Posts

“ကလင်” “ကလင်” ခေါင်းလောင်းသံကြောင့် သော်တာတစ်ယောက် ကောင်းခန်းရောက်မှ ဖီးပျက်သွားရသည်။ အိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိတုန်း အောကားကြည့်ပြီး အမှန်အကန် ဒီဂျေပွတ်နေတာ ခေါင်းလောင်းသံကြောင့် ဖီးငုတ်သွားရခြင်းပင်။ “အရေးထဲ ဘယ်သူလဲ မသိပါဘူး” တီဗီကိုပိတ်ပြီး အပြင်ကို ထွက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲ မင်းခန့် ရောက်လာတာဖြစ်သည်။ သော်တာ၏ အဒေါ်ဘက်မှ စပ်ပါမှ တော်သော ဆွေမျိုးဆိုပေမယ့် ငယ်ငယ်တည်းက သူ့ကို အလိုအလိုက်ဆုံးမို့ အစ်ကိုတွေထဲမှာ မင်းခန့်ကို အချစ်ဆုံးဖြစ်သည်။ “ကိုကြီးပါလား လာလေ…. ပေါ်မလာတာတောင် ကြာပြီ ဖုန်းလည်းမဆက်ဘူး… နေမကောင်းများ ဖြစ်နေလားဆိုပြီး စိတ်ပူနေကြတာ… ခုရော အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာတာပဲလား” “လာမလို့ပါပဲ အလုပ်တွေရှုပ်နေလို့… အိမ်သားတွေအားလုံးကိုကလည်း သတိရပါတယ်… အထူးသဖြင့် ငါ့ညီမလေးကိုပေါ့…. အဲဒါကြောင့်လည်း အလုက်ကိစ္စအကြောင်းပြပြီး တမင်လာတာ ” “ခုမှလာပြောနေတယ်… သူများကို ဖုန်းမဆက်ပဲ ပစ်ထားပြီးတော့” “တကယ်မအားလို့ပါ… စိတ်မကောက်နဲ့တော့… မုန့်တွေအများကြီး ဝယ်လာတယ်” “မုန့်ကျွေးရုံနဲ့ မရဘူး… ညီမလေးသွားချင်တဲ့ နေရာတွေကို လိုက်ပို့ပေးရမယ်” “ကောင်းပါပြီဗျာ…. လိုက်ပို့ပေးမယ် ဟုတ်ပလား ” “ဟေး… ဒါမှ တို့ကိုကြီးကွ” သော်တာတစ်ယောက် ပျော်သွားပြီး… သူ့အစ်ကိုကို အနမ်းတစ်ပွင့်ပေးပြီး ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။ “ကိုကြီး ထမင်းမစားရသေးဘူး မဟုတ်လား… ညီမလေး ခူးလိုက်မယ်နော်” “အေးအေး… ထမင်းအရင်စားလိုက်မယ်… နောက်မှရေချိုးတော့မယ်” “ဒါနဲ ခုနက… အိပ်နေတာလား ဘယ်သူမှလည်း မရှိကြဘူး…. ဘယ်သွားကြလဲ” “ညီမလေး ပျင်းလို့ တီဗီကြည့်နေတာ…. အဖေက ကြီးကြီးနေမကောင်းလို့… ရွာပြန်သွားတယ်… အမေနဲ့ဒေါ်လေးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဗေဒင်ဆရာဆီ သွားကြလေရဲ့ ” “အောင်သူရော…. လိုက်သွားတာလား” “မောင်လေးလား မလိုက်ပါဘူး သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့….ဘုရားဖူးသွားကြတာ… မနက်ဖြန်မှ ပြန်ရောက်မယ်” သော်တာ ထမင်းပွဲပြင်ရန် ထွက်သွားတော့… မင်းခန့်လည်း တီဗီကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အဖြူကောင်နှင့်ကောင်မတစ်ယောက် ပယ်ပယ်နယ်နယ် လိုးနေကြပုံက တီဗီဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာ၏။ မင်းခန့် အံ့သြသွားရသည်။ ‌သော်တာက အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုပေမယ့် ဒီလိုကားတွေ ကြည့်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့။ ခုတော့ သူ့ညီမ ကြည့်နေတာ ရိုးရိုးအချစ်ဇာတ်ကား မဟုတ်ပဲ ၁၈+ အချစ်ဇာတ်ကြမ်း ဖြစ်နေသည်။

သူမ နာမည်အရင်းက မို့မို့လှိုင်၊ ခင်မင်ရင်းနှီးသူများက မို့မို့ လို့ပဲ ခေါ်ကြပါတယ်။ ခုတလော ဖြစ်ခဲ့သမျှဟာတွေ အားလုံး ခြုံကြည့်လျှင် တို့လို့တန်းလန်းတွေချည်းမို့ မို့မို့မှာ ရူးမတတ် ခံစားနေရ၏။ ကိုထင်အောင်၏ အပွတ်အသပ် အဆုတ်အနယ်။ ဇော်လင်း ဟုခေါ်သော မို့မို့ခဲအို ငလင်း၏ ကြမ်းတမ်းမွတ်သိပ်သော အနမ်းဆိုးလေးများ။ ဟိုမှာဘက် ရှိသော ကာမပန်းတိုင်ဆီသို့ ဘယ်သူကမှ အရောက်ပို့ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိကြ။ မို့မို့ခမျာ ၁၆ နှစ်အရွယ် သွေးသားဆူဖြိုးစမို့ ခံလိုက်ရသည့်ဖြစ်ခြင်း ထုတ်ဖော်ပြောရန်ပင် ရှက်စရာ။ အိပ်ရာထဲ၌ မိမိစောက်ပတ်လေးကို လက်ညှိုးနှင့် ထိုးမွှေပွတ်သပ်ရင်း အာသာဖြေနေခဲ့ရ၏။ ကိုထင်အောင်နှင့် မို့မို့မေမေတို့၏ ဆန်းပြားသော လိုးပွဲ၊ မို့မို့အစ်မ မမို့မို့ခိုင်နှင့် သူ့ယောက်ျား ဇော်လင်းတို့၏ ကာလရှည်ကြာသော ရေရှည်လိုးပွဲ၊ ပုံစံအမျိုးမျိုး မို့မို့ မမြင်ချင်မှ အဆုံး။ ဒါတွေ ..ဒါတွေက မို့မို့ကို လှုံ့ဆော်နှိုးဆွခဲ့ကြသည်။ ပြီးတော့ ကိုထင်အောင်နှင့် ဇော်လင်းတို့၏ အထမမြောက်သော အပြုအမူတွေကလည်း ပို၍ ဆိုးနေပြန်ပါသည်။ မို့မို့ မနေနိုင်တော့၊ မို့မို့ မချုပ်တီးနိုင်တော့၊ မို့မို့အတွက် ဖြေပြေရာလည်း မို့မို့ဝန်းကျင်မှာ ရှာမတွေ့နိုင်ပြီ။ မြူနှင်းတို့ လွင့်ပျယ်စ နံနက်ခင်းသည် အပျိုဖော်ဝင်စ ခလေးမလေးနှယ် သန့်စင်အေးချမ်းနေသည်။ လှပသော မိုးသောက်ရောင်နီသွေးသည် မို့မို့အတွက် ခံစားမှု အနှစ်သာရ မရှိသယောင်ပင်။ ဘဝဆိုသည်က အတွယ်အတာကင်းသော အထီးကျန်ဘဝ၌ သင်္ချာတွက်သလို မနှုတ်လောက် တစ်ဆယ်ချေး ဆိုတာမျိုး လုပ်လို့မရမှန်း မို့မို့ သိလာရပြီ။ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တာမျှသာ လူ့လောက၌ ရှင်သန်နေထိုင်လာရသေးသော မို့မို့အဖို့ ကာမနှင့် အချစ်ကို သရုပ်ခွဲရန် မတတ်စွမ်းနိုင်သေးပါ။ မို့မို့ ကျောင်းသို့ လာရာလမ်းတလျှောက်က ရုပ်ရှင်တွေ ဗီဒီယိုတွေထဲမှာလို သာယာရှင်းသန့်မနေပါ။ ဈေးသွား ဈေးပြန် အလုပ်သမားများနှင့် ရှုပ်ထွေးစည်ကားနေသည်။ မို့မို့နှင့် အသက်တူ သူငယ်ချင်း နှင်းဝင့်ဝါနှင့်လည်း ယနေ့မှ ဆုံဖြစ်၏။ မို့မို့ ကျောင်းလာသည်ကိုက စောနေသေး၏။ ထို့ကြောင့် နှင်းဝင့်ဝါတို့ အိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီးထဲက.. ကမ်းနားလမ်း.. မင်းရွာမှာ.. နေထိုင်တဲ့ ဖိုးထူး ဆိုတာ အသားခပ်ညိုညို.. ခန္ဓာကိုယ်က ကျစ်လစ်ပြီး ယောကျ်ားပီသသော မျက်နှာမျိုး ပိုင်ဆိုင်ကာ (မင်းသား နေဒွေးလို ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး) ပျိုတိုင်း အားကိုးချင်ရလောက်တဲ့ ယောကျ်ားကောင်းမျိုး ဖြစ်လေသည်..။ ဖိုးထူးသည် လက်လုပ်လက်စား.. တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး.. မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်ရွှေကို လွန်စွာချစ်ခင်လေသည်..။

ဖိုးထူး၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးထွန်းမောင်ကတော့.. သူများလယ်တွေမှာ အဌားလိုက်လုပ်ရင်း အသက်မွေးရသူ ဖြစ်လေသည်။ သို့ပေမဲ့ သူရှာတဲ့ငွေ သူအလောင်းကစား လုပ်တာနဲ့တောင် မလောက်..။ ဒေါ်ခင်ရွှေကတော့ ရွာထိပ်မှာ အကြော်ရောင်းရကာ… ဖိုးထူးကလည်း ရသမျှ ငွေအားလုံးကို မိခင်ကို အကုန်အပ်လေသည်…။ ထိုပိုက်ဆံတွေကို ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးထွန်းမောင်က ညနေ နေဝင်ပြီဆိုလျှင် အရက်သောက်ဖို့.. ဖဲရိုက်ဖို့ တောင်းတိုင်း ဖိုးထူးနဲ့ ဦးထွန်းမောင်ဟာ.. ပြဿနာ ဖြစ်နေကြ..။

ဇင်မာလင်းကို တစ်ဆွေလုံးတစ်မျိုးလုံးက ဝိုင်းပယ်ထားသည်။ ပြောဆိုဆက်ဆံခြင်းမလုပ်ကြဟုဆိုလျှင် ဇင်မာလင်း ဘယ်လောက်ဆိုးသလဲဆိုတာ သိသွားနိုင်သည်။ နောက် ဇင်မာလင်း ဘာတွေမှားခဲ့သလဲဟုလည်း စဉ်းစားစရာဖြစ်လာရသည်။ ဇင်မာလင်းက အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးက ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အမှားကို ကျူးလွန်မိခဲ့သည်။ ဦးခင်‌မောင်နှင့် ဒေါ်မေသူတို့မှာ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးထဲတွင် ရတနာဆိုင်ကြီးဖွင့်ထားသည့် ရတနာကုန်သည်တွေဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး တစ်ယောက်ထဲရှိသည်။ သူမကတော့ ဇင်မာလင်း ပင်ဖြစ်သည်။ စီးပွားကလည်း ချမ်းသာ၊ မိသားစုသုံးယောက်စလုံးကလည်း ကျန်းမာဆိုတော့ သူတို့မိသားစုလေးသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စရာကောင်းလှသည်။ ဒါပေမယ့် ဇင်မာလင်း အသက်(၁၈)နှစ်အရွယ်တွင်တော့ သူတို့မိသားစုလေး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခဲ့ရသည်။ ဒါကလည်း ဇင်မာလင်း ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပုံက ဇင်မာလင်းက သူ့ထက်အသက်(၁၂)နှစ်လောက်ကြီးသော အရက်သမားတစ်ယောက်နှင့် လိုက်ပြေးသွားခြင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ကြည့်ဦး။ ဇင်မာလင်း ယူလိုက်တာက လူပျိုလူလွှတ်မဟုတ်၊ ကလေးတစ်ယောက်အဖေ တစ်ခုလပ်ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးခင်မောင် ခမျာ သမီးကို ရှာလည်းမရှာ၊ ပြန်လည်း လက်မခံတော့ဘဲ ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ဆင်းရဲခြင်းကြီးစွာဖြင့် အရက်၏ ကျေးကျွန်ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မေသူကတော့ သမီးဖြစ်သူ ဇင်မာလင်းအား တွေ့အောင်ရှာ၍ လင်ဖြစ်သူမသိအောင် ခိုးဝှက်၍ ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ နောက်သုံးနှစ်မျှကြာသောအချိန်တွင် ဦးခင်မောင်မှာ အရက်ကြောင့် ဘဝဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဒေါ်မေသူက သမီးဖြစ်သူကို အိမ်သို့ပြန်ခေါ်၍ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးတွင် အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချထုခွဲလှူဒါန်းပြီး သူမကိုယ်တိုင် စစ်ကိုင်းချောင်တွင် ယောဂီဝတ်သွားတော့သည်။ ဝဋ်ကြွေးဆိုတာက မနေပါ။ အိမ်ထောင်သက် (၁၀)နှစ် အရောက်မှာပင် ဇင်မာလင်းယောက်ျား မိုးခိုင်မှာ အရက်ကြောင့်ပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသည်။

ယနေ့သည် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ ချစ်သူများအတွက် သတ်မှတ်ထားသည့် valentine day (ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄ရက်နေ့) ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ရည်းစားရှိသူတွေက နေ့လည်ကတည်းက တလှုပ်လှုပ် တရွရွနှင့် ရုံးဆင်းရင်တော့ ဘယ်သွားမည် ဘယ်လာမည်ဆိုပြီး ပြောနေခဲ့ကြသလို၊ အတွဲမရှိသေးသူများကလဲ ညနေကျရင်တော့ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ဖို့ရှိတယ် ဘယ်ဝါနှင့် တွေ့ဖို့ ရှိတယ်ဆိုပြီး ဒိတ်လုပ်နေကြတာကို ကိုယ့်စာရင်းစာရွက်တွေနဲ့ ကိုယ် အလုပ်များနေသော လေးနွယ် နားကြားပြင်းကပ်အောင်ကို ကြားနေခဲ့ရသည်။ လေးနွယ်အတွက်တော့ ဗယ်လင်တိုင်းဒေးသည် သူမနှင့် မပတ်သက်ခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တနင်္လာနေ့ ရုံးပြန်ဖွင့်ဖွင့်ခြင်း ဘော့စ်စားပွဲပေါ် အမှီတင်ရမည့် စာရင်းရှင်းတမ်း ရီပို့ကိုထဲကိုသာ အာရုံကို နှစ်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့လျော့ထားလိုက်သည်။ အခု အားလုံးပြီးသွားလို့ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ တော်တော်ကြီးတောင် အချိန်ကလင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရုံးခန်းထဲမှ လေးနွယ်ထွက်လာပြီး ဓါတ်လှေကား ရှိရာ လျှောက်လာချိန်တွင် သူမတို့ အထပ်ရှိ ရုံးခန်းတိုင်းသည် တံခါးပိတ်လျှက်သား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြည့်ရတာ အဆောက်အဦး တစ်ခုလုံး သူမတစ်ယောက်ထဲများ ကျန်တော့တာလား မသိ။ လေးနွယ် ပုခုံးတစ်ချက်ကို မသိမသာ တွန့်လိုက်ရင်း ချက်ချင်းဆိုသလို သူမတို့ အထပ်ဆီ ရောက်လာသော ဓါတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ပထမထပ် ခလုတ်ကို ခပ်သွက်သွက် နှိပ်လိုက်သည်နှင့် ဓါတ်လှေကားက အလိုအလျောက် ပြန်ပိတ်သွားသည်။ ခါတိုင်း ရုံးဆင်းလျှင် အလုအယက် တိုးဝင်ရသည့် ဓါတ်လှေကားထဲတွင် ဒီနေ့တော့ ဘယ်သူမှ မရှိလေရာ တံခါးဘောင်တွင် ကပ်ထားသော မှန်ချပ်ကိုတောင် အေးအေးဆေးဆေး လှမ်းကြည့်လို့ရနေသည်။ ခပ်မိမိပုံစံရှိသော အမျိုးသမီးချောလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ပြုံးတုံ့တုံ့ ပြန်ကြည့်နေတာကို တွေ့ရလေသည်။ ထိုအခိုက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဓါတ်လှေကားက တင်ခနဲ မြည်ကာ ရပ်သွားပြီး စေ့ထားသည့် တံခါးနှစ်ချပ်က ကွာဟသည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသည့် လေးနွယ်၏ ပုံရိပ်လေး ဗြုန်းဆို ပျောက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က အစားထိုး၍ ဝင်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်က ဓါတ်လှေကား၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိမနေပဲ အထဲသို့ ဝင်လာယုံသာမက သူမကိုလဲ လှမ်း၍ ပြုံးပြလိုက်သေးသည်။ “ဆောရီးဗျာ .. ကျနော် လိုက်ခဲ့ပါရစေ “ နှစ်လိုဖော်ရွေဖွယ် အပြုံးနှင့်အတူ ယဉ်ကျေးသည့် စကားကြောင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် စကားနည်းတတ်သူ လေးနွယ်တောင် နှုတ်ခွန်းပြန်၍ ဆက်ဖြစ်သွားသည်။ “ရပါတယ် .. “ “အလုပ်တွေ လက်စသတ်နေရတာနဲ့ဗျာ .. တော်တော်ကြီးတောင် မိုးချုပ်သွားတယ် “ “ကျမလဲ အတူတူပဲ .. “ ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဆီမှာ တခြား ပြောစရာ စကားမရှိတော့သည့်အတွက် ဘယ်အထပ်ကို ရောက်နေပြီဆိုသည်ကို ပြသော ဓါတ်လှေကား၏ display panel ကိုသာ နှစ်ယောက်သား ငေးကြည့်နေမိသည်။

မနက်ဖြန် သင်္ကြန်ကျတော့မည် ။ မေဦးတို့နေတဲ့ ရပ်ကွက်လေးက ချောင်ကျတော့ သိပ်မစည်ကားလှ ။ မြို့ထဲမှာတော့ သင်္ကြန်မဏ္ဍပ်တွေ အများကြီးနဲ့ အရမ်းစည်သည် ။ ခါတိုင်းနှစ် သင်္ကြန်တွေ မြို့ထဲ မလည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုနှစ်တွင်တော့ အဖေ့သူငယ်ချင်းက သူတို့အဖွဲ့တွေ မြို့ထဲ ကားနှင့်လည်သည့်အခါ မေဦးကို လာခေါ်မည်ဟု ပြောထား၏။ မေဦးက တစ်ယောက်ထဲ မလိုက်ရဲသဖြင့် ရပ်ကွက်ထဲက မေဦး သူငယ်ချင်း နှင်းယုနွယ် ကိုခေါ်ထားသဖြင့် အဖော်တော့ပါသေးသည် ။ သင်္ကြန်လည်တာ ခွင့်ပြုပေးဖို့ မေဦး ရည်းစားကို အတော်ပင် ပူဆာရသည်။

” ကိုကိုကတော့ မေဦးကို မလိုက်စေချင်ဘူး စိတ်လဲမချဘူးကွာ ”

ဟု ကိုကိုက ခွင့်မပြုချင်။

” ကိုကိုကလည်းကွာ မေဦး သူငယ်ချင်း နှင်းယုနွယ်လည်း ပါတာဘဲ ယ။ ဘာစိတ်မချစရာရှိလဲ။ ပြီးတော့ မေဦးတို့ အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်း ကားနဲ့လည်မှာကို ဘာစိတ်မချစရာရှိလို့လဲ “

” ဘယ်စိတ်ချမလဲ မေဦးရာ ”

ကိုကို လိုက်မသွားစေချင်မှန်းတော့ သိသည် ။

” တစ်ရက်ထဲပါ ကိုကိုရယ်။ နောက်နေ့တွေ ကိုကိုနဲ့ လည်မယ်လေ နော် နော်လို့ “

ဒီနေ့အစောကြီး လင်တော်မောင် အလုပ်ထွက်သွားသဖြင့် နှင်းနှင်းခိုင်တစ်ယောက် ချစ်ရသောမောင်နဲ့ တွေ့ဖို့ တက်ကြွစွာ အလှတွေပြင်နေသည်။ Revlon နုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲလေးအား အပီး သတ် ဆိုးပြီး နောက် မှန်တင်ခုံပေါ် ပြန်ချလိုက်သည်။ ခပ်ထူထူ နုတ်ခမ်းလေးမှာ နုတ်ခမ်း နီရဲရဲ လေး နှင့် လိုက်ဖက်လွန်းသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မိသည်။ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း မျက်နှာလေး နှင့် ထူထူ ထဲထဲ နုတ် ခမ်းလေး မှာ အနီရဲရဲ လေး ဖြင့်လိုက်ဖက်လွန်းနေသည်။ ဖြူစွတ်ဝင်းပ နေတဲ့ အသားအရည်ကြောင့်လည်း နုတ်ခမ်းသား မှာ ပိုမို ပေါ်လွင်နေသည်။ မှန်ထဲမှ မိမိမျက်နှာအား ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ အိုမီဂါ ပုံစံ ဆံပင်သားတို့အား လက်ဖြင့် တစ်ချက်သပ်ချလိုက်ပီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်ထားသော မွှေးပွ တဘက် အဖြူရောင်ကြီးကို ဖြေချလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ် သို့ ပစ်တင်လိုက်သည် ။

တင်းပြည့်စွံ့ကားနေသော ရင်သားတို့ကို လက်ဖြင့် တစ်ချက် ပွတ်သပ်စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေမှာ မညိုမနီလေးဖြင့် ချွန်ထွက်နေသည်။ ရင်သားအောက်မှ ဗိုက်သားတို့မှာ အနည်းငယ် စူထွက်ချင်သယောင် ဖြစ်နေပေမယ့် နေ့စဉ်ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသဖြင့် သိပ်မသိသာလှပေ။ ချက်အောက်ရှိ ဆီးခုံနေရာတွင် ပေါက်ကာစ အမွှေးလေးတွေမှာ ရေးတေးတေး။ တစ်ပတ်တစ်ခါ ရိတ်တတ်သော အကျင့်ရှိသဖြင့် သူမရဲ့ ယောနိ တစ်ဝိုက်မှာ ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ပေါင်တံနှစ်ခုအား ပူးကပ်ထားသဖြင့် တြိဂံပုံစံလေး ဖြစ်နေသည်။ မှန်ထဲတွင် ဘေးတစ်စောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျစ်လစ် လုံးဝန်းဖြူဖွေးသော တင်သားစိုင်တို့မှာ တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိနေသေးသည်။ သူမကိုယ်သူမ သဘောကျစွာ ပြုံးမိလိုက်သည်။ ဖွံ့ ထွားတဲ့ တင်ပါးဆုံကြောင့် ခါးမှာ သေးသိမ်နေသလို ရှိလှသည်။ မိန်းမတွေထဲတွင် အရပ်မြင့်သည်ဟု ပြောရလောက်အောင် သူမအရပ်က ငါးပေငါးရှိနေသည်။

ဆောင်းဦးပေါက်ကာစ ညနေခင်းသည် သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ကောင်းကင်သည် တိမ်မျှင်တိမ်စတစ်ချို့ကလွဲပြီး လင်းရှင်းနေသည်။ အမှောင်လည်းမဝင်ရောက်သေး အလင်းရောင်လည်း မဆုတ်ခွာသေးသော ဒီအချိန်သည် တစ်နေ့တာ၏ လှပလွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းသော အချိန်လေးဖြစ်သည်။ နေဝန်းနီနီသည်လည်း ပုဇွန်ဆီရောင်သမ်းကာ ဟိုးမိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အနောက်ဘက်ယွန်းယွန်းဆီမှာ နစ်မြှုပ်ပျောက်ကွယ်လု နီးပါးဖြစ်နေသည်။ ဒီလို ဆောင်းဦးပေါက်စ ညနေခင်းတွေကို နှင်း‌‌ဝေ အလွန်သဘောကျသည်။ ဒီလို ညနေခင်း ရှုခင်းတွေကို ထိုင်ကြည့်ရတာ စိတ်ထဲမှာပျော်သည်။ ပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာလည်း ကြည်နူးစိတ်နဲ့ အကြည်ဓာတ်လေး တလှပ်လှပ်တိုးဝင်နေတော့သည်။ အိပ်တန်းပြန်ငှက်တို့သည် နှင်းဝေ ခေါင်းပေါ်မှ ကောင်းကင်ယံတွင် တငြိမ့်ငြိမ့်နဲ့ ပြန်သန်းနေကြသည်။ ဆောင်းဦးပေါက်တွင် တိုက်ခတ်လေ့ရှိတဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ လေညှင်းကလေးတို့သည်လည်း နှင်းဝေ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်သိုင်းကာ ကျီဆယ်ဆော့ကစားနေကြသည်။ ထို လတ်ဆတ်တဲ့လေညှင်းကလေးတွေကို နှင်းဝေ တဝကြီး ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ နှာခေါင်းထိပ်မှာ အေးမြမြ အထိအတွေ့ကို နှင်းဝေ သဘောအကျကြီး ကျနေတော့သည်။ “ဟဲ့…ကလေးတွေ မိုးချုပ်နေပြီ လာအိမ်ထဲဝင်ကြ”လို့ အော်လိုက်တဲ့ ဘေးခန်းက အန်တီဝင်း အသံကြားမှ မိုးစုန်းစုန်းချုပ်မှန်း နှင်းဝေ သိတော့သည်။ မဟုတ်ရင် ထိုင်ကောင်းကောင်းနဲ့ အိမ်ပေါက်ဝမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိုင်မိနေမည် မသိ။ နှင်းဝေတို့က ခြံဝန်းတစ်ခုထဲမှာ အဆောင်ပုံစံ ဆောက်ထားတဲ့ အခန်းတွဲမှာ ငှားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခန်းအားလုံး သုံးခန်းရှိပြီး အလယ်ခန်းမှာ အန်တီဝင်တို့ မိသားစုနေပြီး ဘယ်ဖက်အစွန်ခန်းမှာတော့ ညားကာစ လင်မယားနှစ်ယောက်နဲ့ ညာဖက်အစွန်ဆုံးမှာ နှင်းဝေတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် နေကြသည်။ အခန်းတွေက ကျဉ်းလွန်းလှသည်။ ဆယ်ပေ ငါးပေခန်းတွေ ဖြစ်၍ အိပ်ယာလည်း ဒီနေရာ ထမင်းချက်လည်း ဒီအခန်းကျည်းလေးထဲမှာပင် ဖြစ်သည်။ အခုလိုနေရတာကို နှင်းဝေ စိတ်ကုန်သည်။ တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကလေး တစ်လုံးတော့ ဝယ်နိုင်ရမည်ဟု တွေးထားသည်။ ဒါကြောင့်လည်း စီးတဲ့ရေ ဆည်တဲ့ကန်သင်းဆိုသလို လင်တော်မောင် ရှာသမျှ ရသမျှ ပိုက်ဆံကို ချိုးခြံချွေတာသည်။ တစ်ခါတစ်လေ မောင်ကတောင် “ငါ့မိန်းမရယ် ချွေတာ တာလည်း ချွေတာ တာပေါ့ ကိုယ့်ဝမ်းဝအောင် ခါးလှအောင်တော့ ဝတ်ဦးစားဦးပေါ့ကွာ” ဟုပြောတတ်သည်။

နှဖူးထက် က ချွေးစလေးတွေကို လက်ခုံနဲ့တို့သုတ်ရင်း ရှင်းလက်စအမှိုက်တွေကို အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်လိုက်သည် အရာရာ နေရာတကျရှိမရှိ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရင်း ကျေနပ်ဟန် ပြုံးသွားကာ အခုမှ စိတ်သက်သာသည့်ဟန်နှင့် အမှိူက်ပုံးနား တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ချလိုက်သည် ခန့်ငြားသည့် ကုတင်ကြီးပေါ်မှ ပန်းပွင့်အကြီးကြီးပုံတွေနဲ့ ခင်းထားသည့် မွေ့ယာ ဖက်လုံး ခေါင်းအုံး စောင် အရာရာ စနစ်ကျဖြစ်သွားပြီမို့ ကိုကို့အခန်းလေးက နေချင်စဖွယ် အသွင်ကိုဆောင်နေသည် အိစက်သည့် ဒီမွေ့ယာပေါ်မှာ ကိုကိုအိပ်မည့်ပုံစံလေးကို မျက်လုံးလေးမှေးကာ ပုံဖော်ကြည့်ရင်း ရှင်းသန့်သည့် မျက်နှာလေးပေါ်မှာ စွဲမက်ဖွယ်အပြုံးလေး ရှပ်ပြေးသွားသည်…။

မြလေး ဒီအိမ်ကြီးကိုရောက်တာ ၅နှစ်ပင်ကျော်ခဲ့ပြီမို့ ဒီအိမ်သားတွေနဲ့ မြလေးဆိုတာ မိသားစုဆိုလျင်မမှား ဦးဖေနှင့်ကိုကိုတို့ကပင် မြလေးကို အိမ်ဖော်(အိမ်ပေါ်)လို့မသုံး ဘယ်သူမေးမေး အိမ်သားတစ်ယောက်အဖြစ် အရာသွင်းကာ တူမ ညီမစသည်ဖြင့် ပြောပြလေ့ရှိသည်….။ မှတ်မိသေးသည် ရောက်ခါစတုန်းက မြလေးအသက်မှ ၁၄.နှစ်ပဲရှိသေးသည် ဆက်သွယ်ပေးသည့် အဒေါ်ကြီးမှ ဒီအိမ်က ဦးဖေတို့ဆီမှာ အပ်နှံရင်း အိမ်သားတွေနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည် ရောက်ခါစမို့ အရာရာအစိမ်းသက်သက်ဖြစ်ကာ အားငယ်ခဲ့ရပေမယ့် အိမ်အကူ အဒေါ်ကြီး ဒေါ်လေးကြူရဲ့ အားပေးနှစ်သိမ့်မှုအပြင် မြလေးထက် ၉နှစ်ပိုကြီးသည့် ကိုကို့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေနဲ့အတူ သူဌေးကတော်ပေမယ့်မာနမကြီးတတ်ပဲ သမီးအရင်းသဖွယ်စောင့်ရှောက်ပေးသော ဒေါ်လေးယုကြောင့်သာ နေရာသစ်မှာ အမြန်ပင် နေသားတကျဖြစ်ခဲ့သည် အခု ဒေါ်လေးကြူနဲ့ ဒေါ်လေးယုက ဆုံးပါးသွားကြပြီမို့ အနည်းငယ်အဖော်မဲ့သလို ခံစားရပေမယ့် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စေသည့် အရာတစ်ခုက မြလေးရင်ထဲမှာ ကွန်းခိုနေသည်….။

၁၉၄၉ ခုနှစ် နှစ်ဆန်းခါစ ။

မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေး ရပြီးတာ တစ်နှစ်တာ ကာလ ။

တိုင်းပြည်က နုနု … မုန်တိုင်းက ထန်ထန် အချိန် ။

တိတ်ဆိတ်တဲ့ သာယာတဲ့ မနက်ခင်းလေး ။

အင်းစိန်မြို့က ခြံကျယ်ကြီးထဲက သွပ်မိုး အုတ်ခံ နှစ်ထပ်အိမ်ကြီး တစ်အိမ်ထဲမှာ ဆယ်ကျော်သက် ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပန်းချီဆွဲနေသည် ။

ဖြူဆွတ်ဆွတ် အသား၊ နက်မှောင်တဲ့ ခါးအထိ ရှည်တဲ့ ဆံပင်၊ မျက်လုံး ဝိုင်းဝိုင်းနက်နက်၊ မျက်ခုံးမွေးနက်နက်၊ နှာတန်ပေါ်ပေါ်၊ နှုတ်ခမ်းဖေါင်းဖေါင်းလေးတွေ နဲ့။ ဒီကောင်မလေးရဲ့ နာမည်က နော်စောဆ လို့ ခေါ်ပါသည် ။ မြင်သူတကာ ရင်သပ်ရှုမောရတဲ့ မိန်းမချောလေး ။ မှုံနေအောင် ချောတဲ့ လှတဲ့ ကရင်မလေး ။ ကရင်လူမျိုး သစ်တောဝန်ထောက် ဦးစောဂေါ်ဒွင်.. ဒေါ်အက်စ်သာတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး ဖြစ်သည် ။ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးမို့ မိဘတွေက ဖူးဖူးမှုတ် အလိုလိုက်ထားတဲ့ မိန်းကလေး ။

နော်စောဆသည် အဖေ ဦးစောဂေါ်ဒွင်က သစ်တောဌာန တာဝန်နဲ့ ပျဉ်းမနားနဲ့ တောင်ငူနယ်တဝိုက်က သစ်တောကြိုးဝိုင်းကြီးတွေထဲမှာ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေတဲ့အချိန် အမေ ဒေါ်အက်စ်သာလည်း လိုက်ပါသွားတာကြောင့် ဒေါ်အက်စ်သာရဲ့ ညီမအရင်း ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ဂျူလီယာနဲ့ အင်းစိန်မြို့က သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘပိုင် အိမ်ကြီးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။ သူတို့မှာ အိမ်မှုရေးရာ ဝေယျာဝစ္စတွေကို ကူညီမစပေးဖို့ နော်ဖော ဆိုသည့် အိမ်အကူ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိသည် ။