Posts

” ဟဲ့..စောက်ပတ်ကြီးပြဲ…ပလုပ်တုပ် လီးက အကြီးကြီးပဲတော့..အဲ..ခိခိ “ ရှေ့ကဈေးဝယ်နေတဲ့ လူကြီး ထွက်သွားတော့ အနားရောက်နေတဲ့ ခင်ခင်ဆိုတဲ့ တစ်ခုလပ် ကောင်မလေးက ခါးတို့လိုက်တာနဲ့ မချိုရီရဲ့ ပါးစပ်က ထုံးစံအတိုင်းပဲ ယောင်ပြီးအော်ရင်း ခါးတွန့်လိုက်မိသည်။ အော်လိုက်မိပြီးမှ အဲဒီလူကြီး ကြားသွားမလားလို့ တွေးမိပြီး ပါးစပ်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ အချိန်မီ အုပ်လိုက်ပေမယ့် နောက်ကျသွားလေသည်။ စပ်ဖြီးဖြီးကြီးနဲ့ အဲလူကြီးက တစ်ချက်လှည့်ပြီး ကြည့်တော့ ခင်ခင့်ပေါင်တွင်းကြောကို ဆွဲနှိုက်လိမ်ရင်း အရှက်ပြေ မျက်နှာလွှဲလိုက်ရပေမယ့် တစ်ခစ်ခစ်နဲ့ အရှက်က မပြေနိုင်ဘူး။ ပျံကျဈေးသည်ဆိုတော့ သိပ်အကြာကြီးလည်း ရှက်မနေအားတော့ပါဘူး ရုန်းနေတဲ့ ခင်ခင်နဲ့ ကြိတ်ကြိတ်တိုး ယွပိုး ထိုးနေကြရင်း ပွစိပွစိ လုပ်နေမိကြတာနဲ့ ရှက်ဖို့မေ့သွားလေသည်။

အဲလူကြီးကလည်း အဲလူကြီးပဲ.. ဈေးဝယ်သလို ဈေးမေးသလိုနဲ့ မချိုရီရဲ့ မပေါ်တစ်ပေါ် နို့လုံးကြီးတွေကို ထိုင်ကြည့် နေလိုက်တာများ သူ့ကိုယ်သူ အောက်စ ဖုံးဖို့တောင် သတိမထားနိုင်တော့ဘူး.ခ်ခ်.. လီးကြီးပေါ်နေတာမှ ငိုက်စိုက်တွဲလောင်းကြီး.. ဟီးဟီး။ သိပ်အကြီးကြီး မဟုတ်လှပေမယ့် အိမ်က အဖိုးကြီးထက်တော့ နည်းနည်း ပိုထွားနေသလားလို့ မချိုရီပြူးပြဲပြီး ဟိုအသီးဒီရွှေ့ ဒီအရွက် ဟိုရွှေ့လုပ်ရင်းနဲ့ သေသေချာချာ လေ့လာနေတုန်း စက်ချုပ်ဆိုင်က ခင်ခင်ကလည်း ရိုးတိုးရိပ်တိတ်မြင်လို့ လာကြည့်တာကိုတောင် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ ကိုယ်ကလည်း ထူးထူးခြားခြား မနက်က အဖိုးကြီး လင်းဆွဲတစ်ချီ အဆွဲခံလိုက်ရတာမို့ ဈေးဖွင့်အမီဆိုပြီး နို့ဗလာကြီးပေါ် စပို့ရှပ်လေး ကောက်စွပ်ပြီး ထွက်လာခဲ့ရတာဆိုမှတော့ နို့ကြီးတွေ ပြူးထွက်နေမယ်ဆိုတာ သိတော့သိလေသည်။ သူက ကိုယ့်နို့ခိုးကြည့်.. ကိုယ်က သူ့လီးခိုးကြည့်နဲ့ သူ့လီးတန်ကြီးက လှုပ်တုပ်လှုပ်တုပ် ဖြစ်လာတုန်း ခင်ခင်က ဝင်ထိုင်တော့ ဟိုလူကြီး ပိုက်ဆံတွေ အယောင်ယောင် အမှားမှားပေးပြီး ထ,သွားရော။

’မရဘူး မေမေကမနက်ဆိုအစောနိုးဒါ’ ‘အင်းပါ’ ‘အ့ဆို အိပ်တော့မယ်နော်’ ‘အင်းကိုကို ကလောသွားတော့ တူတူသွားမယ်နော်’ ‘အင်းပါ အာဘွား းးးးးးးးမွ””””’

ဆိုပီး သူဇာပါးစပ်ကိုအနမ်းပေးကာ အိပ်ဖိုထွက်သွားခဲ့သည် ဒီလိုနက် နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် မနက်စာအတူစားချိန် သူဇာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပဲ နာနေသည့်အနေထားဖြင့် ပေါင်ကား၍ထွက်လာသည် ထမင်းဝိုင်းသို့ရောက်ချိန် အသင့်စောင့်နေသောစိုးမြင့်သည် သူ၏ခြေထောက်ဖြင့်သူဇာ အဖုတ်ကို ထိုးလိုက်သည် သူဇာမှာ မျက်စောင်းကို ချစ်ပြုံးပြုံး၍ထိုးပီး ရွေတ်နေသည် ဒီလိုနဲ့ စိုးမြင့်လည်းအိမ်ပြန်သွားခဲ့ပီး သူဇာလည်း သူမ၏လုပ်ငန်းခွင်ပြန်ရောက်လာသည် ‘မောနင်း အမ’ ‘မောနင်း မောင်လေး’ လာနုတ်ဆက်နေသော စည်သူဖြိုးကိုကြည့်ကာ ပြန်လည်နုတ်ဆက် လိုက်သည် နေ့ခင်းထမင်းစားချိန် စည်သူဖြိုးနက် အိမ်ပြန်လာကာ ထမင်းစားပီး ပြန်ထွက်သွားသည် ဒီလို ဖြင့် မေလ ၁၆ရက်ညနေတွင် သူဇာဆီစိုးမြင့်ဆီကဖုန်းဝင်လာကာ ‘ညမလေး ဒီညနေကလောသွားမာ လိုက်မလား’

‘ဟု ဘာအတွက်လည်းခဲအို’ ‘မနက်ဖန်ဆို မီတင်လေ’ ‘ေအာ ဟုသားပဲ’ ‘အဆင်ပြေရင်လာခဲ့မယ်လေ ပီးတော့ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်’ ‘ခဲအိုက အဆင်ပြေနေပီ’ ‘အင်းပါ’ ဒီလိုဖြင့်စိုးမြင့်အဆင်ပြေရုံလေးပြောပီးဖုန်းချတာနက် အိမ်သိုရုတ်တရက်ပြန်လာပီး ကလောကိုထွက်လာခဲ့သည် ကလောရောက်ချိန် ခဲအိုစိုးမြင့်ဆီ ‘ကိုကို ဘယ်မလဲ မိန်းမခုကလောရောက်နေပီ’ ‘ဟမ် ကလောမှာအဆင်မပြေဘူးမိန်းမ အောင်ပန်းပြန်ထွက်လာခဲ့’ စိုးးမြင့်ထံက အကြောင်းပြန်လာတော့ အောင်ပန်းပြန်လည့်ကာ စိုးမြင့်ရှိရာရောက်လာသည် စိုးမြင့်နဲ့တွေ့ချိန် စိုးမြင့်ခေါ်ရာ ဟိုတယ်တစ်ခုသို့လိုက်ပါလာခဲ့သည်’

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

သူမတို့ ညီအစ်မ သုံးယောက်ရှိသည်။ မိဘဆုံးသွားတော့ ညီအစ်မသုံးယောက် အတူတူနေကြသည်။ ပထမ အလတ်တစ်ယောက်ဖြစ်သူ ခင်မူ အိမ်ထောင်ကျသည်။ အိမ်ဝိုင်းက နည်းနည်းကျယ်သဖြင့် ထိုအိမ်ဝိုင်းထဲတွင်ပင် အိမ်တစ်လုံးဆောက်သည်။ နောက် အကြီးဆုံး ခင်ဦး အိမ်ထောင်ဆက်ကျသည်။ သူမက အိမ်ခွဲမည်လုပ်သော်လည်း ခင်စီကို စိတ်မချသေးသဖြင့် အိမ်မခွဲသေး။ အစ်မတို့နှင့် သူမက ကိုးနှစ်ကွာသဖြင့် ခင်စီက အခုမှ ကိုးတန်းကျောင်းတက်နေဆဲဖြစ်ရာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့၍ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ခင်ဦးယောက်ျားကို အိမ်ပေါ် ခေါ်တင်ထားသည်။

ခင်ဦးယောကျာ်းက ဖိုးဆိုးဟုခေါ်ပြီး ခင်မူယောက်ျားက သန်းနိုင်ဟုခေါ်သည်။ အားလုံး တောင်ယာလုပ်ကြသူ ဖြစ်သဖြင့် အမြဲခြံသွားလေ့ရှိကြသည်။ ယောက်ျားများက မနက်ခင်းစောစော ထဆင်းပြီး မိန်းမများက နေ့လည်ပိုင်း ဆက်ဆင်းသည်။ ညနေပိုင်းတွင် မိန်းမပြန်လာတော့ ယောက်ျားက ယာထဲသွားသည်။ အလုပ်ကြမ်းကို နေအေးချိန်လုပ်ပြီး သိမ်းဆည်းသည့် အလုပ်ကို မိန်းကလေးများက လုပ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခင်စီကျောင်းပိတ်သည့်ရက်ဆိုလျှင် နေ့ခင်းဘက် ခင်စီနှင့် ခင်ဦးယောက်ျား ဖိုးဆိုးတို့သာ အိမ်ထဲ ကျန်ကျန်ရစ်သည်။

ဘုန်းကြီးဘဝ နဲ့ ကျုပ် စိတ်တော်တော် ပြန်ငြိမ်သွားတယ်။ ခု ဘုန်းကြီး လူထွက်ပြီး သန်းမြ နဲ့ ပြန်နေတော့ အရင် အတိုင်းပါဘဲ၊ သန်းမြလဲ ကျုပ်နား ကပ်ကို မကပ်တော့၊ ည အိပ်ချိန်တောင် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခပ်ခွာခွာ။ ကြည့်ရတာ သန်းမြ ဒီကိစ္စ အရင်လို စိတ်ဝင်စားပုံ မရတော့သလိုဘဲ၊ ကျုပ်ကလဲ နေသားနဲနဲကျနေပြီဆိုတော့ အရင်ကလိုတောင်းမနေတော့၊ ဒီတော့ သန်းမြနဲ့ ကျုပ်လဲ လင်မယား ဆိုပေမဲ့ လင်မယား အရာမမြောက်တောင် အတော်ကြာပေါ့။

ကျုပ် ဘုန်းကြီး လူထွက်ရတာလဲ လယ်လုပ်ငန်း ပြန်စချိန်ရောက်လို့ ဆိုရမယ်။ ဒီတော့ ကျုပ်လဲ လယ်ထဲ နေ့တိုင်းသွား၊ ထုံးစံအတိုင်း လုပ်စရာ ရှိတာ ကြိုလုပ်ပေါ့။ ကောက်စိုက်ချိန်တော့ မကျသေးပါဘူး။ ခုမှ လယ်ကွင်း ရေတင်ခါစ၊ တချို့ကွင်းတွေဆို ရေတောင် မတင်သေးဘူး။ ဒီတော့ ကျုပ်လဲ တစ်နွေလုံးပြစ်ထားတဲ့ ကျုပ်တဲလေး ပြင်သင့်တာပြင် ကန်သင်းရိုးလေး ဖို့တန်ဖို့ ပေါ့၊ လယ်ထဲဘဲ တနေ့နေ့ အချိန်သွားဖြုန်းနေလိုက်တယ်။ အိမ်မှာနေလဲ ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။

သား ထပီလား ဒီမှာ ထမင်းကြော်ထားတယ်နော် “ဟုတ်ကဲ့ပါမေမေ” အမေ့အား စကားပြန်ပီးနောက် စိုးကျော် လက်ဆေးကန်တွင် မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ထမင်းကြော်စားနေတုန်း ကော်ဖီပန်းကန်ကိုင်၍ အမေရောက်လာကာ ဘေးနားဝင်ထိုင်ရင်း… “ငါ့သားရယ် အမေ့အသက် ၅၀နီးပါပီ သားရယ် ငါ့သားသာ လိမ်လိမ်မာမာ အေးအေးဆေးဆေးနေသွား ဘာမှမလုပ်ပဲ အမေတို့သားအမိ ဒီတိုင်းထိုင်စားလို့ရပါတယ် မဆိုးပါနဲ့တော့ကွယ်” “မေမေရယ် သားမဆိုးတော့ပါဖူးဗျာ ဒီလောက် ဖြစ်ခဲ့ပီးမှ သားဆက်မိုက်နေရင် သားပဲ ပျက်စီးမှာပေါ့ သားနားလည်ပါပီ မေမေ” “ကဲပါ သားလေး သိရင် အမေ မပြောတော့ပါဘူးကွယ် ငါ့သား အလုပ်နောက်ကျနေဦးမယ် စား စား” “အော် သားရေ ညကျ အမေတို့ ဧည့်ခံပွဲ တခုသွားရမယ်နော် ညစာစားပွဲပါကွယ် မွေးနေပွဲပါ အမေ့သူငယ်ချင်း သားလိုက်ခဲ့ရမယ်နော်” “ဟုတ် လိုက်ခဲ့ပါ့မယ် မေမေ” စားသောက် ပြီးစီးသည့်နောက်။

စိုးကျော် တယောက် ကျောက်ဝိုင်းသို့ ဆိုင်ကယ်ဖြင့် ထွက်ခဲ့လေသည်။ ရတနာကျောက်စိမ်း ကုန်သည်ပွဲစားကြီးဦးကျော်ဝင်းနှင့် ဒီဇိုင်နာ ဒေါ်နန်းစောထွေးတို့၏ တဦးတည်းသောသား မောင်စိုးကျော်ကား ဆယ်တန်းထိ လိမ္မာယာဉ်ကျေးသောသူ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ဆယ်တန်းနှစ်ရောက်ပီး အဖေဆုံးတော့ စိုးကျော်တော်တော် ဝမ်းနည်းခဲ့ရလေသည်။ ထိုစိတ်ကြောင့်ပင် ဆယ်တန်း ရိုးရိုးသာ အောင်ခဲ့ပီး ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံတက္ကသိုလ် တက်ခဲ့လေသည်။ တက္ကသိုလ်ရောက်သော် အပေါင်းအသင်းမှား၍ အတတ်ပေါင်းစုံ တတ်မြောက်ခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံး မူးယစ်ဆေးပါ စွဲခဲ့လေသည်။ ပထမနှစ်ကိုသုံးနှစ်ဆက် ဖြေဆိုမှ အောင်မြင်လေသည်။ ဒုတိယနှစ်ရောက်ပြန်တော့ ကျပီးသည့်နောက် အမေက မူးယစ်ဆေးစွဲနေတာသိသွားပီး ဘယ်လိုမှ မနိုင်တော့၍ ဆေးရုံတက် ဆေးဖြတ်စေလေသည်။ ဆေးစွဲကာစဖြစ်၍၎င်း သူကိုယ်၌က အမေခံစားရတာ မကြည့်ရက်သဖြင့်၎င်း အမေ သူ့အပေါ်ထားသည့် မေတ္တာကို သိရှိနားလည်၍။

ခက်တယ်ကွာ…မင်း..လုပ်တာ ငါတော့ သေတောင်သေ လိုက်ချင်တော့တာဘဲ … အမ ရယ်..ဘယ်သူမှ သိတဲ့ ကိစ္စမှမဟုတ်တာ ..လာပါဗှာ..လိုးကြရအောင် … ( အို…လွှတ်..လွှတ် ..မင်း…မင်း..သိပ်ရဲတာဘဲ …) အာဝါး က တော်တော် သန်မာ သည် ..။မေသက် ကို အတင်းဝင်ဖက်ခါ အတွင်းခန်းကို ဆွဲခေါ်လေ သည် ..။ နီနီ ရွေးစရာ လမ်းက မရှိ ..။ ကိုကျော်သိန်းသိရင် မိုးမီးလောင်မည် ..။ သူ့ကို ပေးလိုးပြီး နုတ်ပိတ်ရတော့မှာဘဲ …။( ကဲ..ကဲ..တအား မလုပ်နဲ့ကွာ..ငါ့အသားတွေ အညိုအမဲ စွဲကုန်မယ် …မင်းလိုချင်တာ ယူသွား..ဟုတ်ပီလား …) အာဝါး သူ ဆင်တဲ့ အကွက်ထဲ ဝင်လာပြီ မို့ အရမ်း ဝမ်းသာ သွားလေ သည် ..။

သူ အပင်ပမ်းခံပြီး သင်္ဘောသား တွေဆီက ကိုကျော်သိန်း ရဲ့ သင်္ဘောလိပ်စာ ရအောင် လုပ်ရတာ တန်သွားပြီ ..။ ဒီလို ချောလှပြီး တောင့်တင်းတဲ့ မိန်းမ မျိုး သူ လိုးရဖို့ဆိုတာ က မလွယ်လှဘူး ..။ နီနီလဲ ကုတင်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်ပြီး ရင်လျားထားတဲ့ ထမိန်ကို အသာလေး မဟကာ .. ( လာ..လာ..လုပ် …) ဆိုပြီး ပေါင် ကို ကားပေးလိုက် သည် ..။အာဝါးကလဲ လူလည် ..။ ( ဒီလို ပန်းဆိုးတန်းကုန်းတံတားအောက် က ( တရှဲတမတ် ) ပြတဲ့ အပေါစား ဖါသည် လို မလုပ်နဲ့ လေ..အမ ထမိန်ကို အားလုံး ချွတ်လိုက်ပါဗျာ …) ( မင်း..သိပ် လည်တယ် …) နီနီ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ထမိန်ကို ကွင်းလုံးပုံ ချွတ်ချလိုက်လေ သည် ..။ မီးရောင် အောက်မှာ ဖြူဖွေးလှပတဲ့ နီနီ ရဲ့ ဝတ်လစ်စားလစ် ကိုယ် အလှကို အာဝါး တွေ့လိုက်ရသောအခါ ..သူ့ ပေါင်ကြားက ငပဲကြီး မှာ မတ်မတ်ကြီး တောင်လာ သည် ..။

ဆယ်တန်းမှ ကျောင်းသား ခြောက်ယောက်နှင့် အတူ သဇင်တစ်ယောက် ကားနှစ်စီးဖြင့် လူသူရှင်းရာကို သွားနေကြသည်။ တစ်စီးထဲတွင် သဇင်ပါသည်။ သဇင်မပါသော အစီးမှ ဘဲများက တင်းနေကြသည်။ သဇင်က သူတို့နှင့် အတန်းမတူ။ ကိုးတန်းက ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရက်ချိန်းခက်တတ်သည်။ ကျောင်းတက်ရ၊ ရက်ချိန်းပေးရသဖြင့် သဇင်တစ်ယောက်လည်း သိပ်တော့ မအား။ သည်လို အနေအထားတွင် ချိန်းလို့ရသည့် ရက်တွင် သဇင်က မိမိတို့ ကားနှင့် အတူပါမလာ။

“သူတို့ သဇင်ကို အလယ်မှာ ထည့်သွားတာကွာ၊ ခုလောက် သဇင့်လက်နှစ်ဖက်ကလည်း အားမှာ မဟုတ်၊ ပါးတွေလည်း ဟိုကောင်တွေ နမ်းလို့ ပူနေလောက်ပြီ” “ထားပါကွာ၊ ဟိုရောက်တော့လည်း မင်းစိတ်ကြိုက် ဖိုက်ရမှာပဲ” “အေးကွာ သဇင် ဟိုကောင်တို့ဟာကို စုပ်ပေးနေပြီလား မသိ” “ကားပေါ် မလုပ်လောက်ပါဘူးကွာ၊ ကားဒီလောက်ခုန်တာ၊ ထုပေးဖို့တော့ သေချာတယ်ကွ” မှန်ပါသည်။ တစ်ဖက်ကားတွင် သဇင်တစ်ယောက် ကျောင်းသားကြီးနှစ်ယောက်ကြားထိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အလုပ်ပေးထားသည်။ “နင်တို့ဟာတွေက အကြီးကြီးတွေပဲ” သဇင်က ကွင်းထုပေးရင်း ပြောသည်။

ကျနော်ခု ၁၇ရှိပြီ။ဆယ်တန်းပြန်ဖြေထားသည်။ စော်မချဖူးသေးပါ။ ဖာချဖို့ကျတော့ ပိုက်ဆံကမရှိ ရှိလည်းမချရဲ။ ထန်လည်းထန်သည်။မိထွေးစောက်ဖုတ်တော့ အနီးကပ်မြင်ဖူးသည်။ကလေး၂ယောက်မွေးထားတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက နီရဲလန်ပြဲ ကြွက်နားရွက်တွေပင်လိပ်နေပြီ။ဖင်ကြီးကတော့ကျန်သေးသည်။ဝလာလို့ပိုကိတ်လာသည်။အရမ်းကြီးတော့မဝသေး ပြည့်ရုံသာ။ နို့တွေကနည်းနည်းတော့တွဲနေပြီ။ အဖေနဲ့လိုးကြတိုင်းထချောင်းနေကြဆိုတော့ အကုန်သိနေပြီ။ အမေက ကျနော်၁၀နှစ်လောက်မှာ အဖေနှင့်ကွဲသည်။ ဖင်ဆော့တာအဖေမိပြီး ရိုက်ကြနှက်ကြတောင်ဖြစ်ကြသေးသည်။အဖေက မာနကြီးသည်။ဒေါသကြီးသည်။အမေကို ကွာရှင်းပြီးနှင်ချသည်။ ကျနော့်ကိုအဖွားအိမ်ပို့ ထားလိုက်သည်။အမေကတော့ဘယ်ရောက်လို့ရောက်မှန်းမသိရ။အမေ့ကိုတွေ့ချင်ပေမယ့်အဖေ့ဆီမှ အမေ့အကြောင်းပြောသံမကြားရ မေးလျှင်လည်း အရိုက်ခံရသည်။ထိုကြောင့်မမေးရဲ။ ်

ကြာကူလီဘဲကြီးလည်း ခြေထောက်ကျိုးပြီးမယားခိုးမှုနဲ့ထောင်ကျသည်။ အဖေလည်းရိုက်မှုနဲ့ထောင်ကျသည်။ ၆လကြာတော့ လွတ်ငြိမ်းနဲ့တိုးပြီးပြန်လွတ်လာသည်။နောက်၃နှစ် လောက်ကြာတော့ မိန်းမထပ်ယူသည်။ မိထွေးဆိုပေမယ့်ကျနော့်ကိုချစ်သည်။သူများမိထွေး တွေလိုမနှိပ်စက်။အဖေတို့က၃၀ကျော် လုပ်နိုင်တဲ့အရွယ်တစ်ခုလတ်တွေဆိုတော့ မင်္ဂလာဦးညမှာ ဘုလိုက်ကြတာမှ တဂျိန်းဂျိန်း။ ကျနော်အိပ်နေပြီထင်ပြီး ဘုနေကြတာ။ထရံသာခြားပေ မယ့် ဝါးကြမ်းခင်းဆိုတော့ တစ်ဆက်တည်းလေ။ ကျနော် ငလျင်လှုပ်သည် ထင်၍ကုန်းထသည်။

ပြီးမှအဖေတို့အခန်းထဲမှ တဘွတ်ဘွတ် တဘတ်ဘတ် ကြားတော့မှ အဖေနဲ့မိထွေးလိုးနေကြမှန်းသိရသည်။ ကျနော်လည်းလူပျိုဖြစ်ကာစအချိန်ဆိုတော့ ဆန်ကျင်ဘက်လိင်ကိုသိလိုသည်။ ညတိုင်း စောစောအိပ်ယာဝင်ပြီး အဖေတို့လိုးတာနဲ့ ထချောင်းတော့သည်။မိထွေးစောက်ဖုတ်ကိုမြင်တာများ ပြီးလိုးချင်စိတ်တဖွားဖွားပေါ ်လာသည်။ဂွင်းထုထုပစ်ရ သည်။အဖေမရှိတဲ့ညတွေဆိုမိထွေးကိုတက်ကြံချင် စိတ်ဖြစ်မိသည်။တစ်ည အဖေလည်းမရှိ နယ်ကိုခရီးထွက်နေချိန် အငယ်၂ယောက်လည်းအိပ်ချိန်။မအိပ်နိုင်ကြသေးတာက ကျနော်နဲ့မိထွေးသာ။မိထွေးကအခန်းထဲမှာ ထဘီလှန်ပြီးပွတ်နေသည်။

အဖေမရှိတာ၁ပတ်ရှိပြီလေ။သူလည်းဆာနေပြီ။ ကျနော်လည်း ထရံပေါက်ကနေချောင်းပြီးဂွင်းရိုက်နေရ သည်။ ကျနော်မျက်လုံးမှိတ်ပြီးထုနေတုန်း မိထွေး ကျနော့်အနားရောက်နေတာမသိ။ ဝါးကြမ်းလှုပ်တာကို ကလေးတွေအအိပ်ဆိုးလို့လှုပ်တယ်ပဲထင်တာ။ “အောင်ထူး နင်မဟုတ်တာတွေ တက်နေတယ် ဟုတ်လား”မိထွေးအသံကကျနော့်ခေါင်းကိုမိုးကြိုးပစ် လိုက်သလိုပင်။ “ဟာ ဒေါ ်လေးခင် ကျနော် ကျနော်” “လိုက်ခဲ့စမ်း ငါ့နောက်ကို ငါအိပ်သာသွားမလို့” “ဟုတ် ဟုတ်” ကျနော်လည်း သူ့နောက်ထလိုက်ခဲ့ရသည်။ မိထွေးကကြောက်တတ်တော့ ညဘက်အိမ်သာ ဘာညာသွားရင် အဖော်ခေါ ်တတ်သည်။ ကျနော်လည်း အိပ်သာရှေ့မှာစောင့်ရင်း အဆူခံရမှာကိုတွေးပူနေမိသည်။

မနေ့ညက တစ်ညလုံးလိုလို ဖောင်စီးလက်ဖွဲ့ကိစ္စ ပြီးမြောက်ရေးအတွက် မကြည်ရှိန်နှင့် ကာမဆက်ဆံခြင်းအလုပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့ရာ မိုးလင်းခါနီးမှ ကိစ္စပြတ်တော့သည်။ နံနက်(၄)နာရီ ခွဲပြီး လမ်းမှာတိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။ ည(၁၁)နာရီ ကျ တွေ့ကြမည့်အကြောင်း ။ မကြည်ရှိန်ကလည်း သူ့ယောက်ျားကို အရက်မူးအောင် တိုက်ထားမည်ဖြစ်ကြောင်း ၊ မနေ့ညကလို အားရပါးရ နှစ်ပါးသွားကြမည်ဖြစ်ကြောင်း … စသည်ဖြင့် စုံစိနေပါတော့သည်။

ထွန်းထွန်းက လမ်းခွဲခါနီးတွင် လူနှစ်ယောက်ဖက်စာ မန်ကျည်းပင်ကြီးကို ကွယ်၍ မကြည်ရှိန်ကို ဖက်နမ်းသည်။ ပြီးတော့ ပေါင်ကြားက စောက်ဖုတ်ကြီးကိုလည်း ထမီလှန်၍ ကုတ်ထည့်လိုက်သေးသည်။ မကြည်ရှိန်ကလည်း အားကျမခံ ထွန်းထွန်းပေါင်ကြားက လီးတန်ကြီးကို ပုဆိုးပင့်လှန်၍ ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ လီးတန်ကြီးက ငိုက်ဆင်းနေသော်လည်း ပြည့်ပြည့်တင်းတင်း နွေးနွေးတောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ နှစ်ယောက်သား (၅)မိနစ်လောက် အချစ်ပလူးပြီးနောက် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

မကြည်ရှိန်ကလည်း သူ့ယောက်ျားရှိရာ ဖဲဝိုင်းသို့ လာလမ်းအတိုင်း ဣဒ္နြေမပျက် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထွန်းထွန်းကမူ ရွာလမ်းအတိုင်း အနောက်ဖက်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး စာသင်ကျောင်းကိုပတ်ခါ တောင်ဘက်မှ ပတ်ဝင်ခဲ့ပြီး ဗီဒီယို ဝင်ကြည့်နေ၏။ မကြည်ရှိန်က ကာမပါရမီ ဖြည့်သဖြင့် လက်ဖွဲ့အစီအစဉ် အောင်မြင်ခဲ့သည်မို့ ထွန်းထွန်းတစ်ယောက် အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်နေပါတော့သည်။

ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် နဲ့ ထွန်းကျော် တို့နေတဲ့တိုက်ခန်းတွဲကို ညားခါစလင်မယား နှစ်ယောက်ရောက်လာသည်…။ ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် အခန်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်ပြီး ထွန်းကျော် နဲ့က ကပ်ရပ်အခန်း ဖြစ်သည်…။

ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် သည်လူပျို လူလွတ် တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်ပြီး မိန်းမကိစ္စ အတော်ရှုပ်သည်…။ ၀င်ငွေကောင်းလေတော့ တစ်ခါတရံ သူ့အခန်းမှာပဲ ဖာသည်မတွေ ခေါ်ခေါ်ပြီး ဖာချလေ့ရှိသည်…။ ထွန်းကျော်ကတော့ မိန်းမရှိပြီး ကလေး နှစ်ယောက် အဖေ ဖြစ်လေတော့ ကုလားဒိန်သန်းကြိုင်လောက် မရှုပ်နိုင်…။

ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းကို ရောက်လာတဲ့ လင်မယားကို သေချာလေ့လာနေသည်…။ ယောက်ျားဖြစ်သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး မိန်းမဖြစ်သူက မူလတန်းပြ ကျောင်း ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်…။ အသက်အားဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ၂၃ နှစ် ၂၄ နှစ်မျှပင် ရှိဦးမည်…။ ယောက်ျား နာမည်က အောင်သီဟ ဖြစ်ပြီး မိန်းမ နာမည်က ဖြိုးဖြိုးဝေ ဖြစ်သည်…။

အောင်သီဟသည် တည်တည်ကြည်ကြည် နေတတ် ပြီး ယောက်ျားပီသသလို ဖြိုးဖြိုးဝေ ဟာလည်းရုပ်ရည်ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်…။ ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝေကို စတွေ့ကတည်းက စိတ်၀င်စားနေသည်…။