Posts

နွယ်နီသည် အသက်နှစ်ဆယ့်ခြောက်နဲ့ တခုလပ်တယောက်ဖြစ်ကာ ငွေကြေးလည်းပြည့်စုံသူတဦးဖြစ်သည်။ ယောကျာ်းဆုံးသွားသည်မှာ သုံးနှစ်ခွဲခန့်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကာမအရသာကို ချိုသည်၊ ခါးသည်သိနေရက်နဲ့ သူမ၏မပြည့်ဝသော ဆန္ဒများအတွက် ရတက်မအေးနိုင်အောင်ဖြစ်နေရလေသည်။

ယနေ့ညလဲ ကြွေးတောင်းသွားစရာရှိသဖြင့် အောင်အောင်ကို အဖော်ခေါ်ထားသည်။ မိန်းမသားတယောက်ထဲနေသူမို့ ဟိုနားသည်နားသွားစရာရှိလျှင် အောင်အောင်နဲ့သာသွားလေ့ရှိပါသည်။ အောင်အောင်မှာ သူမထက် အသက်အများကြီးငယ်သည်မို့ လူအမြင်လဲတင့်တယ်သည်။

အပြင်သွားမည်ဖြစ်၍ တံခါးအားလုံးပိတ်ကာ အဝင်အထွက်ပေါက်လေးသာ အသာဟထားလိုက်သည်။ အောင်အောင်သည် ဟထားသော တံခါးလေးကို တွန်းဖွင့်ကာ အိမ်ထဲသို့လှမ်းကြည့်၍ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ထိုင်ရာမှ အထတွင် မနွယ်နီသည် သူမခေါင်းလေးကို လက်တဖက်မှ ကိုင်ရင်း ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်ကျသွားသည်။

” အို..မူးလိုက်တာ.. ” အောင်အောင်က ကမန်းကတန်းအနားသို့ရောက်သွားသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ မနွယ်နီ၏နားထင်လေးနှစ်ဖက်ကိုသာ နှိပ်ပေးနေ၏။ မွှေးကြိုင်လှသော နွယ်နီ၏ရနံ့များက အောင်အောင်၏ရင်ကို လှုပ်ခါလေပြီ။ ထို့အပြင် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေသော နို့အုံဖောင်းဖောင်းမို့မို့တွေက်လဲ ရမ္မက်စိတ်ကိုနှိုးဆွနေချေသည်။

အောင်အောင်သည် တံထွေးကို မျိုချရင်း ယပ်ခပ်ပေးနေသည်။ သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ယပ်ခတ်ပေးနေသော အောင်အောင်ကို မျက်လုံးလေးမှေးကြည့်ရင်းက နွယ်နီ ထဖက်ချင်စိတ်တွေပေါက်နေရသည်။ မိန်းမသားမို့သာ ထိန်းနေရသည်။ အောင်အောင်အဖို့လဲ အခက်တွေ့နေသည်။ ဟိုတနေ့ကမှ ချစ်သူချိုချိုကို ပါကင်ဖွင့်ပြီး အသာချော့လိုးခဲ့သည်။

အေးအေးခိုင် မှာ အသက် ၃၃ ခန်. အသားဖြူဖြူ ကိုယ်လုံးသွယ်ပြီး အနေတော်ပင် ဖြစ်သည် ၊ သူ. ယောက်ကျား ဦးသိန်းဟန် မှာ လုပ်ငန်းကြီးတခုပိုင်ဆိုင်ပြီး ငွေကြေးတောင်.တင်း လျှက် အမြဲအလုပ်များနေသူဖြစ်၏၊သူတို.တွင် အပျိုပေါက် သမီး ၂ ယောက် ရှိပြီး အကြီးမသဇင် က ၁၉ နှစ် ၊ အငယ်မ သူဇာ က ၁၇ နှစ် ဖြစ်ကြသည်၊ သူတို. မိသားစု တွင် ကား ၃ စီး ရှိပြီး ဦးသိန်းဟန် ကတစီး၊ အေးအေးခိုင် ကတစီး၊ သမီး ၂ယောက် ကတစီး စီးကြသည်၊ ဦးသိန်းဟန် က အမြဲတမ်း အလုပ်များနေတတ်ပြီး အိမ် မကပ်သဖြင်. မအေး တယောက် တခါတခါ ခံခြင်သော အချိန်တွင် ယောက်ကျား ကမအားရျ် လက်ထည်.ပြီး ကလိ စိတ်ဖြေ ရသည်မှာ အယားမပြေလှပေ ၊ ဒီလိုနဲ. ကားတစီးဖြင်.အပြင်ထွက် စိန် ရတနာ ပွဲစား ၊အိမ်ပွဲစား လုပ် ရင်း ကားဝယ်ရောင်း ကိုအောင် ဆိုသူနှင်. ရင်းနှီး နေမိသည် ကိုအောင် မှာ ရုပ်ရေသန်.ပြန်.ပြီး မ ကျမ်းကျေသူ တဦးမို. မအေး တယောက် ကောင်းကောင်း အလိုးမခံရ ရျ် အလိုမကျဖြစ်နေသည် အလိုးခံ ချင်နေသည်ကို ရိပ်မိသည်၊

အသက်အစိတ်မှာ ပုခက်မချိတ်ရရင် တစ်သက်မနိတ်ဘူးဆိုတဲ့စကားရှိပေမယ့် ညိုမောင်အဖို့ကတော့ အသက်(၂၆)နှစ်ရောက်မှ ရှားရှားပါးပါးရည်းစားလေးတစ်ယောက်ရခဲ့ရသည်။ ရမဲ့ရတော့လည်း ညိုမောင်ရည်းစား လေးငယ်က ညိုမောင်ထက်အသက်(၇)နှစ်လောက်ငယ်သည်။ လေးငယ်အသက်က ခုမှ (၁၉)နှစ်သာရှိသေးသည်။ အသက်ကြီးမှရည်းစားလေး(၁) ယောက်ရတော့ ညိုမောင်မှာမထိရက်မကိုင်ရက် ထိလိုက်လျှင် နွမ်းကြေတော့မလားထင်နေသည်။ ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို ထိုင်၍အလှကြည့်နေသလိုထားသည်။ ဒါပေမယ့် လေးငယ်က ခေတ်ကာလသမီးပျိုဘဲ ညိုမောင်ထက်ရဲသည်၊ သွက်သည်။ ရည်းစားဘဝပီပြင်အောင် ညိုမောင်အားလမ်းပြခေါင်းဆောင်ပေးသည်။ ဘာလိုလိုနဲ့ ညိုမောင်နှင့်လေးငယ်ကြိုက်ကြတာ (၆)လကျော်လာခဲ့ပြီ။ တစ်နေ့မှာတော့ ညိုမောင်တစ်ယောက်အိမ်မှာတစ်ယောက်ထဲရှိသည်နှင့် ပျင်းပျင်းနှင့်အိပ်ပျော်နေတုန်း လေးငယ်တစ်ယောက် ဘယ်ကဘယ်လိုရောက်လာ သည်မသိ။ညိုမောင်၏အိပ်ခန်းထဲထိရောက်၍လာသည်။ ပက်လက်အိပ်နေသော ညိုမောင်၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့လေးငယ်ကပါးလေးအပ်ပြီး မှောက်အိပ်လိုက်သည်။

နုညက်သောအထိအတွေ့နှင့်မွှေးပျံ့သောရနံ့တွေကြောင့် ညိုမောင်နိုးလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိသည်။ ““ဟင်……လေးငယ်…”” ညိုမောင်အံ့သြသွားသည်။ ““အစ်ကိုနိုးလာပြီလား…”” ““အင်း….လာ အိမ်ရှေ့သွားရအောင်….”” ညိုမောင်က ထထိုင်ရန်ပြင်လိုက်သည်။ လေးငယ်က ညိုမောင်၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှောက်ချထားသော သူမ၏ကိုယ်လုံးကို မ ထသည့်အပြင် ပို၍ဖိချလိုက်သည်။ ဒီလိုအနေအထားမှ ဘယ်သွေးဘယ်သားတွေက ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်ပါ့မလဲ……။ ပြောမရသည့်အဆုံး ညိုမောင်ကနားမလည်နိုင်စွာနှင့်လေးငယ်၏မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်တွေကလှုပ်ရှား၍လာ သည်။ ညိုမောင် သူ့ခေါင်းကိုကြွ၍ လေးငယ်ပါးလေးတစ်ဖက်ကိုနမ်းရှုံ့လိုက်သည်။ လေးငယ်မျက်လုံးလေးမှိတ်ကျသွားပြီး မျက်နှာလေးကပြုံးသွားသည်။ အရှိန်ပြင်းစွာလှုပ်ရှားနေသော ညိုမောင်၏ရင်ခုန်သံတွေကို လေးငယ်ကြားနေရသည်။ မိန်းမသားဆိုတာက အိန္ဒြေကောင်းလွန်း၍သာ သူတို့ကိုအကဲမခတ်နိုင်ရှိရမည်။ သူတို့ကယောင်္ကျားတွေထက်ပိုပြီးခံစားချက်ပြင်း ပြ၍ စိတ်လှုပ်ရှားမှုပြင်းထန်သည်။ လေးငယ်၏လက်လေးတစ်ဖက်က ညိုမောင်၏ရင်ဘတ်ပေါ်ကို ယုယုယယလေးပွတ်သပ်ပေးရင်းမှ ညိုမောင်၏ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရောက်သွားရာမှ ဆီးခုံပေါ်သို့ထိပွတ်နေမိသည်။ ““လေးငယ်ထတော့ကွယ်…..တော်ကြာမှားကုန်ကြလိမ့်မယ်….”” ““တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ချစ်ကြတာ မှားတာလားဟင် အစ်ကို….”” အသံလေးများက လှိုင်းထပုတ်ခတ်နေသည်။ ညိုမောင်ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။ လေးငယ်မကြားအောင်သက်ပြင်းတစ်ချက်ခိုး၍ချရင်း ညိုမောင်၏လက်အစုံက နွေးထွေးအိစက် နေသော လေးငယ်၏ကိုယ်လုံးလေးကို ရစ်ပတ်ပွေ့ပိုက်လိုက်သည်။ လေးငယ်၏ရင်ထဲတွင် ဝေဟင်ထဲလွင့်မျောသွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ ညိုမောင်၏လက်တစ်ဖက်က လေးငယ်၏ တင်သားလုံးလုံးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပွတ်သပ်ပေးရင်းဆုပ်နယ်သည်။ ““ချစ်တယ်….လေးရယ်”” ညိုမောင်၏အသံက အစ်တစ်တစ် တစ်ဆို့ဆို့ကြီး….. ““လေးလဲ….အစ်ကို့ကို သိပ်ချစ်တာပဲ သိလား…….”” ကာမအမှောင်ထုသည် တစ်ဖြေးဖြေးမှုံရီနက်ရှိုင်း၍လာသည်။ ညိုမောင်ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လေးငယ်လှိမ့်တက်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက်စေ့စေ့မကြည့်ရဲကြပေ။ ညိုမောင် ပေါင်နှစ်ဖက်ကိုဘေးသို့ကားလိုက်သည်။ မာကျောကျော အချောင်းတစ်ခုက လေးငယ်၏စောက်ပတ်လေးကို ထောက်မိသွားသည်။

မှန်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်……လှနေဆဲ……မိန်းခလေးသုံး လိုင်နာဆွဲသော…သေတ္တာ ပြားပြားလေးရှိ မှန်က မျက်နှာတခုလုံး မမြင်နိုင်သော်လဲ……..မိမိကိုယ် မိမိ လှနေသေးကြောင်း…..ထင်လိုက်သည်…..ဘဝတွင် နာကျဉ်မှု… ဝမ်းနည်းမှု သိက္ခာတရားတို့ ထပ်မံမရှုံးဆုံး နိုင်တော့ပြီ…….ထပ်မံလဲ ရှုံးဆုံးစရာ အလျှင်းမရှိတော့ပြီ….တကောင်ကြွက် တမျက်နှာဟူသည်….အမည်နာမ သာ ဆိုးသည်….သူမ အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်နိုင်သည်……မိမိဘဝ ခုမှ သုညဘဝ ဖြစ်နေသည်…..အရာရာက သူမအပေါ်မတရား…..ဘာမှမရှိလေ ကောင်းလေ……သို့သော်….သူမ မြတ်နိုးတာက အခုသူမ ကိုင်ထားသော လိုင်နာဗူးပြားပြားလေး နှင့် ထိုပစ္စည်းလေးပေးခဲ့သူ……သူမ အတွက် မိဘ ….မောင်…ညီမ….ဘာမှမလို….ဘာမှလဲမရှိတော့…..ဘာတွေဖြစ်မှန်းလဲမသိတော့…….သူမ ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း….. မှန်ကိုကြည့်ပြီးသူမ ပြုံးလိုက်သည်……ပြုံးနေသော မျက်နှာအောက်တွင် ဝမ်းနည်းသောအမူအရာ…..နောက် နာကြည်းသော အမူအရာ……. ဒုန်း…….ကျွီ……..ဟူသော အသံနှင့် အတူ….ရဲ ဝတ်စုံဝတ် …ရဲမေ ၂ ယောက်…ရောက်လာသည်…. “အပြစ်သူ….မယုယု……တရားရုံးသွားမယ်….လာခဲ့…..” သူမကတော့ မကြား…သူအတွေးနှင့်သူ…….ရဲမေ ၂ယောက်က စိတ်မရှည်နိုင်တော့……..ချိုင်း ၂ ဘက်ကို တယောက် တဘက်စီကိုင်လိုက်ပြီး ဆွဲထူလိုက်သည်…… “ခွမ်း……..”….ဟူသော အသံနှင့်အတူ လိုင်နာဗူးပြားပြားလေး လွင့်ကျသွားပြီး….လက်၂ လုံးသာသာ သာရှိသော…မှန်လေး..ကွဲသွားသည်…… “မလိုက်ဘူး…လွတ်…လွတ်….ကိုလေးရယ်….ကယ်ပါဦး…..” ရဲမေ ၂ ဦး ဖမ်းထားသည့်ကြားမှ……လိုင်နာဗူးလေး လှမ်းယူလိုက်သည်……မမှိတမှိ ဆွဲမိဆွဲရာ….ဆွဲလိုက်တော့…မှန်ကွဲစလေး……သူမက အလျှော့မပေး…မှန်ကွဲစလေး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ကိုင်လိုက်သည်.. “လွတ်လိုက်…..လွတ်လိုက် မှန်ကွဲစ..ကို….သွေးတွေ…သွေးတွေ….”ရဲမေ ၂ ဦးမှ အထိပ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်…. သူမ၏သွေးစက်တို့ က တဆက်ဆက် ကျနေလေတော့သည်……

ဂိုထောင်ထဲတင် မိဝေနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ ပစ္စည်းထုတ်နေရင်းနဲ့ မိဝေကိုကျွန်တော်ကလှန်းစလိုက်သည်ဟိတ် မိဝေ နင်အောက်ကဘာခံဝတ်လာတာတုန်း အတုကြီးခံဝတ်လာတာမို့လား အံမာ ဘာအတုရမှာတုန်း မယုံရင်လာကိုင်ကြည့်လှည့်အယ် အဲဒါတော့ ကျွန်တော်မရဲသလိုဖြစ်သွားမိတယ် ဒါပေမဲ့မိဝေကမရဘူး ကျွန်တော့ရှေ့ကိုလာရပ်ပြီး လက်နှစ်ဘက်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ဖင်ပေါ်ကိုတင်ပေးလိုက်တယ်။

မျက်နှာကလည်း ကျွန်တော့ကိုမော့ကြည့်ပြီးတော့ ဘယ်နဲ့လည်းဆိုတဲ့သဘောအေးဟ မာကျစ်နေတာပဲ ဟီးညစ်ကြည့်လေအင်း ကျွန်တော်လည်း မထူးဘူးဆိုပြီး မိဝေဖင်နှစ်ဘက်ကို ညစ်ကိုင်ပြစ်လိုက်သည်အာ ဖြေးဖြေးကိုင်လေဟီး မသိဘူးလေ မာမာကျစ်ကျစ်လေးမို့ ကိုင်ကောင်းတာနဲ့ ဟီးsorry sorryဟွင်း မပြောချင်ဘူးကဲကဲလုပ်ပစ္စည်းလိုတာတွေမြန်မြန်ထုတ် ကျွန်းလှအရင်တန်းသွားပြီးမှ ကန့်ဘလူပြန်အိပ်ရမယ် တည်းခိုခန်းရော ဖုန်းဆက်ပြီးပြီလားအေးဆက်ပြီးပါပြီဟအိုကေ ရပြီစုံပြီဟေ့ မိဝေရေ သွားကြစို့။

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လည်းလိုတဲ့ပစ္စည်းတွေထည့် ငွေကောက်စရာစာရင်းတွေယူပြီးဆိုင်ကယ်နဲ့နှစ်ယောက်သားထွက်လာခဲ့ကြတယ် ၃နာရီခွဲလောက်လည်းမောင်းပြီးရော ကျွန်းလှရောက် ငွေခံ အော်ဒါကောက် ပြီးညနေလည်းရောက်ရော ကန့်ဘလူပြန်လာခဲ့ကြရော တည်းခိုးခန်းကတယောက်ခန်းနှစ်ခန်း မျက်နှာချင်းဆိုင် comကစီစဉ်ပေးတယ် တည်ခိုးခန်းရေမိုးချိုးအပြင်ထွက် ထမင်းစားညအတွက်မုန့်လေးဘာလေးဝယ်ပြီးပြန်လာခဲ့ကြတယ် မိဝေကကျွန်တော်တို့တခါထဲကျွန်းလှက ကောက်လာတဲ့ပိုက်ဆံတွေထပ်ပြီးစာရင်းကိုက်ထားရအောင်လားအေးကောင်းသားပဲ။

မနက်ဖြန် ကန့်ဘလူကရတဲ့ပိုက်ဆံကိုပဲပြန်ရောက်မှစစ်လိုက်ယုံပဲလာအဲဒါဆို အခန်းထဲသွားမယ် တယောက်ကငွေစစ် တယောက်က စာရင်းလုပ်လိုက်လေအိုကေအိုကေအဲဒါနဲ့နှစ်ယောက်သားအလုပ်ထိုင်လုပ်လိုက်ကြတာ ည၉ခွဲလောက်ကျ ပြီးသွားရောကျွန်တော်လည်းမိဝေ ကုတင်ပေါ် ပစ်လည်းပြီး ဟူး လက်ကိုညောင်းသွားတာပဲ ပိုက်ဆံစစ်ရတာမိဝေကဘာမှမပြောဘူး စာရင်းပေါင်းရတဲ့ငွေနဲ့ အုပ်ထားတဲ့ငွေတွေကိုစစ်ရင်း အိပ်ထဲပြန်ထည့် နေတယ်ကျွန်တော်လည်း ပတ်လက်လှန်နေရင်းကနေ ဟဲ့ မိဝေ အိပ်တော့မှာလားအေးပ အိပ်ရုံရှိတော့တာပဲလေ မနက်စောစောထ မြန်မြန်အလုပ်ပြီးတော့ မြန်မြန်ပြန်ရတာပေါ့ ဟုတ်ဘူးလားအေးပါအေးပါကဲကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်ကြွတော့ကြွဘူး တူတူအိပ်မို့ဘာာာဟီးဟီး။

ကျွန်တော့် ဘဝ တစ်လျှောက်လုံးမှာ မိန်းမ တော်တော်များများနဲ့ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲက မမေ့နိုင်တဲ့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြောပြချင်ပါတယ်။

ကျွန်တော့်မှာ အရမ်းခင်တဲ့ တင်ဝင်း ဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်း ရှိပါတယ်။ သူ့အိမ်က ကျနော့ရဲ့ စားအိမ်သောက်အိမ်ပါ။ သူ့မိဘတွေက တစ်နေကုန် ဈေးမှာ ဆိုင်ထွက်ပါတယ်။ သူ့မှာ ညီမအရင်းတစ်ယောက်ရှိပြီး တင်မေ လို့ခေါ်ပါတယ်။ တင်မေက ၈ တန်း ကျောင်းသူပါ။ နောက်ပြီး မုံရွာကလာပြီး စက်ချုပ်တဲ့ မသန်းအေးဆိုတဲ့ အစ်မတစ်ယောက်လည်း သူတို့နဲ့ အတူနေပါတယ်။

ဇာတ်လမ်းစခဲ့ပုံက ဒီလိုပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ တင်ဝင်းက နယ်မှာ သင်တန်းတက်နေပါတယ်။ အိမ်မှာမိသားစုလို ဖြစ်နေတော့ နေ့လယ်နေ့ခင်းဆို ကျနော်က သူတို့ အိမ်မှာနေနေကြ။ အဲဒီအချိန်ဆို တင်မေက ကျောင်းသွားပြီ၊ အစ်မသန်းအေးနဲ့ ကျနော် နှစ်ယောက်ထဲ။

အော်… ပြောရဦးမယ်၊ အစ်မသန်းအေးက ယောကျ်ားရှိတယ်၊ သမီးလေးလည်း တစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူ့သမီးလေးနဲ့ ယောက်ျားက မုံရွာမှာ သူ့ယောက္ခမတွေနဲ့ နေတယ်။ ကြည့်ရတာ လင်မယား ရန်ဖြစ်ပြီး ဆင်းလာပုံဘဲ။

သူဇာ တစ်ယောက် အိပ် ရာနိုးနိုးခြင်း နာရီကြည့်ပြီး လန့်သွားတယ်။ ဟုတ်တယ်လေ အ မှန် က ၆နာရီ ထ ရမှာ ခု ရနာရီမတ်တင်းတောင်ဖြစ်နေပြီ။ သေ ချာတယ် ဒီနေ့ရုံးနောက်ကျပြီ။ သူဇာ အိပ်ရာသိမ်းရင်း ရေချိုးဖို့ပြင်ရင်းစဉ်းစားနေရပြီ။ သူဇာတို့ရုံးကစည်းကမ်းတင်းကျပ်တယ်။ ရုံးနောက်ကျတာကိုလုံးဝလက်မခံဘူး။ ဆုပေးဒဏ်ပေးစနစ်ကို အမှန်တကယ်ကျင့်သုံးတဲ့ရုံးပါ။ သူဇာ ရေချိုးခန်းထဲကိုမြန်ပြေးဝင်လိုက်တယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ ဂါဝန်လေးကိုခေါင်းပေါ်ကနေကျော်ပြီးချွတ်လိုက်တယ်။ ပင်တီအဖြူလေးရယ် ဘရာအဖြူလေးရယ်ပဲပါတဲ့ အသားဖြူဖြူ ကိုယ်လုံးလှလှလေးကမှန်ထဲမှာပေါ်လာပါတယ်။ သူဇာ့ကိုယ်လုံးလေးက အရမ်းအပိန်ကြီးလည်းမဟုတ် အကိတ်ကြီးလည်းမဟုတ်ဘဲ ကြည့်ကောင်းရုံ ပြည့်ပြည့်လေးပါ။ နို့လေးတွေကလည်း လုံးလုံးလေးတွေ ၃၄ဆိုက်လောက်ရှိပါတယ်။ မှန်ထဲမှာကိုယ့်ကိုကိုယ်မြင်နေရပေမယ့် သူဇာစိတ်ကူးမယဉ်အား။ ဘရာနဲ့ပင်တီကိုအမြန်ချွတ်ချပြီးရေကိုတဝုန်းဝန်းနဲ့လောင်းချိုးလိုက်တယ်။ ရေလဲထမီလေးကိုရင်လျား တဘက်လေးပတ်ပြီး အိပ်ခန်းထဲကိုပြန်ဝင်လာပြီး အဝတ်အစားလဲဖို့ပြင်ရပါတယ်။ ဟယ် သေပါပြီ သူဇာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်မိလိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ သူ့အဝတ်ဘီရိုထဲမှာ အတွင်းခံတစ်ထည်မှမရှိ။ အားလုံးအဝတ်ဟောင်းခြင်းထဲမှာ။ တစ်ထည်မှ မလျှော်ရသေး။ ဒီနေ့တော့ ဂြိုလ်ဝင်တာပဲလို့တွေးလိုက်ပြီး အဝတ်ဟောင်းခြင်းထဲကိုကြည့်လိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ မဝတ်ဘဲသွားလို့မှမရတာ။ မလျှော်ရသေးတာတစ်ထည်ပဲဝတ်သွားရတော့မယ်။ အဝတ်ခြင်းထဲမွှေလိုက်ပြီး ဘော်လီအဖြူတစ်ထည်နဲ့ ပင်တီအဖြူတစ်ထည်ဆွဲထုတ်ပြီး နမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သိပ်မနံသေး။ ရေမွှေးနည်းနည်း ကူရင်အဆင်ပြေမယ်ဆိုပြီး ဒါပဲဝတ်လိုက်တယ်။ အဝတ်အစားလဲပြီးတော့ ရုံးနောက်ကျတဲ့အကြောင်းခေါင်းထဲရောက်ပြီး စိတ်ပူလာတယ်။ စိတ်ပူပေမယ့် ရင်ခုန်သလိုလည်းဖြစ်နေပြန်ရော။ ရှုပ်ပါတယ် မစဉ်းစားတာပဲကောင်းတယ်ဆိုပြီး အိမ်ကမြန်မြန်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ရုံးရောက်တော့ သူဇာချွေးတော်တော်ထွက်နေပြီ။ ဒီနေ့မှ နေကပူ၊ ရုံးကနောက်ကျ၊ ဘတ်စ်ကားကကျပ်နဲ့ တော်တော်စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ လက်ဗွေနှိပ်ဖို့ ဝန်ထမ်းရေးရာဌာနကို သွားတဲ့လမ်းတစ်လျှောက် သူဇာရင်တွေအရမ်းခုန်နေတယ်။ အောက်ခံပင်တီထဲမှာလည်း စိုစိစိဖြစ်နေတယ်။ ချွေးတွေပဲလား ရင်ခုန်လို့ အရည်တွေထွက်နေတာလားတော့မသိ။ မသူဇာ ဒီနေ့ ၄၅မိနစ်နောက်ကျတယ်နော်။ ဝန်ထမ်းရေးရာက ကောင်မလေးက ပြောတယ်။ အင်းညီမလေးရေ အမ အိပ်ပျော်သွားလို့။ ဒီနေ့တော့သွားပါပြီဟယ်။ သူဇာက မျက်နှာလေးနီနီနဲ့ပြန်ပြောတယ်။ အင်းအမရေ ပြီးရင်

ဒေါက်ဒေါက် … ဒေါက်ဒေါက် ” အဆက်မပြတ် တံခါးခေါက်သံကြောင် ကျမလည်း သားလေး ဇင်ကိုနဲ့ကစားရင်း တိုက်ခန်းတံခါး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။တံခါးဝမှာ ဖိတ်စာလေးကိုင်ပြီး ပြုံးပြနေတဲ့ လူချောလေး တစ်ယောက်ပါ။ ” မမ … မင်္ဂလာပါ ” ကျမ တခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ကောင်လေးကို ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ပြုံးပြမိလိုက်တာပေါ့။ ” မင်္ဂလာပါကွာ … ဘာကိစ္စလည်း မသိဘူး ” ဒီတိုက်ခန်းကို သားလေး ၆လလောက်က ပြောင်းလာတာ။ခု သားလေး ၁နှစ်ပြည့်တော့မှာဆိုတော့ ကျမတို့ရောက်တာ ၅လကျော် ၆လပဲ ရှိသေးတယ်။အသိမိတ်ဆွေလည်း သိပ်မရှိဘူး။မောင်နဲ့ကျမက ၃နှစ်ကွာတယ် ကျမက ၂၂နှစ် မောင်က ၂၅နှစ်ထဲမှာပါ။မောင်က အလုပ်နဲ့အိမ်ပဲ အချိန်ကုန်တတ်တာ။ကျမကလည်း ဈေးနဲ့အိမ်ပဲ အချိန်ကုန်နေတာပေါ့ရှင်။သူများတိုက်ခန်းတွေဘက် အလည်မသွားတတ်တာလည်းပါမယ်။ ” သားနာမည် … တေဇာနိုင်ပါ … မမတို့ တောင်ဘက်ခန်း ပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး … နက်ဖန် တိုက်တက်ဆွမ်းကပ်မလို့ … မာမီက ဖိတ်ခိုင်းလိုက်တာ ” ပြောပြီး ပြုံးပြနေတဲ့ ကောင်လေးနူတ်ခမ်းက ယောင်္ကျားလေး မတန်ပဲ နီထွေးထွေးနဲ့ရှင့်။သွားတက်လေးက အထင်းသားပဲ။မျက်ခုံးထူထူ နှာတံပေါ်ပေါ်လေးနဲ့ မျက်နှာသွယ်သွယ်လေးမို့ တကယ်ကို လူချောလေးပါပဲ။ဆံပင် ခလယ်ကွဲဂုတ်ထောက်လေးနဲ့ တခေါင်းလုံးမဟုတ်ပဲ ရှေ့ပိုင်းလေးတင် ရွှေအိုရောင်လေး ဆိုးထားသေးတယ်။အသားဖြူဖြူ တီးရှပ်အနက်ကိုယ်ကျပ်လေးနဲ့ လက်မောင်းဖွေးဖွေးလေးက နှင်းဆီပုံတက်တူးလေးရော အောက်က သရီးကွာတား ဘောင်းဘီတိုဝတ်ထားတာ ဘော်ဒီကျစ်ကျစ်လေးနဲ့ လုံးဝအမိုက်စားလေး။

ဒေါ်သီတာမိုးမှာ အသက် ၄၀ အရွယ် မုဆိုးမ တယောက်ဖြစ်ပြီး အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ် သားတ ယောက်လည်းရှိသည်။ သူမ၏သားအမည်မှာ မိုးမင်းဖြစ်ပြီး သူမခင်ပွန်းဖြစ်သူဦးမင်းအောင်မှာ မိုးမင်းရဲ့အ သက် ၁၇ နှစ်အရွယ်ကပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် မိုးမင်းမှာ ဘွဲ့တခုရရန်အတွက် အဝေးသင်သာတက်ရောက်ခဲ့ရပြီး သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ စာဝတ်နေရေးအတွက် ပြင်ပတွင်အလုပ်လုပ်ကာ ဝင်ငွေရှာခဲ့ရသည်။ ၁၀ တန်းအောင်ရုံမျှသောပညာရေးဖြင့် အတည်တကျအလုပ်တခုရရန်မှာ ခက်ခဲလှသော်လည်း စားဝတ်နေရေးအတွက် အလုပ်ဟူသမျှလုပ်ခဲ့ရသည်။ သားအမိနှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ကူညီပေးမည့်ဆွေမျိုးညာတိကလည်း မရှိကြသဖြင့် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ တဦးကိုတဦး စောင့်ရှောက်ကြရင်းဘဝကို အံတုလာခဲ့ကြရသည်။

ဒေါ်သီတာမိုးမှာ အသက် ၄၀ အရွယ်ရှိနေပြီဖြစ်သည့်တိုင်အောင် သူမမျက်နှာမှာအသားအရည်ကဝင်းဝါနေပြီး ဖြောင့်စင်း၍ပေါ်လွင်သောနှာတံ၊ ဝိုင်းစက်နေသောမျက်လုံးအစုံနှင့် အုံကောင်းပြီးရှည်လျားသောပိတုန်းရောင်ဆံနွယ်တို့ကြောင့် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါကဆိုလျှင် အတော်ပင်ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတယောက်ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ခန့်မှန်းလို့ရပေသည်။ သို့သော်သူမအလှမှာ မြင်သူတကာငေးရလောက်သည်အထိ မဟုတ်တော့ပေ။ သူမခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အဆီအပိုမရှိသော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးမဟုတ်တော့ပေမယ့်လည်း ကြည့်ကောင်းရုံတော့ရှိနေသေးသည်။ သူမရင်သားတွေမှာ အနေတော်အရွယ်အစားအတိုင်းဘဲ ရှိနေသေးပြီး တင်ပါးတွေက တောင့်တင်းလှပေသည်။ မသိမသာလေးဆူနေသော ဝမ်းဗိုက်သားတွေသာမရှိပါက အလွန်ပင်လှပသည့် တင်ပါးတွေဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ညနေ ၆ နာရီအချိန်တွင် ပုံမှန်အတိုင်းကြားနေကြဖြစ်သော လူခေါ်ဘဲလ်မြည်သံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒေါ်သီတာမိုးက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါသူမနှလုံးသားကိုအေးမြစေသော မျက်နှာပိုင်ရှင်သားတော်မောင်မိုးမင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အပြာနုရောင်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီအရှည်အနက်တို့ဖြင့် စတိုင်ကျနေသောမိုးမင်းမှာ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ကပင် ဘွဲ့တခုရခဲ့ပြီး စာရေးတယောက်အဖြစ် အတည်တကျအလုပ်ရခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မိုးမင်းအရပ်မှာ ၅ ပေ ၈ လက်မခန့်ရှိသောကြောင့် သူ့အမေထက် ၃ လက်မပိုမြင့်သည်။ အရပ်ကသိပ်မရှည်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကကျစ်ကျစ်လစ်လစ် ပုံစံရှိနေသဖြင့် အရပ်ရှည်သည်ဟု ထင်ရသည်။ ဒေါ်သီတာမိုးက ချိုသာသောအပြုံးလေးဖြင့် သားဖြစ်သူကိုဆီးကြိုလိုက်ရင်း

မေဇင်ဟာ လှတယ်လို့ ပြောလို့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ နူညံ့တဲ့ အသားအရည်နဲ့ မစိုစလောက် အနည်းငယ် ဝနေတယ်လို့ ပြောလို့ရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလှပိုင်ရှင် မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ ၁၅ ပေါင်ခန့် ဝိတ်ချထားပြီး ဘော်ဒီကို ပြန်ထိန်းထားတာ မကြာသေးပါဘူး။ မေဇင်တစ်ယောက် အတော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရတာပေါ့။

မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ဝိတ် ၁ ပေါင်ချဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မလွယ်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ။ ယောကျာ်းလုပ်သူ ကိုအောင်မင်းကတော့ မေဇင့်ကို လိုက်လို့ မရှင်နိုင်တော့ဘူး။ အရမ်းဝလာတော့ ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် သိပ်မထိရောက်သလို ဖြစ်နေရော။ ကိုအောင်မင်းဆိုတဲ့လူက အစားအသောက်ကလည်း ကျူးတာကိုး။ ပေါင် ၂၀၀ လောက် ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်ရှိတဲ့ တကယ့်ဝက်ကြီးပါ။

ဒါပေမဲ့ မေဇင် ကိုအောင်မင်းကို ချစ်နေဆဲပါ။ ကိုအောင်မင်းကလည်း မေဇင့်ကို ချစ်နေဆဲပါပဲ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တော့ သစ္စာလုံးဝ မပျက်ဖူးသေးတဲ့ တကယ်သာယာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက်ပေါ့။

အားကစားပုံမှန်လုပ်တဲ့ မမေဇင်ကတော့ တစ်နေ့တခြား သွေးသားလည်ပတ်မှုတွေ ကောင်းနေလို့ ထိုင်လို့ကောင်းနဲ့ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုတွေရှိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပျိုလေးတစ်ယောက်လို သွက်လက်မှုတွေ ခံစားလာရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကိုအောင်မင်းတစ်ယောက် အတွက်တော့ ပိုဝသထက်ဝပြီး အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ ငွေနောက်ပဲ လိုက်နေတော့ ဖိအားတွေ များလာတယ်။ နောက် အရေးကြီးဆုံးတစ်ခုက သူ့ဇနီးချောလေးအပေါ် လိင်ကိစ္စမှာ ဆန္ဒပြည့်ဝအောင် မလုပ်ပေးနိုင်တဲ့အတွက် သူ့ကိုသူ နောင်တလည်း ရနေလေရဲ့။