ဖက်လေသည်။

မိုးစုက ရုန်းသည်။ “မလုပ်ပါနဲ့ သူများမြင်ရင် မကောင်းဘူး” “သူများ မမြင်ရင်ကောင်းတယ်ပေါ့” “မဟုတ် မဟုတ်ပါဘူး” “သူများမမြင်အောင် ငါအသက်မကြီးကြောင်း ပြရသေးတာပေါ့” ပြောလည်းပြော ယောက္ခမကြီးက မိုးစုကို ဖက်၍ ကြမ်းပြင်ပေါ် အိပ်ချသည်။ မိုးစုက ရုန်းသော်လည်း မနိုင်။ မိုးစုနို့ကို အတင်းကိုင်သည်။ “မလုပ်ပါနဲ့ရှင် မကောင်းပါဘူး” “အခု မကောင်းသေးပေမယ့် ခဏနေကောင်းစေရမယ်” မိုးစုမှာ ယောက္ခမကို ခန္ဓာကိုယ်အားဖြင့်လည်း မနိုင်။ စကားအားဖြင့်လည်း မနိုင်ဖြစ်နေသည်။ ယောက္ခမက ပြောလည်းပြော အင်္ကျီကိုလည်း ပင့်သည်။ “နင် ငါ့သားနဲ့ မရခင် လိုးကြသေးလား” “အို” ယောက္ခမ အမေးကြောင့် မိုးစုတော်တော်ရှက်သွားသည်။ “ကြည့်ရတာ နင်ကောင်းကောင်း အလိုးမခံဖူးသေးဘူးနဲ့တူတယ်” ပြောလည်းပြော ယောက္ခမကြီးက သူမနို့ကို အတင်းစို့လေသည်။ နို့ကို တလုံးပြီး တလုံးစို့သည်။ ထို့နောက် သူမကို အတင်းတွန်းကာ မှောက်ခိုင်းသည်။ သူမ မှောက်သွားတော့ ထမိန်ကို အတင်းချွတ်သည်။ ထမိန်ကျွတ်တော့ ဆပ်စမိန်နာကို ချွတ်သည်။ ထို့နောက် ဖင်လုံးကြားကနေ စောက်ဖုတ်ကို လျက်သည်။ မိုးစုမှာ အော်လည်းမအော်ရဲ။ ကြောက်လည်းကြောက် ဖြစ်နေသည်။

”အင့်…. အမလေး…. အား…. နာတယ်… ဦးလေးရဲ့…။ သေပါပြီ….။ ပြန်ထုတ်ပေးပါ ဦးရယ်။ ”

2024-05-18

(အိပ်မက်သခင်မှ ဖတ်၍ကောင်းအောင် ပြင်ဆင်ရိုက်တင်သည်။)

💕အခန်း (၁)💕

ရန်ကုန်မြို့ မောင်ထော်လေးလမ်းရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခု၏ ဧည့်ခန်းအတွင်းတွင် လူနှစ်ယောက် တီးတိုးစကားပြောနေကြသည်။ တစ်ယောက်က အရပ်အနည်းငယ်ပုသော လူရည်သန့် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပထမလူထက် အသက်အနည်းငယ်ကြီးပုံရပြီး လူကောင်ထွားထွား၊ အသားညိုညို မြင့်မြင့်နှင့် ဖြစ်သည်။

”အစ်ကိုညိုကလည်း ဒါလေးတောင် ဖြစ်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးလား။”

လူထွားကြီးက အရပ်ပုပုလူကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ပြောသည်။

”ဇော်ကြီးကလဲကွာ… ငါလည်း တစ်နေကုန်ထွက်ပြီး လိုက်ရှာနေတာပဲ အခုဟာက စီမံချက်ရှိလို့တဲ့ကွ”

”ဟူး”

ဇော်ကြီး ဆိုသော လူထွားကြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

”ဇော်ကြီးကလဲကွာ…. စိတ်မပျက်ပါနဲ့ … နောက်တစ်ခေါက်တော့ ရမှာပါကွာ…။ အရင် အခေါက်တွေကလည်း ငါရအောင် ရှာပေးခဲ့တာဘဲဟာ…”

ကိုညိုဆိုသောလူက လေပြေထိုး၍ ဇော်ကြီးကိုဖျောင်းဖျသည်။ ဇော်ကြီးက ကုလားထိုင်နောက်မှီပေါ် လှန်၍တင်ထားသော သူ့ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်သည်။ ဒီကိစ္စမျိုးနှင့် ပတ်သက်လာလျင် ဇော်ကြီးကို ဖျောင်းဖြ၍ရမည် မဟုတ်မှန်း ကိုညို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပဲခူးတိုင်း ညောင်လေးပင်မြို့နယ်အတွင်းရှိ ကြာအင်းကြီးရွာမှာနေသော လူများဖြစ်ကြသည်။

အငယ်လေးကို ချော့ပြီး တီးမယ်

2024-05-17

“ ဘာမှန်းလဲမသိဘူး…” လက်ထဲက စာရွက်ပိုင်းလေးကို ခေါက်လိုက်ရာက ဘေးဘီကိုကြည့်လိုက်တော့ စောစောက စာလာပေးသော (၁၉) နှစ် (၂၀)နှစ်လောက်အရွယ် ကောင်လေးကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ဒီနေ့သင်တန်းပိတ်ရက်ဖြစ်လို့ ရေမိုးချိုးအဝတ်အစားလဲကာ ခါတိုင်း သင်တန်းပိတ်ရက်များကလို သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သီတာ့ဆီ သွားဖို့ မနက်စာကို စောစောလေးစားပြီး ထွက်၍အလာမှာ ဒီစာတိုလေးကို လမ်းထိပ်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ရရှိလိုက်ရတာဖြစ်သည်။ ဒါဆို သီတာ့ဆီ ငါနောက်ကျမှ ရောက်သွားရင်…အို ခုမှပဲ သတိရ တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ် သင်တန်းပိတ်ရက်တုန်းက သီတာ့ဆီ အလည်သွားရင်း သီတာ ပြောလိုက်သည်။ ဒီနေ့ သူ့အိမ်ကတွေနဲ့ ရန်ကုန်ဘုရားဖူး လိုက်သွားဖြစ်မှာဆိုတော့ သူ အိမ်မှာမရှိတဲ့အကြောင်းကို ကျမ ခုမှသတိရလိုက်သည်။ သင်တန်းပိတ်ရက်တိုင်း သီတာတို့အိမ် သွားလည်နေကျဖြစ်တာမို့ သီတာ သူ့အိမ်ကတွေနဲ့ ရန်ကုန်ဘုရားဖူးလိုက်သွားဖြစ် ကြောင်း ပြောလိုက်သည်ကို မေ့သွားခဲ့ရတာပဲဖြစ်ပါသည်။

“ အင်း…တော်သေးတာပေါ့…ဒါဆို ဟိုတစ်ယောက်မှာတဲ့ အောင်ခင်တို့အိမ်ကိုပဲ သွားတော့မယ်….” ကျမလည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ရပါတော့တယ်။ မင်းမင်း ဆိုတာက ကျမရဲ့ရည်းစား ကျော်မင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျမတို့က အခုအင်္ဂလိပ်စကားပြောသင်တန်းကို အတူတက်နေတဲ့ တစ်တန်းထဲသားတွေပါ။ သူတစ်ခါမှ ကျမကို ဒီလိုမမှာဘူးလို့ ကျမစိတ်ထဲမှာလည်း စဉ်းစားရကြပ်သွားပါ တယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ကျမဟာ ခပ်သွက်သွက်လေး လှမ်းလိုက်မိပါတယ်။ အောင်ခင်တို့ လမ်းထောင့်ကို မရောက်တရောက်မှာတော့ ကျမနောက်ကနေ ကျမ ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တက်သွားတဲ့ စက်ဘီးတစ်စီးဟာ ကျမရဲ့ရှေ့နားမှာပဲ ရပ်လိုက်တာကြောင့် ကျမ က လှမ်းကြည့်လိုက်မိပါတယ်။ စက်ဘီးနင်းလာတဲ့သူက အောင်ခင်ဖြစ်ပြီး နောက်ကထိုင်လိုက်တဲ့သူကတော့ ကျော်သန်းဖြစ် ပါတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး သင်တန်းအတူတက်နေကြတဲ့ တစ်တန်းထဲသား သူငယ်ချင်းတွေပါ။ ကျမရဲ့ရှေ့နားကို ဖြတ်ကျော် ပြီး အရောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စက်ဘီးပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး အောင်ခင်က… “ ဟင်…ဆွေဆွေ ဘယ်လဲ….” “ အင်…” ကျမ အောင်ခင်ကို မျက်လုံးပြူးပြီးကြည့်လိုက်မိပါတယ်။ ကျမက လျှောက်လက်စ ဆက်ပြီးလျှောက်လာတာမို့ သူတို့ နားအရောက်မှာပဲ စောစောက စာရွက်လေးကို ထုတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ “ ဟာ…ငါ့ အိမ်ရောက်နေတယ်ဆိုပါလား….ဒီကောင် ဘာပြဿနာတွေများတက်နေလို့ပါလိမ့်….” မျက်စိပျက် မျက်နှာပျက်ကာ ပြောလိုက်သော အောင်ခင်ရဲ့စကားကြောင့် ကျမလည်း စိတ်ထဲမှာ ပူသွားရပါတယ်။