Revlon နုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲလေးအား အပီး သတ် ဆိုးပြီး နောက် မှန်တင်ခုံပေါ် ပြန်ချလိုက်သည် ။ ခပ်ထူထူ နုတ်ခမ်းလေးမှာ နုတ်ခမ်း နီရဲရဲ လေး နှင့် လိုက်ဖက်လွန်းသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မိသည်။ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း မျက်နှာလေး နှင့် ထူထူ ထဲထဲ နုတ် ခမ်းလေး မှာ အနီရဲရဲ လေး ဖြင့်လိုက်ဖက်လွန်းနေသည်။ ဖြူစွတ်ဝင်းပနေတဲ့ အသားအရည်ကြောင့်လည်း…

“အာနိုးရေ…. ဟေ့ အာနိုး…” “လာပြီ….အမရေ…” နွားစာစင်းနေသော အာနိုး အိမ်ဘေးမှ မပြေးရုံတမယ် လာခဲ့ပြီး အိမ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်တော့ မခင်အေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိသည်။ “နင့် ဦးလေးလည်း ပိုက်တဲရောက်ရင် ပြန်မလာတော့ဘူး… နင့်ပဲခိုင်းရမှာပ…… မိုးရွာလိမ့်မယ်ထင်တယ်…. နင်…နွားတွေ သွားသိမ်းချေတော့… နင့်ဦးလေးကတော့….. ညနေစောင်းတောင် ပြန်လာမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး” “အခုပဲ သွားလိုက်တော့မယ်….အမ….”အာနိုးက အိမ်ရှေ့မျက်နှာစာ သံဇကာတွင် ချိတ်ထားသော ခမောက်ကို ဆွဲပြီး ထွက်သွားတော့သည်။…

အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း ည 9:30 pm တွင် ထွန်းဦး phone မှ data ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “Hi!!! Akary” “Hi, David” စနေနေ့ ရုံးပိတ်ရက် မနက်စောစော line ပေါ် တက်ရန် David နှင့် change ထားသဖြင့် မော်မော်ဌေး ရေချိုး၊ breakfast စားပြီး အိပ်ခန်းထဲ…

အပိုင်း (၁) ကုမ္ပဏီတစ်ခုရှိ မန်နေဂျာအခန်းထဲတွင် ဒေါ်မော်မော်ဌေး တစ်ယောက် အလုပ်ချိန် ပြီးသွားသဖြင့် အိမ်မပြန်သေးဘဲ FB fake account တစ်ခုဖြင့် chatting ထိုင်နေသည်။ သူ့ account က “Akary”။ တစ်ဖက်မှ သူနှင့် chat နေသည့် account က “David”။ အစပိုင်းတွင် အပျော်သဘောဖြင့် Fake account ကို သုံးသော်လည်း…

“ခဏနေက ဖုန်းဆက်တာ ဒီမမအိမ်လား မသိဘူး… ရေဗူး မှာထားတာပါ ကျနော် ဒီရပ်ကွက် လမ်းထိပ်ကပါ … ရေသန့် ရောင်းတာ … အမြဲတမ်းယူရင် အိမ် လိုက်ပို့ပေးပါတယ် “ခင်ချိုနွယ် တယောက် အိမ်ရှေ့ ထွက်ရပ်နေစဉ် သုံးဘီးဆိုင်ကယ် တစင်းထိုးရပ်ကာ အသားညိုညို စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်ဖြင့် ကောင်လေးမှ သူမအား မေးနေသဖြင့် ပြန်ဖြေနေ၏။ ” ဟုတ်ကဲ့ ရှင်” ”…

စာရေးသူ ငယ်ငယ်က အချောင်း ဝါသနာပါသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အချောင်းကောင်း၍ ဖရီးစားရသောအခါများလည်း ကြုံဖူးပါသည်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးက(၁၉၉၆)လောက်က အတွေ့အကြုံလေးကို အခြေခံပါသည်။ ခုခေတ်က တိုက်ခန်းတွေများ၍ ချောင်းဖို့က သိပ်မလွယ်တော့ပေ။ လှိုင်သာယာမြို့သစ် စပေါ်ပီးနောက် မြို့သစ်အစွန်းပိုင်းများတွင် တနေ့လုပ် တနေ့စားများ စုပီးနေကြသော ရပ်ကွက်တခုရှိသည်။ ပေ၂၀ကို တစ်အိမ်ဆောက်နေကြတဲ့ အချိန်ပေါ့ဗျာ။ အိမ်ရှင်အများစုက ဆယ်ပေတခြမ်းကို ထရံကာပြီး ငှါးစားကြသည့်အချိန်ပေါ့။ မင်းခိုင် တစ်ယာက် နယ်ကတက်လာပီး…

မီးရောင်စုံ လင်းလိုက် မှိတ်လိုက်နဲ့ တီးလုံးသံတွေအောက်မှာ တစ်ယောက်ထဲ လူးလွန့်ပြီး စိတ်လိုလက်ရ ကေသီတစ်ယောက် ကနေမိသည်။ ဖင်လေးကို လှုပ်ခါလှုပ်ခါဖြင့် ဆက်ဆီကျကျ အကကြောင့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ၏ စူးစိုက်ခြင်းကို ခံနေရလေသည်။ အနောက်ကနေ ပုခုံးလှမ်းပုတ်လိုက်သောကြောင့် အလန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ရုံးထဲ အလုပ်လုပ်သူ သန္တာတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့်ဝမ်းသာအားရ ”ဟယ်..သန္တာ..” ” ကောင်မရီး… တစ်ယောက်ထဲ လာကဲနေတယ် ကြည့်စမ်း… ငါ့ကိုတောင် မခေါ်ဘူး..”…

ဒီအဖြစ်အပျက်လေးက ခယ်မဖြစ်သူ အိတုံကို သူတာဝန်ကျရာ မြို့မှာ ကျောင်းလိုက်အပ်ပေးရင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ “အ.. ကိုမင်း လုပ်တော့ကွာ အိတုံ မနေတက်တော့ဘူး” “အိတုံ ခံချင်နေပြီလား” “အင်း” “မကြားရဘူး ပြန်ပြော” “ခံချင်နေပြီ ကိုမင်းရယ်.. ဟင့် အဟင့်” “အဲ့ဒါဆို ကို့ကို စုပ်ပေးပါဦး” အိတုံလဲ လှဲနေရာမှ အသာထကာ သူ့လီးကို ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲ အသာထည့်လိုက်ရင်း စုပ်ပေးနေသည်။…

ကျမနာမည် နွယ်နွယ်ဝင်း နွယ်လို့ပဲ အတိုခေါက်ခေါ်ကြတယ်။ ဆေးကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ အသက်က ၂၄ ထဲမှာပေါ့။ အိမ်ထောင်ကျတာ ၄နှစ်လောက်ရှိပါပြီ။ ယောက်ကျားက ကိုဆန်းထူးတဲ့။ ကားပွဲစားလုပ်တဲ့သူပါပဲ။ ဆက်မပြောခင် ကျမရဲ့ခန္တာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေအကြောင်း အကြမ်းဖျဉ်းပြောပြမယ်။ ကျမက အသားအရမ်းမဖြူပေမဲ့ ဝင်းတဲ့အထဲမှာပါတယ်။ ခြေသလုံးတွေ ပေါင်တန်တွေနဲ့ တခြားအတွင်းသားတွေက တရုတ်မတွေလို မဖြူပေမဲ့ဝင်းဝါပြီး ဆွဲဆောင်အားကောင်းတဲ့ အထဲမှာပါတယ်။ နောက် ကျမရဲ့နို့လေးတွေက အိမ်ထောင်မကျခင်က အတော်ပြားပြီးသေးတဲ့အထဲမှာပါပေမဲ့နောက်ပိုင်း…

အိပ်ချင်လွန်း၍သာ ကျမအိပ်ခန်းအတွင်းဝင်အိပ်လိုက်ရပေမဲ့ ကိုထွေးက မလာသေးသဖြင့် စိတ်ချလက်ချ အိပ်မရပါဘူးအိပ်တဝက် နိုးတဝက်ပါဘဲ ထိုအချိန် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရပါတယ် သြော် သူပြန်လာပြီကိုး တံခါးခေါက်မှာပေါ့ သူမှ သော့မပါတာ ကျမသော့ခတ်မထား ဘူးလေ သူသိမှာပါ။ ကိုယ်တော်ချောက ကျမရှိတဲ့ အိပ်ခန်းဘက်ကို တန်းလာတော့တာပါဘဲ ကျမလဲ စောင်ခေါင်းမြီးခြုံပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင် နေလိုက်တယ် သူ ချက်ချင်းကုတင်ပေါ် တက်လာတော့တာဘဲဟင်း…ဟင်း ရယ်စရာ ဘဲ မနက်ကတော့…