“ဒီမှာလေး… ဒီတွင်းဝလေး… ငါ့ကိုကမ္ဘာမှာ အကောင်းဆုံး အရသာ ပေးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ တွင်းလေး…”
လည်ပင်းမှာ ရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့ ပန်းကုံးတွေ စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာ ဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းနီကို တစ်ရှုးနဲ့ ပွတ်သုတ်ပစ်တယ်။ ခုံပေါ်ထိုင်ချရင်း သောက်ရေဘူးဆီ လက်အလှမ်း…
“ရှေး…နင့်ကို ဂျာကြီးလှမ်းခေါ်နေတယ်… ဘိုးတော်တွေဝိုင်းမှာ”
“ငါအမောတောင် မပြေသေးဘူး”
“အဲ့ဒါဆို ငါသွားလိုက်ရမလား”
“သွားချင်သွားလေ…ငါမလာနိုင်ဘူးပြောလိုက်”
ကိုယ်လုံးနည်းနည်းသွယ်ပေမဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးပုံစံလေးနဲ့ ညိုက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့မေးတယ်… ဧကန်န ခုချိန်ထိ လူမရသေးဘူးထင်တယ်…
“ငါ တကယ် သွားရမလားဟင်”
“အင်း သွားလိုက်…ငါနေမကောင်းလို့ အခုပဲ ပြန်တော့မှာလို့”
“ကျေးဇူးပဲဟာ..ငါသွားတော့မယ်”
“အင်း”
ညို ထွက်သွားမှ ရေဘူးကို မော့သောက်ရင်း အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်တယ်…
“ရှေး”
နှစ်ပေါင်းများစွာ.. ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု…
“နင်ပြန်တော့မှာဆို… ငါပြန်လိုက်ပို့မယ်”
“ငါ ဒီည အိမ်ပြန်မှာ…”
“ဘယ်ပဲပြန်ပြန်… ငါလိုက်ပို့မယ်”
“မလိုဘူး”
ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောရင်း စားပွဲပေါ်က ကိုယ့်ပစ္စည်းတချို့ အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်ပြီး လှည့်အထွက်…
“ရှေး”
ခေါ်သံနဲ့အတူ နီးကပ်လာတဲ့ မျက်နှာ.. ထို့နောက် ကျမ နှုတ်ခမ်းပေါ် နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ ကျရောက်လာတယ်… သူ့လက်တွေက ကျမ ခါးကို သိုင်းဖက်လာတဲ့အခါ…