Posts

ကိုကိုမောင် နဲ့ ချိချိုအောင် တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်

2024-03-03

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

” ဒေါက် ဒေါက် သမီး ချိုချိုအောင်ရေ ”

”ရှင်အမေ”

”သမီး နင့်အစ်ကိုရော”

”မသိဘူးလေ အမေ..။ သူ့အခန်းထဲရှိမှာပေါ့ ”

”မရှိဘူး မေမေကြည့်ပြီးပြီ..။ အခုပဲ ပြန်ရောက်တယ် ဘယ်လစ်ပြန်ပြီလဲ မသိဘူး”

”ခုန လမ်းမှာတော့ သူ့သူငယ်ချင်းဖုန်းလာလို့ ပြောတယ် အမေ။ ကိုကျော်ကြီးတို့နဲ့ ချိန်းနေတာ ကြားတယ်”

”အင်း ဒီကောင်လေးကတော့။ ခဏနေ ဖုန်းဆက်ပြီး အိမ်မှာပြန်လာနေခိုင်းစမ်း သမီး…။ ဘယ်မှလျှောက်မသွားနဲ့လို့။ ဒီည မေမေနဲ့ဖေဖေ ပွဲရုံလုပ်ငန်းရှင်တွေ အစည်းအဝေးရှိတယ်။ အဲ့မှာပဲ ညစာစားဖြစ်မယ်။ သမီးတို့မောင်နှမ တစ်ခုခုသာ ဝယ်စားကြတော့။ အိမ်မှာ ဘာမှမရှိဘူး”

အပျိုဖော်ဝင်ခါစ သမီးလေးရဲ့ တပ်မက်မူ

2024-03-03

အိပ်ယာကနိုးတာနဲ့ စံပယ်ပန်းရနံ့တွေက မွှေးလွန်းလှသည်။ မေမေ ဘုရားပန်းတင်ထားတာပဲ ဖြစ်မည်။ မေမေရဲ့ ဘုရားရှိခိုးသံကိုလည်း ကြားနေရသည်။ ဒါပေမယ့် မေသင်း မထချင်သေး။ ဆက်အိပ်နေချင်သေးသည်။ မိုးအေးအေးနဲ့ အိပ်ယာထဲ ကွေးနေချင်သေးသည်။

“ဟဲ့ မေသင်း မထသေးဘူးလား။ ဒီကလေးမ ကျောင်းနောက်ကျတော့မှာပဲ”

ဟု မေမေလှမ်းပြောမှ အိပ်ယာက လူလဲထပြီး အခန်းအပြင် ထွက်လိုက်သည်။ မေမေက မေသင်းကို ပြူးကြည့်နေသည်။ ပြီးတော့

“ဟာ ဒီဟာမ ကိုယ့်ဟာကိုယ်လည်း ပြန်ကြည့်ဦး။ အပျိုဖြစ်နေပြီ အခုထိ ဖင်တုန်းလုံးနဲ့ ငါလာရိုက်လိုက်ရ”

လို့ပြောမှ ကိုယ့်ဘာသာ ငုံ့ကြည့်မိသည်။ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေတာပါ ဘယ်ရောက်သွားလဲမသိ။ ရှက်လိုက်တာလေ။ တော်သေးတာပေါ့ သားအမိနှစ်ယောက်ထဲ နေတဲ့အိမ်မို့လို့။ မေမေ့ကို ဘာမှပြန်ပြောမနေတာ့ပဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်လိုက်မိသည်။ အိပ်နေရင်း ကျွတ်ကျထားတဲ့ ထဘီက ခြင်ထောင်ခြေရင်းမှာ ပုံရက်သား။ ရေချိုးခန်းထဲရောက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွတ်ချလိုက်ပြီး အဝတ်တွေကို လျှော်ပုံးထဲထည့်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဝတ်ဗလာ ကိုယ်လုံးတီးမြင်ရတိုင်း မေသင်း ရင်ဖိုမိသည်။ ဘာကြောင့်ရယ်လို့တော့ အတိအကျ မပြောတတ်။ မေသင်း ရင်ဖိုသည်။

” မြစုပ်ပေးတာ … တအားကောင်းတော့ ပြီးချင်လာလို့ … ခဏရပ်ဦး …"

2024-03-03

🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️

လွမ်းသလားလို့မေးရင် ခေါင်းလေးကိုငြိမ့် လက်ကလေးကိုပိုက် ကလေးတစ်ယောက်လို ငါညာလိုက်မယ် မလွမ်းလောက်ပါဘူး…..။

………………………………………

” ဒါပြီးတော်တော့ ပိုင်စိုးရာ … မင်းများနေပြီ ”

” မများပါဘူး … မင်းနိုင်ရာ … အွိ … အေ့ ဂေ့ ”

” နောက်ရက်မှ … ဆက်သောက်ကွာ သူငယ်ချင်း … ပြန်ကြစို့ ”

” ပြန်မယ် … ဟုတ်လား …… ဟားဟားးးး …… အိမ်ပြန်တော့ရော … ငါ့ ဘဝက … ဘာထူးမှာ မို့လဲကွ ”

” ဟူးးးး … အဲလောက် ခံစားမနေပါနဲ့ကွာ … မိုးသောက်ကြယ်ကုမ္ပဏီရဲ့ … မန်နေဂျာတစ်ယောက်က … ဒီလောက် ပျော့ညံ့ရလားကွ ”

မင်းနိုင်မှာ ခံစားချက်ပြင်းထန်ပြီး မူးရူးနေသော ငယ်သူငယ်ချင်း ပိုင်စိုးအား ဂရုဏာဒေါသဖြင့် ပြောဆိုနေ၏။

” ဟားးးး … မင်းပြောမှ ငါ ဘဝင်တောင် မြင့်ချင်လာပြီ … ဂေ့ …… အွိ ”

စွမ်းသမျှ ခြွေ ကျွမ်းသမျှ ကြွေ အပိုင်း (၃) ဇာတ်သိမ်း

2024-03-03

အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။

သတိလက်လွတ်ဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နေရာ ပြည့်စုံအောင် ပေါင်ကြားမှ ခုံးထနေသော လီးကြီက ဒေါ်မိုးမိုးစံ ပေါင်ကြားထဲ အမြှောင်းလိုက် ဖိကပ်နေတော့၏။

” ပလွပ် … ပြွတ် ပြွတ် …… မ ဖြစ် သင့် တော့ဘူး … သားရယ် … အဟင့် ဟင့် ”

နူတ်ခမ်းချင်း နမ်းနေရာမှ ဒေါ်မိုးမိုးစံက လူချင်းခွာကာ နံရံအား ကျောကပ် ထားလိုက်သည်။ သူမ အနေဖြင့် ပြည့်စုံအောင် လူပျိုဘဝတွင် စိတ်အလို လိုက်ခဲ့သောလည်း သမီးဖြစ်သူနှင့် လက်ထပ်ပြီးသည့်နောက်ပိုင်း ခက်ခက်ခဲခဲ ဆင်ခြင်နေထိုင်ခဲ့ရ၏။

” ဘာလို့ … ဟန်ဆောင်နေတာလည်း … အန်တီမိုးရယ် … ဖူးလေး ကျောင်းသွားချိန် … အိပ်ခန်းထဲ သား လီးကို ခိုးပြီး လာလာ ကြည့်တာ … သားသိပါတယ်ဗျာ ”

” အိုရ် …… အဟင့် ဟင့် ဟင့် … အဲ အဲ အဲဒါ …… အန်တီမိုး မနေနိုင်လို့ပါ … သားရယ် … ဝန်ခံပါတယ် … ဒါပေမယ့် …… အန်တီမိုးနဲ့ သားနဲ့က မဖြစ်သင့်တော့ဘူးလေ … နော် … သားလေး အပြင်ထွက်ပါတော့ ”

စွမ်းသမျှ ခြွေ ကျွမ်းသမျှ ကြွေ အပိုင်း (၂)

2024-03-02

➡️အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။⬅️

” ဝေါ …… ဝေါ …… ဝုန်းးး ဝုန်းးးး …… ဒလိန်းးး ဂျိန်းးး ”

ရုတ်တရက် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်၍ မိုးရွာချနေပြန်၏။

” ဟော … သမီးတို့ … လမ်း မိုးမိတော့မယ် ထင်တယ် … သားရေ ”

” ဟုတ်တယ် … မိုးက တအားရွာ နေပြီ ”

ပြည့်စုံအောင်မှာ စကားပြောနေရင်း ဒေါ်မိုးမိုးစံ ပေါင်ကြားမှ စောက်မွှေးအုံကြီးအား မြင်ယောင်ရင်း လီးက တင်းမာလာတော့သည်။ခုံပေါ်လက်ကွေးတင်ထားသော ဒေါ်မိုးမိုးစံ၏ လက်တကိုင်း အင်္ကျီအတွင်းမှ နို့အုံကြီးများမှာ လက်မောင်းသားပေါ် တွဲကျနေပြန်၏။

” ဝေါ ဝေါ …… ဝေါ ဝေါ …… ဂျိမ်းးး ဒလိန်းးး ဝုန်းး ဝုန်းးး …… အုံး ဂျိမ်းးးး ”

လေကြီးမိုးကြီးနှင့် မိုးကြိုးပစ်သံများ ကြားနေရပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော မိုးသက်လေကြောင့် အခန်းထဲ ချမ်းစိမ့်စိမ့် လေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ထိုစဉ် မီးပျက်သွားသဖြင့် အခန်းထဲ မှောင်မဲ သွားတော့၏။

စွမ်းသမျှ ခြွေ ကျွမ်းသမျှ ကြွေ အပိုင်း (၁)

2024-03-02

အပိုင်း (၁)

➡️အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။⬅️

” ဒေါက် ဒေါက် … ဒေါက် ဒေါက် … သားလေး … ထတော့ … သား လေးလေးကျော်တို့ ရောက်ပြီ … အောက်ထပ်မှာ ”

” ဟုတ် … မာမီ ”

မိခင်ဖြစ်သူ အသံကြောင့် ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် နေ့လည်ခင်း အိပ်နေရာမှ အလူးလဲထကာ မျက်နှာသစ်ပြီး ခေါင်းရင်းဘေးနားက မှန်တင်ခုံလေးပေါ်မှ မှန်အား တချက်ကြည့်ကာ ခလယ်ခွဲထားသော ဂုတ်ထောက်ဆံပင်အား သေချာ ဖီးလိုက်၏။

မျက်ခုံးထူထူကြီးနှစ်ဖက် ထိစပ်နေကာ ပါးချိုင့် တဖက်ဖြင့် ချောမောခန့်ငြားသော ပြည့်စုံအောင်၏ မျက်နှာလေး ပေါ်လာတော့သည်။ရူပဗေဒ ဘာသာဖြင့် တတိယနှစ်သို့ ရောက်ရှိနေကာ စကားပြောကောင်းသဖြင့် လူချစ်လူခင် ပေါများလှ၏။

” ဟော … သားသား … ထွားလာလိုက်တာ … ကြည့်စမ်း လူကြီးဖြစ်နေပြီပေါ့ ”

” တီခိုင် … တယောက်ထဲလား … လေးလေးကျော်ရော ”

ဝင်လာမဆဲ တသဲသဲဖြစ်နေတဲ့ မိသဲမရဲ့ တွင်းဝလေး

2024-03-02

အခန်း ( ၁ )

” ကို မြမောင် … လီးကြီးထောင်ပြီး အိပ်မနေနဲ့တော့ … ထထ … ကျုပ် ထမင်းအိုး တည်ခဲ့ပြီ … မိသဲ … ဈေးဝယ်သွားတော့မှာ လိုက်ပို့ဖို့ လုပ်တော့ ”

” အီးးးး …… အွန့် …… အေးပါ … မသန်းရယ် … ငါ့အလုပ် ငါသိပါတယ် ဟ ”

” ခ်ခ် ခ်ခ် … တော်ကလေ … လူမနိုးသေးဘူး … လီးအရင်နိုးတာ … ဟွန့် …။ ထ မျက်နှာသစ် … မိသဲတောင် ရေချိုးပြီးပြီ … ပြန်လာမှ လုပ်တော့ ”

” ခဏလေးပါ … မသန်းကလည်း … ထမိန်လေး လှန်လိုက် ရနေတာကို ”

” အိုး … သမီး ဟိုဘက်ခန်းမှာ … သနပ်ခါး သွေးနေတာ … မကြားဘူးလား …။ သွား … သမီးရှေ့တော့ အလိုးမခံနိုင်ပေါင် တော် ”

“ကျနော်နဲ့ဆော့ရတာ ပျော်ရဲ့လားဗျ … ဝိဇ္ဇာလေးရ၊ အဲမှားလို့ … သူယောင်မယ်လေးရ”

2024-03-02

(အခန်း ၁)

ဗေဒါရီကိုင်ထားရသော ပရောဂျက်တွေက မပြီးသေး။ အချိန်မီ မပြီးနိုင်လျှင် အလုပ်ကို ထိခိုက်နိုင်သည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေလဲ နားမနေနိုင်၊ ရုံးသွားရမည်။ ဒီကြားထဲ အိပ်ရာထက နောက်ကျလိုက်သေးသဖြင့့် ဗေဒါရီ ရေမိုးချိုးပြီးသည်နှင့် အလှပြင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ ပဲများမနေနိုင်တော့။ အဝတ်ကိုလဲ သေချာရွေးမနေနိုင်။ မျက်စိထဲတွေ့ရာ အပြာနုရောင် ရင်စေ့အကျီကလေးကို ကောက်စွပ်သည်။ တန်းမှာလှမ်းထားသော ကာကီရောင် စကပ်လေးကို လှမ်းယူမည်အပြုတွင် ဘရာဇီယာ မဝတ်ရသေးတာ သတိရသွားသည်။ “စနေနေ့ဆိုတော့ လူလဲရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရပါတယ်။” ဟုတွေးကာ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အသစ်တစ်ထည်ကို ဝတ်ပြီးသည်နှင့် စကပ်ကိုဝတ်၊ ချိတ်ကို အမြန်တပ်ကာ ကားဂိုဒေါင်သို့ မဗေဒါ ပြေးလေသည်။

သူမ၏ မာဇဒါ ပြိုင်ကားကလေးပေါ်သို့ တက်ပြီးမှ ဗေဒါရီ မှန်ကြည့်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နက်ဝန်းများက သာမာန်အာရှသူတို့ထက် ပို၍ နက်မှောင်နေသည်။ နီကျင်ကျင်ဆိုးထားသော ဆံပင်က ပခုံးထက်တွင် ခွေခွေကလေးကျနေကာ သူမ၏ ပါးရိုးမြင့်မြင့်များကို လှသထက်လှအောင် ပံ့ပိုးပေးလျှက် ရှိသည်။ ဗေဒါရီ လုပ်နေကျအတိုင်း လက်ပွေ့အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သေးသည်။ လက်ပွေ့အိတ်အတွင်းတွင် နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေး၊ မိတ်ကပ်၊ တစ်ရုှူး၊ မျက်တောင်ကော့တံစသည့် မိန်းကလေးအသုံးအဆောင်များနှင့်အတူ ဘူးသီးခြောက်ကလေးတစ်လုံးလဲ ရှိနေသည်။ အဲဒါမပါလို့မဖြစ်။ အိတ်အတွင်းမှ မျက်မှန်ကို ဗေဒါရီထုတ်တပ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးမကောင်း၍တော့ မဟုတ်၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအကြားတွင် သိသိသာသာ ငယ်ရွယ်နေသော သူမကို လေးစားသမှုရှိအောင် မျက်မှန်ကိုင်းထူထူကြီးကို ဝယ်တပ်ရခြင်းပင်။

” နင်ကလည်း ကိုယ့်အစ်မကို ရှက်နေတယ်။ မှန်းစမ်း နင်လူပျိုစစ်လား မစစ်လား စစ်ချင်တယ်”

2024-03-02

🏵️(အခန်း ၁)🏵️

“သားရေ ခြံရှေ့က ဆိုင်ကယ်ဟွန်းတီးနေတယ်။ ထွက်ကြည့်လိုက်ဦး။”

“ဟုတ်ကဲ့ အမေ”

ဖိုးကျော် သူ့ရဲ့မိခင်ဖြစ်သူ နောက်ဖက်မှာ ရေချိုးနေသဖြင့် အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ မေမေ့မိတ်ဆွေဖြစ်သူ မဇင်မာသဲ ။

“ကဲ ငါ့မောင်ရေ စားစရာတွေ လာယူဦး”

ဇာခြည်သဲက ဆွဲလာသော ခေါက်ဆွဲကြော်ထုပ်နှစ်ထုပ်ကို ဖိုးကျော်ဆီ ပေးလိုက်သည်။ ဒီလိုဘဲ ဇာခြည်သဲက အိမ်လာတိုင်း ဖိုးကျော်တို့သားအမိ စားဖို့ တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခုတော့ ယူလာနေကြ။

“ဟဲ့ မင်းအစ်မကို အိမ်ထဲခေါ်ဦးလေ။ လာ အထဲဝင်ဦး သဲသဲ။ ဘာလို့ စားစရာတွေ ယူလာတာလဲ အားနာစရာ”

“အို အန်တီကလည်း အားနာစရာမှ မဟုတ်တာ။ ကျွန်မဆိုင်မှာဘဲ လုပ်တာကို”

ဇင်မာသဲက ဒီမြို့လေးမှာ အအေးဆိုင်၊ ခေါက်ဆွဲဆိုင် ဖွင့်ထားသူလေ။ ဖိုးကျော်တို့အမေနဲ့ ရင်းနှီးသလို ဖိုးကျော်ကလည်း သွားကူတတ်သည်။ ဒါကြောင့် ခင်မင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖိုးကျော်က ၂၅ နှစ်ခန့်ရှိပြီ။ အစိုးရရုံးတစ်ရုံးမှာ အလုပ်လုပ်သည်။ ဒီရက်ပိုင်း သင်္ကြန်ရုံးပိတ်ရက်ရှည် ရှိသဖြင့် နားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဇာခြည်သဲက အသက် ၃၅ နှစ်ခန့်။ ယောင်္ကျားရှိသည်။ ကလေးတစ်ယောက်အမေ ဆိုပေမဲ့ ဖင်တွေ ရင်တွေက တောင့်ဆဲပင်။ အသားခပ်ညိုညို။

ဆောင်ကြာမြိုင်မှ အဖော်မွန် ကောင်လေးများ

2024-03-01

ရန်ကုန်မြို့လယ်ရှိ ကွန်ဒိုမီနီယံ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု။ ထိုအဆောက်အဦးကြီး၏ ၁၀ လွှာတွင် ခေတ်မှီ နောက်ဆုံးပေါ် ကရိယာများဖြင့် လှပခမ်းနားသော အလှပြင်ဆိုင်ကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။ အလှပြင်ဆိုင်က အမျိုးသမီးများသီးသန့်ဟု ဆိုသော်လည်း အလှပြင်ပေးသူများက အသက် ၂၀ ကျော်သာရှိသေးသော ကောင်လေးများ ဖြစ်နေသည်။ အလှပြင်ဆိုင်ဟု ဆိုသော်ငြားလည်း အလှပြုပြင်ပေးသူများမှာ အလှပြင်ဆိုင် အများစုတွင် တွေ့ရသော မိန်းမစိတ်ပေါက်နေသော ကောင်လေးများ မဟုတ်ပါ။ ယောက်ျားစစ်စစ် ကျားဖြစ်ပြီး ဝတ်တာစားတာကအစ ယောက်ျားပီသသော သူများဖြစ်သည်။ အားလုံး တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့်လေးတွေ ချည်းဖြစ်သည်။

အလှပြင်ထိုင်ခုံက ၇ ခုံရှိပြီး ကောင်လေးတွေက အားလုံး စုစုပေါင်း ၁၀ ယောက်ဖြစ်သည်။ အလှပြင်ခန်းကို သီးခြား မှန်လုံခန်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ထိုအခန်းထဲတွင် ဆိုဖာနောက်မှီ ထိုင်ခုံရှည် ၃ ခုံကို နံရံတွင်ကပ်၍ စီတန်းချထားပြီး အလှပြင်ဆရာ ကောင်လေးများ ထိုင်နေကြသည်။ ဂျာနယ်ဖတ်သူကဖတ်၊ mp 4 နားထောင်သူက နားထောင်၊ မှန်ရှေ့တွင်ခေါင်းဖီးသူက ဖီး၊ စကားပြောသူက ပြောနှင့် ရှိသော်လည်း ကျယ်လောင်ဆူညံခြင်းမရှိပဲ တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းလှသည်။