Posts

“အ အင့်ဟင့် ဟင့် ကြမ်းလိုက်တာ …ကိုကြီးသောင်း အ အား …ကျွတ်ကျွတ် ”

2024-03-05

(မှတ်ချက်။ လက်တွေ့ မစမ်းသပ်ရန်နှင့် အပျင်းပြေ အပျော်ဖတ် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းသက်သက် မျှသာလျှင် ဖြစ်ပါကြောင်း။)

🏵️အခန်း – ၁ (ရမ်ဘို)🏵️

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ် မိုးပေါက်ကျသံတွေက အတော်ကလေး ပြင်းထန်နေသည်။ တဖျောက်ဖျောက် မည်ရုံသာမကဘဲ တဒုန်းဒုန်း တအုန်းအုန်းနှင့် နားစည်ပင် ကွဲထွက်မတတ် ဆူညံလွန်း လှပေသည်။ သွပ်မိုးသုံးထပ်တိုက် အဆောက်အဦ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ဖြစ်၍လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဆူညံလွန်းနေခြင်းဖြစ်မည်။ မိုးသံလေသံကြားမှာ သူမ အာခေါင်ခြစ်မျှစူးစူးဝါးဝါးဟစ်အော်နေသံကို ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ကြားနိုင်လိမ့်မည် မထင်ပါချေ။

ဟန်နီတစ်ယောက် သူမအိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ကြမ်းပြင်ထက်မှာ လေးဘက်ထောက် မှောက်ခုံရက် ကုန်းမှောက်အိပ်ကာဖြင့် အမှောင်တကာ့အမှောင်ထဲမှာ အသိပ်သည်း အနက်ရှိုင်းဆုံးဖြစ်သော ရာဂအမှောင်ကမ္ဘာထဲကို လုံးလုံးလျားလျားကြီး ကျရောက်နစ်မွန်းမိလျက်ရှိပေသည်။

သူမနှင့်အတူ ရှိနေသူက သူမနှင့်အရင်းနှီးဆုံးလည်းဖြစ် အနေနီးစပ်ရာကနေ သူမအနေနှင့် အတူနေချစ်သူ အဖော်မွန်ကောင်းအဖြစ် အားလုံးထဲကမှ သီးသန့်ထုတ်နှုတ်ရွေးချယ်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမတို့ အဖြစ်က သဒ္ဓါလွန်၍ တဏှာနယ်ကျွံမိကြသည့်အဖြစ်မျိုးလို့သာ ဆိုရချေတာ့မည်။

သူ့နာမည်က ရမ်ဘို (ခေါ်) ဘို။ မြန်မာအမည် ရန်ကြီးအောင် လို့ခေါ်သည်။ ကျားကျားလျားလျားနှင့် အရွယ်ရောက်ပြီး သူမအပေါ်အကြင်နာတရားကြီးမားလှစွာဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ ငြိုငြင်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ အနားကနေ တစ်ဖဝါးမခွာ သူမသွားလေရာနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေတတ်သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။

“အ နာ နာတယ် ကြီး... ကြီးလွန်း လိုက်တာ အန်ကယ်ရယ် “

2024-03-05

တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်လည်း အပြိုင်အဆိုင်ရှိကြသည်။ အားလုံးက လက်လုပ်လက်စား နွမ်းပါးသူတွေ ဖြစ်ကြပြီး တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့စားရသူတွေ ဖြစ်ပေမယ့် မိန်းမသားများပီပီ ကိုယ့်မာနနှင့် ကိုယ်တော့ ရှိကြသည်ပင်။

မြယမင်း မှာ မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ညီမတစ်ယောက် မောင်တစ်ယောက်သာရှိသည်။ အဖေက သူမငယ်စဉ်ကပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမမိခင် ဒေါ်ရင်ရွှေက ဈေးမှာ ကုန်စိမ်းရောင်းသည်။ မြယမင်းအောက်က ညီမနှင့်မောင်ငယ်ဖြစ်သူက အမေ့ကို ကူ၍ ဈေးရောင်းသည်။ အလှည့်ကျ ချက်ပြုတ်ကြသည်။

ညီမလေးစန်းသီက မြယမင်းထက် အသက်လေးနှစ်ခန့်ငယ်ပြီး အသက် ၁၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ မောင်ဖြစ်သူဖိုးခွေးက ယခုမှ အသက် ၁၂ နှစ်လောက်သာ ရှိသေးသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ကျောင်းမနေကြတော့ဘဲ မိခင်အလုပ်ကိုသာ ဝိုင်းကူလုပ်ကာ အတော်ကလေးလည်း အားကိုးနေရပြီဖြစ်သည်။

မြယမင်း အလုပ်စောသိမ်း၍ ပြန်လာဖြစ်သည့်နေ့တွေဆိုလျှင် အမေ့ဆိုင်ကို သွားရောက်ကူသိမ်းပေးသည်။ ထမင်းဟင်း ဝိုင်းကူ၍ ချက်ပြုတ်ပေးရသည်။ ယခင်က ညီမနှင့်မောင်ဖြစ်သူ နှစ်ယောက်စလုံး အရွယ်မရောက်ခင် အချိန်ကဆိုလျှင် အစစအရာရာ မြယမင်းတစ်ယောက်သာ အပင်ပန်းခံ၍ အမေ့အလုပ်မှန်သမျှကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရသည်ချည်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှ အမေ့အသိ မိန်းမကြီးတစ်ယောက် အကူအညီနှင့် သူမလည်း ဆေးလိပ်ခုံမှာ အလုပ်ရနေပြီဖြစ်ရာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ဝင်ငွေရရှိနေပြီဟု ဆိုရပေမည်။

“ဟင်းးးး စည်သူရယ် မင်းရဲ့ အောက်ကဟာ စံချိန်မီပါပဲကွာ”

2024-03-04

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ကျွန်မအနေနဲ့ ဒီအကြောင်းကို ချမရေးသင့်ဘူး။ ဒါကိုဖတ်ပြီး အကြောင်းသိတဲ့သူတွေ ပြောလိုက်ရင် ကျွန်မ ဒုက္ခရောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အတွေးထဲမှာ ဒီအကြောင်းက အမြဲရောက်နေတော့ ရင်ဖွင့်လိုက်မှ အဆင်ပြေမှာ။ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရင်ဖွင့်ဖို့ကလည်း အဆင်မပြေဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်မ ဒီမှာရေးပြီး ရင်ဖွင့်လိုက်ပါတော့တယ်။

ကျွန်မနာမည် မြတ်နိုးအေး လို့ပဲ ဆိုကြပါစို့။ အသက်က ၃၅ နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မ အသက် ၂၇ မှာ ကျွန်မချစ်သူ ကိုဇာနည်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တယ်။ သျှောင်နောက်ဆံထုံးပါ ဆိုသလို ကြီးပြင်းလာတဲ့ အိမ်ကနေ မိုင် ၃၀ လောက်ဝေးတဲ့ ကိုဇာနည့်အိမ်ကို ပြောင်းခဲ့ရပါတယ်။ လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး တက်ညီလက်ညီနဲ့ ဝင်ငွေရှိတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ တိုက်ခန်းလေးနဲ့ ကားအဟောင်းလေး တစ်စီးနဲ့ပေါ့။ ပိတ်ရက်ဆို ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက် ရုပ်ရှင်ကြည့် နေနိုင်ပါတယ်။ လိင်ဆက်ဆံတာနဲ့လည်း အပေးအယူမျှခဲ့တယ်။

သိုင်းကျွမ်းကျင်တဲ့ အဖေတူ သားလေး

2024-03-04

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

” အမလေး အကိုကြီးရဲ့ သဇင့်ကို ထားခဲ့ပြီလားတော့… အီး… ဟီး… ဟီး… အခုမှ သေရသလားတော့ နှမြောလှချည်ရဲ့… အီး…ဟီး”

” အာ..အမေကလည်း ဘယ်လိုတွေ ငိုနေတာလည်းဗျာ.. အသေစောလို့ နှမြောတယ်ပဲ ကြားဖူးပါတယ်”

” ဟဲ့ ရဲခေါင် နင်ဘာမှမသိဘဲ လာပြောမနေနဲ့… ၆၈ နှစ်မှသေတာလေ အသေနောက်ကျမလား… ဒီ့ထက်စောပြီးတောင် သေလို့ရတယ်သိရဲ့လား…”

” တိုးတိုးပြောပါအမေရာ… လူကြားမကောင်းပါဘူး….”

ရဲခေါင်ဆိုတာ…အစိုးရဆေးရုံကြီးမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီး.. အပြင်ဆေးခန်းပေါင်းများစွာလည်းထိုင်တာဆိုတော့ ဆရာဝန်.. သူဌေး.. လူပျို.. အရပ်ရှည်အသားဖြူဖြူ.. ချောတယ်ဆိုတာ ပြောစရာမလို.စသည့် ဂုဏ်ပုဒ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတဲ့ သူတစ်ယောက်ပေါ့…။

“အ… ‌နာတယ် နာတယ်...လက်‌ညှိုးကြီး ထိုးထည့်တာက သမီး အရမ်းနာတယ်‌….”

2024-03-04

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်

မနက်‌ခင်း နှစ်‌နာရီခန့်အချိန်‌သာ ရှိ‌သေး‌သော‌ကြောင့် လူသူကင်းရှင်း‌နေ‌သော လမ်းထက်‌မှာ မလှမ်းမကမ်းမှ တစ်‌ချက်‌တစ်‌ချက်‌ ကြားရ‌သော ကြက်‌တွန်‌သံနှင့်‌ လမ်း‌ဘေးအိမ်‌ခြံဝင်း‌တွေထဲမှ ‌ခွေး‌ဟောင်‌သံတို့သာ ပျံလွှင့်လျက်‌ရှိ၏။ လမ်းငယ်‌‌လေးတစ်‌‌လျှောက်‌ ‌လျှောက်‌လှမ်း‌နေ‌သော မနှင်းနှင်း၏‌ ခြေအစုံတို့က ‌လေးလံ‌နေ‌ပေသည်‌။ တ‌ရွေ့‌ရွေ့လှမ်း‌နေ‌သော ‌ခြေလှမ်းတို့၏ အ‌ကြောင်းဓာတ်‌ခံမှာ သူမသယ်‌လာ‌သော အထုပ်အပိုးများ‌ကြောင့် မဟုတ်‌ပဲ စိတ်‌ဘဝင်‌လှုပ်‌ခပ်‌မှု‌ကြောင့် ‌မောပန်း‌နေခြင်းဖြစ်‌‌ကြောင်း သက်‌ပြင်း‌မောတို့ ခဏခဏ ချ‌နေခြင်း‌ကြောင့် သိရှိနိုင်‌‌ပေသည်‌။

သက်‌ပြင်း‌မောများကြားမှ တစ်‌ချက်‌ တစ်‌ချက်‌‌ ဖောက်‌ထွက်‌လာ‌သော အ‌မော‌ဖောက်‌‌ ချောင်းဆိုးသံများက‌နေလည်း မနှင်းနှင်း၏ ကျန်းမာ‌ရေး အ‌ခြေအ‌နေ ဆိုးရွား‌နေမှုကို ‌တွေ့နိုင်‌‌ပေသည်‌။ တစ်‌ချက်‌တစ်‌ချက်‌ ခါး‌ကွေးကာ ဆိုးလိုက်‌‌သော ‌ချောင်းဆိုးသံက လမ်းထဲက‌ ခွေးများကို လှန့်နှိုးလိုက်‌သလိုဖြစ်‌ကာ ‌ခွေးအူသံများ ဆူညံပွက်‌‌လောရိုက်‌၍ ထွက်‌‌ပေါ်လာ‌လေ‌တော့သည်‌။

“တကယ် အရည်ရွှမ်းတာဟ… ခုကြည့်… ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး… ဟားဟား”

2024-03-04

လည်ပင်းမှာ ရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့ ပန်းကုံးတွေ စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာ ဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းနီကို တစ်ရှုးနဲ့ ပွတ်သုတ်ပစ်တယ်။ ခုံပေါ်ထိုင်ချရင်း သောက်ရေဘူးဆီ လက်အလှမ်း…

“ရှေး…နင့်ကို ဂျာကြီးလှမ်းခေါ်နေတယ်… ဘိုးတော်တွေဝိုင်းမှာ”

“ငါအမောတောင် မပြေသေးဘူး”

“အဲ့ဒါဆို ငါသွားလိုက်ရမလား”

“သွားချင်သွားလေ…ငါမလာနိုင်ဘူးပြောလိုက်”

ကိုယ်လုံးနည်းနည်းသွယ်ပေမဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးပုံစံလေးနဲ့ ညိုက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့မေးတယ်… ဧကန်န ခုချိန်ထိ လူမရသေးဘူးထင်တယ်…

“ငါ တကယ် သွားရမလားဟင်”

“အင်း သွားလိုက်…ငါနေမကောင်းလို့ အခုပဲ ပြန်တော့မှာလို့”

“ကျေးဇူးပဲဟာ..ငါသွားတော့မယ်”

“အင်း”

ညို ထွက်သွားမှ ရေဘူးကို မော့သောက်ရင်း အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်တယ်…

“ရှေး”

နှစ်ပေါင်းများစွာ.. ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု…

“နင်ပြန်တော့မှာဆို… ငါပြန်လိုက်ပို့မယ်”

“ငါ ဒီည အိမ်ပြန်မှာ…”

“ဘယ်ပဲပြန်ပြန်… ငါလိုက်ပို့မယ်”

“မလိုဘူး”

ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောရင်း စားပွဲပေါ်က ကိုယ့်ပစ္စည်းတချို့ အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်ပြီး လှည့်အထွက်…

“ရှေး”

ခေါ်သံနဲ့အတူ နီးကပ်လာတဲ့ မျက်နှာ.. ထို့နောက် ကျမ နှုတ်ခမ်းပေါ် နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ ကျရောက်လာတယ်… သူ့လက်တွေက ကျမ ခါးကို သိုင်းဖက်လာတဲ့အခါ…

“ တော်ပြီကွာ…. မောင်တိုး….. မမ ကို အဲဒါမျိုးတွေ မမေးနဲ့……. အား….. ဆောင့်… ဆောင့်….. မောင်တိုး…. ဆောင့်…… အား…. ကျွတ်….. မမ ပြီးတော့မယ်…… အား…..”

2024-03-04

လက်တစ်ဖက်က ရေဖလားကို ကိုင်ပြီး ရေစည်ထဲတွင် ပြည့်လျှံနေသော ရေများထဲသို့ ထိုးနှစ်ကာ ခပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုံးပေါ်ကို လောင်းချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျမဟာ သူ့ကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ အုန်းလက်အလယ်ကြောရိုး အရင်းပိုင်းတစ်ပိုင်းကို ဖင်ခုပြီးထိုင်နေရာက လက်ထဲမှာ ဓားပါးလေးတစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး အုန်းလက်လေးတွေကို တံမြက်စီးတန်သပ်နေရာကနေ ကျမကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် လုပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

ကျမရေချိုးနေတဲ့နေရာနဲ့ သူရှိတဲ့နေရာကြားမှာ ပန်းခြုံလေးများရှိကာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်လည်း ပေ (၂၀) နီးပါးလောက် ဝေးလေတော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရေချိုးနေတဲ့ ကျမက မြေပြင်ပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့ သူ့ကို သဲသဲကွဲကွဲ မြင်နေရပေမယ့် သူကတော့ ကျမ သူ့ကို တွေ့နေရတယ်ဆိုတာ သိပုံမရပါဘူး။ သူ့ကိုတွေ့လိုက်ရပြီး သူက ကျမကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေတယ်ဆိုတာလည်း ကျမက သိလိုက်ရရော ကျမဟာ လက်ထဲက ရေခွက်ကို ရေစည်ထဲချလိုက်ပြီး ကျမရဲ့ကိုယ်ပေါ်က ရင်လျားထားတဲ့ ထဘီတပတ်နွမ်းပါးပါးလေးကို အသာဖြန့်ပြီး ခပ်လျှော့လျှော့လေး ပြင်ဝတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှ ရေဖလားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျမရဲ့ကိုယ်လုံးပေါ်ကို ရေတွေ တဝုန်းဝုန်းနဲ့ အမြန်ပဲ လောင်းချိုးလိုက်ပါတယ်။

ပြည့်တန်ဆာ နှင့် မိမာယာ အပိုင်း (၃) ဇာတ်သိမ်း

2024-03-04

အခန်း ( ၁၄ )

ဆိုင်ကို မနက်အရုဏ်ကျင်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ ခင်လေးနွယ် တစ်ရေးမှ မအိပ်ရသေး။ ရောက်ရောက်ချင်း အဝတ်အစားတောင် မလဲနိုင်ဘဲ အိပ်ရာပေါ် ထိုးအိပ်ချလိုက်ရာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်သွားသည်။ ခင်လေးနွယ် သူမအိပ်မက်ထဲမှာတောင် ကိုညွန့် သောင်းဒန် စွေစောင်း လျှံစိန် တို့လူသိုက်နှင့်တွေ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း ဘုံကျောင်းကြမ်းပြင်မှာ လေးဘက်ထောက် ဖင်ကြီးကုန်းထောင် ပေးထားရလျက် ယောက်ျားလေးယောက်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူမဖင်စအိုချည်းသက်သက် အချီပေါင်းမြောက်များစွာ သဲကြီးမဲကြီး မဲပြီးဖင်ပါကင်ဖွင့်နေကြတာကို အိပ်မက်အဖြစ် မြင်မက်လိုက်သေးရာ အိပ်ရာမှတစ်ရေးလန့်နိုးချိန်မှာ ဇောချွေးများပင်ပျံပြီး လူလည်း မောဟိုက်နွမ်းလျလျက် မျော့မျော့ကလေးသာ ကျန်နေတော့သည်။ တစ်ခါပြန်အိပ်လိုက်မှပဲ မိုးလင်းပေါက် အိပ်ပျော်သွားရတော့သည်။

မနှင်းအေးရောက်လာပြီး နှိုးတော့ အိပ်ရာကလူးလဲထပြီး ရေချိုးခန်းဝင်လိုက်ကာ အဝတ်အစားများကောက်လဲပြီး မနက်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့နှင့် ဆေးရုံကို ထမင်းချိုင့်ပို့ဖို့အတွက် နှစ်ယောက်သား ဈေးထဲသွားရောက်ဝယ်ခြမ်း၍ အားလုံး အလျဉ်မီအောင် အပြေးအလွှား စီစဉ်ရပြန်သည်။ မနှင်းက ဒါမျိုးကျတော့လည်း အလိုက်တသိရှိလှ၍ ချစ်စရာကောင်းလွန်းနေသည်။

ဆေးရုံမှာ ကိုမျိုးအောင်ထူထူထောင်ထောင်ရှိလာတာတွေ့ရတော့ သူမသက်ပြင်းချရသည်။

“ဆိုင်မှာအဆင်ပြေရဲ့လား။ မနှင်းရော လာသေးလား။ သိပ်မကြာပါဘူး ငါ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ ”

မိမာယာ နှင့် ပြည့်တန်ဆာ အပိုင်း (၂)

2024-03-04

အခန်း ( ၇ )

“အို အို အို … ဦး ဦးတရုတ်ကလည်း … ဟင် ဟင် အဟင့်”

ခင်လေးနွယ် ခပ်ညုညုကလေး ညည်းသံကလေးပြုရင်း ရုန်းမလိုနွဲ့မလို ဟန်ကလေးပြုလိုက်ပါသည်။ ဦးတရုတ်လက်ကမူ သူမကို လုံးဝလွှတ်ပေးခြင်း မရှိပါ။

“နွယ်လေး မနှင်းနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား”

“အင်း ပြော ပြောခဲ့ တယ် ဟို ဟို … ”

“ဘယ်လို သဘောရလဲ ကိုတရုတ်နဲ့နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ နှင်းကတော့ပြောတယ် နွယ့်မှာ ငွေတအားလိုတယ်တဲ့။ သူလည်း နှင်းလိုပဲ အဆင်ပြေအောင် တစ်ခုခုလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါ တကယ်ပဲမဟုတ်လား နွယ် … ကိုယ့်ကို ပြောလေ ”

ခင်လေးနွယ် သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ရုန်းထွက်လိုက်ကာ လူချင်းအနည်းငယ်ခွာထိုင်လိုက်ပြီး ဦးတရုတ်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားကနေ သူ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ပင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် ဦးတရုတ် နွယ့်မှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဲဒါတွေ အကုန်သာ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် နွယ် ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်။ ဦးတရုတ် အခုလုပ်နေတဲ့ အလုပ်ထဲမှာ နွယ့်ကိုကြိုက်တဲ့နေရာကနေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခိုင်းချင်ရာခိုင်းလို့ရတယ်။ နွယ် တစ်ယောက်တည်း လုပ်သင့်မလုပ်သင့် ကြိတ်စဉ်းစားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မိန်းကလေးဆိုတော့လည်း နွယ့်အနေနဲ့ ဘယ်လောက် အပြောရခက်မယ် ဆိုတာ ရှင်နားလည်ပါလိမ့်မယ်”

မိမာယာ နှင့် ပြည့်တန်ဆာ အပိုင်း (၁)

2024-03-03

အခန်း ( ၁ )

အရက်ဝိုင်းကို ခပ်စောစောပင် သိမ်းလိုက်သည်။ အရက်ဝိုင်းသိမ်းသည် ဆိုတာက ဆိုင်ကဝိုင်းတွေ အကုန်သိမ်းတာမဟုတ်ဘဲ ဆိုင်ရှင်ကိုမျိုးအောင်ရဲ့ အရက်ဝိုင်းတစ်ခုတည်း သိမ်းလိုက်တာကို ဆိုလိုသည်။ သူ့ရဲ့ညပိုင်းဝိုင်းသိမ်းပြီဆိုတာနှင့် ခင်လေးနွယ်လည်း အိမ်ပေါ်တက် လင်ဖြစ်သူ ညစာစားဖို့ ပြင်ပေးဆင်ပေးနှင့် ခါတိုင်းလိုပဲ အလုပ်များရတော့သည်။ ဒါတင်ပဲလား မဟုတ်သေး။

ကိုမျိုးအောင်ရဲ့အကျင့်အတိုင်း မူးလာလျှင် သူရစ်သမျှ အနွံအတာတွေကိုလည်း မယားဖြစ်သူ ခင်လေးနွယ်တစ်ယောက် တဝကြီး ခံရပါသေးသည်။ဆိုင်မှာ ကူဖော်လောက်ဖက် မနှင်းအေးတစ်ယောက် ရှိလို့သာ တော်ပေသေးသည်။ နို့မဟုတ်လျှင် ဆိုင်မှာ အရက်ရောင်းမည့်သူ မရှိ၍ ဆိုင်ကိုပါ အပြီးအပိုင် ပိတ်လိုက်ရကိန်း ကြုံသွားနိုင်သည်။

ကိုမျိုးအောင်တို့လင်မယားက ပိုက်ဆံသိပ်ရှိလှတာတော့ မဟုတ်။ လင်ဖြစ်သူက ယခင်က အငှားတက္ကစီမောင်းသူဖြစ်ပြီး အခုတော့လည်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် အသောက်မက်သည့်ဒဏ်နှင့် မကျန်းမမာဖြစ်လာရာက သူ့ကျန်းမာရေးအခြေအနေအရ ယာဉ်မောင်းအဖြစ်ကနေ အနားယူပြီး မယားဖြစ်သူနှင့်အတူ သူတို့ရပ်ကွက်ထဲမှာ အရက်ဆိုင်ငယ်လေး ဖွင့်လှစ် ရောင်းချနေသူဖြစ်သည်။ မယားလုပ်သူက သူမ အရင်က ကုပ်ကပ်စုမိသမျှလေးနှင့် အိမ်ရှေ့မှာ ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခုဆောက်ပြီး ခနော်နီခနော်နဲ့ အရက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်သည်။ ရပ်ကွက်ထဲက ပျံကျအလုပ်သမားတွေအတွက် ရည်ရွယ်ဖွင့်လှစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး အရက်ကြိုက်လွန်းသည့် ယောက်ျားဖြစ်သူလည်း အိုးမကွာအိမ်မကွာ အိမ်မှာသောက်ရင်း သူမနှင့်အတူ ဆိုင်မှာဝိုင်းကူ၍ နှစ်ယောက်သား အတူတကွ ဒိုးတူပေါင်ဖက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကာ အိမ်စီးပွားရေး အဖတ်ဆယ်နိုင်ဖို့ မိမိတတ်စွမ်းသမျှ ကြိုးပမ်းခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။