Posts

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ထက်မြက် တစ်ယောက် ၁၀ တန်း ဖြေပြီးထား၍ ကျောင်းပိတ်ထားသောကြောင့် အိမ်မှာပဲ အိပ်လိုက်စားလိုက် အခန်းအောင်းကာ ဖုန်းထဲမှ အောကားများကြည့်လိုက်၊ တိတ်တခိုးဆိုဒ်မှ အင်းစက်စာများဖတ်လိုက်၊ လီးတောင်ရင် ဂွင်းထုလိုက်ဖြင့် ရှိနေလေသည်။ သူသည် သူငယ်ချင်းများ အပေါင်းအသင်းများလည်း မထားပါ။ အခြားလူငယ်များလို ဆော်ထားတာလည်း မရှိပဲ သူဘာသာအေးဆေးပင် နေတတ်လေသည်။

ဒါပေမယ့် သူသည် သူ့အမေ ဒေါ်ဇာခြည်ထက်အား သူ ၉ တန်းနှစ်လောက်မှစကာ လိုးချင်မိလေသည်။ သို့ပေမယ့် သားအမိဖြစ်နေ၍ သူ့စိတ်ဆန္ဒများအား ချွန်းအုပ်ကာ ထားမိလေသည်။ သူ အင်းစက်ဇာတ်လမ်းဖတ်ကာ ဇာတ်ကောင် အမေနေရာမှာ သူ့အမေ ဒေါ်ဇာခြည်ထက်အား စိတ်ကူးပုံဖော်ပြီး ဇာတ်ကောင် သားလုပ်သည့်နေရာမှာ သူက ဝင်ရောက်ကာ သူ့အမေကို လိုးသည်ဟု စိတ်ကူးယဉ် ပုံဖော်၍ ပုဆိုးကိုလှန် သူ့လီးအား လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဂွင်းထုလိုက်ရာ အတန်ကြာတော့ အရည်များ အိပ်ယာပေါ် ပန်းထုတ်ကာ ပြီးသွားလေသည်။ ထို့နောက် ပုဆိုး အဟောင်းတစ်ထည်ဖြင့် သုတ်ကာ ကုတင်ခြေရင်းမှာ ထားလိုက်လေသည်။

အချိန်မှာ 1938 ခုနှစ် ဖြစ်ပေသည်။

ရေနံမြေသပိတ် တပ်မတော်ကြီး ရန်ကုန်မြို့တော် သို့ချီတက်သွားသည်မှာ ရက်သတ္တပတ်ပင် ပြည့်မြောက်ခဲ့သည့် အချိန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ရေနံမြေ မြို့တော်၏ အရှေ့ဖျား ရွာစုလေးဝယ် တပ်မတော်ကြီးနှင့် တပါတည်း ချီတက်သွားကြပြီဖြစ်သော အိမ်ရှင်ယောက်ျားများ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သဖြင့် မိန်းမသား ချည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဖြစ်ရကား ခြောက်သွေ့၍ နေပေသည်။

ရွာဖျားထိပ်တွင် အထီးကျန်ဘဝ ပမာ ဆောက်လုပ်ထားသည့် တဲငယ် တစ်လုံးအတွင်းဝယ် တစ်ချက် တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခတ်လိုက်သည့် လေ၏ လှုပ်ရှုားမှုကြောင့် လင်းတခါ မှုံတလှည့်ဖြင့် ညိမ်းလုညိမ်းဆဲ မီးရောင်အောက်တွင် ခံစားနေရသည့် ဝေဒနာကြောင့် မချိမဆံ ညဉ်းညူ နေသည့် လူမမာ၏ ဘေးတစ်ဘက်တစ်ချက်တွင် စိုးရိမ်ခြင်း ကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေသည့် အသက် ၃၅ နှစ် မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် အသက် ၁၇ နှစ်ခန့် မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

“ကိုထွန်းခင် ရှင်တော်တော်ဘဲ အခံရခက်နေသလားဟင် “

ထိုလူမမာ၏ ဇနီးက ဘေးမှာစောင့်၍ ထိုင်ကြည့်ရင်း ဂရုဏာသက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ကျမနံမည်က နန်းဇင်အေး၊ အလယ်တန်းပြ ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ကျမရဲ့မွေးရပ်မြေပြန်ပီး ကျမရဲ့ချစ်ရသောမောင် ကိုနိုင်အောင်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ပူပူနွေးနွေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ မောင်နဲ့ကျမတို့ရဲ့ တာဝန်ကျရာမြို့လေးကို ပြန်ရောက်တာ ၃ရက်ပဲရှိသေးတယ်။ အလယ်တန်းပြဆရာမလေး နန်းဇင်အေး ချစ်သောမောင်နှင့် အိမ်ထောင်ရက်သားကျပြီဖြစ်၍ မောင်အလုပ်သွားချိန်စနေနေ့တွင် နန်းဇင်အေး တစ်ယောက်တည်း အိမ်တွင်ကျန်ခဲ့သည်။ နန်းဇင်အေးမှာ မောင်နှင့်မင်္ဂလာဆောင်ပြီးသည်မှစ၍ မောင်နှင့်တစ်ခါသာချစ်ဖူးသေးသည်။

နန်းဇင်အေးမှာ ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ မိန်းကလေးဖြစ်သဖြင့် မောင်က နန်းဇင်အေးငြင်းဆန်သဖြင့် အင်္ကျီမချွတ်ဖူးသေး။ ဟိုနေ့က ထဘီလေးကို အသာလှန်ကာ ၃မိနစ်ခန့်လုပ်ပြီးလျှင် မောင်ကပြီးသွားသည်။ နန်းဇင်အေးမှာ အသက်၂၅နှစ်ခန့်ရှိပြီး အသားလေးက ဖြူဝင်းစိုပြည်သည်။ အထူးသဖြင့် နက်မှောင်နေသော ဆံကေသာလေးများမှာ နန်းဇင်အေးကို မဟာဆန်၍ ကျက်သရေရှိစေသည်။ အရပ်က၅ပေ၅လက်မခန့်ရှိပြီး အရပ်နှင့်လိုက်အောင် ပင်ခန္ဓာကိုယ်က သူ့နေရာနှင့်သူ အချိုးကျနေသည်။ သေးသွယ်သောခါးလေးအောက်မှ စွင့်ကားလုံးဝန်းသောတင်သားများနှင့် မို့တင်း၍ကြွရွနေသော ရင်သားနှစ်မွှာတို့မှာ မြင်သူပုရိသတို့ကို လည်ပြန်ငေးစေသည်။ ကျောင်းချိန်တွင်ဆိုလျှင် နန်းဇင်အေးသည် ပါးတွင်သနပ်ခါးလေးများ ပါးပါးလိမ်း၍ သူမ၏နက်မောင်လှသောဆံပင်များကို ထုံးထားသည်မှာ ခန့်ညားချောမောလွန်းလှသည်။ နေ့ခင်းအချိန်များသည် ဆရာမလေးနန်းဇင်အေး၏ ကိုယ်လုံးအလှဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။ ဆရာမလေး၏ ကျောင်းစိမ်းအင်္ကျီမှာ အလွန်ပါးလွှာသည် မဟုတ်သော်လည်း တော်တော်လေးကိုပါးသည်။ ထိုအခါ ကျောင်းအင်္ကျီ အဖြူရောင်အောက်မှာ ထင်ရှားလှသော အသားရောင်မြန်မာဘော်လီနှင့် ဝင်းဝါလှပသောနို့အုံကြီးများကို အထင်အရှားမြင်နေရတတ်သည်။ ဆရာမ၏ ဘော်လီပေါ်မှ ၃ပုံ၁ပုံခန့် လျှံထွက်နေသော နို့အုံကြီးသည်လည်း မြင်သမျှယောကျာ်းတိုင်းအား စိန်ခေါ်နေသလိုဖြစ်နေသည်။

“လွတ်… လွတ်နော်.. အော်လိုက်မှာနော် အဟင့်.. ဟင့်… သူ့သမီးလောက် ရှိတဲ့သူကို ယုတ်မာနေတာ လူယုတ်မာ အီးး ဟီးးး ”

“ ဟား ဟား ရတယ်လေ အော်လေ.. အော်… ခဏနေရင် ဒီထက်တောင် ပိုအော်ရအုံးမှာ ”

ဟု ဆိုကာ ကောင်မလေး၏ ကိုယ်ပေါ် မှောက်အိပ်ကာ ကောင်မလေး၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး ကောင်မလေးရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးစ ဖွံ့ဖြိုးဆဲ ရင်မွှာနှစ်စုံကို အငမ်းမရ ငုပ်စို့နေလေသည်။

အသက် ၃၅ နှစ်ခန့်ရှိသော ကိုခိုင် တစ်ယောက် ၎င်း၏ သမီးအရွယ်ခန့်ရှိသော အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်ရှိ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို အတင်းအဓ္ဓမ ပြုကျင့်ဖို့ ဖြစ်သည်။ ကျားနှင့်သမင်ငယ် အားပြိုင်ကြသည့်အခါ ဘယ်သူက လျော့သွားရမည်နည်းဆိုသည့် အဖြေကို နှစ်ယောက်စလုံးသဘောပေါက်နေသော်လည်း ကောင်မလေးကတော့ အတင်းရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကိုခိုင်တစ်ယောက် ကောင်မလေးရဲ့ ရင်မွှာနှစ်စုံကို အားပါးတရ နမ်းလျှက်နဲ့ပင် လွတ်နေသည့် ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျွတ်လုဆဲဆဲ ကောင်မလေးရဲ့ထမီအောက်ထဲကို လက်လျှိုကာ အပျိုစင်လေး၏ ကာမခလုပ်တွေဆီသို့ သူ့ရဲ့လက်တွေ ဦးတည်လာနေသည်။

နုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲလေးအား အပီး သတ် ဆိုးပြီး နောက် မှန်တင်ခုံပေါ် ပြန်ချလိုက်သည် ။ ခပ်ထူထူ နုတ်ခမ်းလေးမှာ နုတ်ခမ်း နီရဲရဲ လေး နှင့် လိုက်ဖက်လွန်းသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မိသည်။ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း မျက်နှာလေး နှင့် ထူထူ ထဲထဲ နုတ် ခမ်းလေး မှာ အနီရဲရဲ လေး ဖြင့်လိုက်ဖက်လွန်းနေသည်။ ဖြူစွတ်ဝင်းပနေတဲ့ အသားအရည်ကြောင့်လည်း နုတ်ခမ်းသား မှာ ပိုမို ပေါ်လွင်နေသည်။ မှန်ထဲမှ မိမိ မျက်နှာအား ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ အိုမီဂါ ပုံစံ ဆံပင် သား တို့ အား လက်ဖြင့် တစ်ချက်သပ်ချလိုက်ပီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်ထားသော မွေးပွ တဘက် အဖြူရောင်ကြီး က ဖြေချလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ် သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ တင်းပြည့်စွံ့ကားနေသော ရင်သား တို့ ကို လက်ဖြင့် တစ် ချက် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည် ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေမှာ မညိုမနီ လေး ဖြင့် ချွန်ထွက်နေသည် ။ ရင်သားအောက်မှ ဘိုက်သား တို့မှာ အနည်းငယ် စူထွက်ချင်သယောင် ဖြစ်နေပေမယ့် နေ့စဉ်ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသဖြင့် သိပ်မသိသာလှပေ။ ချက်အောက်ရှိ ဆီးခုံနေရာတွင် ပေါက်ကာစ အမွှေး လေးတွေမှာ ရေးတေးတေး။ တစ်ပတ် တစ်ခါ ရိတ်တတ်သော အကျင့်ရှိသဖြင့် သူမရဲ့ ယောနိတစ်ဝိုက်မှာ ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ပေါင်တံနှစ်ခုအား ပူးကပ်ထားသဖြင့် တြိဂံ ပုံစံလေး ဖြစ်နေသည်။ မှန်ထဲတွင် ဘေးတစ်စောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျစ်လစ် လုံးဝန်းဖြူဖွေးသော တင်သားစိုင်တို့မှာ တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိနေသေးသည်။ သူမကိုယ် သူမ သဘောကျစွာ ပြုံးမိလိုက်သည်။ ဖွံ့ ထွားတဲ့ တင်ပါးဆုံကြောင့် ခါးမှာ သေးသိမ်နေသလို ရှိလှသည်။ မိန်းမတွေထဲတွင် အရပ်မြင့်သည်ဟု ပြောရလောက်အောင် သူမအရပ်က ငါးပေငါးရှိနေသည်။ ပေါင်ချိန် ၁၂၅ ကျော်ကျော်မှာ သူမကို ဝသည်လို့ မဆိုနိုင်ပေ။ ပေါင်တံတုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်နှင့် တင်ပါး လုံးလုံး ဝန်းဝန်းတွေက သူမအလှကို ပေါ်လွင်နေစေသည်။ မှန်ထဲတွင် မိမိ ကိုယ်လုံးကို သေချာကြည့်ကာ ကျေနပ်နေပီးနောက် အဝတ်ဗီဒိုကို ဖွင့်လိုက်ကာ အနီရောင်ရဲရဲ ဘော်လီနှင့် အောက်ခံ ဘောင်းဘီတစ်စုံ ထုတ်ဝတ်လိုက်သည်။

ရင်နှင့်ရင်း၍ မျှဝေသည်နီလာဝင်းက မိုးသန္တာ၏ အဒေါ်ဖြစ်သည်။ နီလာဝင်းသည် မိုသန္တာဖခင်၏ ညီမဝမ်းကွဲဖြစ်သည်။ မိုးသန္တာ၏ မိဘများတွင် သားသမီးမထွန်းကား၍ နီလာဝင်အား လေးနှစ်သမီးအရွယ်ကပင် ခေါ်ယူ၍ မွေးစားခဲ့သည်။ နီလာဝင်း (၅)တန်း ရောက်သောနှစ်တွင်မှ မိုးသန္တာကို မွေးဖွားခဲ့တာဖြစ်သည်။ မိုးသန္တာက နီလာဝင်းလက်ပေါ်တွင်ပင် သားသမီးနှင့်မခြား ကြီးပြင်း လာခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ နီလာဝင်းကအခု အသက်(၂၅)နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မိုသန္တာက အသက်(၁၆)နှစ်၊ (၁၀)တန်း ကျောင်းသူဖြစ်သည်။ မိုးသန္တာ၏ မိဘများက လွန်ခဲ့သော (၃)နှစ်ကျော်လောက်ကပင် ပြည်ပတွင်သွား၍ အလုပ်လုပ်နေသည်။ မိုးသန္တာက နီလာဝင်းကို မခွဲနိုင်သဖြင့် မိဘများနှင့် လိုက်မသွားခြင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်က နီလာဝင်း အိမ်ထောင်ကျသဖြင့် မိုးသန္တာ၏ မိဘများ တခေါက်ပြန်လာခဲ့ရသည်။ အပြန်တွင် မိုးသန္တာကို ပြည်ပသို့လိုက်ခဲ့ရန်ခေါ်သော်လည်း မိုးသန္တာက လိုက်မသွားခဲ့ပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ နီလာဝင်းကို မိုးသန္တာ မခွဲနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ နီလာဝင်း၏ ယောက်ျား ဇေယျာက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရွှေပြည်သာက စက်ရုံတစ်ရုံတွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးဖြစ်သည်။ တစ်ပတ်မှ နှစ်ရက်သာ အိမ်သို့ ပြန်လာရသည်။ ဇေယျာကလည်း မိုးသန္တာကို နီလာဝင်းကဲ့သို့ပင် သားသမီးတစ်ယောက်လို သဘောထားသည်။ မိုးသန္တာမျက်နှာ အညိုမခံ လိုလေသေးမရှိအောင်ထားသည်။ အလိုလိုက်သည်။ ယုတ်စွအဆုံး တစ်ပတ်မှနှစ်ရက်ထဲ အိမ်မှာနေရတဲ့ ဇေယျာက သူပြန်ရောက်တဲ့ရက် မိုးသန္တာက နီလာဝင်းကို သူမနှင့်လာအိပ်ရန်ပြောလျှင်ပင် ဇေယျာက ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ခွင့်ပြုခဲ့သည်သာဖြစ်သည်။ ကလေးစိတ်မပျောက်သေးသော မိုးသန္တာ၏ ဒဏ်ကို ဇေယျာနှင့် နီလာဝင်းတို့ လင်မယားမှာ မိုးသန္တာကို ချစ်တဲ့စိတ်ဖြင့် ခံခဲ့ရလေသည်။

ဇင်မာဝင့် တယောက် စာအုပ်ထည့်ထားတဲ့ ကချင်လွယ်အိပ်ကို ရင်ခွင်ပိုက်ပြီး ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြင့် ကျွန်းလှေကား ကြီးအတိုင်း တက်လာသည်၊ ဒီနေ့ ကိုမောင့် အိမ်သို့ စာလာသင်ရမည်မှာ တခြားနေ့တွေနှင့် မတူ၊ ဟင်းလင်းပွင့် နေသည့် အိမ်ရှေ့ တံခါးကြီးသည် သူဝင်လာသည်နှင့် အလိုလို ဂျိုင်းကနဲ့ ပိတ်သွားသည်၊ သူက တံခါးပိတ်သံကြောင့် ရုတ်တရက် လန့်သွားပြီး ပါးစပ်က ဒေါ်ဒေါ်၊ ဒေါ်ဒေါ်၊ ဦးလေး၊ ဦးလေး၊ မညွန့်၊ မညွန့် ဆိုပြီး သူ့ ကို စာသင်ပေးနေသည့် ကိုမောင် အိမ်က အိမ်သားတွေကို အသံထွက်အောင် အော်ခေါ်နေသော်လည်း မည်သူကမှ မထူး။ အလိုလိုပိတ်သွားသော တံခါးကို ဆွဲဖွင့် ကြည့်သော်လည်း တံခါးက တုံ့တုံ့မျှ မလှုတ်။ ပါးစပ်က တကြော်ကြော် အော်ခေါ်နေသော်လည်း အိမ်ထဲမှ မည်သူမျှ ထွက်မလာ။ မည်သူ့ကိုမှ ခေါ်မရသည့် အဆုံး သူစာသင်နေကျ အပေါ်ထပ်သို့ စာကြည့်စားပွဲ ရှိရာသို့သာ တလှမ်းချင်း တက်လာမိသည်။ ကိုမောင် အပေါ်ထပ်မှာ သူ့အလာကို စာသင်ပေးဘို့ စောင့်နေသည်ဟု သူ့စိတ်ထဲက သိနေသည်၊ ကိုမောင့်နာမည်က ကိုမောင်တင်၊ ဆေးတက္ကသိုလ် တတိယနှစ် ကျောင်းသား၊ သူ့ ဂိုက်ဆိုလဲ မမှား၊ မိဘချင်းကလဲ ရင်းနှီးသည်။ ကိုမောင်က သူ့ကို ညီမလေးတယောက်လို ဂရုစိုက်သည်၊ ဘာမဆို သူ့ကို အလိုလိုက်သည်၊ သူက စာမကျက်ချင် ပျင်းတယ် ဟု ညီးညူရင် ကိုမောင်က သူနှင့် အတူတူ သူကျက်ရမည့် စာကို လိုက်ကျက်သည်။ အတူတူ စာအံသည်။ ကိုမောင်ကို သူမကြောက်၊ သူ့ဆရာဟု သဘောမထား၊ သူခင်သည်၊ ကိုမောင်နှင့် တွေ့လျှင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ကို သူသိနေသည်၊ ထို့ကြောင့် တအိမ်လုံး သရဲခြောက်သလို တိတ်ဆိတ်နေသည့်တိုင်အောင် ကိုမောင်ရှိရာ စာသင်နေကျ နေရာဆီသို့ သူတက်လာရဲခြင်းဖြစ်သည်။

“ဖြန်း နင့် အဲဒါ ဘာလုပ်တာလဲ”

တင်းရင်းနူးညံ့တဲ့ အထိန်းအကွတ်မပါ ရင်သားနှစ်မွှာကို ပါးလွှာတဲ့ ညဝတ် အင်္ကျီပေါ်ကနေ ညင်သာစွာ အုပ်မိုးပေးလိုက်မိတဲ့ ကိုယ့်လက်ဖျံကို အရိုက်ခံလိုက်ရခြင်းနဲ့အတူ တုန်ရီလှိုက်မောစွာ ရှက်ဒေါသနဲ့ မေးခွန်းထုတ်လိုက်တဲ့ အသံ ။ အလင်းမရှိ လူသံ၊ သူသံ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အမှောင်ဆန် မိုးညတစ်ညရဲ့ သန်းခေါင်ယံအချိန် ချိုမြိန်မှန်းသိတဲ့ ခန္ဓာဝရဇိန် နတ်စည်းစိမ်ခံစားဖို့ အစပျိုး အရှိန်ယူနေတဲ့ အခိုက်အတန့် .. ။

ပါးလွှာတဲ့ အကာနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ အခြားတဘက်မှာတော့ ဆူဖြိုးထွားကြိုင်း ကျားရိုင်းတို့အကြိုက် စွဲခိုက်လောက်တဲ့ အရသာပုံဆောင်ခဲ ဆွဲကိုင်ချင်စရာ ရင်သားနှစ်မြွှာ ..။ စာစစ်ခန်းမှာ ရာထူးတက်ဖို့ ဗျူးဝင်နေတာ မဟုတ်လို့ မေးလာတဲ့ ကွက်စ်ရှင်ကို မဖြေမိပဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ဗျူဟာခင်းနေလိုက်တယ်။

တူနှစ်ကိုယ် စက်ရာထက်မှာ စည်းခြားကာထားတဲ့ ဖတ်လုံးကိုဖယ် လက်နက် (ပေါင်ခြံကြားက ထောင်တန်) တစ်ထောက်စာ အကွာက သူ့ခန္ဓာအထက်ပိုင်းရဲ့ ရင်ခွင်တစ်ပိုင်းကို ဆုတ်နယ်ပေးတာပေါ့။ နောက်ထပ် အသံမထွက်လာပဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ခံယူနေတဲ့ သူငယ်ချင်းမ အတွက် ကောင်းခြင်းမဟာ အရသာတွေ ပေးဝေမျှဖို့ တဆင့်တက်ပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။

နှင်းထည်ဝါ တစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲ စာအုပ်တစ်အုပ်အား အာရုံစိုက်ပြီးဖတ်သော ခင်ပွန်းဖြစ်သူဆီ ကော်ဖီခွက်လေး ကိုင်ကာ လျှောက်လာခဲ့၏။

” မောင် … ကော်ဖီ ရပြီနော် “

” အင်း … ခဏထိုင်ဦး ဝါလေး … မွေးနေ့က နောက်အပတ်ထဲမလား “

” အင်းလေ … မောင်ရဲ့ … ဝါလေးရဲ့ ၃၀ နှစ်မြှောက် မွေးနေ့ပေါ့ “

နှင်ထည်ဝါ တစ်ယောက် ခင်ပွန်းသည် နိုင်ဦးအား ပြုံးပြရင်း ဘေးနားဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်အတွင်း မွေးနေ့ ရောက်တိုင်း တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် မတူညီသော လက်ဆောင်များ ပေးရင်း စပရိုက်လုပ်တတ်သော ခင်ပွန်းသည် နိုင်ဦး၏ လက်ဆောင်အား ကြိုတင် ရင်ခုန်နေမိသည်။ လင်ဖြစ်သူမှာ သူမထက် အသက် ၁ နှစ်သာ ကြီးသော်လည်း လေးစားခြင်း ဂါရဝတရားထားရှိခြင်း တို့က အိမ်ထောင်သက်တမ်း တလျှောက် အနည်းငယ်မျှ လျော့မသွားခဲ့ဘဲ ပို၍ပင် တိုးလာခဲ့သည်။

အရင်လမှ နိုင်ဦး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မွေးနေ့ပါတီအား အတူသွားခဲ့ကြပြီး အပြန်တွင် တစ်လမ်းလုံး စကားမပြောပဲ တိတ်ဆိတ်လာခဲ့၏။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အိပ်ခန်းထဲသို့ တန်းဝင်ကာ တစုံတခုအား စဉ်းစားနေပုံရသော ခင်ပွန်းသည်အား ကြည့်နေမိသည်။ ခဏအကြာမှ ညဝတ်အင်္ကျီ လဲလည်ဝတ်ဆင်ကာ ကုတင်ပေါ် နိုင်ဦးဘေးနား ဝင်လှဲလိုက်တော့၏။ နိုင်ဦးမှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူပြောပြသော သူ့မိန်းမ အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် အကြောင်း တွေးကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပြင်းထန်နေရသည်။

ညက ကိုသန့် အမူးလွန်ပြီး သူ့ချစ်သူနွယ်ဆိုသော ကောင်မလေးမှတ်ပြီး အတင်းဖက် အတင်းချုပ်လိုး ခဲ့တာအတွက် စိတ်ထဲမှာတော့ မတင်မကျ၊ ဒီကောင်လေး နိုးလာတဲ့အခါ စကားတောက် ကြည့်မယ်ဟု တွေးနေတုန်း ကိုသန့်က ထမင်းစားစားပွဲမှာ လာထိုင်တယ်။ ခေါင်းကို သူ့ဘာသာ နှိပ်နေပြီး အရက်နာကျ ခေါင်းကိုက်နေပုံ ပေါ်တယ်။ ဒေါ်သန်းဌေး သံပုရာရည်တစ်ခွက် အမြန်ဖျော်ပြီး “သား ကိုသန့် သံပုရာရည်လေး သောက်လိုက် သား ညက ဘယ်လောက်တောင် သောက်ခဲ့လဲ ဒီခလေး” ကိုသန့်လည်း သံပုရာရည်ကို သောက်ရင်း ခေါင်းကုတ် စဉ်းစားနေတယ်။ “အန်တီဌေး သားကို အောင်အောင် လိုက်ပို့တာလား အောင်အောင် အလုပ်သွားပြီလား” တဲ့ ဒေါ်သန်းဌေး စိတ်ထဲ ပေါ့သွားတယ်။ ‘အင်း.. ဒီခလေး ညကကိစ္စ ဘာမှသိပုံမရ အိမ်ခန်းထဲက ကိစ္စလည်း သိပုံမရ’ “သားကို အန်တီကိုယ်တိုင် အခန်းထဲထိ တွဲပို့ပြီး ခြင်ထောင်ပါ ထောင်ပေးခဲ့တာ” ကိုသန့် အံသြဟန်နဲ့ “ဟုတ်လား အဲ့လောက်တောင် မူးသွားတာလား” ဒါနဲ့ “သားဘာလို့ အဲ့လောက် သောက်ရတာလဲ” ဆိုပြီး စကားကို ဆက်ပေးလိုက်တယ်။ ကိုသန့်လည်း “သားချစ်သူက သားကို အဆက်ဖြတ်သွားလို့ စိတ်ညစ်ပြီး သောက်မိတာပါ… သူနဲ့သား အတော်တွဲခဲ့တာ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ဖြတ်သွားတာ… အာ့ကြောင့် ခံပြင်းတာရယ် ဝမ်းနည်းတာရယ် ကြောင့်ပါ ” ဒေါ်သန်းဌေးလည်း သူ့တူကို မိန်းမတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ မခံစားဖို့ ခံစားချက် မကုန်ရင်လည်း ဒီလောက်ထိ မသောက်ဖို့ တရားဟော နေတော့တယ်။ ကိုသန့်လည်း အရက်နာကျလို့ တရေးပြန်မှိန်းရင်း ညကအဖြစ်ကို ပြန်စဉ်းစားနေတယ်။