Posts

ကာမဂုဏ် ခံစားခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေ ဟူသော စကားရှိသည်..။ ကာမဂုဏ် ခံစားရခြင်းသည် ပင်လယ်ရေ (သို့) ဆားငံရေကို သောက်ရခြင်းနှင့် တူသည်ဆို၏ ..။ ရေငတ်တိုင်း ဆားငံရေကို သောက်မိ၏ ။ သောက်တိုင်းသောက်တိုင်း ပိုပို ငတ်လာသည်..။

အကြင်လူသားသည် ကာမရာဂစိတ်တွေ ထကြွတိုင်း ကာမဂုဏ်ခံစား၏ ..။ ခံစားတိုင်း ခံစားတိုင်း နောက်မဆုတ်သည့်အပြင် တိုး၍ တိုး၍ ခံစားချင်သည်..။ ခံစားခွင့်ရအောင်လည်း အမြဲတမ်း ကြံဆနေသည်..။ ဤစကြာဝဠာကြီးသည် အတိုက်ဓါတ် ၊ အခံဓါတ် (တနည်း ) ဖိုဓါတ်+ မဓါတ် တို့နှင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်..။ အပေးအယူ ၊ အတုန့်အပြန် သဘာဝတွေနှင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်..။

ကာမနှစ်မျိုး ရှိသည်..။ ဝတ္ထုကာမ ၊ ကိလေသာ ကာမ ဟူ၍ ဖြစ်သည်..။ ဝတ္ထုကာမ ဟူသည် ခံစားစရာ အာရုံများ ဖြစ်သည်..။ ကိလေသာ ကာမဟူသည် ထိုအာရုံများကို ခံစားတတ်သော တဏှာရာဂ ဖြစ်သည်..။ တဏှာရာဂဆိုသည်မှာ ပညာရှိ ပညာမဲ့ မရွေး လွှမ်းမိုးနှိပ်စက်နိုင်သည်..။ ရဟန ္တာ ဖြစ်မှသာ တဏှာစက်ကွင်းမှ အရှင်းလွတ်မြောက်နိုင်သည်..။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ခေါင်းရင်း မှန်ပြတင်းပေါက်က အလင်းရောင် စူးစူးလေးကြောင့် ကျနော် မနက်လင်းပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဟိုးအရင်ဆို မာမီရဲ့ အော်ဟစ်နိုးသံလေး ကြားရစမြဲပေါ့။ ကျနော့် နာမည် လွင်ကိုသက် ပါ။ အိမ်မှာက ကိုကိုလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ မောင်နှစ်မ သုံးယောက်ထဲ ကျနော်က အကြီးဆုံး။ ကျနော့် အသက်က ၂၄ နှစ်ထဲမှာ ကျောင်းပြီးလို့ ဒယ်ဒီ့ ရှယ်ယာဝင် ကုမ္ပဏီ တစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်နေတာပေါ့။ ညီမလေး နာမည်က ခင်မေလွင် ပါ။ ကျနော့်ထက် သုံးနှစ်ငယ်တယ် မြန်မာစာ နောက်ဆုံးနှစ်။

ညီလေးက အတော်ငယ်တာ။ မာမီ အသက်ကြီးမှ ကလေးထပ်ရတယ်။ ညီလေးက တစ်အိမ်လုံးရဲ့ အသဲလေး လွင်ဦးမောင်ပေါ့ ဝဝကစ်ကစ်လေးပါ။ ဒယ်ဒီက ငွေရှာကောင်းသလောက် မာမီက အိမ်ထောင် ထိန်းသိမ်းတတ်တော့ ကျနော်တို့ မိသားစုက ပျော်ရွှင်ဖွယ် အတိပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လခန့်က ဘယ်လိုမှ ထင်မထားတဲ့ အဖြစ်ပျက်ကြောင့် ကျနော်တို့ မိသားစုလေး ပြိုကွဲသွားခဲ့ရတယ်ဗျာ။ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။

ကျွန်တော် ၁၀ တန်းအောင်တော့ သန်လျင် GTC မှာ civil တက်ခွင့်ရပါတယ်…။ အထင်တော့မကြီးလိုက်နဲ့နော် လိုက်လို့ရတာဗျ… မိဘတွေကျေးဇူးလေ…။ သူတို့ကတော့ သူတို့သားလေးကို အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်ပါစေတော့ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ပိုက်ပိုက်တွေ အကုန်ခံတာပေါ့…။ ဒါပေမဲ့ ကျတော်က ဘိလပ်မြေနဲ့ ရွှံ့တောင် သေသေချာချာ ခွဲတက်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး…။ စိတ်တော့ သိပ်မညစ်ပါဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့သေသေချာချာ ဝါသနာပါတဲ့ဟာမှ မရှိတာ…။ တက်ဆိုတော့လည်း တက်ရတာပေါ့။ အခုလောလောဆယ်တော့ ၁၀ တန်းပြီးလို့ ကဲခဲ့တဲ့ အရှိန်တွေတောင် မပျယ်သေးဘူး…။

ကဲ … ဘာလိုလိုနဲ့ ကျောင်းစတက်ရမည့်နေ့ ရောက်လာရော…။ ကျောင်းကိုတော့ ၁ ခါ ၂ ခါ ရောက်ဖူးပါတယ်…။ ခတ်ဆုတ်ဆုတ်နဲ့ မြို့သစ်တွေက မူလတန်းကျောင်းသာသာပဲ ရှိတယ်ဗျ…။ ဒါနဲ့များ GTC တဲ့ …။ ထားပါ… ဒီနေ့ကျောင်းစတက်ရမယ်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ် …။ လူပြောများတဲ့ တက္ကသိုလ်ဆိုတာ ဘာကြီးပါလိမ့်ပေါ့ …။

ဒီလိုပဲ စဉ်းစားရင်း စဉ်းစားရင်းနဲ့ လျှောက်လာလိုက်တာ လမ်းထိပ် ကျောင်းကားစီးရမဲ့ နေရာကိုတောင် ဘယ်လိုရောက်လာမှန်း မသိလိုက်ဘူး…။ ဝရိယဇွတ်ကောင်းပြီး နည်းနည်းစောနေသေးတော့ တစ်ကောင်တည်း ငေါင်စဉ်းစဉ်းနဲ့ဗျာ …။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

အပိုင်း ( ၁ )

အညာကျေးလက်ဒေသ ထန်းတောတစ်နေရာ တဲလေးများ ပြန့်ကျဲတည်ရှိနေသည်။ ထန်းပေါ်ချိန် ထန်းတဲလေးများဖြင့် နေထိုင်ပြီး ထန်းတုံးမှ ရွာထဲပြန်ပြောင်းနေကျသည်မှာ ထန်းသမားတို့ ဘဝပင် ဖြစ်ပါတယ်။ အစွန်ကျကျထန်းတဲ တစ်လုံးစီမှ စကားသံများ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။

“အမေ ဝါဆိုလပြည့်ကျ တောင်ပေါ်လိုက်သွားချင်တယ်”

“ညီး အဖေကိုပြော”

“အမေပြောပါ”

“ဟဲ့ လမပြည့်ခင်က ငါက ရွာထဲ ပြန်နေရမှာ ကျောင်းပိတ်ရက် ညီးပဲကူရမှာလေ”

“တစ်ရက်ထဲလေ အမေကလဲ”

“အေးလေ ညီးအဖေကိုပြောလို့”

“ဒီသားအမိ ဘာတွေ ပြောနေကျတာလဲ”

“ရှင့်သမီးလေ တောင်ပေါ်ပန်းကပ်လိုက်ချင်လို့တဲ့”

“အင်း လိုက်သွားလေသမီး တနေကုန်တော့မနေနဲ့ သမီး အမေ မရှိဘူး ”

ကျနော်လည်း နေ့တိုင်းလိုလို လိုးချင်စိတ်ပေါ်လာတတ်သလို လိုးစရာ ချစ်သူလည်းမရျိခဲ့ဘူးလေ သိတယ်မဟုတ်လာ မလေးရှာမှာတော့ ကျားတွေသာျားတော့ မိန်းခလေး တွေ လူလွတ်ဆိုတာမရှိခဲ့ဘူးလေ ကျနော့လို ရုပ်မလှတော်ကီ မကောင်းတဲ့ သူအတွက် မလေးရှားမှာ မြန်မာ မိန်းခလေး တစ်ယောက် ချစ်သူရ ဖို့ ခက်ခဲလွန်းပါ့ဒီလိုနဲ့ပဲ အားတိုင်း ကေအယ်စင်တာ/ကိုတာရာယာ/ ပူဒူး/ ဂျလန်အလော့/ စသဖြင့် ဖာမတွေရှိတဲ့ မလေး ကွာလာလမ်ပူ တစ်မြို့လုံး အမြဲပတ်ခဲ့ပီး လိုးခဲ့ရတာလေတနေ့ ဖာခန်းမသွားပဲ အညောင်းပြေအောင်ဆိုပီး မာဆက်သွားလိုက်တာ ခံန္ဓာကိုယ်လေးက ဝိုင်းစုခိုင်သိန်း မျိုး နုတ်ခမ်းနီလေးနဲ့ ဂျင်းဘောင်ဘီတိုလေးက ပေါင်းရင်း ထိပဲရှိတယ် အောက်ခံဘောင်းဘီတောင်ထင်ရတယ် အပေါ်ပိုင်းမှာတော့ လုံလုံခြုံခြုံ ဝတ်ထားပါတယ် ဒီလိုနဲ့ သူက နှိပ်ရင်း စကားပြောလာတယ် ( မာကျန်းမားနား အိုကေ တာ့အိုကေ ) ဘယ်လိုလဲ ကျမနှိပ်ပေးတာကောင်းရဲ့လား ပေါ့ ကျနော်လည်း ခေါင်းပဲညိတ်ပြတာ စိတ်မှာတော့ သူ့ကို လိုးချင်တာပဲရှိနေတယ်

ဒီလိုနဲ့ ပုံမှန်းသွားတော့ နောက်သူနဲ့ တဖြေးဖြေးခင်လာတယ် သူ့ကို ဖုန်းနံပါတ်တောင်းလိုက်မှ သိရတယ် ရင်တွေ ခုန်လိုက်တာ သူ့ဖုန်းကို မြင်တော့ မြန်မာစာ နဲ့သီချင်းတွေ ဟာ နင်က မြန်မာလား ကျနော့်အမေးကို သူလည်း အံသြောပီးကြည့်နေတယ် ဟာ ခုမှ သိကြရတယ် အင် ဟုတ်တယ် ကျမက မြန်မာပြည် ( ) ကပါ ဒါနဲ့ အကိုကရော ကျနော်လည်း မြန်မာပြည် ( ) မြို့ကပါ နင်ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။ ကျနော့်အမေး တောင်မပီးသေး သူ့ခမျာ လှပလုံးဝိုင်းတဲ့ မျက်နှာပေါ် မျက်ရည်ဝှဲ ပီး ကျမ မလေးရှားကိုအထင်ကြီးပီးလာ ခဲ့တာမှားသွားတယ် ကျမကို ခုချိန်ထိ စာအုပ်လည်းမပေးကြဘူး အပြင်လည်း ထွက်ခွင့်မပေးကြဘူး ကျမကို သူတို့ က မလေးရှားကိုခေါ် တာ တစ်နှစ် ဆပ်ရမယ်တဲ့ ပီးမှ လစာလည်းပေးမယ် ပြောကြတယ် ခု ကျမစိတ်ညစ်ဝမ်းနည်းနေတာ ဘာမှလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘူး ကျမဘဝလည်းသွားပီ ငိုရင်းပြောသွားတဲ့ မိခိုင်လေးကို ကျနော်တကယ် စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်ရင်း ချော့သိပ်လိုက်တယ် မငိုပါနဲ့ဟာ ပီးခဲ့တာတွေ ကို အတိတ်မှာပဲထားပီး အနာဂါတ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ သွားလိုက်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ

အခန်း ( ၁ )

ရန်ကုန်မြို့ – မြောက်ဥက္ကလာ ရပ်ကွက်မှာနေထိုင်သော အစ်ကိုဖြစ်သူထံ သွန်းဆက်နဒီ ရောက်ရှိနေသည်။ အရပ် မနိမ့်မမြင့် ဆံပင်မှာ ခါးလယ်လောက်ထိ ဆံကျစ်အမြဲကျစ်လေ့ရှိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမိုက်စားနှင့် ပုရိသအပေါင်း လည်ပြန်ငေးကြည့်ရသည့် အလှပိုင်ရှင်လေး၊ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးအပေါ်က မှဲ့လေးနဲ့ ရယ်လိုက်ရင် သွားတက်ကလေးက အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ မန္တလေးသူ ညိုချောလေးပေါ့ ။ ဦးစီးအရာရှိ နေရာအတွက် နေပြည်တော်တွင် လျှောက်ထားရာ နောက်ဆုံးအဆင့် လူတွေ့လာဖြေရန် ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လူတွေ့ စာမေးပွဲဖြေပြီးသဖြင့် မန္တလေးသို့ ပြန်ရန် ကားလက်မှတ်ဝယ်ပြီး ခဏနားနေစဉ် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏မိန်းမ မသဇင် ကိုးကွယ်နေသော ဘိုးတော်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ အစ်ကို၏ မိန်းမသည် နတ် – ဝိဇ္ဇာ – ဘိုးတော်များ ယုံကြည်ကိုးကွယ်နေသဖြင့် အိမ်သို့ ဗေဒင်ကိစ္စ – နတ်ကိစ္စများနှင့် မကင်းသူများ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်ကို တွေ့နေရသည်။

ဘိုးတော်မှာ ခေါင်းရင်းခန်းတွင် ထိုင်ပြီး မသဇင်နှင့် စကားပြောနေသည်။ သွန်းဆက်နဒီမှာ မနက်ဖြန် ပြန်ရန်အတွက် အဝတ်စားများကို ခြေရင်းဘက်အခန်း၌ မီးပူတိုက်နေသည်။ ဘိုးတော်က ခေါင်းရင်းခန်းအဝင်တွင် ခြေရင်းဘက်အခန်းရှေ့ ဖြတ်ရသဖြင့် မီးပူတိုက်နေသော သွန်းဆက်နဒီအား မြင်သွားရာ

ဟိုင်း! ကျွန်မ အသက်က ၂၉ နှစ်ပါ ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်လုပ်ရင်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ခန်းလေးတစ်ခန်း ငှားနေတယ်ဆိုပါတော့ ။ အရင်က ကျမယောကျာ်းလေးတွေ အများကြီးနဲ့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမယ့် လူပျိုစစ်စစ်လေး တစ်ယောက်နဲ့တော့ ဖြစ်ကြည့်ချင်တဲ့ စိတ်ကူးတွေ တော်တော့်ကို ဖြစ်နေပါတယ်ရှင်။

ကျမဆိုလိုတဲ့ လူပျိုစစ်စစ်ဆိုတာက မိန်းကလေးတွေနဲ့လုံးဝ တစ်ခါမှ မထိတွေ့ဖူးသေးတဲ့ လူပျိုစစ်စစ်မျိုးကို ဆိုလိုတာပါ ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် မနမ်းဖူးသေးတဲ့ လူပျိုလေးမျိုးပေါ့။

တစ်နေ့ ကျမအန်တီတို့အိမ်ကို အလည်သွားမိတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပေါ့ ။ ကျမရဲ့ အိပ်မက်တွေ အကောင်အထည်ပေါ်လာမယ့် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လာတော့မယ့် နေ့တစ်နေ့ဆိုလည်း မမှားပါဘူး ။ အန်တီတို့အိမ်မှာ အရင်က တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရတယ်လေ ။ သူ့နာမည်က ထွန်းထွန်း တဲ့။ အန်တီတို့နဲ့ ဆွေမျိုးနီးစပ်ဆိုပါတော့ ။ အသက်က ၁၉ နှစ် ပဲရှိသေးပြီး အန်တီတို့အိမ်မှာနေပြီး ကျောင်းလာတက်တာ ။

အချိန်တိုင်း ကျမ သူနဲ့နီးစပ်ဖို့ အကြံထုတ်ရပါတော့တယ် ။ ၁၉ နှစ်သာ ပြောတာရှင့် ။ ထွားလိုက်တဲ့ ကိုယ်လုံး။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ပျော့ခွေသွားအောင် လုပ်ပစ်နိုင်တဲ့ အချိုးအစား ။ များသောအားဖြင့် သူတို့အရွယ် ယောကျာ်းလေး တော်တော်များများက ပျော့တိပျော့ဖတ်ကလေးတွေလေ ။ အလှပဲပြင်နေကြတာ များတယ် ။

ကလင်…ကလင်…ကလင်…ကလင်’ အလုပ်တက်ဘဲလ်သံနဲ့အတူ လုပ်ငန်းခွင်သို့ အပြေးလေးလှမ်း ဝင်ခဲ့ပြီး တနေ့တာအလုပ်ခွင်ကိုစတင်လိုက်ပါသည်။ အော်မေ့နေလို့ ကျနော့်နာမည်နဲ့ မိတ်လိုက် အဲလေ မိတ်ဆက်ပေးရဦးမှာပဲ ကျနော်နာမည်က ‘မိုးမခ’ ခင်မင်သူအများစုကတော့ ကိုမိုးပဲခေါ်ကြတာပေါ့ သချာၤနဲ့ကျောင်းပြီးထားပြီး ရေသန့်စက် ရုံလေးတခုမှာ လခစား ဝန်ထမ်းလေးတဦးပေါ့ဗျာ……… ဒီအလုပ်မှာကျနော်လုပ်တာ၅နှစ်လောက်တော့ရှိပြီ ဒါပေမဲ့ စွန်တော့မစွန်သေးဘူး (ကြွားတာ)… ဒီနေ့တော့အလုပ်သမားလိုအပ်ချက်အရ အင်တာဗျူးခေါ်ထားလို့စက်ရုံအပြင်မှာပွဲတော်ကြီးဖြစ် နေပြီလေ မန်နေဂျာကဗျူး ကိုယ်ကဘူးပေါ့ ဟဟ အဲပြောရင်းနဲ့ ချာတိတ်လေးတဘွေ ရုံးခန်း ထဲဝင်လာပြီး မန်နေဂျာကြီးကစမေးနေပါပြီ………

’သမီးနာမည်က’……’သန္တာ ပါဆရာ’……’သမီးအသက်က ၁၇နှစ်ပဲရှိသေးတာပဲ……ကျောင်းဆက်မတက်ပဲဘာလို့အလုပ်လာလုပ်တာလဲ’ ……’သမီးက အဖွားနဲ့နေရတာပါ ဆရာ…အလုပ်မလုပ်ရင်အဆင်မပြေတော့လို့ အိမ်နားကအဒေါ် တယောက်ကဒီမှာအလုပ်ခေါ်နေတယ် သူပြောပေးမယ်ဆိုလို့ လာခဲ့တာပါ ဆရာ’………အေးပါကွယ် ဒီမှာကမိသားစုစက်ရုံ သဘောမျိုုးလုပ်နေကြတာပါ သမီးလုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဦးတို့ဘက်ကပြန်ဆက်သွယ်ပေးပါ့မယ်နော်……ဟုတ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ……အေးအေးပြန်လို့ရပြီသမီး ညနေ သမီးအိမ်နားကအဒေါ်နဲ့ အကြောင်းပြန်ပေးလိုက်မယ်နော်…… ဒီနေ့ တနေ့လုံးအလုပ်ထဲစိတ်မပါတော့ဘူးဗျာ သန္တာဆိုတဲ့ ချာတိတ်မလေးပဲ စိတ်ထဲမှာပေါ်နေ တယ်………။

မနက်ဖြန် မြန်မြန်ရောက်ချင်နေပြီ မန်နေဂျာကြီးကသဘောကောင်းချက် သန္တာ ကို မင်းအဖွဲ့ထဲခေါ်ထားလိုက် လိုတာမင်းသင်ပေးလိုက်ကွာတဲ့ ရင်ထဲကုလားဘုရားလှည့်နေပြီလေ ချာတိတ်မလေးက လူသာငယ်တာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က ပြစ်မှားချင်စရာအတော်ကောင်းပဲ ရုပ်လေးကလည်းချစ်စရာလေး မေးနှစ်ခွလေးနဲ့ အဝေးကကြည့်ရင် အိန္ဒြာကျော်ဇင်ပဲ ဟဟ “ကလင်…ကလင်…ကလင်…ကလင်” ……လာညီမ ညီမက သန္တာ နော်……ဟုတ်ကဲ့………အော် အေးအေး ညီမကအကို့အဖွဲ့မှာ လုပ်ရမှာ လာအကို့နောက်လိုက်ခဲ့……’ညဏ်လင်းရေ’ ဒါကဒီနေ့မှအလုပ်စဝင်တာ သန္တာ တဲ့ ငါတို့အဖွဲ့မှာလူလိုနေလို့ခေါ်လာတာ ”စက်မောင်းတာလေး သင်ပေးလိုက်ပါကွာ……ဟုတ်ကဲ့ အကို ကျနော်သင်ပေးလိုက်မယ်…… ရှေ့မှာစကားပြောနေပေမဲ့ ကျနော့မျက်လုံးတွေက ‘သန္တာ’ ဆီကခွာမရပေ ဒါကိုသူလည်းသိလို့ထင် ပါရဲ့ မျက်နာကပြုံးရောင်သန်းပြီး ကျနော်ကိုပြန်စိုက်ကြည့်နေတယ် ကျနော်ရင်ထဲစက်သေနတ် ပြစ်နေသလိုပဲဗျာ ဒက်ဒက် ဒက်ဒက် နဲ့……… ‘သန္တာ’ အလုပ်ဝင်ပြီး သုံးလေးရက်ကြာတော့သူနဲ့ကျနော် ရင်းနီးစတော့ပြုလာတယ်ဗျ……

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

“သား ထစမ်း ကိုစော သား ထတော့လေ တီဂျူးကို သွားကြိုပေးရမယ်လေ”

မထမချင်း အော်သံရပ်မှာ မဟုတ်တာကြောင့် စောမွန် ပြန်ထူးကာ ထလိုက်သည်။ လူးလဲထလိုက်ပြီး မျက်နှာသစ် ကိုယ်လက်သုတ်သင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်စားလဲကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။

“သား ပြန်လာမှစားတော့ အရင်သွားကြိုလိုက်တော့”

“မေမေကလည်း သားအရင်သွားမှာပါ သွားပြီ”

ဟု ပြောကာ တီဂျူးအားကြိုရန် လေဆိပ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မြစ်ကြီးနားလေဆိပ်သည် တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းစွာ ရှိနေသည်။ မကြာမီ လေယာဉ်ဆိုက်လာသည်။ လာကြိုသူ ဆယ်ဦး ဆယ့်ငါးဦးသာရှိသည်။ စင်္ကြန်မှ ထွက်လာသော တီဂျူးကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

အိမ်တွင် မမ မရှိတုန်း အေးလွင် သူ့ရည်းစား ငယ်ငယ် ကို စကားပြောချင်၍ဟု အကြောင်းပြကာ အိမ်သို့ခေါ်လာခဲ့သည်။

အခုတော့ သူအိပ်သောအခန်းထဲတွင် အေးလွင်က လီးကို အငြိမ်မနေဘဲ ဝင်သလောက် လီးတဝက်လောက်နဲ့ပဲ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးနေတော့ ငယ်ငယ်က အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးနေသည်။ ဒီလို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နဲ့ လုပ်နေရင်း အေးလွင်က သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ခပ်နာနာဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျန်တဲ့ လီးကို ဆောင့်ပြီး အရှိန်ဖြင့် သွင်းလိုက်သည်။

“ ဗြစ်……ဗြစ်……ဒုတ်……”

“ အမလေး…… အမလေး…… နာလိုက်တာ…… အစ်ကိုရဲ့… နာလိုက်တာ…… ကျမဟာလေးတော့ စုတ်သွားပါပြီ…… ကျွတ်… ကျွတ်…… ကျွတ်…… နာလိုက်တာနော်……”

ငြီးလည်းငြီး ငယ်ငယ်က သူ့ပေါင်လုံးကြီးတွေကို ကားနိုင်သလောက် ကားပေးလိုက်ပါတော့သည်။ သူမရဲ့ ခေါင်းကလည်း ရမ်းနေတော့ ဂုတ်ဝဲဆံပင်လေးက ဖွာလန်ကြဲနေသည်။

“ အစ်ကိုရယ်… ဒီလောက်ကြမ်းရသလား…… ဒီလို ဆောင့်ထိုးလိုက်တာ ငယ်ငယ် နာမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား…… ဟင်း…. ဟင်း… ကျွတ်… ကျွတ်… ကျွတ်……”