Posts

ကျွန်မနာမည်က ဇင်ဇင်ပြုံး ပါ..။ သိတဲ့အတိုင်းပါဘဲ.. ရင်အုံကြီးကြီး ၊ တင်သားထွားထွား နဲ့ မြင်ရတဲ့သူ ဘဝင်ဆူသွားရစေတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပါ..။ ကျမအသားက ခပ်ညိုညိုနဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ခပ်တောင့်တောင့်ပါ..။

သူများတွေက ပြောကြတယ်။ ကျမကိုယ်ခန္ဓာက ဆူဖြိုးကျစ်လစ်လို့ ဖုထစ်မို့မောက်နေရမယ့်နေရာတွေက ဖုထစ်မို့မောက်နေသတဲ့ ရှင်။ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားက ပြောရရင်တော့ အရပ်က ၅ ပေ မပြည့်တတ်ပေမဲ့ ရင်က ၃၉ ၊ ခါးက ၃၀ ၊ တင်က ၄၀ ရှိတယ်ရှင့်..။ ကျမရဲ့ ဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေက ထွားထွားပြည့်ပြည့် တင်းတင်းကားကား ဖြိုးဖြိုးအိအိကြီးတွေပါ..။

ကျမ လမ်းလျှောက်သွားရင် ကျမဖင်ဆုံအိုးကြီးတွေ အချက်ကျကျနဲ့ အနိမ့်အမြင့် လှုပ်ရှားနေပုံတွေက မြင်ရသူ ပုရိသယောက်ျားတွေရဲ့ စိတ်ထဲ မရိုးမရွ ဖြစ်စေတာပေါ့ ရှင်..။ သူတို့ရဲ့ ကိလေသာ ရာဂမီး ရမ္မက်တွေကို ပိုပိုပြီး ထကြွစေတာပေါ့ ရှင်..။

ကျမရဲ့ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကလည်း ဝိုင်းဝန်းမို့မောက်ပြီး တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင်းဝင်းအိအိ ရှိနေတယ်..လေ..။ ဒီတော့ ကျမကို တွေ့တဲ့သူတိုင်းက စိတ်မထပဲ နေပါ့မလား ရှင့်..။ ကျမ လမ်လျှောက်သွားရင် ကျမကို ကြည့်ပြီး အားရကျေနပ်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေ စိတ်ထဲမှာ ကာမမီးတောက် တောက်လောင်နေတဲ့ မျက်နှာတွေ ၊ ကျမကို ကစ်ချင်ကြတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ အမြဲ ကြုံတွေ့နေရပါတော့တယ်…။

ကော်လာဂျင်ဆိုရင် တွဲမြင်မိတာက အမျိုးသမီး‌ တွေပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဆို မေးစရာရှိတာက ကော်လာဂျင်က လေဒီလေးတွေပဲ သောက်လို့ရတာလားပေါ့။ အမျိုးသားတွေရော ကော်လာဂျင် သောက်လို့ရလား ….. တကယ်ကတော့ ကော်လာဂျင်ကို အလှအပအတွက်လို့ မှတ်ယူထားကြရင်းက ကော်လာဂျင်က လေဒီလေးတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့အရာလို့ တွဲမှတ်ထားကြတာပါ။တကယ်ကတော့ ကော်လာဂျင်ကို လူတိုင်း လိုအပ်ပါတယ်။ လူတိုင်း လိုအပ်တယ်ဆိုမှတော့ အမျိုးသားတွေလည်း ကော်လာဂျင် သောက်လို့ရပါတယ်။

အမျိုးသားတွေကလည်း အရေပြား၊ အရိုးအဆစ်၊ ကြွက်သားတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်တာကြောင့် ကော်လာဂျင် သောက်လို့ရသလို ကော်လာဂျင် သောက်ဖို့လည်း လိုအပ်ပါတယ်။

ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ ကော်လာဂျင်က ပြည့်ဝတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အင်အားတွေ ပြည့်နေသလို အရိုးအဆစ်တွေကလည်း သန်မာပါတယ်။ အသက်အရွယ်အလိုက်လည်း ကြွက်သားတွေက ဖွံ့ဖြိုးလာပါတယ်။

ကော်လာဂျင်က အသားအရေ လှပဖို့ပဲ ထောက်ကူပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်က သွေးကြောတွေ၊ အစာခြေစနစ် နံရံတွေ၊ ဆံပင်တွေ၊ သွားတွေ၊ အရိုးအဆစ်တွေ ကျန်းမာစေဖို့လည်း ကော်လာဂျင်က ထောက်ပံ့ပေးပါတယ်။

အသက် ၂၀ မတိုင်ခင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်က ကော်လာဂျင် ထွက်ရှိမှု အကောင်းဆုံး ဖြစ်တာကြောင့် အသားအရေက တင်းရင်း လှပသလို၊ ကြွက်သားတွေ ဖွံ့ဖြိုးမှုကလည်း အကောင်းဆုံးပါ။ အရိုးအဆစ်တွေ နာကျင်ကိုက်ခဲတယ်ဆိုကလည်း ဖြစ်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အသက် ၂၀ နောက်ပိုင်းရောက်လာတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကော်လာဂျင် ထွက်ရှိမှုက သိသိသာသာ နည်းလာပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကြွက်သားတွေ နာကျင်တာ၊ အဆစ်တွေ ကိုက်ခဲတာ၊ အရေးအကြောင်းတွေဖြစ်တာ၊ ဆံပင်ကျွတ်တာ၊ သွားတွေ ကျိုးတာ၊ ယိုင်နဲ့တာတွေကို ခံစားလာရပါတယ်။

“ အစ်ကိုလေး ….”

အိပ်မပျော်ပဲ မျက်လုံးကြောင်နေသော ကိုသက်အောင် လန့်သွားသည်..။

“ ဟင်… ပုံ့ပုံ့ … မအိပ်သေး ဘူးလား…..”

ကွယ်လွန်သူ ဇနီးသည်နှင့် ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့ပုံကလေးများကို ပြန်လည် စမြုံ့ပြန်နေသော ကိုသက်အောင်ရဲ့ ဘော်ဒါကြီးက တင်းမတ်နေသည်..။ ပုံ့ပုံ့က အဲဒါကြီးကို တွေ့ဖြစ်အောင် တွေ့လိုက်လေသည်..။

“ မမသီ သားတွေက အရမ်းသေးပေါက်တာပဲ…”

ကိုသက်အောင် မြင်သာအောင် အနှီးနှစ်ထည်ကို ကိုင်ပြီး မြှောက်ပြလိုက်သည်..။ ကိုသက်အောင် ကုတင်ပေါ်မှထကာ ပုံ့ပုံ့ အနားသို့ လာခဲ့သည်..။ ပုံ့ပုံ့ထံမှ သနပ်ခါးနံ့ သင်းသင်းလေးကို ဦးစွာ ရှူရှိုက်မိလိုက်ရသည်..။

“ ထားခဲ့လေ….မိုးလင်းတော့ ..ငါလျှော်လိုက်ပါ့မယ်….“

“ အို….မဟုတ်တာ….”

ပုံ့ပုံ့က လက်ကို ပြန်ရုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်..။ ဝတ်ထားသော ညဝတ်အင်္ကျီလေးအောက်မှ ရွှေရင်နှစ်မွှာက အခုအခံမပါ လွတ်လပ်စွာ…လှုပ်ရှားနေကြသည်..။ ဖြူဝင်းနုနယ်သော ပုံ့ပုံ့ မျက်နှာလေးက တစ်စုံတစ်ရာကို တောင်းခံနေသလို မော့ပေးထားသည်..။ ကိုသက်အောင် ရင်တွေ ပူလာသည်..။ ဆီးခုံအထက်မှ ကျင်အောင့်သလို ( လိုးချင်လွန်းအားကြီး ) သော ဝေဒနာတစ်ရပ်ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်..။

“မလုပ်ပါနဲ့တော့ တော်ပါတော့ အားးးး သေပါပြီ။ ကိုကို တော်ပါတော့ အားးး နာလိုက်တာ သေပါပြီ။ အား”

အချစ်ဆိုတာကို ရင်မခုန်ဖူးသေးတဲ့ မေမဒီ ဆိုတဲ့ ကျမအတွက် နာကျင်မှုထက် အရွယ်မတိုင်ခင် စော်ကားဖျက်စီးခံရခြင်းထက် မောင်နှမအရင်းကြီးဖြစ်တဲ့ ကိုကိုရဲ့ မတရားမုဒိန်းကျင့်ခြင်းကို ခံနေရလို့ ကျမအသဲနှလုံးတွေ တစ်ဆက်ဆက် နာကျည်းခံပြင်းရင်း နှုတ်ခမ်းကို အံကြိတ်ကိုက်ထားရင်း မျက်ရည်တွေ ထိန်းမရသိမ်းမရ ပြိုဆင်းနေပါတော့တယ်ရှင်။

မဆန့်မပြဲ ကျမ စောက်ဖုတ်ထဲ တင်းကြပ်စွာ ဝင်နေသော လီးက နုနယ်လွန်းတဲ့ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားကို ပွတ်တိုက်ဝင်သွားလိုက်တိုင်း ပွန်းရှသွားသော စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးက သွေးစလေးများပါ စီးကျနေပါတော့တယ်ရှင်။

“အားးးး ဖေဖေရေ အားးးး ကယ်ပါဦး။ အားးး မခံနိုင်တော့ဘူး တော်ပါတော့။ အားးးး ကိုကို အားးးး ရပ်လိုက်ပါတော့ ရက်စက်လိုက်တာ။ အီးးးးး အားးးလားးးးး သေပါပြီ။ ညီမလေး မခံနိုင်တော့ဘူးးးး အားးးးးးး သနားပါဦး ကိုကို။ အားးးးးး လူယုတ်မာ အားးးး အားးးးးး ဖေဖေရေ ဖေဖေရေ ကယ်ပါဦး။ အားးးး အီးးးးး အင်းးးး အားးးးး ပြဲပါပြီ အားး”

အိမ်တွင် မမ မရှိတုန်း အေးလွင် သူ့ရည်းစား ငယ်ငယ် ကို စကားပြောချင်၍ဟု အကြောင်းပြကာ အိမ်သို့ခေါ်လာခဲ့သည်။

အခုတော့ သူအိပ်သောအခန်းထဲတွင် အေးလွင်က လီးကို အငြိမ်မနေဘဲ ဝင်သလောက် လီးတဝက်လောက်နဲ့ပဲ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးနေတော့ ငယ်ငယ်က အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးနေသည်။ ဒီလို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နဲ့ လုပ်နေရင်း အေးလွင်က သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ခပ်နာနာဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျန်တဲ့ လီးကို ဆောင့်ပြီး အရှိန်ဖြင့် သွင်းလိုက်သည်။

“ ဗြစ်……ဗြစ်……ဒုတ်……”

“ အမလေး…… အမလေး…… နာလိုက်တာ…… အစ်ကိုရဲ့… နာလိုက်တာ…… ကျမဟာလေးတော့ စုတ်သွားပါပြီ…… ကျွတ်… ကျွတ်…… ကျွတ်…… နာလိုက်တာနော်……”

ငြီးလည်းငြီး ငယ်ငယ်က သူ့ပေါင်လုံးကြီးတွေကို ကားနိုင်သလောက် ကားပေးလိုက်ပါတော့သည်။ သူမရဲ့ ခေါင်းကလည်း ရမ်းနေတော့ ဂုတ်ဝဲဆံပင်လေးက ဖွာလန်ကြဲနေသည်။

“ အစ်ကိုရယ်… ဒီလောက်ကြမ်းရသလား…… ဒီလို ဆောင့်ထိုးလိုက်တာ ငယ်ငယ် နာမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား…… ဟင်း…. ဟင်း… ကျွတ်… ကျွတ်… ကျွတ်……”

အချိန်က ညနေဆည်းဆာ အချိန် ဖြစ်သည်။ ရွာလမ်းတလျှောက် အသက်သုံးဆယ်လောက်ရှိသော အသားနီစပ်စပ်နှင့် တရုတ်ကပြားပုံပေါက်နေသော လူတစ်ယောက် လျှောက်လို့လာသည်။ ထိုသူမှာ ခြံတစ်ခြံရှေ့သို့ ရောက်လျှင် ရပ်၍ ခြံထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခြံထဲတွင် သုံးပင်နှစ်ခန်း ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးတစ်လုံး ရှိနေသော်လည်း အိမ်ရှေ့တွင် ခြံစပ်ထိ စိုက်ပျိုးထားသည့် ရွက်လှပင်များ၊ ကိုရန်ကြီးပင်များ၊ ဖလံတောင်ဝှေးပင်များကြောင့် ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးမှာ အိမ်ရှေ့ဖိနပ်ချွတ်၏ လည်ပေါ်နေရာလောက်သာဖြစ်၍ နေရလေသည်။ ခြံစည်းရိုးမှာ မဒမတိုင်နှင့် ဝါးကပ်တိုင်များ ကာရံထားပြီး ခြံတံခါးမှာမူ ဖွင့်ထားသဖြင့် ထိုသူမှာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်ခဲ့လေသည်။

” တင်လှရေ.. ဟေ့ တင်လှ ”

ခြံထဲသို့ လှမ်းမျှော်၍ ခေါ်လိုက်ပြီး အတန်ငယ်မျှ နားစွင့်လိုက်သည်။ အထဲမှ အသံမကြားရသဖြင့် ထိုသူက ထပ်၍ ခေါ်ပြန်သည်။

” တင်လှရေ.. တင်လှ မရှိဘူးလား ”

” အစ်ကိုခင်ရွှေလား.. လာလေ ဝင်ခဲ့လေ.. ”

အထဲမှ မတင်လှ၏ အသံစာစာလေးကို ကြားလိုက်ရလျှင် ခင်ရွှေဆိုသူမှာ ခြံထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

” ကျမ အိမ်ဘေးမှာ အစ်ကိုရေ.. အိမ်ဘေးကိုလာ.. မြို့ဘာမှာလိုက်လို့လဲ.. ”

စိတ်ကူးယဉ် အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ခုခု အကြောင်းအစုံတရာ ဖြစ်ခဲ့လျင် ကျွန်တော့် အမှားသာ ဖြစ်ပါကြောင်း။

ကျနော့် နာမည် သက်လွင်ဦး ပါ။ ကျနော် ဆယ်တန်းအောင်တော့ အားအားယားယား သင်တန်းတွေချည်း တက်ဖြစ်ပါတယ်။ သင်တန်းတွေ တက်ရင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ပေါင်းစုံရ အတွေ့အကြုံတွေလည်း ပေါင်းစုံရတော့တာပါပဲ။

သူငယ်ချင်းတွေ သင်ပေးရင်းနဲ့ အတတ်ကောင်း တစ်ခု တတ်လာတာကတော့ ဆေးချတာပဲ။ တော်တော်များများတော့ လုပ်ဖူးပေမယ့် အကြိုက်ဆုံးကတော့ အသီးပဲ။ ဒီကောင်က ဆွဲပြီးသွားရင် ကိုယ်လုပ်ချင်တာကို မျောနေတော့တာ။ ဂိမ်းဆော့တဲ့ကောင်က ဂိမ်းကိုဖိဆော့၊ ဆော်ကြူတဲ့ကောင်က ဆော်ချည်းလိမ့်ကြူ၊ စာဖတ်တဲ့ကောင်က ဖတ်၊ ကိုယ့်အာရုံနဲ့ကိုယ်ပဲ။ ကျနော်ကတော့ အောကားတွေ ကြည့်ရတာ ဝါသနာပါတော့ ဆိုက်စုံမွှေရင်း ကြည့်လိုက် ဒေါင်းလိုက်ပဲ။

ကျနော် မိသားစုက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုထဲမှာ မပါဘူးဗျ။ အဖေက အင်ဂျင်နီယာ၊ အမေက ဆရာဝန် ဆိုတော့ ဝင်ငွေလေးကလည်း မဆိုးဘူး ပြောရမှာပဲ။ အမေဘက်က အမွေရထားတဲ့ ကွန်ဒိုလေးမှာ နေရတယ်ပေါ့ဗျာ။ မောင်နှမသားချင်း ဆိုရင်လည်း ညီမလေး တစ်ယောက်ပဲရှိတော့ ချောင်ချောင်လည်လည်တော့ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ မုန့်ဖိုးလေးကလည်း များများစားစားရတယ်။ ဘာညာ ဖန်တာနဲ့ဆိုရင် သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ပေးနိုင် ကျွေးနိုင် ရှိတယ်။

သားဖြစ်သူ တိုးမောင်က နေပြည်တော်ကို သင်တန်း ၂ ပတ်သွားရမှာမို့ အိမ်မှာမိန်းမသား ၂ ယောက်ထဲရှိလို့ အိမ်လာစောင့်ပေးပါဦး အဖေဆိုလို့ မုဆိုးဖိုကြီး ဦးမြမောင်တစ်ယောက် ရန်ကုန်ကို ဘုရားဖူးလို သဘောထားပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ အသက် ၆၀ ကျော်ဆိုပေမယ့် သန်တုန်းမြန်တုန်း ဆိုပါတော့။

ငယ်စဉ်က အားကစားလိုက်စားခဲ့၍ အခုချိန်ထိ ခန္ဒာကိုယ်က ကျစ်လစ်ပြီး သန်မာဆဲ။ သားတို့ အိမ်ထောင်ကျတာ ၅ နှစ်ကျော်ပြီ ကလေးမရကြပေ။ ချွေးမ အေးအေးခိုင်က အထည်ဆိုင်ဖွင့်သည်။ တူမတော်စပ်သူ မိတာကို အိမ်အကူအဖြစ် ခေါ်ထားကြသည်။ မွေးကတည်းက ဖခင်မရှိခဲ့သော ချွေးမလေးက ဦးမြမောင်အား ဖခင်အရင်းလိုပင် အလွန်ချစ်ရှာသည်။

တိုးမောင်ခရီးမထွက်မှီ ၂ ရက်ခန့်ကြို၍ ရန်ကုန်သို့ ဦးမြမောင် အရောက်သွားသည်။ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ဆုံချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။ တိုးမောင်တို့က ရန်ကင်းတွင် တိုက်ခန်းလေးဝယ်၍ နေကြသည်။ တိုက်ခန်းလေးက ဦးမြမောင်ရဲ့ တောကအိမ်ထက်စာရင်တော့ ကျဉ်းတာပေါ့။ အိပ်ခန်းက ၂ ခန်းပဲပါသည်။ ထပ်ခိုးလေးကို ကြံဖန်၍ လုပ်ထားသည်မှာ ချစ်စရာ၊ နေချင်စရာလေးပေါ့။

သူ ခံစားနေရတဲ့ ရောဂါလက္ခဏာကို အွန်လိုင်းမှာ နှိုင်းယှဉ်စစ်ဆေးကြည့်ရင်း အူမကြီးကင်ဆာ ခံစားနေရတယ်လို့ ယုံကြည်သွားတဲ့ ရိုမေးနီးယား အမျိုးသားတစ်ဦးဟာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ စနေနေ့က ရိုမေးနီးယားနိုင်ငံ ဘိုတိုဆာနီမြို့မှာ အခုလို ဖြစ်ပွားခဲ့တာပါ။ အမည်မဖော်လိုတဲ့ အမျိုးသားက အူမကြီးကင်ဆာ ခံစားနေရပြီဆိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေတာပါ။ သူ့ဇနီးကလည်း ဒါကို မရိပ်မိပါဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ တောထဲ ထင်းသွားခုတ်မယ်ဆိုပြီး လွှစက်ယူကာ အိမ်က ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ခဏကြာတော့ ’’ သူ ဝမ်းနည်းအားငယ်နေတဲ့ အကြောင်း၊ သူ့ဘဝအတွက် ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်း’’ သူ့ဇနီးဆီ မက်ဆေ့ ပို့ပါတယ်။

ဒီမက်ဆေ့ရဲ့ အသွားအလာကြောင့် သံသယဖြစ်သွားတဲ့ ဇနီးသည်က တောထဲ အပြေးလိုက်သွားတဲ့အခါ သူ့ယောကျာ်းရဲ့လက်ကောက်ဝတ် ပြတ်လုဆဲဆဲ ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဇနီးသည်က အရေးပေါ်အဖွဲ့ကို ဖုန်းဆက်ခဲ့ပြီး အရေးပေါ်ကား ရောက်လာချိန်မှာ သူ့ကို ဆေးရုံတင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အရေးပေါ်အဖွဲ့နဲ့အတူ ပလတ်စတစ်ဆာဂျရီအဖွဲ့လည်း ပါလာတာကြောင့် သူ့လက်ကို ပြန်ဆက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက် သူ့ရဲ့လက် လှုပ်ရှားမှု ပြန်လုပ်နိုင်စေဖို့ တခြားဆေးရုံကို ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ပြီး အခုချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာက တော်တော်သက်သာလာပြီလို့ ဆိုပါတယ်။ သူဟာ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ အူမကြီးကင်ဆာ ရောဂါလက္ခဏာတွေနဲ့ သူ ခံစားနေရတဲ့ လက္ခဏာတွေကို ယှဉ်ကြည့်ပြီး အူမကြီးကင်ဆာ ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ သူက ဆရာဝန်လည်း မပြချင်တာကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးစီရင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။

ညပိုင်း အချိန်ပို ဆင်းရမှာမို့လို့ ကျုပ် အလုပ်က စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ ကားဆေးသုတ် လုပ်ငန်းပါ။ အလုပ်က မနိုင်ဘူးဗျ ဆရာပါ ဝင်လုပ်နေရတာ။ကျုပ်အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဦးမြင့်စိုး နဲ့ မမဖြူကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ကျုပ်နာမည်က ကျော်ဦးပါ။ မမဖြူက ကျုပ်အစ်မအရင်း နာမည်က ခင်နှင်းဖြူပါ။ ဦးမြင့်စိုးက မမဖြူယောင်္ကျားရဲ့ ဦးလေးပါ အသက်က ၅၅ ကျော်နေပါပြီ။ ယောက်ဖရဲ့အဖေ ဦးတင်စိုးနဲ့ ဦးမြင့်စိုးက ညီအစ်ကိုအရင်းဆိုတော့ အမွေဆိုင်အိမ်မို့ တစ်အိမ်ထဲ အတူနေကြတာဗျ။ ဦးမြင့်စိုးမိန်းမ ဒေါ်ခင်မြင့် ဆုံးတော့ ကလေး မရကြဘူး။ အခုထိ ဦးမြင့်စိုးက တစ်ယောက်တည်း သမားပေါ့။

မမဖြူနဲ့ ကျုပ်ယောက်ဖကိုသိန်းလွင် လက်ထပ်ပြီး နှစ်လကြာတော့ ယောက်ဖရဲ့အဖေ ဦးတင်စိုး ဆုံးသွားရှာတယ်။ ဦးတင်စိုး မဆုံးခင်ကတည်းက ပေ ၄၀ ပေ ၆၀ အိမ်ကို အလယ်က ကန့်ပြီး တောင်ဘက်ခြမ်းက ဦးမြင့်စိုးနေတယ် ။ မြောက်ဘက်ခြမ်းက ကျုပ်တို့ နေတာပေါ့။ မမဖြူနဲ့ ကိုသိန်းလွင်က တစ်ခန်း၊ ကျုပ်က ဧည့်ခန်းနဲ့ကပ်လျက် အိပ်ခန်းမှာ အိပ်တာ။