Blog

စကားလုံးဆိုတာ … ဓါးလိုပဲ … ပြောတတ်ရင် ထက်တယ် … အပြောခံရရင် … ဓါးထိုးခံရသလို … နှလုံးသွေးစိမ်းရှင်ရှင် … ထွက်တတ်တယ် … ဟိုနေ့က … ညီမလေး ယောက်ျား အိမ်သစ်တက်ပွဲ လုပ်တယ် … အေး … မသွားချင်ပါဘူး … ရှက်တယ် … သွားခိုင်းတာက … အဖွား … ညီမလေးဆီသွားလိုက်ပါတဲ့ … ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ … ဧည့်ခံပုံလေးက …

နင်က ပြည့်တန်ဆာပဲ … နောက်တခါ ဒီအိမ်မလာနဲ့ … ကြက်သရေတုံးတယ် … အိမ်ယုတ်တယ်တဲ့ …

တအူတုံဆင်း … ညီအမတွေလေ … ပြောရက်လိုက်တာ … သူ ကျောင်းတက်တုန်းက ပိုက်ဆံ … ဘယ်ကရလဲ … နေ့တိုင်းစားတဲ့ ထမင်း ဘယ်ကရလဲ … အေး … အရမ်း ဝမ်းနည်းတယ် … စကားလုံးတွေ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ် … နင်က ပြည့်တန်ဆာ … ဟုတ်ပါတယ် … အေးက … ပြည့်တန်ဆာ … မကောင်းတဲ့မိန်းမ … လမ်းပေါ်က မိန်းမ … အေးတို့ … လုပ်ငန်းခွင်က … ပန်းဆိုးတန်းမှာ … ရုပ်ရှင်ရုံတွေမှာ … ဟိုရပ် … ဒီငေး … ဟိုလူခေါ် … ဒီလူချ … အသွေးအသားကို … ခပ်ပေါပေါနဲ့ ရောင်းစားနေတဲ့ … မိန်းမ …

စိတ်က မပျော် … အိပ်လို့လည်း မပျော် … မကြာခဏ လန့်လို့ နိုးတယ် … အိမ်မက်ဆိုး … ဘဝဆိုတာ … ကောင်းတလှည့် ဆိုးတလှည့် တဲ့ … အေး အတွက် … အဆိုးတွေချည်း လာနေတယ် … ဘယ်အချိန်မှ ကောင်းတာလေး လာလေမလဲ … အေး အကြောင်းကို … ရင်ဖွင့်ရရင် … ဆင်းရဲမွဲတေမှုက … တရားခံလား … မပြောတတ် … အဖေက အရက်သမား … အမေက ဆုံးပြီ … အဘွားက အိပ်ယာထဲမှာ ပက်လက် … နေတာက တဲစုတ် … ယိုင်နဲ့နဲ့ … ညညဆို … ကြယ်တွေ မြင်ရတယ် … မိုးတွင်းဆို … ပိုဆိုးပေါ့ … စားစရာလား .. .အင်း … ဆန်အိုးထဲမှာ … ဆန်က မရှိ … ညီမလေးက … ငါးတန်း … သင်ရိုးစာအုပ် မဝယ်နိုင် … ဗလာစာအုပ် ဝေးပေါ့ … ကျောင်းစိမ်းလေးက နှစ်ထည် … အနေအထားက စုတ်ပြတ် … အဖေကလည်း … အားကိုးမရ … တော်သေးသည် … မူးလာရင် မရမ်းလို့ … တရက်တော့ … အကြံကောင်းလေး ဝင်လာသည် … သမီး … ဟိုလူနဲ့ တညသွားအိပ်လိုက်တဲ့ … အဖေ့မှာ အရက်ဖိုးမရှိတော့ဘူးတဲ့ … ရက်စက်လိုက်တာ … အဖေရယ် … မူးပြီးပြောနေတာလား … ကောင်းလိုက်တဲ့အကြံ … သမီးကို ဖာဇာတ်သွင်း … သူကတော့ … အပြတ်မူးမယ်ပေါ့ … အိမ်က ဆန်အိုး ပြည့်အောင် မရှာပဲ … အချိန်တိုင်း မူးနေတာ … အကြံကောင်းကတော့ ထွက်တယ် …

ပြန်မတွေးချင်ဘူး … ရင်နာတယ် … ရာသီလာစ … တခါ နှစ်ခါ … လေးငါးခါပေ့ါ … ဖြူဖြူစင်စင် ဘဝလေး …. အဆုံးသတ်လိုက်တယ် … ညစ်နွမ်းသွားတယ် … ပွန်းပဲ့သွားတယ် … ပျက်စီးသွားတယ် … အရက်ခိုးဝေတဲ့ … မျက်နှာ … တဏှာခိုးဝေတဲ့ အပြော … အို … အရသာခံပြီးပြောရမယ်ဆိုရင် ကောင်းဘူး … ကြောက်လိုက်တာလွန်ပါရော … ချွတ်ခိုင်းတယ် … နမ်းတယ် … ကိုင်တယ် … နယ်တယ် … အရသာခံတယ် … အေးကတော့ … အသတ်ခံရခါနီး ဝက်လေးလို … တအီးအီးနဲ့ … သူကတော့ … ဒီအသံကို … တဏှာခံတယ် … သိပ်သဘောကျတယ် … ကလိတယ် … ရိတယ် … ဆွတယ် … နယ်တယ် … အေး … ငိုတယ် … သူ့ဟာ ဝင်လာတယ် … မဆန့်ဘူး … အတင်းထည့်တယ် … မရဘူး … ပေါင်ဖြဲခိုင်းတယ် … အေးမှာ အရှက်တရားဆိုတာ မရှိတော့ဘူး … ပျောက်သွားတယ် … မညှာတာပါဘူး … မဝင်တာကို အတင်းထည့်တယ် … ပွန်းတယ် … အောင့်တယ် … ခံရခက်တယ် … အော်လွန်းတော့ … ပါးစပ်ကို ပိတ် … အတင်းချုပ်ပြီး … အတင်းဆောင့်ထည့်တယ် … ဝင်ပြီပေါ့ … နာတယ် … အရမ်းနာတယ် … သေလောက်အောင်နာတယ် … ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး … သေနာကြီး … အာာာာာာား …..

မခံနိုင်ဘူး … အတင်းဆောင့်တယ် … ရုန်းတယ် … မရဘူး … ပိုဆောင့်တယ် … အေး … မောလာတယ် … မခံနိုင်ဘူး … တောင်းပန်ပါတယ် … မလုပ်ပါနဲ့ … ဘယ်တော့မှ မပြောဘူး … စိတ်ချ … သူများပိုက်ဆံယူပြီးမှ … တန်ရာတန်ကြေးတော့ ပြန်ပေးဆပ်ရမှာပေါ့ … ခံ … အေးရေ … အံကြိတ်သာခံပေတော့ … အိုးကွဲအောင် … ဆောင့်လည်း … ခံရမှာပဲ … အေးမှ ပိုက်ဆံမရှိတာ … လူတွေမှာ အကြင်နာတရား မရှိပါလား … သမီးအရွယ်ကို … ပြဲကွဲနေအောင် … ဆော်တယ် … အားရအောင် ဆော်တယ် … သွေးအလူးလူးနဲ့ … မိန်းကလေးကို … သနားမယ်များထင်နေလား … သွေးထွက်လေ … ပိုဆော်လေပဲ … ခံရတဲ့သူကတော့ … လိမ့်နေတာပဲ … လုပ်တဲ့လူကတော့ … ကောင်းလိုက်တာတဲ့ … ဘာကောင်းတာလဲ … ထွီ …

နည်းနည်းတောင့်လို့ တော်သေးတယ် … ခပ်သေးသေးဆို … ခါးရိုးကျိုးမလားမသိပါဘူး … အရမ်းဆောင့်တာ … အရမ်းနာတယ် … အထဲမှာ … အသားဆိုင်တွေ … ပွန်းပဲ့ကုန်တာ … စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့ … သေလောက်အောင်နာတယ် … အဝင်လည်းနာတယ် … အထွက်လည်း နာတယ် … ဒီကြားထဲ … အမွှေခံရတယ် … အေး … သေတော့မယ် … သေချင်တယ် … သေသွားလိုက်ချင်တယ် … အရှက်လည်း မရှိတော့ဘူး … သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး … ဘာမှ မရှိတော့ဘူး … စောင်လေးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ပြီး … ခံတယ် .. အံကြိတ်ပြီးခံတယ် … သူလည်း ပေးရတာနဲ့ … တန်အောင်ယူတယ် … ယူပါ … တခုလိုရင် တခု ပေးဆပ်ရမှာပေါ့ … အေး ဝမ်းနည်းတယ် … တခါပြီးတော့ … နောက်တခါ … အေး … မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး … အပေါ်က လုပ်တယ် … အောက်ကလုပ်တယ် … ခုတင်စောင်းမှာ … ဖင်ကုန်းခိုင်းတယ် … အမျိုးစုံပဲ … ဒူးတွေမှာ အားမရှိတော့ဘူး … ခေါင်းက မူးနေတယ် … ဒီလိုနဲ့ မနက်မိုးလင်းသွားတယ် … အေး … ခွေးသေကောင်လေးကို … ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက် … အေး … အိမ်ကို လေးဘက်ထောက်ပြီး ပြန်ရတော့မယ် … အားမှမရှိတာ … သူကတော့ တော်တော် အားရနေတယ် … အရမ်းကောင်းတယ်တဲ့ … တကယ်ပါ … ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး … ဒီဘဝရောက်မှ … မျှော်လင့်ချက်တွေ … အကုန်ပျောက်သွားတယ် … စိတ်ညစ်တယ် ..

အေး ရလိုက်တာက … ဆန်အိုးထဲမှာ ဆန်တွေ ပြည့်သွားတယ် … လမ်းထိပ်က ကုန်စုံဆိုင်က အကြွေး ရှင်းသွားတယ် … အိမ်လေးက အမိုးအကာ လုံသွားတယ် … အဲဒီနေ့က … ဝက်သားချက်တယ် … ညီမလေးက ပျော်နေတယ် … အေးက … ငိုနေတယ် … အဖေက ပိုမူးတယ် … အေး … ရှက်တယ် … ဝမ်းနည်းတယ် … အေး စိတ်ထဲကို … သံ တချောင်း ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ထည့်ပစ်လိုက်တယ် … ငွေ …

ငွေ … အေးမှားတယ် … မှန်တယ် … စဉ်းစားရင်း … ငိုလိုက် … ဖြေသိမ့်လိုက်နဲ့ … တလကျော်တော့ … ကုန်ပြီလေ … ဆန်အိုးထဲမှာ ဆန်မရှိတော့ဘူး … ထုံးစံအတိုင်း … ဒုံရင်းပေါ့ … စိတ်နာတယ် … အေး … မလုပ်ချင်ဘူး … အဆီပြန်နေတဲ့မျက်နှာ …. မချိမဆန့် … ဝေဒနာ … ဒါတွေ … ဘယ်သူသိမှာလဲ … အတွင်းကြိတ်မွှေခံရတဲ့ … ဝေဒနာ … အို … လမ်းတောင် … မလျှောက်နိုင်ဘူး … ဟင်း …

လူပွဲစားက … သွေးသားရောင်းဖို့ … လာစပ်တယ် … အမျိုုးကောင်း … လူကြီးတဲ့ … ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေ ရထားတယ်တဲ့ … ကျိကျိတက် ချမ်းသာတယ်တဲ့ … ဟုတ်တော့ဟုတ်တယ် … အမျိုးကောင်းတယ် … ထွီ … နည်းတဲ့ ဟာကြီး မဟုတ်ဘူး … ထွီ … ဒီလူအိုကျားက … ပိုကြမ်းတယ် … အတင်းနမ်းတယ် … အတင်းနယ်တယ် … ညှစ်တယ် … အေး … အံကြိတ်တယ် … ခံတယ် … နာတယ် … မအော်မချင်း ညှစ်တယ် … အေး … အော်တယ် … ငြီးတယ် … အို … ပိုဆိုးတယ် … နာလေ … ပိုလုပ်လေ … တောင်းပန်လွန်းတော့ … စုပ်ပေးရမယ်တဲ့ … တောက် … အေး … နှုတ်ခမ်းကို … တင်းနေအောင် ကိုက်ထားပြီး … စဉ်းစားတယ် … ပါးထချပစ်လိုက်ရမလား … သမီးအရွယ်ကို … စုပ်ခိုင်းတယ် … သူက ဖီးခံမယ် … အေးက … သေးပေါက်တဲ့ဟာကို … စုပ်ပေးရမယ် … တော်ပါ … ရွံတယ် … အေး အဝတ်တွေ ကောက်ဝတ်တယ် … ပြန်တော့မယ်လုပ်တော့ … မရဘူးတဲ့ … ပိုက်ဆံတွေ ပေးပြီးပြီတဲ့ … တန်ရာတန်ကြေး … လုပ်ပေးရမယ်တဲ့ … မညစ်ပတ်နဲ့တဲ့ … အော် … ညစ်ပတ်တာက ဘယ်သူလဲ … စုပ်ခိုင်းတာက … ဘယ်သူလဲ … ရွံစရာကြီး …

ဖောင်းကနဲ … ပါးချခံရသည် … လူကို လည်ထွက်သွားတာပဲ … ကျောင်းဒကာ … မြို့မျက်နှာဖုံးက … တဏှာစီးနေတော့ … ကြမ်းတော့သည် … ဒဿဂိရိလို … ခေါင်းဆယ်လုံးနဲ့ နမ်းသည် … မုန်ယိုတာများ … လူကို ရစရာမရှိ … မျက်နှာဖုံးကြီး ကွာကျသွားတယ် … အေး မှတ်မိတယ် … အဲဒီညက … နာဂစ်ထက်ဆိုးတဲ့ည … သေလောက်အောင် မှတ်မိတယ် … လူကို … ဆက်ဆံတာများ … အို … အေးဘဝက … ခွေးထက်တောင် … နိမ့်ပါလား … ရိုက်တယ် … နှက်တယ် … ချတယ် … ဆော်ခံရတယ် … မျက်နှာတွေလည်း ယောင်လို့ … ပေါင်ကြားကလည်း … ယောင်လို့ … ကိုင်းလို့ … ပေါင်းရင်းတွေမှာ … အညိုတွေ စွဲနေတယ် … ရင်သားမှာ … လက်ရာကြီးတွေ ထင်ကျန်ခဲ့တယ် … မှတ်ပြီလား ကောင်မတဲ့ …

အေး … မငိုနိုင်တော့ဘူး … အေး … သေချင်တယ် … သတ်သေချင်တယ် … ဘဝက အရမ်းဆိုးတယ် … ကြုံရတဲ့လူတွေက … လူမဆန်ဘူး … ပြောတော့ လူကြီးလူကောင်း … လုပ်တာက … ခွေးသာသာ … အို … ခွေးမဟုတ်ဘူး … လူ့တိရစ္ဆာန် … အေး … အသံတိတ် … ဆဲနေတယ် … ရင်ထဲမှာ … ကျိန်ဆဲတယ် … ဆောင့်တယ် … ပြဲကွဲနေအောင် ဆောင့်ခံရတယ် … ခုတင်စောင်းမှာ … ဖင်ထောင်ပြီး … နောက်ကနေ ဆော်တာ … အို … အသဲခိုက်မတတ် … နာတယ် … အို … အော်တာပေါ့ … အကျယ်ကြီး … အော်တဲ့ … ဘယ်သူမှ မကြားအောင် … ဒီအခန်းက … အလုံခန်း …

အမျိုးကောင်း … လူကြီး … ဆောင့်တိုင်း … အေး … အရှေ့ကို … တပေလောက်ရွေ့သွားတယ် … ရန်ုးမရအောင် … ခါးကို … အတင်းဖိပြီး … ဆောင့်တယ် … ပက်စက်တယ် … ရက်စက်တယ် … ကျား … သွေးဆာနေတဲ့ ကျား ကိုက်ခံရတောင် … ဒီလောက်နာမှာမဟုတ်ဘူး … အချိန်ရယ် … ကုန်ပါတော့ … မိုးရယ် … လင်းပါတော့ … ရှိကြီးခိုးပါတယ် … ငိုတာပေါ့ … မျက်ရည်တောင် မထွက်တော့ဘူး … အားမရှိတော့လို့ … ဒီလိုနဲ့ … မိုးလင်းသွားတယ် … အေး … မျက်စိ မဖွင့်နိုင်တော့ဘူး … လုပ်ချင်သလိုသာ လုပ်တော့ … ဒါတောင် … သိပ်မကျေနပ် … အားမရဘူးတဲ့ … ဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူးတဲ့ …

အဘွားက … မသိ … အေး … နယ်မှာ အလုပ်ရတယ်လို့ .. ညာထားတယ် … သူ သိရင် … ရင်ကျိုးမှာ … အဘွားကို … ချစ်တယ် … အေးကြောင့် စိတ်မညစ်စေချင်ဘူး … အေး … ရောက်နေတာက … ဘိ … အိမ်ကြီးထဲမှာ အခန်းလေးတွေ ကန့်ထားတယ် … တယောက်တခန်းနေ … မွေ့ယာရှိတယ် … ဘေးမှာ မှန်တင်ခုံရှိတယ် … အပြင်မထွက်ရ … မနက်စောစောထ … သန့်ရှင်းရေးလုပ် … ကျွေးတာစား … ဧည့်သည်လာရင် … အားလုံး … ထွက်ပြရတယ် … ကိုယ့်ကို … ကြိုက်လို့ … ခေါ်ရင် … နာရီဝက် … နေရတယ် … အခန်းထဲ ခေါ်လာတယ် … တံခါးပိတ် … အင်္ကျီချွတ် … လုပ် … လုပ်သမျှ ခံ … ပြီးရင်ထွက်တော့ … နောက်တယောက် …

အေးနဲ့ ဘဝတူ ငါးယောက်ရှိတယ် … အေးပါရင် ခြောက်ယောက် … အေးကို … သူတို့ ကြည့်မရ … စကားမပြော … အေးက … အသစ်ကိုး … ပါကင်ကျလေ … ဧည့်သည်လာတိုင်း … အေးကို ပဲ ရွေးတယ် … အငယ်ဆုံးကိုး … လာလိုက်တဲ့ ယောကျ်ားတွေ … ပုံနေတာပဲ … တခါတလေ … လူကျတဲ့ ရက်မျိုးဆို … သေးတောင် ပေါက်လို့မရဘူး … တယောက်ကို … ၁ ထောင် ရတယ် … အဲဒီလက … အေး … ၃၀၀ ကျော်တယ် … တယောက်ကို … ၁ ထောင် … ဆယ်ယောက်ကို … ၁ သောင်း … ၁၀၀ ကို … ၁ သိန်း … ၃၀၀ ဆိုတော့ … ၃ သိန်းကျော်ရတယ် … လူလည်း … မျော့မျောပဲ ကျန်တယ် …

အေးကို … ဘယ်သူမှ မခေါ်ချင်ကြဘူး … ရေချိုးရင်လည်း … မဲ့ကြရွဲ့ကျတယ် … အေး စိတ်ညစ်တယ် … အေးကလည်း … အေးပဲ … မပြုံးနိုင်ဘူး … ခပ်တည်တည်ပဲ … ရင်ထဲမှာ ငိုနေတာ … သူတို့မှ မသိတာ … သူတို့ကတော့ … အသားကျသွားပြီ … ပျော်နေပြီ … ရီနေပြီ … ဧည့်သည်လာရင် … တခစ်ခစ်ရီသံက … အခန်းပြင်ကို … လျှံကျနေသည် … ရီစားသည် … ချူစားသည် … အေး … မလိုချင်ပါဘူး … မလုပ်ချင်ဘူး … ချူမစားချင်ဘူး … သဒ္ဒါလို့ ပေးတာပဲ ယူတယ် … တချို့ကလည်း … သဘောကောင်းတယ် … တချို့ကလည်း သဘောဆိုးတယ် …

ညဘက်လည်း ကောင်းကောင်း အိပ်ရမယ် မထင်နဲ့ … တညလုံး နေတဲ့လူမျိုး … ရှိတယ် … တညလုံး … လုပ်တာ … ဒါမျိုးနဲ့ တွေ့ရင် … ဖတ်ဖတ်ကို မောရော … အိပ်ရေးလည်းပျက်ရော … အထိန်းတော် …. ဒေါ်ကုလားမ … ကတော့ … ဝမ်းတွေသာလို့ … သုံးဆလောက် ပိုရတာကိုး … အေးကတော့ … နှာခေါင်းကို … တွန့်လို့ …

အော်ဒါ … အပြင်မှာ လိုက်အိပ်ဖို့ … ခေါ်တယ် … အေး လိုက်ရတယ် … ဒေါ်ကုလားမကို … ပိုက်ဆံ … အစည်းလိုက် … ပေးသွားတယ် … အင်း … ငါတော့ သေပြီနဲ့ တူတယ် … အေး … ပိုက်ဆံရမှာ … တော်တော်ကြောက်လာတယ် … ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ … လေးယောက် … အိုး … ခွေးလေးကောင်ကြားရောက်တဲ့ … အမဲရိုးလိုပဲ … အလုအယက် …

တယောက်ပြီးတော့ … နောက်တယောက် …
နောက်တယောက်ပြီးတော့ … နောက်တယောက် …
နောက်တယောက်ပြီးတော့ … နောက်တယောက် …

အိုး … အေး … ဖတ်ဖတ်ကို မောရော … ခေါင်းတောင် ကိုက်တယ် … မောလို့ အသက်ရှူဖို့လုပ်တုန်း … လုပ်ပြန်ပြီ … တယောက် … လေးယောက် ပတ်ချာလည် … ဆော်တာ … ခံပေါ့ … မိုးအလင်းပေါ့ … တယောက်က … အောက်ကိုလုပ်ရင် … တယောက်က … အပေါ်က ဟာကို … ကိုင်တယ် … ညှစ်တယ် … လေးယောက်လုံး … မူးနေတော့ … ညစ်တီးညစ်ပတ်တွေ အားကြီးပြောတယ် …

ခြောက်လလောက်နေတော့ … အေး … ဘိ မှာ မနေတော့ဘူး … စာတတ်သွားပြီ … ကိုယ့်ဟာကိုယ် လုပ်စားမယ် … နားစွင့်ထားတယ် … လာတဲ့လူတွေကို … မေးစမ်းထားတယ် … သွားမယ် … ပန်းဆိုးတန်းကို …
+48 Vote Up
Report to moderator Logged
had3s
Guest

Re: (၅) ဆင်းရဲတွင်းက … နက်လေတော့ (၁၈+)
« Reply #3 on: May 15, 2011, 09:42:50 PM »
သေချင်တဲ့ကျား … တောပြောင်း … မှန်လိုက်တာရှင် … မှန်လိုက်တာ …

ပန်းဆိုးတန်းမှာ … အထိန်းရှိတယ် … အုပ်ထန်းခ … ၁၀၀၀ ပေးရမယ် … လူမိုက်ရှိတယ် … စောင့်ရှောက်ခ … ၁၀၀၀ ပေးရမယ် … အေးက သုံးထောင်ရမယ် … တခါနေရင် … ၅၀၀၀ …

သွားရတာ … အရမ်းဝေးတယ် … ပန်းဆိုးတန်းရောက်ရင် … ဟိုငေးဒီငေး … ဟိုကြည့်ဒီကြည့် … လာခေါ်ရင် … လိုက်သွား … တည်းခိုခန်း … နာရီဝက် … တခါနေ … ပြန်ဆင်းလာ … လူမျိုးကို စုံနေတာပဲ … ခပ်ငယ်ငယ်လည်း လာတယ် … ခပ်ကြီးကြီး အဘလည်း … လာတယ် … ဟိုလူလည်း လာတယ် … ဒီလူလည်း … လာတယ် … အေးကို ခေါ်ရင် … လိုက်သွားတယ် …

နေ့ခင်း … ထမင်းကြော်စားတယ် … အအေးသောက်တယ် … အေး ပိုက်ဆံ စုနေတယ် … အေး … မဖြုန်းချင်ဘူး … စိတ်ညစ်တာလည်း … ညစ်တာပေါ့ … လူတွေရဲ့ အကြည့်ကို မုန်းတယ် … ဟုတ်ပါတယ် … အေးက … မကောင်းတဲ့ မိန်းမပဲလေ … အထင်သေးမှာပေါ့ … တခါတလေလည်း … စိတ်လွတ်လက်လွတ် … မုန့်တွေ ဝယ်စားပစ်လိုက်တယ် … အဝတ်အစားကောင်းကောင်းတွေ ဝယ်တယ် … ဖြုန်းတယ် … ဟင့်အင်း … နောက်နေ့ မဖြုန်းတော့ဘူး … အနာခံပြီး ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံ … အေး မသုံးရက်ဘူး … အဝတ်ကောင်းကောင်းဝတ်တော့ … သူများတွေ ကြားထဲမှာ နည်းနည်းတော့ ထင်ပေါ်တာပေါ့ …
ဖင်ပေါ်တာတော့ မဝတ်ချင်ဘူး … ရှက်တယ် … ခစ် … ခစ် …

ရီတော့ရီရတယ် … ယောက်ျားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ … အေးမှာ ခံစားချက် မရှိတော့ဘူး … ရွံတယ် … မုန်းတယ် … တခါတလေတော့လည်း … ရီးစားတယောက်လောက်တော့ … လိုချင်တယ် … ခစ် … ခစ် … အာ … ရှုပ်ပါတယ် … ယောက်ျားဆိုတာ … ကောင်းကို မကောင်းတာ …

ရုပ်ရှင်ရုံထဲခေါ်လည်း … လိုက်ရတယ် … ဟိုကိုင်ဒီကိုင် … ၃၀၀၀ ရတယ် … ကုလားကားက အရှည်ကြီး … တော်တော်ကြာတယ် … လုပ်ပေးရတာလည်း … အကြာကြီး … လက်ကို ညောင်းနေတာပဲ … ကုလားကားကို … မကြိုက်ဘူး … တိုင်ပတ်ပြီးကနေတာ … တော်တော်ဆိုးတယ် … သူတို့ကတာအရေးမကြီးဘူး … တကိုယ်လုံး မွစာကိုကြဲကုန်ပြီ … နှိုက်တယ် … ကိုင်တယ် … စို့တယ် … ညှစ်တယ် … အို … စုံနေတာပဲ … ယောက်ျားတွေက … တန်အောင်တော့ လုပ်ကြတယ် …

ဘာလိုလိုနဲ့ … ညီမလေးတောင် … ဆယ်တန်းရောက်တော့မယ် … အိမ်က … တော်တော်လေး ချောင်လည်လာတယ် … အဘွားလည်း … တော်တော် နေကောင်းလာတယ် … အဖေက … အရက်မသောက်တော့ဘူး … အေးကို သနားလို့တဲ့ … အရက်ကို ဖြတ်တယ် … မသောက်တော့ဘူး … ဘယ်ခံနိုင်မလဲ … ဒီလောက် နှစ်နဲ့ ချီပြီး သောက်နေတာ … အသည်းက … ဇကာပေါက် ဖြစ်နေရောပေါ့ … သနားပါတယ် … ဖြေးဖြေးလျှော့သောက်လို့ …

ပန်းဆိုးတန်းမှာ လုပ်တာ … ကောင်းတော့ ကောင်းပါရဲ့ … ဝင်ငွေလည်း မဆိုးပါဘူး … ဒါပေမယ့် … အေး … မနေတတ်ဘူး … မြို့လည်ကောင် … ရုပ်ရှင်ရုံတွေ နားမှာဆိုတော့ … လူတွေက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတယ် … မကြိုက်ဘူး … မျက်လုံးတွေကို … အေး မကြိုက်ဘူး … အကြည့်တွေကို … အေးမကြိုက်ဘူး … အထင်သေးသလိုလို … ဘာလိုလို … ဟုတ်သားပဲ … နင်က … ဖာသည်ပဲ … အထင်သေးမှာပေါ့ … စိတ်ကိုလျှော့လိုက်တယ် … ရဲတွေဘာတွေ … ကင်းလှည့်လာရင် … အေးတို့က … နေစရာ မရှိ … ဟိုနေရာ ပုန်းရတော့မလိုလို … ဒီနေရာ ပုန်းရတော့မလိုလို … မရင်ဆိုင်ရဲ … အလင်းကလူနဲ့ .. အမှောင်ကလူ … မတူဘူးလေ …
လာပါတယ် … ကောင်မလေးတွေ … အတွဲလေးတွေကိုယ်စီနဲ့ … ရုပ်ရှင်လာကြည့်ကြတယ် … ကဲကြတယ် … ကလိကြတယ် … ပျော်ကြတယ် … ဟုတ်တာပေါ့ … ချစ်သူနဲ့ ကလူကျီစယ်တော့ … ပျော်မှာပေါ့ … အေးတို့ကျတော့ … မပျော်ဘူး … ပိုက်ဆံရပေမယ့် … မပျော်ဘူး … အလိုက်အထိုက် နေရတယ် … စိတ်ညစ်တယ် … ဟင်း … အေးလည်း … ရီးစားတယောက်လောက်တော့ လိုချင်ပါတယ် … ခစ် … ခစ် … အပျော်ပေါ့ …

တခြားဘယ်မှာ ကောင်းမလဲ … အင်းယားကန် … ဟုတ်ပြီ … ဟိုနေ့က … သီတာလာပြောသွားတယ် … အင်းယားကန် … ငါးမိုင် မှတ်တိုင်တွေမှာ အလုပ်ကောင်းတယ်တဲ့ … ကိုယ်ရကိုယ်ယူပဲ … အခြေအနေတော့ ကြည့် … အစောင့်အရှောက်မရှိဘူး … မှတ်တိုင်မှာ စောင့်နေ … လာသမျှ ကား လျှောက်ငေး … ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်ရင် … သွားလိုက် … ဈေးပြော … သေသေချာချာပြော … ဈေးတည့်ရင် … လိုက်သွား … ပြီးရင် … ပြန်လာ …

အေး … တရက် … ခြောက်မိုင်ဘက်ကို … ထွက်လာတယ် … မတူဘူး … လူနည်းတယ် … မှတ်တိုင်မှာ ထိုင်စောင့်နေ … မတ်တပ်ရပ်စောင့်နေ … ကားတွေက … ဖြတ်သွားတယ် … ကြည့်ကြတယ် … တချို့ကလည်း … လှောင်ကြတယ် … ပြုံးစိစိနဲ့ … ဟော … ဒီကားက … ဖြတ်တာ နှစ်ခါရှိပြီ … ဆူဇူကီးကားသေးသေးလေး … အမည်းရောင် … လူငယ်ပဲ … မဟုတ်ဘူး … လူငယ်ပုံစံဖမ်းထားတဲ့ … လူကြီး … နှာဘူးကြီးပေါ့ .. ခစ် … ခစ် …

မှတ်တိုင် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ သွားရပ်တယ် … ဘယ်လောက်လဲ … တခါနေရင် … ၈၀၀၀ … အိုကေ … တက် … အေး လိုက်သွားတယ် … တည်းခိုခန်းက … ဆက်ရှင်နဲ့ … တနာရီ … ခြောက်ထောင် … လာကြတယ် … တခြားအတွဲတွေလည်း … လာကြတယ် … ငယ်ငယ်လေးတွေ … လက်ခံတယ် … အမေးအမြန်းမရှိဘူး … အော် … သနားပါတယ် … မိန်းကလေးတွေ ပျက်စီးနေပြီ … ကျောင်းတက်တဲ့အရွယ်မှာ … တည်းခိုခန်းရောက်နေတယ် … ငယ်ငယ်လေးနဲ့ .. ဆရာမကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီ …

ဒီလူကြီးလည်း … ကဲတာပဲ … အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ … လျှောက်နမ်းတယ် … အေးလည်း … အလိုက်သင့် နမ်းတယ် … သူ့ဟာက … ပုဆိုးအောက်မှာ ထောင်ထနေပြီ … မြွေ … တော်တော်ဆိုးမယ့် မြွေ. … စုပ်ပေးတဲ့ … ဟင့်အင်းလို့ … လုပ်ပေးဘူးလို့ …

၈၀၀၀ ပေးမယ်တဲ့ … အေး … တွေဝေသွားတယ် … အင်း … အေး ပါးစပ်ထဲ ငုံကြည့်တယ် …

နံတယ် … အောက်သိုးစော် … ရွံတယ် … မုန်းဖို့ကောင်းတယ် … သူကတော့ ဖီးတွေ တက်နေတယ် … အေးကတော့ … အန်ချချင်တယ် … မတတ်နိုင်ဘူးလေ … သူများပိုက်ဆံလိုချင်တာကိုး … စုပ်လေ … ပိုပြီးကြီးလာလေပဲ … စုပ်ရမှာတောင် လန့်လာတယ် … အရည်တွေလည်း ထွက်လာတယ် … ညှီတယ် … ငံတယ် … မုန်းဖို့ကောင်းတယ် … တဇတ်ဇတ်နဲ့ … အောက်ကနေ … ပင့်တယ် … ဆောင့်တယ် … ရုန်းကြွလာတယ် … အော် … ယောက်ျားတွေများ … တယ်ရွတာပဲ … ကာမဂုဏ်ကို … လူလို ခံစားရတာ မဝနိုင်ဘူး … စုပ်ခိုင်းတော့ … ပိုဖီးတက်တာပေါ့ … အေး … လေးငါးခါလောက် လုပ်ပြီး … ရေချိုးခန်းမှာ … သွားအန်လိုက်တယ် … ပလုပ်ခဏခဏကျင်းပစ်လိုက်တယ် … ဒါတောင် … ပုပ်အဲ့အဲ့ အနံ့က မပျောက်ဘူး … စိတ်ထဲမှာလည်း မပျောက်ဘူး … ရင်ထဲမှာလည်း မကောင်းဘူး … ဒီလူကြီးလည်း … ဘာထူးလည်း … သေအောင် ဆော်တာပဲ … တန်အောင်ချတာပဲ … အသက်ရှူမဝအောင် … ဆော်တာ … အဆက်မပြတ်ပဲ … အေး … အော်တာပေါ့ … အော်လေ … ပိုချလေပဲ … သဘောတွေကျလို့ … လုပ်နေရင်း မောလာတော့ … အေးကို အပေါ်မှာ နေခိုင်းတယ် … ပက်ပက်စက်စက် … ဆောင့်တာ … ခါးကို ကိုင်ပြီး … မြှောက်တယ် … ပစ်ချတယ် … အောက်ကနေ … ထိုးပင့်တယ် … ဒုန်းကနဲ ဒုန်းကနဲ … သားအိမ်ကိုတောင် လာဆောင့်တာ … ရက်စက်တယ် … အသဲခိုက်အောင် … နာတာပေါ့ … မျက်ရည်တွေတောင် .. ကျချင်လာတယ် … အေးမငိုချင်ဘူး … အံကြိတ်ပြီး … ခံတယ် … လုပ်လေ … လုပ် … အေး … စိတ်တွေ … ဒီမှာမရှိဘူး … တခြားကို ရောက်နေတယ် … လျှောက်တွေးတယ် … သူလည်း လုပ်ချင်တာလုပ် … အေးလည်း … တွေးချင်တာတွေး … နောက်ကနေ … ဆော်တယ် … အေး မွေ့ယာခင်းကို … ကျစ်ကျစ်ပါအောင် … ဆုပ်ပြီး … အော်တာပေါ့ … မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးမှာ … အပ်ပြီး … ငိုချင်တယ် … ဖင်ကို … အဆက်မပြတ်ဆော်တာများ … ဆွေမျိုးမေ့လောက်တယ် … နာလိုက်တာ … ပြောမနေနဲ့ … အဝင်အထွက်က … ခပ်သွက်သွက် … ပြင်းတယ် … ကော်တယ် … ထိုးတယ် … ညှောင့်တယ် … ဆရာပဲ … အေးတော့ … ဖတ်ဖတ်ကို … မောတယ် … နဖူးက … ချွေးတွေ … ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ … စိုကုန်တယ် … ဟူး … တော်သေးတယ် … ပြီးသွားလို့ …

အေး … မှတ်တိုင်ကို … ပြန်လာတယ် … ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်တဲ့ … ဟုတ်ကဲ့ … အစာဝတော့ … နှင်တာပေါ့ … ဒီလိုပါပဲ … ယောက်ျားတွေက … လိုတာရပြီးရင် … အချိုးပြောင်းသွားတယ် … အေး … မှတ်တိုင်ကို … ရောက်တော့ … ကောင်မလေးတယောက် … ကျောပိုးလွယ်အိပ်လေးနဲ့ … အေး သိတာပေါ့ … အေးတို့နဲ့ ဘဝတူပဲ … မျက်လုံး … အေးတို့က လူကို မဖမ်းဘူး … မျက်လုံးကိုပဲ လိုက်ဖမ်းတာ … လိုက်ကြည့်ရင် … မိန်းကလေးတယောက်က … မျက်လွှာချရင်ချ … မဟုတ်ရင် … မျက်စိလွှဲတယ် … အေးတို့ကျတော့ … ဟုတ်ဘူး … ပိုက်ဆံလိုချင်တာကိုး … ဘယ်သူခေါ်မလဲ … လိုက်ကြည့်တယ် … ငေးတယ် … ယောက်ျားတွေလည်း … ဒီလိုပဲ … ပုံမှန်ယောက်ျားလေးက … ကြည့်ရင် … ခဏပဲ … မျက်စိလွှဲသွားတယ် … အဲ … နေချင်တဲ့လူတွေကျတော့ … အေးတို့နဲ့ အကြည့်ချင်း … သိတယ် … ဒက်တယ် … သူဘာလဲ … ငါဘာလဲ … မြွေမြွေချင်း နားလည်တယ် … အခုလည်းကြည့် … ဒီကောင်မလေး … ငယ်ငယ်လေး … ကျစ်ဆံမြီးလေးကျစ်ပြီး … ကျောမှာချထားတယ် … ဂါဝန်ရှည်ရှည်လေးနဲ့ … ငယ်ငယ်လေးလို့ ထင်ရတယ် … မကြိုက်ဘူး … ကျစ်ဆံမြီးကို … မကျစ်ရဘူး … အယူအဆလို့ပြောရမလား … အစွဲအလမ်းပြောရမလား … ဒါမျိုးလုပ်စားရင် … ကျစ်ဆံမြီး မကျစ်ရဘူး … အဖမ်းအဆီးများတယ် … ပုံမှန် မိန်းကလေးကတော့ ဘာအရေးလဲ … ကတုံးပဲတုံးတုံး … ဆံပင်ပဲ ကောက်ကောက် … အေးတို့ကျတော့ … မရဘူး … အေးတို့က … အမှောင်ထဲက လူ … ရဲတွေကလည်း … နပ်တယ် … တခါကြည့်တာနဲ့ … သူက ဘာလဲ … အဖမ်းခံရရင် … သွားတော့ … ထောင်ထဲ … အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ကျမှာ … အေး … ကြောက်တယ် … အေး သူ့ကို … စကားပြောကြည့်တယ် … အဆင်ပြေလား ဘာလားပေါ့ … မပြေပါဘူး … မမရယ်တဲ့ … ဘဝအမောတွေ … ငြီးတွားကြတယ် … ဒီလိုပါပဲ … အေးတို့ကိုယ်စီမှာ … ဘဝအမောကိုယ်စီ ရှိကြတာပဲ …

သူ့နာမည်က … လရိပ်တဲ့ … နာမည်အမှန်တော့ ဟုတ်မယ်မထင်ဘူး … အေးတို့ လောကမှာ … နာမည်အမှန် … မှည့်လေ့မှ မရှိတာ … သူလည်း … သနားဖို့ကောင်းတယ် … ကရင်မလေးတဲ့ … နယ်ကနေ … အလုပ်ရမယ်ဆိုပြီး … အဒေါ်က ညာခေါ်လာတာ … ဒီရောက်တော့ … ဖာတန်းရောက်တော့တာပဲ … ကုလားတယောက်နဲ့ လွှတ်ပေးတယ်တဲ့ … မလုပ်ချင်ဘူး … ငြင်းတော့ … အတင်း ပါးရိုက်တယ်တဲ့ … အိမ်သာထဲမှာ … သော့ခတ်ထားတယ် … သုံးရက်လောက် … အိမ်သာထဲမှာ အစာမကျွေးဘူးတဲ့ … အိမ်သာထဲက … ရေသောက်ပြီး … အူလိမ့်နေတာပဲတဲ့ … အရမ်းလည်းကြောက်တယ်တဲ့ … နောက်ဆုံးတော့ … ဖင်ကုန်းလိုက်ရတာပဲ … ဘယ်ခံနိုင်မလဲရှင် … ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ကောင်မလေးကို … ဒီလိုမျိုး နှိပ်စက်ပြီး … လိုင်းထဲသွင်းတာ … ရက်စက်လိုက်တာ … အဲဒါပြောတာပေါ့ … မြန်မာမျိုးဟေ့ … ဒို့ဗမာဆိုဆိုပြီး … လျှောက်အော်နေတာ … ပြီးတော့ … ကိုယ့်သွေးရင်းသားရင်းကို … ဖာတန်းပို့နေကြတယ် … ပြောတော့ လေကြီးလေကျယ် … လုပ်တော့ တလွဲ … အေးတို့ … အသားတဇတ်ဇတ်တုန်အောင် … ခံပြီးရတဲ့ … ပိုက်ဆံနဲ့ … ထမင်းစားရဲတဲ့ … လူတွေကို … ဘယ်အတန်းအစားထဲ ထည့်ရမလဲ မသိပါဘူး … အေးကတော့ … သတ်မှတ်လိုက်တယ် … ဖာထက်တောင် … အဆင့်အတန်းနိမ့်တယ် … ဖာပိုင်းလုံးတွေလို့ … တွေးမိတိုင်း ရင်နာပါတယ် … အေးတို့မှာ … အရှက်တရား မရှိတော့ဘူး … အကြင်နာတရားတွေ ခေါင်းပါးကုန်တယ် … အေးတို့ ရိုင်းတာ … ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ … တခါတလေ … လူတွေနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာကို … ထွက်သွားချင်တယ် … မခံစားနိုင်တော့ဘူး … အထင်သေး အမြင်သေး မျက်လုံးတွေနဲ့ … ဖြတ်ကနဲ အကြည့်ခံရရင် … အေးရင်ထဲမှာ … ဝုန်းကနဲ မီးတောက်စေတယ် … ကိုယ်က … ဖာဆိုတော့လည်း … ဘာပြန်ပြောရဲမှာလဲ … ဆင်ဖြူ့မျက်နှာ ဆင်မဲ မကြည့်ဝံ့ဆိုသလို … အေး မျက်လွှာချလိုက်ရတာပေါ့ …

ယောက်ျားတွေက … ကောင်းကို မကောင်းဘူး … နုနုရွရွလေးမှ … ကြိုက်တယ် … နို့လေးတောင် … မဆူသေးဘူး … ဆွဲချင်နေတယ် … ပိုသဘောကျတယ်တဲ့ … ယုတ်မာလိုက်တာနော် … ကြည့်လိုက်ရင် … လူကြီးလူကောင်း … ပိုက်ဆံရှိတဲ့ပုံစံတွေ … အိုး … တည်းခိုခန်းများ ရောက်ရင် … သိရပါလိမ့်မယ် … အကြင်နာတရား လုံးဝမရှိတဲ့လူတွေ … အမှန်အကန် … ချတာ … နာလွန်းလို့ … အော်ရင် … သနားမယ်များမထင်နဲ့ … ပိုသဘောကျတယ် … လရိပ်ပြောတယ် … ပထမဆုံးလုပ်တဲ့ ကုလားက … အရမ်းရက်စက်တယ်တဲ့ … ဖာခေါင်းက … သူ့ကို ချုပ်ထားတယ် … ရုန်းတော့ … ပါးကို … ဖြောင်းကနဲ ဖြောင်းကနဲ ချတာ … သွေးတောင်ထွက်တယ်တဲ့ … လူ မလှုပ်နိုင်တော့မှ … ဆောင့်ထည့်တာ … နည်းတာမဟုတ်ဘူးတဲ့ … ကြောက်လွန်းလို့ … သေတော့မယ် … အမဲဖျက်သလိုပဲ … နှစ်ယောက်သား ဝိုင်းဖျက်ကြတာတဲ့ … သွေးတွေလည်း အိုင်နေတာပဲတဲ့ … အဲဒီနေ့က … သူ ထမင်းမစားရဘူးတဲ့ … ဧည့်သည်က … စိတ်တိုင်းမကျလို့ … ထမင်း မကျွေးဘူးတဲ့ … သနားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ … စစချင်း တလက … လိမ့်နေအောင် … အလိုးခံရတာ … အော်ဒါကလည်း … ကျသလားမမေးနဲ့တဲ့ … တယောက်ပြီးတယောက် … မမရယ် … တနေ့ ဆယ်ယောက်ခံရတယ် … စဉ်းစားကြည့်ပေါ့တဲ့ … ယောက်ျားတွေကလည်း … ပါကင်ကျဆိုတော့ … သဘောတွေကျပြီး … စွတ်လုပ်တာတဲ့ … အားရဝမ်းသာ … အပေါင်းအဖော်တွေ လက်တို့လိုက်သေးတယ် … လာလိုက်တဲ့ … ယောက်ျားတွေ … နောက်ဆုံး … မခံနိုင်မှ … ပေးနားတယ်တဲ့ … ညဘက်ဆိုရင် … အိပ်လို့မရဘူးတဲ့ … အဖုတ်ထဲက … နာနေတာပေါ့ … အင်နဲ့အားနဲ့ … အဆောင့်ခံထားရတာ … ယောင်ကိုင်းနေတာပဲတဲ့ …ဟုတ်တာပေါ့ … အပျိုအရွယ်လေး … ဘယ်ခံနိုင်ပါ့မလဲ … သုံးလေးလလောက် ကြိတ်မှိတ်ခံရတယ် … လရိပ်ပြောရင်း … မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ် … အေး … အရမ်းသနားတာပဲ …

အေးတို့ နှစ်ယောက် … စကားပြောကောင်းနေတုန်း … ကားအမဲရောင် တစီး … နှစ်ခါ ဖြတ်သွားတယ် … အေး သိတယ် … ဧည့်သည် … စော်ခေါ်တော့မယ် … အေးတို့နှစ်ယောက်ထဲက … တယောက်ကို … ဓါတ်ကျနေပြီ … တီ ဆိုပြီး … ဟွန်းသံပေးတယ် … ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ … သူ သွားရပ်တယ် … အေး … လျှောက်သွားပြီး … မေးတယ် … ဘယ်သူ့ကို ခေါ်မှာလဲ လို့ … အေးကို ခေါ်မယ်တဲ့ … သူ့ပုံစံက ရည်ရည်မွန်မွန် သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်ရှိတော့ … လရိပ်ကို ခေါ်ရင် … ထည့်ပေးလိုက်မလို့ပါ … အေးကိုပဲ ခေါ်မယ်တဲ့ … တညလုံးနေမယ်တဲ့ … ဘယ်လောက်လဲတဲ့ … နှစ်သောင်းခွဲလို့ … အိုကေတဲ့ … အနောက်တော့မပါဘူးနော်လို့ … အင်း … ကာရာအိုကေဆိုတတ်လားတဲ့ … ရပါတယ် လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ် … သိပ်တော့မလုပ်ချင်ဘူး … ကာရာအိုကေဆိုတာလေ … သူ့ဒုတ်ကို ကိုင်ပြီး မှုတ်ပေးတာကို ပြောတာ … ခုနက … တခါမှုတ်ထားတာ … ပြန်တွေးမိပြီး … အန်ချင်လာတယ် … သူ့အရှေ့မှာမို့လို့ … မနည်းစိတ်ထိန်းထားရတာ … အိုကေတဲ့ … သဘောကျရင် … မုန့်ဖိုးထပ်ပေးမယ်တဲ့ … အေးလိုက်သွားတယ် … လရိပ်က မှတ်တိုင်မှာ ကျန်ခဲ့တယ် … ကားထဲမှာ မွှေးနေတာပဲ … အဲယားကွန်းကလည်း … အေးစက်နေတာပဲ … ချမ်းတောင် ချမ်းလာတယ် … လူကတော့ … လူလတ်ပိုင်းပါပဲ … ဗလက ခပ်တောင့်တောင့် … ခန့်ပါတယ် … အေး … ဖင်ကွဲအောင် ဆော်ခံရတော့မယ်နဲ့ တူတယ် … သူ့ပုံစံက … ရှမ်းလိုလို … ကချင်လိုလို … အေး မေးကြည့်တယ် … ဘာလူမျိုးလဲလို့ … ဗမာတဲ့ … သင်္ဘောသားတဲ့ … ဟိုက် … သင်္ဘောပေါ်မှာ … ချုပ်တီးထားသမျှ … အေးကို ဖြည်တော့မယ်နဲ့ တူတယ် … ယောက်ျားက နှစ်မျိုးရှိတယ် … တမျိုးက … လူကပ်တွေ … ဈေးအတင်းဆစ် … အတင်းလုပ် … မတန်မရာခိုင်း … ပြီးရင် ရစ်သေးတယ် … မပေးချင်ဘူး … နောက်တမျိုးက … တောင်းတဲ့ပိုက်ဆံ … အပြည့်ပေးတယ် … စိတ်ချမ်းသာရင် ပိုပေးသေးတယ် … ဒါပေမယ့် … သေချာတော့လုပ်ပေးရတယ် … ဆော်တာတော့ အမုန်းဆော်တာ … ခံပေါ့ … အေးက … ဖာပဲဟာ …

တည်းခိုခန်းရောက်တော့ … ဝိတ်တာကို … ထမင်းတွေ ဟင်းတွေ မှာတယ် … အရက်တလုံးလည်း … ကားပေါ်က ယူလာတယ် … ဂျော်နီဝါးကား … အဲဒါတော့ အေးသိတယ် … ဦးထုပ်ဆောင်းထားတဲ့ … ဒုတ်ကောက်နဲ့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ … လူတယောက်တံဆိပ် … ဘာလို့မှတ်မိလဲမေးရင် … အေး … ပထမဆုံး ပါကင်ဖောက်ပြီး ပြန်လာတော့ … အဖေ ဝယ်သောက်တဲ့ … အရက် … အရမ်းမုန်းတယ် … အသဲထဲမှာ … ခိုက်နေအောင် … မှတ်ထားတာ … အဖေဝယ်လာတာ … အနီ … သူ သောက်တာ … အပြာ … အရမ်းဈေးကြီးတာပဲ … အနီ … အမည်း … အစိမ်း … ရွှေ … အပြာ … အေးမှတ်ထားဖူးတယ် … အေး … အရက်ထည့်ပေးတယ် … ပုလင်းက … နည်းနည်းလှုပ်လိုက်တာနဲ့ … တပက်ကျတယ် … ဖန်ခွက်ထဲ … ဆော်ဒါထည့်ပေးမယ်လုပ်တော့ … မလိုဘူးတဲ့ … ရေခဲရောဆိုတော့ … မလိုဘူးတဲ့ … ဒီအတိုင်း မော့သောက်လိုက်တယ် … ဟိုက် … ငါ လူပေါင်းမှားပြီ … သောက်မလားတဲ့ … ဟင့်အင်း … မသောက်တတ်ဘူးလို့ … နဲနဲသောက်ကြည့်တဲ့ … အေး … နည်းနည်း မြည်းကြည့်လိုက်တယ် … မွှေးတယ် … ချိုသလိုလို ခါးသလိုလို … အေး မခံစားတတ်ဘူး … ဗိုက်ထဲရောက်တော့ … တဖြေးဖြေး ပူတတ်လာတယ် … အေး စကားတွေ ရွှင်လာတယ် … ထပ်သောက်မိတယ် … တပက်ပေါ့ … ရီဝေဝေနဲ့ … သူနဲ့ စကားတွေ ပြောကြတယ် … ရည်ရည်မွန်မွန်ပါပဲ … အေး ရေချိုးခန်းထဲမှာ … အဝတ်တွေ သွားလဲလိုက်တယ် … အေး စိတ်တွေ ပျော်နေတယ် … သူ ရေသွားဆေးသွားတယ် … အေး … သူ့ကို နမ်းတယ် … သူလည်း ပြန်နမ်းတယ် … အေး တကိုယ်လုံးကို … နမ်းတယ် … အို … ဘာဖြစ်လို့ … ဒီယောက်ျားနဲ့ … ကျမှ … ငါ့စိတ်တွေ … ဗြောင်းဆန်ကုန်တယ် … အေး … မနေတတ်လောက်အောင် … သူ့အနမ်းတွေက … ကဲလွန်းတယ် … ကြိုက်မိပါတယ် … ချစ်မိသွားတယ် … အေး … သူ့ဟာကို … သေချာကိုင်ပြီး … စုပ်ပေးလိုက်တယ် … တယုတယနဲ့ … အစွမ်းကုန် … စုပ်ပေးလိုက်တယ် … သူ သဘောတွေ ကျနေတယ် … ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … ကျေနပ်တယ် … လာတဲ့ … တော်ပြီတဲ့ … နေရအောင်တဲ့ … အေး ပက်လက်လေး လှန်ပေးလိုက်တယ် … သူ့ဟာ ဝင်လာတယ် … အားးးး … သူ့ဒုတ်က သေးတော့မသေးဘူး … ကြီးလည်းမကြီးဘူး … အနေတော်ပဲ … နည်းနည်းတော့ ထွားတာပေါ့ … ကောင်းတယ် … တဟင်းဟင်း … တရှီးရှီးနဲ့ … အေး တချီပြီးသွားတယ် … သူများတကာတွေလို … ဝုန်းဒိုင်းအုန်းဂွမ်း … လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး … မြန်လိုက် … နှေးလိုက်နဲ့ … အေး … သူ့ရမက်နောက်ကို … ကောက်ကောက်ပါအောင် … လိုက်သွားမိတယ် … တချီပြီးတော့ … အေး … အပေါ်ကို … တက်လိုက်တယ် … သူ့ကို … အပေါ်ကနေ … တတ်သမျှ မှတ်သမျှ ပြုစုလိုက်တာ … ဖင်လေးကို … ကော့လိုက် ကောက်လိုက်နဲ့ … မြင်းစီးသလို … ဒုန်းစိုင်း စီးပစ်လိုက်တယ် … ဖတ်ဖတ်ကို မောသွားတာပဲ … အေး … လေးဘက်ထောက်ပေးတယ် … လိုလိုချင်ချင်ပါပဲ … သူ နောက်ကနေ ဆောင့်သမျှ လိုက်လျောမိတယ် … အံလေးကြိတ်ပြီး … ဖင်လေးကို … ကော့ကော့ပေးတယ် … အရမ်းမောတော့ … အေးတို့ အိပ်ပျော်သွားတယ် … အိမ်မက်ထဲမှာ … သူနဲ့ အေး … လျှောက်သွားကြတယ် … ပျော်လိုက်တယ် … တကယ်ပါ … အေး … ဘဝမှာ … ယောက်ျားတယောက်ကို ချစ်မိသွားတာ … ဒါပထမဆုံးပါ … မနက်မိုးလင်းခါနီးလေး … အားပါးတရ … ချစ်ပွဲဝင်ကြတယ် … တကယ်ပါပဲ … အေး ဘဝမှာ … ဒီညလေးကို … အမြဲအမှတ်ရနေမှာပါ … အေးကို … တံတားဖြူမှတ်တိုင်အထိ … သူ လိုက်ပို့တယ် … ကျေးဇူးတင်ပါတယ် … အချစ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး ထင်ထားတာ … သူနဲ့ ကျမှ … အေး ချစ်မိသွားတယ် … မှတ်တိုင်မှာ သူ ရပ်ပြီး ထွက်သွားတော့ … အေး … လက်ပြမိတယ် … နှုတ်ဆက်မိတယ် … ပြန်မဆုံနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ … အေး သိပါတယ် … အေး … ဝမ်းနည်းမိတယ် … မျက်ရည်ကျမိတယ် … ကန်ဘောင်ပေါ်မှာ … သွားထိုင်ပြီး … ငိုမိတယ် … ဘဝဆိုတာ … သောကတွေ အပြည့်နဲ့ပါလား … မိုးနဲ့ မြေလို … အလှမ်းကွာလွန်းတယ် … မနီးစပ်နိုင်တဲ့ ဘဝတွေကို … အေး … မုန်းမိတယ် … ရင်မောမိပါတယ် … ဝမ်းနည်းမိပါတယ် … တပတ်လောက် အေး … အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူး … သူ့ကို ပြန်တွေ့ချင်တယ် … သူ့ကို မျှော်လင့်နေတယ် … မှတ်တိုင်မှာ … ကားအမဲရောင်ဆို … လိုက်ကြည့်ရတာအမော … တနေ့လုံး … အော်ဒါမလိုက်ဖူး … သူ့ကိုပဲ စောင့်နေမိတယ် … သူကတော့ … ဒါတွေ … ဘယ်သိပါ့မလဲရှင် … အေး … အရမ်းဝမ်းနည်းတယ် …

အေး … စိတ်ညစ်တယ် … မပျော်ဘူး … ဒီနေ့လည်း … အလုပ်မလုပ်ဘူး … အိမ်မှာပဲ အိပ်နေတယ် … မိုးရွာတော့ … တံစက်မြိတ်ကနေ ကျလာတဲ့ … မိုးရေစက်လေးတွေကို ကြည့်နေမိတယ် … တောတွေးတောင်တွေးနဲ့ ခေါင်းမူးလာတယ် … အေး … မတွေးချင်ဘူး … ဘာမှ မတွေးချင်တော့ဘူး … ဒီအချိန်မှာ … အိမ်ရှေ့ကို … ဟိုဘက်အိမ်က … ဒေါ်လှမွန် … ရောက်လာတယ် … မျက်ရိပ်မျက်ခြေနဲ့ … အပြင်ကို ထွက်ခဲ့ဖို့ … ခေါ်တယ် … လမ်းထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ … အေးကို … လက်ဖက်ရည်တိုက်ပြီး … အကူအညီတောင်းတယ် … ပိုက်ဆံချေးမလားတဲ့ … ဟင့်အင်းလို့ … ချေးပါတဲ့ … ပိုက်ဆံအရမ်းလိုနေလို့ပါတဲ့ … မရှိဘူးလို့ … တနေ့လုပ်မှ တနေ့စားရတဲ့ သူအချင်းချင်း … ဘယ်လိုလုပ်ချေးမှာလဲ … အေးမှာလဲ တကယ်ပိုက်ဆံမရှိဘူး … တပတ်လောက် ဘာမှ မလုပ်ပဲ … ထိုင်စားနေတာ … ဒါဆို တခုကူညီပေးတဲ့ … ဘာကူညီရမှာလဲလို့ မေးတော့ … ဒေါ်လှမွန် … ပြောလိုက်တာကို … နားတော်တော်ခါးသွားတယ် … မွန်မွန်လေးကို … ပါကင်ဖောက်ချင်တယ်တဲ့ … မွန်မွန်ဆိုတာ … သူ့သမီး … ကိုးတန်းလား … ဆယ်တန်းလား … မသိပါဘူး … ကျောင်းတက်တုန်းဆိုတာတော့ … အေး သိတယ် … လုံးလုံးကစ်ကစ်လေးနဲ့ ချစ်စရာလေးပါ … တော်တော်ဒေါသထွက်သွားတယ် … ဘယ်နှယ့် … ကိုယ့်သမီး … အပျိုနုနုထွတ်ထွတ်လေးကို … ဖာခံခိုင်းမယ်တဲ့ … ဖာဇတ်သွင်းမယ်တဲ့ … မွန်မွန့်လို … ဖြူဖြူဝင်းဝင်း … ချစ်စရာကောင်မလေးဆို … လေးငါးသိန်း အသာလေးရမှာတော့ … အေးသိတာပေါ့ … ဒါပေမယ့် … အေး မလုပ်စေချင်ဘူး … သနားတယ် … ကိုယ်ချင်းစာတယ် … သူကလည်း … သိတယ် … ငါးသိန်းလောက် ရမယ်ထင်တယ်တဲ့ … ဆက်သွယ်ပေးပါတဲ့ … ကော်မရှင် တသိန်းပေးမယ်တဲ့ … ပိုက်ဆံ တသိန်းက မနည်းပါဘူး … ဒါပေမယ့် … အေး မလိုချင်ဘူး … ဘာလို့ ငွေလိုတာလဲ … မေးစမ်းကြည့်တော့ …

သားဖြစ်တဲ့ကောင်က … ညဘက် ဘောပွဲလောင်းတယ် … ရှုံးတယ် … ထားပါတော့ … အမေက … မနက် ဈေးထဲမှာ … နှစ်လုံးထိုးတယ် … ဟုတ်နေပြီ … အဖေက … အလုပ်မှာ … သုံးလုံးထိုးတယ် … ကုန်ပြီပေါ့ … ကဋေရှစ်ဆယ် သူဌေးသားအမိတွေများ … မှတ်နေလား မှတ်နေလားမသိပါဘူး … အဖေက ကူလီထမ်းတယ် … အမေက … ဈေးရောင်းတယ် … သားက ယောင်ချောက်ဆယ် … ဟုတ်တော့ ဟုတ်နေပြီ … ပိုက်ဆံမရှိတော့ ပေါင်တယ် … ပေါင်စရာမရှိတော့ … ချေးတယ် … အလွတ်ချေးတယ် … နှစ်ဆယ်တိုး … တရာကို … နှစ်ဆယ်တိုး … အဲဒါနဲ့ ထပ်လောင်းတယ် … မိုက်လိုက်တာ … မိုက်ကြီး … မိုက်မ … မိုက်လေး သုံးယောက်ရေ … တတိတိနဲ့ … ကုန်တယ် … ဒီတော့ … ဒိုင်ဆီမှာ … အကြွေးနဲ့ ထပ်လောင်းတယ် … ကောင်းရော … အခု … ဟိုက … လာတောင်းတယ် … လူမိုက်တယောက် … လွှတ်လိုက်တယ် … လကုန်ရင် … အပြီးရှင်းပေးတဲ့ … မရှင်းပေးနိုင်ရင် … နင်တို့ကို အပြီးရှင်းမယ်တဲ့ … ကြွေးရှင်ကတော့ … တောင်းစရာရှိတာ … တောင်းမှာပဲ … မမှားဘူး … မှားတာက … သူတို့ … မိုက်တာက … သူတို့ … အခု … သူတို့ အရှုပ်ထုပ်ကို … ရှင်းဖို့ … ဘုမသိဘမသိ … မွန်မွန်ကို … ဖာခံခိုင်းမယ်တဲ့ … ကောင်းလိုက်တဲ့အကြံ … ကမ္ဘာကျော်လောက်တယ် … ဒီလိုလူမျိုးတွေသာ များများရှိလို့ကတော့ … အေးတို့ မြန်မာနိုင်ငံလဲ … ဖာနိုင်ငံဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ … အေးက … ဒါလုပ်နေတာ … သူ သိပါတယ်တဲ့ … ဟုတ်လားလို့ … ပြန်ပြောလိုက်တယ် … ပြောချင်တာက … အကြပ်ကိုင်တာ … နင်မကူညီရင် … ရပ်ကွက်ထဲမှာ … ငါဖွလိုက်မယ်ပေါ့ … အေး … တခွန်းပဲ ပြောလိုက်တယ် … မကူညီနိုင်ဘူးလို့ … စိတ်ပုတ်စိတ်ယုတ်နဲ့ … မကူညီတာ မဟုတ်ပါဘူး … ကိုယ်တတ်နိုင်တဲ့ဘက်ကနေ … တားဆီးကြည့်တာ … အေးလည်း … ငွေကြေးအရ မကူညီနိုင်ပါဘူး … အေး မလုပ်ပေးလဲ … တခြားလူ ချိတ်ပေးမှာပဲ … အေး စိတ်မကောင်းဘူး … အေးအေးဆေးဆေး အကူအညီတောင်းနေတာကနေ … ဒေါ်လှမွန် … စကားနာ ထိုးလာရော … လိုတာမရတော့ … ဒေါသထွက်လာတယ် … အေး စကားမများချင်ပါဘူး … ဒေါ်လှမွန် … ခနဲ့သွားတယ် … ခနဲ့ပါလေ … ခနဲ့ပါ … သူတို့ကျတော့ … တရားတယ် … တော်တော်တရားတယ် … လောင်းချင်သလို … လောင်းပြီး … မရှုနိုင်မကယ်နိုင်မှ … မွန်မွန်လေးက … ဖာခံပြီး ဆပ်ရမယ်တဲ့ … လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ … ဘေးကလူတွေ မကြားကြားအောင် … အော်ပြောသွားတယ် … ပြည့်တန်ဆာပါးစပ်က … ရွှေထွက်နေပြီပေါ့လေတဲ့ …

ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ … မွန်မွန်လေး … ပါကင်ဖောက်ခံရတယ် … ငါးသိန်းရတယ် … ပွဲစားက လေးယောက် … တယောက် ငါးသောင်း … ဝိုင်းလှီးကြတယ် … ခုတ်ကြတယ် … ထစ်ကြတယ် … သုံးသိန်းပဲကျန်တယ် … ခံပေါ့ … မွန်မွန်ရယ် … ခံပေတော့ … သနားတော့ သနားတယ် … မွန်မွန်ကို … အရင်က နည်းနည်းတော့ … သဘောမကျဘူး … မကျေနပ်ဘူး … အေးတို့ အိမ်ရှေ့က ဖြတ်တိုင်း … ဟိုဘက်ခြမ်းကပဲ လျှောက်တယ် … သဘောက … အေးက ဖာလေ … သူ သိတယ် … ဖာအိမ်ရှေ့က ဖြတ်မလျှောက်ချင်ဘူးပေါ့ … နည်းနည်းတော့ ဝမ်းနည်းမိတယ် … မွန်မွန် ပါကင်ဖောက်ခံရတော့ … ဝမ်းသာလားဆိုတော့ … ဟင့်အင်း … ဝမ်းနည်းလားဆိုတော့ … ဟင့်အင်း … ဒေါသပဲထွက်မိတယ် … သနားမိတယ် … ဒီနေ့ … မွန်မွန် ကျောင်းသွားတယ် … ကျောင်းစိမ်းလေးနဲ့ … မျက်နှာလေးက … နွမ်းနေတယ် … အရင်နေ့တွေလို မဟုတ်ဘူး … အေး ကြည့်မိတယ် … ကြည့်နေမိတယ် … သူ … အေး ကို တချက်ဖြတ်ကနဲ ကြည့်တယ် … သိတယ် … အဲဒီ ခံစားချက်ကို … အေးသိတယ် … သူနဲ့ အေး … ဘဝတူသွားပြီ … ရှက်ရှာမှာပေါ့ … ဖြတ်ကနဲ ကြည့်ပြီး … ခေါင်းလေး ဆတ်ကနဲ ငုံ့သွားတယ် … မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတယ် … တောက်ကနဲ … မျက်ရည်လေးတစက် … လမ်းပေါ်ကျသွားတယ် … အေး မြင်မိတယ် … သနားပါတယ် … လွယ်အိတ်လေးကို … ပိုက်ပြီး … ကျောင်းသွားရှာတယ် … နှမြောမိတယ် … မနက်တိုင်း … ကျောင်းကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွင်သွားနေတဲ့ … ကောင်မလေး … မပျော်နိုင်တော့ဘူး … မိသားစုအတွက် … ဘဝနဲ့ ရင်းပြီး ပေးဆပ်လိုက်ရတာ … ဘယ်သူမှန်လဲ … ဘယ်သူမှားလဲ … အေးလဲ မတွေးတတ်တော့ဘူး … သေချာတာတော့ … လူတွေက လူသားမဆန်တော့ဘူး … ကိုယ်ချင်းစားစိတ်တွေ … ပျောက်ကွယ်ကုန်တယ် … ဟိုးတုန်းက … မွန်မွန်လေးနဲ့ အေး … မျက်နှာချင်းဆုံတိုင်း … သူ့အကြည့်က ရိုင်းတယ် … အေးကို ပြည့်တန်ဆာမို့ … ရွံတဲ့အကြည့်မျိုးပေါ့ … အခု … သူ … အေးကို မကြည့်ရဲဘူး … သနားပါတယ် … ဝဋ်လည်တယ်လို့တော့ မပြောရက်ပါဘူး … သူ အခု … ကိုယ်ချင်းစာ တတ်သွားမယ်ထင်တာပဲ …

အေး … ဒီနေ့ အလုပ်သွားတယ် … မွန်မွန်လေးရဲ့ ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သွားတဲ့ အကြည့်လေးကို … ဖျောက်မရဘူး … ကိုယ်ချင်းစာပါတယ် … မွန်မွန်ရယ် … ဒီနေ့ … အေး … ဗိုလ်ချုပ်ဈေးကို … သွားတယ် … ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး … လျှောက်ကြည့်တာ … မဝယ်နိုင်ပါဘူး … အေးလက်ထဲမှာ … လေးထောင်ပဲ ရှိတယ် … ဈေးဆိုင်တွေ လျှောက်ကြည့်တယ် … သိတယ် … ဖြတ်ကနဲ ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို … သိတယ် … မြင်တယ် … ဒင်း ဘာဆိုတာ … သိတယ် … ဒင်း … ဘာစိတ်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ … ယောက်ျားဖာတဲ့ … အေးတို့လို … ပိုက်ဆံမရှိလို့ … ဖာခံစားတဲ့ မိန်းမတွေလို … သူတို့လဲ … ငွေအတွက် … ဖာခံစားကြတယ် … ရွံတယ် … မုန်းတယ် … ဘယ့်နှယ့် … တောင့်တောင့်တင်းတင်း … ထောာင်ထောင်မောင်းမောင်း ယောက်ျားတွေက … အလုပ်မလုပ်ဘူး … ချွေး မစိုချင်ဘူး … အပင်ပန်းမခံချင်ဘူး … ကြည့်အုံး … နိုင်ငံခြား မင်းသားကျနေတာပဲ … ဝတ်ထာားတာက … အပျံစား … ဒုတ်ကိုလဲ … အပျံစား ပြင်ထားမှာပေါ့ … အားတိုးဆေးတွေ စား … ဂေါ်လီတွေထည့် … မမကြီးတွေ အကြိုက် … အံကြိတ်ပြီး … ကြိုးစားရအုံးမယ် … အံမယ် … လာခေါ်တယ် … ဈေးဦးပေါက်တယ် … ငတိမကြီးက … ကားအနက်ရောင်ကြီးနဲ့ … ဖြတ်ကနဲ ရပ်လိုက်တယ် … စကားသုံးလေးခွန်းပြောပြီး … ဖြတ်ကနဲ … ကားပေါ်တက်သွားတယ် … ဝူးကနဲ မောင်းထွက်သွားတယ် … အော် … ပိုက်ဆံရှိတဲ့ မိန်းမကျတော့လဲ … တကူးတက … ပိုက်ဆံပေးပြီး … ခံရရှာတယ် …. သူနဲ့ အေး … ဘာကွာလဲဟင် … မေးကြည့်ချင်တယ် … အေးက … ပိုက်ဆံမရှိလို့ … ဖာခံစားတယ် … သူက … ပိုက်ဆံရှိရက်နဲ့ … ဖာလိုက်ခံတယ် … အေး သာတယ်ထင်တာပဲ … အေးက ပိုက်ဆံရတယ် … သင်္ဘောသားမိန်းမ … အရာရှိမိန်းမ … သူဌေးမိန်းမ … အော် … သူတို့လဲ … ငတ်ရှာတယ် … ယောက်ျားနဲ့ အနေဝေးတော့ … သစ္စာမရှိတော့ဘူးပေါ့ … ရွလာတယ် … ထလာတယ် … ဘယ်သူသိတာမှတ်လို့ … စိတ်ကွယ်ရာမှာ ကဲကြတယ် … ဘယ်သူ လာပြောရဲလဲ … ငါ့ပိုက်ဆံနဲ့ ငါ …. ခံတာ … နင်က … ပြည့်တန်ဆာ …. ငါက … ဘယ်သူ့မိန်းမ ဟဲ့ …

အေး … စိတ်လေသွားတယ် … ပန်းဆိုးတန်းဘက် … လျှောက်လာရင်း … မီးပွိုင့်ဘက်ကို ကွေ့လိုက်တယ် … မသွားချင်ဘူး … ပန်းဆိုးတန်းကို … သမ္မတ ရုပ်ရှင်ရုံဘက်ကို သွက်သွက်လေး … လျှောက်လာတယ် … တွေ့တယ် … အတွဲတွေ … ကောင်မလေးက … ငယ်ငယ်လေး … လမ်းလည်ကောင်မှာ ခါးဖက်ပြီး လျှောက်တယ် … ဖင်လေးက … သေးသေးလေး … နို့လေးက … စူရုံလေး … ကလေးသာသာ … အပျိုပေါက်စတွေပေါ့ … ကျောင်းတက်နေတုန်းအရွယ် … မိဘကွယ်ရာမှာ … ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်ကြတယ် … ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ … လက်သရမ်းကြမယ် … ဖီလင်တွေ တက်ကြမယ် … ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ … ကဲကြမယ် … စိတ်ပါလာတော့ … တည်းခိုခန်းကို ဒိုးကြတယ် … အင်း … ဟုတ်တော့ ဟုတ်နေပြီ … အေး … နင် ဘာလို့ လိုက်တွန့်တိုနေတာလဲ … သဒ္ဒါလို့ … သူ ခံတာ … သူ့ဟာနဲ့ သူခံတာ … နင်က ဘာတွေ လိုက်တားမြစ်ချင်ရတာလဲ … သူတို့က … အမျိုးကောင်း သမီးတွေ ဟဲ့ … သူတို့ဘာသာ … သူတို့ချစ်သူနဲ့ … ကမြင်းကြောထတာ … နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ … အေး စိတ်တွေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ …

သမ္မတဘေးနားမှာ … ဟိုတယ် အကြီးကြီးရှိတယ် … အေး မသွားဖူးပါဘူး … ရပ်ကြည့်မိတယ် … သဘောကျတယ် … ဟိုတယ်ကြီးက … ဟိန်းနေတာပဲ … ဟော … ထွက်လာတယ် … ကောင်မလေး တယောက် … အေးထက် အသက်နဲနဲကြီးမယ် … လှတယ် … မျက်နှာကို ပြင်ဆင်ချယ်သထားတယ် … ရွတယ် … တင်တွေ ရင်တွေက … ကားတက်နေတယ် … သိတယ် … သူက ဇယား … ဖုန်းဇယား … အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ဟိုတယ်ကြီးတွေမှာပဲ … ခံတယ် … အေးတို့လို … လမ်းဘေး တည်းခိုခန်းမှာ ဘယ်ခံမလဲ … ဈေးကြီးတယ် … လူရွေးတယ် … အင်း … အလုပ်ဖြစ်တယ်နဲ့ တူတယ် … မျက်နှာလေးက နွမ်းနေတယ် … ခြယ်သထားပေမယ့် … အေး သိတယ် … ဒူးတွေ မခိုင်ဘူး … ယိုင်ချင်တယ် … ဒေါက်ဖိနပ်ကြောင့်မဟုတ်ဘူး … ညတုန်းက … ပယ်ပယ်နယ်နယ် ခံထားရလို့ … အားမရှိတာ … မဟုတ်သေးဘူး … ညတုန်းက ခံရရင် … ဒီလိုမဖြစ်ဘူး … သိပြီ … အချိန်ပိုင်း … ဆက်ရှင်နဲ့ ခံတာ … သုံးနာရီ … အနားယူချိန်မရှိလို့ … အားမရှိတာ … အေးထင်တာ မှန်တယ် … ယောက်ျားတယောက် စောင့်နေတယ် … လက်ထဲမှာ … ကလေးလေး ပွေ့ထားတယ် … သူ ဘယ်သူလဲ … ခေါင်းလား … ယောက်ျားလား … ဟိုယောကျ်ားက … တခွန်းနှစ်ခွန်းပြောတယ် … ကောင်မလေးက … မျက်နှာ ညိုးသွားတယ် … ပိုက်ဆံ ခပ်ထူထူလေး တထပ်ကို … ဟိုလူ့ကို … ထုတ်ပေးတယ် … ကလေးလေးကို … ပွေ့ချီပြီး နမ်းလိုက်တယ် … ပြီးတော့ … ဟိုကောင့်လက်ကို ဆွဲတယ် … ဟိုကောင်က … ပိုက်ဆံကို သေချာရေနေတယ် … ပြည့်တယ် ဆိုတဲ့ အပြုံးမျိုး ပြုံးတယ် … သူ့ခါးကို ဖက်တယ် … အင်း … သူတို့က လင်မယားတွေ … ရက်စက်လိုက်တာ … အေး … ရင်မောသွားတယ် … အေး ရင်ပူသွားတယ် … ကလေးက … တနှစ်သား နှစ်နှစ်သားလောက်ပဲ ရှိမယ် … မိန်းမကို … ဖာခံခိုင်းတယ် … လူပုံစံက … တောင့်တောင့်တင်းတင်းပါပဲ … အင်္ဂါစုံတယ် … ယုတ်မာလိုက်တာ … ယောက်ျားဖြစ်ပြီး … မိန်းမကို ရှာမကျွေးဘူး … ဖာခံခိုင်းတယ် … အေး … ငိုချင်လာတယ် … သူတော့ မသိဘူး … အေးဆိုရင် … အေးသာဆိုရင် … ဒီလိုယောက်ျားမျိုးကို … ဆက်ပေါင်းမှာလား … ချစ်နေမှာလား … ယုယမှာလား … အောက်ကျခံမှာလား … အေး မပြောတတ်ဘူး … စိတ်ညစ်လာတယ် … အိမ်ကို ပြန်တယ် … မိုးအေးအေးနဲ့ … အိပ်ပစ်လိုက်တယ် …

အိမ်မှာနေတော့ … လူတွေ အကြောင်းပိုသိလာတယ် … အေးတို့ ရပ်ကွက်ထဲက … အရူးမလေး … မိစံ … ဗိုက်ကြီးလို့တဲ့ … ယုတ်မာလိုက်ကြတာ … ရက်စက်လိုက်ကြတာ … နှမချင်းကိုယ်ချင်းမစာဘူး … ကြားကြားချင်း … ဒေါသထွက်မိတယ် … ယောက်ျားတွေများ … အောက်တန်းကို ကျလွန်းတယ် … မိန်းမ ဒီလောက်ရှားသလား … မရှားပါဘူး … မိန်းမယူလဲ ရတယ် … မယူနိုင်လဲ … ဖာတွေက အပုံလိုက် … ရိုက်သတ်လို့တောင် မကုန်ဘူး … လုပ်ပေါ့ … ပိုက်ဆံပေးပြီး … လုပ်ပေါ့ … အခုတော့ … ဟုတ်ဘူး … အရူးမတောင် … မရှောင်ဘူး … မိန်းမနဲ့ ယောက်ျား … ဒီလိုနေလို့ … တခါထဲနဲ့တော့ … ဗိုက်မကြီးလောက်ဘူး … ခဏခဏ … လုပ်မှ … ဗိုက်ကြီးတာ … ခဏခဏ … ယုတ်မာကြတာပေါ့လေ … တောက် … ယောကျ်ားဆိုတာ … ကောင်းကို မကောင်းတာ … ပိုက်ဆံရှိတဲ့လူကလဲ … ပိုက်ဆံရှိတဲ့ အလျှောက် … ငွေထုပ်ပိုက်ပြီး … ကမြင်းကြောထတယ် … ပိုက်ဆံမရှိတဲ့လူကလဲ … တွေ့တာကို … ကြံတယ် … အရူးမကို ကြံတယ် … လောကကြီးက … ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလဲ … ဗမာလူမျိုးတွေ … အရှက်တရား … မရှိတော့ဘူးလား … အသိတရား မရှိတော့ဘူးလား … ကိုယ်ကျင့်တရား မြင့်မားပါတယ်ဆို … ဟင်း ဟင်း … ရီပစ်လိုက်ချင်တယ် … ဟားပစ်လိုက်ချင်တယ် … ပြောတော့ … ကိုယ့်အမျိုးကို စောင့်ရှောက်ကြတယ်တဲ့ … ထွီ … သွေးရင်းသားရင်းကို … ရောင်းစားရက်တယ် … ထွီ … အရူးမကို … ကြံရက်တယ် … ထွီ … မိန်းမကို ဖာခံခိုင်း … ရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ … ထမင်းစားရက်တယ် … ထွီ … အေးတို့တွေ … ဆင်းရဲပါတယ် … အေးတို့တွေ … ငတ်နေတယ် … အေးတို့လို မိန်းမသာားတွေ … မလုံခြုံတော့ဘူး … ငါတို့တွေ … ဖာမျိုးဖြစ်နေပြီဟေ့ … ငါတို့တွေ … ငါတို့တွေ … ဟီးးးးး … အေး … အားရပါးရ ငိုချလိုက်တယ် …

ပြီးပါပြီ

သူငယ်ချင်းထူးမော် ဆုံးပြီးကတည်းက သီတာတစ်ယောက် နေ့စဉ်လို မျက်ရည်နှင့် မျက်ခွက်ဖြစ်နေရှာသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ နေ့စဉ် ငိုနေသည်မို့လည်း ဆောင်းနှင်းလေးခမျာ အချော့ခံရမည့်အစား သူမကပင် မိခင်ဖြစ်သူ သီတာကို ပြန်၍ ချော့မော့ရမလို ဖြစ်နေသည်။ အဆိုးဆုံးကား သီတာ အရက်သောက်တတ်လာ၏။ “သီတာ…အရက်သောက်တတ်လာတာတော့ မကောင်းဘူး” “အော်…အော်….ကိုချစ်ထွန်းက ကျမကို သတိပေးဖော်ရသေးသားပဲ….အဟတ်ဟတ်” ဒီနေ့လည်း သီတာတစ်ယောက် ထုံးစံအတိုင်း မူးနေပြန်သည်။ “ကျနော်က စေတနာနဲ့ သတိပေးတာပါ သီတာ” “စေတနာ….ဟလား…သီတာ့ကို ရှင်ဘယ်လောက်အထိ နားလည်ထားသလဲ ကိုချစ်ကို” မှေးစင်းထားသော မျက်တောင်ကော့ကြီးများဖြင့် သီတာက ချစ်ထွန်းကို ခပ်ငေါ့ငေါ့မေးလိုက်သည်။ “ကျနော်က သီတာတို့လို ပညာတတ် တစ်ယောက်မဟုတ်ပါဘူး သီတာ…ရှင်းရှင်းပြောရရင် သီတာ့ကို သနားမိလို့ပါ…သေသူက ပြန်ရှင်ရိုးမှ မရှိတာဘဲ….သီတာ” “အဲဒါကြောင့် ကျမ ဒုက္ခလှလှတွေ့တာပေါ့…ဟင်း…ဟင်း…သူ့ကြောင့် ကျမ ဘယ်လိုဒုက္ခတွေ ခံစားနေရတယ်ဆိုတာကိုရော ရှင်သဘောပေါက်သလား ကိုချစ်ကို…ဟင်…ပြောစမ်းပါ” “အာ….ပေါက်တာပေါ့….သီတာ….ပေါက်ပါတယ်…လင်ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ဟာ လုံခြုံမှု အားကိုးမှုတွေ ကွယ်ပျောက်ကုန်တာပေါ့….ဒါပဲလေ”။ “ဟား….ကိုချစ်ကို ရှင်ဟာ ကျမထင်တာထက် ပိုညံ့တယ်….အတော်လေးညံ့တယ်….သိလား” “ဗျာ” “မဗျာနဲ့လေ….သိက္ခာတွေ သမာဓိတွေနဲ့ အရှက်အကြောက်တွေကြားမှာ ကျမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကာမဆန္ဒကို ဘယ်လို အစားထိုးရမှာလဲ” “သီတာ” ပုံမှန်လည်ပတ်၍နေသော ကမ္ဘာကြီးသည် ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်၍သွားသည်။ ချစ်ကို အလန့်တကြား အော်လိုက်သည်။ သီတာကိုလည်း အံ့သြ နှမြောတသစွာသော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်သည်။ “ဟင်း….ဟင်း….ကိုချစ်ကို သီတာကို အထင်သေးသွားပြီ မဟုတ်လား….ဟင်း….ဟင်း….ဒါပါဘဲ လောကကြီးက သဘာဝရဲ့ အမှန်တရားတချို့ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောဆိုဖို့ ခွင့်မပေးပါဘူးလေ…..မဟုတ်ဖူးလား….ဒီတော့ ကျမ စိတ်ညစ်တယ်…ဖောက်ပြန်တဲ့….တဏှာကြီးတဲ့ မိန်းမစာရင်းထဲလည်း ကျမ မပါချင်ဘူး တဏှာကြီးသူ မဖြစ်ချင်ဘူး….ဒီတော့ သောက်တယ် မူးတယ် မူးတော့ မေ့မယ် ဒါကြောင့် သောက်တယ်” သီတာ ချစ်ကိုကို ခပ်ထေ့ထေ့ပြုံးပြပြီး အရက်ခွက်ကို မော့၍ သောက်ချလိုက်သည်။ တက်တက်စင်သွားသော အရက်ဖန်ခွက်ထဲသို့ အရက်ထပ်ဖြည့်ရန်အတွက် ပုလင်းကို လက်လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။ “တော်ပြီ….သီတာ….သီတာ လွန်နေပြီ…” ချစ်ကိုက ဖြူဝင်းသွယ်လျသော သီတာ၏ လက်လေးကို ဆတ်ကနဲ အပေါ်မှ အုပ်ကိုင်ပြီး ဟန့်တားသည်။

သီတာက သူ့လက်ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုကိုင်ထားပ်သော ချစ်ကို၏ မျက်နှာကို ဆတ်ကနဲ မော့ကြည့်သည်။ “ရှင်….ကျမ အသားကို မထိနဲ့ ကိုချစ်ကို” “သီတာ….ထပ်မသောက်နဲ့လေ” “ဒါ ကျမ အခွင့်အရေးပါ….ရှင့် အပူမပါဘူး” “သီတာ့ အတွက် ကျနော် တားနေရတာပါ” “ဟင်း….ဟင်း….ဟင်း….ကိုချစ်ကို ရှင်ဟာ အတော်မတရားတဲ့သူပဲ….ဟင်း….ကျမ အရက်သောက်တာကို တားတယ်နော်….ဟိုကားရုံက အခန်းထဲမှာ ရှင် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ညလုံးခေါ်ပြီး လုပ်နေတာကျတော့ အဲ့ဒါ လူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အကျင့်လား ကိုချစ်ကို” ချစ်ကိုက ဆုပ်ကိုင်ထားသော သီတာလက်လေးကို ကယောင်ကတမ်း လွတ်လိုက်မိရင်း ကုန်းထားသော ခါးကိုဆန့်၍ ရပ်လိုက်သည်။ “ပြောလေ….ကိုချစ်ကို” “ ကျနော်က ယောက်ျားလေးပါ သီတာ” “အော်….အော်….ယောကျ်လေးကတော့ ဖာချလို့ရတယ် မိန်းမက ယောက်ျားကို ခံချင်တယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ကြ သလဲဟင်” “တော်တော့ သီတာ….သီတာ သိပ်မူးနေပြီ” ချစ်ကို၏ စိတ်ထဲ၌ မကြာမီ တစုံတရာ အမှားအယွင်းကြီး မှားယွင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သွားသည်။ သီတာ သောက်မည့် အရက်ခွက်ကို ချစ်ကိုက အမှတ်တမဲ့လိုဖြင့် တိုက်ချလိုက်သည်။ “ယောကျ်ားတွေ မူးသလို မိန်းမတွေရော မူးလို့ မရဘူးလား ကိုချစ်ကို….ရမ်းလို့မရဘူးလားဟင်… ကိုယ်လုပ်ချင်တာကို စွပ်ပြီးလုပ်ပစ်ဖို့ လောကကြီးက ဘာလို့ခွင့်မပြုတာလဲဟင်” ဒေါသနှင့် ဒယိမ်းဒယိုင်ထရပ်ရင်း အော်ပြောလိုက်သော သီတာတစ်ယောက် ဆိုဖာပေါ်သို့ ဝရုန်းသုန်းကား ပြန်ပြီးလဲကျသွားရာ သူမ၏ ခပ်ရော့ရော့ထဘီလေးက ဖျတ်ကနဲ ကျွတ်ပြီး ပေါင်လည်ထိ လျှောဆင်းသွား၏။ ဆီးခုံမှ မွေးညှင်းနုနုလေးနှင့် အိဝင်းမှည့်တင်းနေသော တင်ပါးကြီးအစုံက မိမွေးတိုင် ဖမွေးတိုင်းဖြစ်ကာ ချစ်ကို၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားစေ သည်။ “ ကိုချစ်ကို” “ ဗျာ….သီတာ” “ရှင် သီတာကို မသနားဘူးလား ဟင်” “သ..သနားပါတယ်….သီတာ” “ကျမကို နားရောလည်ပြီလား ဟင်” ငိုသံအက်အက်လေးနှင့် ပြောရင်း သီတာ၏ လက်လေးတစ်ဖက်က သူမ၏ စောက်မွေးလေးများကို ရွရွလေးပွတ်၏။ ဆိုဖာကို ကျောမှီထားရင်း အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့်လည်း ဝင်းစက်စက် နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆွဲလှန်လိုက်သည်။ “ပြောလေ…ကိုချစ်ကို” “နား….နားလည်ပါတယ်….သီတာရယ်” ချစ်ကို၏ ဒူးတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။

အိအိစိုစို ဖြူဖွေးလှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်းလေး၏ ရာဂခိုးဝေသော မျက်လုံးအစုံကိုပင် သူရင်မဆိုင်ရဲပေ။ မဖြစ်စဖူး ရင်ခုံသံကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလိုလိုနေရင်း ရင်မောလာသည်။ ကျောက်ရုပ်ကြီး တစ်ရုပ်နှယ် ခြေစုံရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ဆန့်ကြီးချရပ်နေသော ချစ်ကို၏ ပုဆိုးကြားမှ တစုံတရာသည် ထောင်၍ထကာ ရှေ့သို့ငေါထွက်လာသည်။ သီတာက ဒါကို မြင်သည်။ ပြုံးရိပ်လေးသန်းနေသည်။ ဗိုက်အောက်မှ ကွေးဆင်း ငုံ့ဝင်နေသော စောက်ပတ်လေးကို အထက်သို့ကော့တင်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။ အသားဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော သီတာ၏ စောက်ပတ်ကြီးမှာ ဖောင်းအိစွင့်ကားနေပြီး စောက်ပတ်တစ်ခြမ်းကို လက်ကလေးနှင့် မသိမသာဆွဲဖြဲထားသဖြင့် ရဲနေသော အတွင်းသားနီနီလေးကို ကြည့်ရင်း ချစ်ကို တံတွေးကို ဂလုကနဲ မြိုချလိုက်မိလေသည်။ ထိုင်းကနဲ ထောင်းကနဲ အချုပ်အထိန်းမရှိ ထောင်လာသော လီးတန်ကြီးက ပုဆိုးကြားမှ အရုပ်ဆိုးစွာ ထိုးထွက်လာပါတော့သည်။ ချစ်ကို၏ ခြေအစုံက မူလီစုပ်ထားသလို မရွေ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကသာ သံလိုက်အား အဆွဲခံရသော သံထည်ကြီးတစ်ခုလို ရှေ့သို့ ငိုက်ငိုက်သွားလိုက် ပြန်ပြီး မတ်လာလိုက် ဖြစ်နေသည်။ “ရှင်….ကျမကို နားလည်တယ်ဆို” အစ်တစ်တစ် တိုးအက်အက် အသံလေးက ရှတတလေး တိုးညှင်းငြိမ်သက်စွာ ပေါ်လာသည်။ ချစ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်က စောက်ပတ်ဖွေးဖွေးကြီး၏ အကွဲကြောင်းရဲရဲလေးထဲမှ စောက်စေ့နီနီလေး။ “လာလေ….ကိုချစ်ကို” သံလိုက်ဆွဲငင်အားထက် ပြင်းသော ဣတ္ထိယဆွဲငင်အားကြောင့် ချစ်ကိုသည် သီတာရှိရာသို့ ဒရွတ်တိုက်ကြီး ရွေ့လျားရောက်ရှိသွားသည်။ သီတာက ချစ်ကို၏ ပုဆိုးကို ဆွဲ၍ချွတ်ချလိုက်သည်။ ဒိုင်းကနဲ ပုဆိုးကြားမှ ကန်ထွက်လာသော ကြီးမားတင်းပြောင်နေသော လီးတန်ကြီးကို သီတာက ဖောင်းကစ်ဖြူဖွေး၍ သွယ်လျနေသော သူမ၏လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အထက်အောက်ဆင့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လီးတန်ကြီးကို ဖြဲချလိုက်သည်။ လီးတန်ကြီး၏ ထိပ်ဖူးကြီးက ညိုမဲနေပြီး အတွင်းပိုင်း ဒစ်အောက်ခြေ၌ အနည်းငယ် နီရောင်သန်းနေသည်။ ဆုတ်ကိုင်ထားသော သီတာ၏ လက်လေးနှစ်ဖက်အတွင်း၌ လီးကြီးမှာ လျှံထွက်နေသည်။ တစ်ပတ်ဆုတ်၍ မနိုင်အောင် လုံးပတ်ကြီးက ထွားကြိုင်းလှသည်။ “ရှင်ဟာ ယောကျ်ားပီသလွန်းသူ တစ်ယောက်ပဲရှင်” သီတာက အသိတရားမဲ့သော ကာမနွံအတွင်းသို့ တရစ်ရစ်တိုးဆင်း နစ်မြုပ်စပြုလာသည်။

ရွှမ်းစိုနီရဲသော နှုတ်ခမ်းလေးအစုံဖြင့် လီးတန်ကြီးကို ငုံလိုက်ကာ အတွင်း၌ လျှာဖျားလေးဖြင့် မထိတထိလေး ကလိ၏။ “အ…..ကျွတ်….အင်း….အင်း….အင်း….သီတာရယ်” ချစ်ကို၏ လက်နှစ်ဖက်က သီတာ၏ နောက်ကျောမှ ဆိုဖာကျောမှီကို ဆတ်ကနဲ လှမ်း၍ ထောက်လိုက်သည်။ ဆီးခုံကြီးပေါ်၌ ထောင်ထနေသော လမွေးကြီးများမှာ ရှဲကနဲ ထောင်ထသွားပြီး ထောင်ထအုံကြွကုန်သည်။ ပေါင်ခြံတဝိုက်သာမက ဖင်ကြီးများပါ ကြက်သီးလေးများ အစီအရီ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ သီတာက ပါးစပ်အတွင်းမှ ဒစ်ကြီးကို အသာပြန်ဆုပ်ပြီး ဒစ်ချိုင့်ထဲသို့ လျှာဖျားလေးဖြင့် ခပ်ဖိဖိလေး ထိုးဖိကာ ရစ်ဝိုက်ကစားလိုက်သောအခါ “အား….အား…..သီတာ….သီတာ….ရယ်….အဟင်း….ဟင်း” ချစ်ကို၏ ပေါင်ကြီးနှစ်ဖက်က ဘေးသို့ ကားသွားပြီး သီတာ၏ ပါးစပ်လေးထဲသို့ လီးကို ဖိသွင်းလိုက်မိ၏။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် လီးကြီးက သီတာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ၂လက်မခန့်သာ ဝင်သွား၏။ သီတာက လီးထိပ်ဖူးကြီးကို မိမိရရစုပ်ထားပြီး သူမ၏လျှာလေးကို မာကျစ်ကျစ်ဒစ်ကြီးကို ဝိုက်၍၎င်း ထိပ်ဖူးကြီးကို လျှာဖျားဖြင့် ထိုးလိုက် လျှာပြားဖြင့် ယက်လိုက်လုပ်ပေးသည်။ “ဟား….အား….အို့အိုး….ကျွတ်….ကျွတ်….ကျွတ်” ချစ်ကို၏ မျက်နှာကြီးက မျက်နှာကျက်ဆီသို့ မော့လိုက် သီတာလုပ်နေပုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ဖြင့် ဂဏာမငြိမ်အောင် ဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကိုလည်း လျှာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်ယက်နေမိသည်။ လီးတန်ကြီးက မူလထက် (၂)ဆခန့် ထွားလာပြီး အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် မာကြောလာ၏။ အကြောများ အပြိုင်းပြိုင်းထလာသည်။ ခပ်မော့မော့ကြီး ထောင်နေသော လီးဒစ်ကြီးက မီးချောင်းရောင်ဖြင့် တဖြတ်ဖြတ်တောက်ပကာ တံထွေးလေးများဖြင့် စိုစွတ်ပြောင်တင်းလာသည်။ “ရှင်….ဒီမှာထိုင်ပါလား ကိုချစ်ကို” သီတာက ချစ်ကိုကို လေးယောက်ထိုင် ဆိုဖာကြီးပေါ်၌ ထိုင်ခိုင်းသည်။ ချစ်ကိုကလည်း သံပတ်ပေးထားသော အရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ချစ်ကို၏လီးတန်ကြီးက ကိုးဆယ်ဒီဂရီ မတ်တောင်ပြီး ခေါင်းမော့လျှက်ရှိသည်။ သီတာက သူမထဘီကို ခြေထောက်မှ ချွတ်ယူပြီး ဆိုဖာလက်တန်းပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။

ထဘီမရှိသော သီတာ၏ အောက်ပိုင်းကြီးက ယောကျ်ားနှင့် လေးလလောက် ဝေးသွားသည့်အချိန်မှာပင် အားသစ်အင်သစ်တွေနှင့် ဖွံ့ဖြိုးစွင့်ကားလျှက် ပိုမိုတင်းမောက်လျှက် ရှိလေသည်။ သီတာ၏ ခြေတစ်ဖက်က ချစ်ကို၏ ခါးမှဖြတ်လျှက် ကျော်ခွလိုက်စဉ် ကြမ်းရှရှ ခြေဖဝါးလေးနှင့် လီးထိပ်ကြီးကို တိုက်မိသွားသေးသည်။ “အ” “အို….ကန်တော့နော်” သီတာက ရုတ်တရက် တောင်းပန်ရင်း ချစ်ကို၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို သူမ၏ လက်လေးနှစ်ဖက်ဖြင့် စုံကိုင်ကာ ချစ်ကို၏ လီးတည့်တည့်ပေါ်သို့ စောက်ပတ်အဝကိုတေ့ပြီး ဖြေးဖြေးချင်းထိုင်ချလိုက်သည်။ “ဗြစ်….ပြွတ်….ဗြစ်….ဘလွတ်” “ အား….အား….နာတယ်….သိလား” လီးအရေခွံ လှန်သွားသဖြင့် ချစ်ကိုက သီတာ၏ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဇတ်ကနဲ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ခပ်တိုးတိုး အော်လိုက်သည်။ သီတာက ကြားဟန်မတူ တင်းရင်းပြည့်အင့်စွာ လိုးသွင်းနေသော အရသာကို အံလေးကြိတ်ကာ ခံစားရင်း မျက်နှာကို အပေါ်မော့ပြီး ဂွေးစိနှင့် ဖင်ကြီးထိသည်အထိ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ “ ဗြစ်….ဗြစ်….ဒုတ်” “အေ့….အင်း…..အင်း” သီတာ၏ ဖင်ကြီး ချက်ချင်း ပြန်ကြွတက်သွားသည်။ ရှည်လျှားသော လီးကြီးက စောက်ခေါင်းနုနုလေးကို မာကြောစွာ ထိုးဆောင့်မိသွားပုံရလေသည်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးက ချစ်ကို၏ မျက်နှာရှေ့ဝယ် အိပဲ့ အိပဲ့နှင့် ရှိနေသည်မို့ ချစ်ကိုက သီတာ၏ မက်မောဖွယ်ကောင်းလှသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး အားရပါးရကြီး စို့နေမိသည်။ သီတာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးသားများ စုပြုံပေါက်ကွဲသွားသည်။ စောက်ခေါင်းထဲမှ အရေများက ဒလဟော ပြိုဆင်းလာကြသည်။ ချစ်ကို၏ တောင့်တင်း မာကြောနေသော အကြောတွေထနေသည့် လီးတန်ကြီးကို တစတစ စိုစွတ်ပြောင်ဝင်းသွားစေသည်။ သီတာက ဇွတ်ကနဲ ဇွတ်ကနဲ ထိုင်ချလိုက်တိုင်း လီးကြီးထိပ်ဖျားက အစွမ်းကုန် ပြဲကားထားသော သီတာ၏ စောက်ခေါင်းထဲသို့ တိုး၍ တိုး၍ သူမ၏စောက်စေ့လေးကို ဖိပွတ်ကာ ဝင်၍သွားသည်။

သီတာ၏ ဖင်သားကြီးများက အောက်မှ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချစ်ကို၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချမိလျှက်ပင် ချစ်ကို၏ သန်မာသော လက်နှစ်ဖက်က သူမ၏ ဂျိုင်းအောက်မှ လျှို၍ သီတာ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ကြုံး၍ဖက်လိုက်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့ရာ သီတာ၏ ခြေထောက်လေးနှစ်ဖက်ကလည်း ချစ်ကို၏ ခါးကြီးကို ချိတ်ကိုင်ညှပ်လိုက်ကာ သီတာခမျာ သန်မာထွားကြိုင်းသော ချစ်ကို၏ လီးကြီးပေါ်၌ ဒန်းစီးနေရသလို ခပ်ကော့ကော့လေးပါသွားလေသည်။ “ဘယ်လို လိုးမလဲဟင်….ကို” “ စားပွဲပေါ်ကို တင်လိုးပေးမယ်လေ” “အင်….မကြိုက်ပါဘူး” သီတာက ချစ်ကို၏ လည်ပင်းကို ဟီးလေးခိုကာ မျက်စောင်းလေးထိုးကာ နှုတ်ခမ်းလေးကို စူတူတူလေးလုပ်၍ ပြောသည်။ “အို…ကဲပါ….ပထမ တစ်ချီတော့ ကို ကြိုက်သလိုလုပ်….နောက်တစ်ချီကျမှ သီတာပြောသလိုလုပ်….ဒါပဲ” ချစ်ထွန်းက သူမကို ဒီအတိုင်းပင်ထား၍ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကို သိုင်းဖက်ကာ လီးကြီးကို တစ်ချက် ညောင့်လိုက်သည်။ “ ပြွတ်…” “ အင့်” “ ကဲပါ….အခုနက အကိုပြောသလိုပဲ စားပွဲပေါ်တင်ပြီး လုပ်ကြည့် လိုးကြည့်အုံးလေ” သီတာ၏ အပြောနွဲ့နွဲ့ တိုးတိုးလေးနှင့် သီတာ၏ အပြုံးနုနုချွဲချွဲလေးတွေသည် ချစ်ကိုကို တင်းတင်းကြီး ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့မိကြသည်။ ချောမောလှပလွန်းသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကြွယ်ဝလွန်းသော သီတာကို လိုးခွင့်ကြုံရသည့်အတွက် ချစ်ကို ကျေနပ်အံ့သြနေရသည်။ သီတာကို စားပွဲပေါ် ပက်လက်လေး တင်လိုက်ပြီး ခြေနှစ်ဖက်ကို အထက်သို့ တွန်းတင်လိုက်သည်။ ထိုအခါကျမှ စောက်ပတ်ဖြူဖြူကြီးထဲသို့ တင်းကြပ်ပြည့်ကြပ်စွာ ထိုးသွင်းထားသော လီးမဲမဲကြီးကို ထင်ရှားစွာတွေ့ရသည်။ ချစ်ကိုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှပင် မတ်တပ်ရပ်ကာ သီတာ၏ ဖြူဖွေးသော စောက်ပတ်ကြီးကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး လီးတန်ကြီးကို သီတာ၏ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲမှ တဆုံးနီးပါး ဆွဲထုတ်၍ ပြန်၍ တဆုံးဝင်အောင်ပင် ဆောင့်၍ လိုးသွင်းချလိုက်လေသည်။ “ပြွတ်….ဗြစ်…ဘွပ်…” “ အမလေး…ကိုရယ်…ကျွတ်…ကျွတ်” စားပွဲပေါ် လဲလျောင်းနေသော သီတာ၏ ကျောပြင်လေးက စားပွဲပေါ်မှ ကြွတက်သွားပြီး ပြန်ကျသွားသည်။

ဖြူဝင်း အိစက်သော စောက်ပတ် ဖွေးဖွေးကြီးထဲသို့ ညိုမဲပြောင်တင်းနေသော လီးတန်ကြီးက ဇိကနဲ ဇတ်ကနဲ ဆောင့်သွင်းလိုက်ပြန် သည်။ “ပြွတ်….ပြွတ်….ပြွတ်” “အ…..အမလေး….အသဲကို ခိုက်သွားတာဘဲ ကိုရယ်….အား…ဟင်း….ဟင်း” ချစ်ကို၏ လီးတန်ကြီးက သီတာ၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ မဆန့်မပြဲဝင်ကာ သူမ၏ စောက်ပတ်ဝမှ စောက်စေ့ လေးကို ဖိ၍ ပွတ်တိုက်နေရာ သီတာမှာ ဖြတ်ဖြတ်လူး၍နေရသည်။ “ပြွတ်…ပြွတ်….ပြွတ်….” “အ…အား….အ….အား…..အ…..အား….ကျွတ်…..ဆောင့်…..ဆောင့်…..အားရပါးရဆောင့်စမ်းပါ…..လိုးစမ်းပါ ကိုရယ် သီတာကို မညှာနဲ့ သိလား….အ…..အ….အ….အား….ဆောင့်…..ဆောင့်စမ်းပါ” သီတာသည် သူမ၏ မျက်လုံးလေးကို မဖွင့်သေးဘဲ တတွတ်တွတ်ပြောလိုက် စောက်ပတ်ကြီးကို ကော့ပေးလိုက်ဖြင့် အငြိမ်မနေဘဲ ခေါင်းလေးကလည်း ဘယ်ညာရမ်းခါ၍ နေလေသည်။ ချစ်ကိုကလည်း တကယ့်ကို အားရပါးရကြီးပင် ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ လိုးနေသည်။ “ပြွတ်…ပြွတ်…ဗြစ်…ပြွတ်…ဗြစ်….” “ဆောင့်….နာနာသာ ဆောင့်….သိလား သီတာ ခံနိုင်တယ်….အထဲမှာ တစ်ချက် တစ်ချက်ပဲ ကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားတာ သီတာခံနိုင်ပါတယ်….ဆောင့်ထည့်လိုက်စမ်းပါ….ကိုရယ်….ခပ်နာနာလေးသာ ဖိဆောင့်…ဆောင့်…ဆောင့် အုံး….” သီတာသည် ရမက်စိတ်တွေ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်လာဟန်တူသည်။ တကိုယ်လုံးက အကြောတွေက တင်းလာပြီး တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးလာသည်။ သီတာ၏ လက်ကလေးများက သူမ၏ ဆီးစပ်တွင်ပေါက်နေသော စောက်မွေးလေးများကို ဖိ၍ ပွတ်လိုက် ကြီးမားသော သူမ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆွဲညှစ်လိုက်ဖြင့် မချိမဆန့်ခံစားနေရလေသည်။ “ပြွတ်…ဘွတ်….ဘွတ်….ပြစ်…..ဗြစ်….ပြစ်….” “အာ….ဟား….ဟား….အင့်…..အ….ဟား….ဟား…..ရှီး….ကျွတ်” ချစ်ကို၏ ဖင်ကြီးက အနောက်သို့ ဆုတ်ဆုတ်ပြီး အားယူကာ လီးချောင်းကြီးကို စောက်ဖုတ်ထဲမှ ဆွဲ၍ ဆွဲ၍ ထုတ်လိုက်တိုင်း လီးချောင်းကြီးတစ်လျှောက်မှာ တောက်ပြောင်ကာနေရသည်။ လီးတန်ကြီးကို ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း စောက်ပတ် အုံကြီးက ဖောင်းကနဲ ကြွတက်သွားပြီး လီးတန်ကြီးက အရှိန်ဖြင့် စောက်ဖုတ်ကြီးထဲသို့ မြုပ်၍ မြုပ်၍ ဝင်သွားရလေသည်။

“အင့်….အင်း…..ကောင်းလိုက်တာ…..ကိုရယ်…..အင့်…ဟင်း….ဟင်း” သီတာက တဖြေးဖြေး ငြိမ်သက်စပြုလာရင်း ပါးစပ်မှ မပွင့်တပွင့်လေး ညည်းနေရှာလေသည်။ “သီတာ…..ပြီးသွားပြီလား….ဟင်” “သွားပါ….သူက သိပ်ကြာတာဘဲ….သီတာဖြင့် နှစ်ခါတောင်ပြီးသွားတယ်….သူ သိပ်သန်တာဘဲ….ဟွန်း” သီတာက ရမက်ရှိန် မပြေသေးဟန်ဖြင့် ခပ်ညုညုလေးပြောသည်။ “အကိုက မပြီးသေးဘူး….ဆက်လိုးအုံးမှာ သီတာ အလိုးခံနိုင်သေးတယ် မဟုတ်လား” “ ခံမယ်….ဘာလို့ မခံနိုင်ရမှာလဲ ရှင် လိုးနိုင်သမျှ ကျမက ခံမယ်” “ဟုတ်ပြီ….ဒါဆိုရင် အကိုက ဒီပုံစံအတိုင်းဘဲ ဆက်လိုးမယ်” စကားပြောနေရင်း ချစ်ကို၏ ကိုယ်လုံးကြီးက တလှုပ်လှုပ်နှင့် ဖြစ်နေသဖြင့် သီတာ၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ တစ်ဆုံးဝင်၍နေသော ချစ်ကို၏ လီးတန်ကြီးက တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် ဖြစ်၍နေသဖြင့် သီတာ၏ စောက်ပတ်အတွင်းသားနုနု လေးများကို လီးတန်ကြီးက ပွတ်သပ်ထိုးဆွသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ “အင်း….လုပ်….လုပ်ချင်လဲ လုပ်လေ….ကိုကလဲ” သူမ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေး တစ်ခုလုံးကို မျက်တောင်မခတ် ခဏတာ ရပ်၍ကြည့်နေသော ချစ်ကိုကို သီတာက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောသည်။ သီတာ၏ စကားအဆုံးမှာပင် ချစ်ကိုက သူ၏လီးတန်ကြီးကို သီတာ၏ စောက် ခေါင်းထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ ဆောင့်၍လိုးတော့သည်။ ချစ်ကို၏ အသက်ပြင်းပြင်းရှူသံ၊ သီတာ၏ ညည်းညူ မြည်တမ်းသံများသည် အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်၍နေသည်။ ထို့ပြင် ဆီးစပ်ချင်းရိုက်မိရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော တဖတ်ဖတ်ဆိုသော အသံနှင့် ချစ်ကို၏ ဂွေးအုကြီးတွေက သီတာ၏ဖင်ဆုံကြီးကို ထိမိတဲ့အသံ တဖျတ်ဖျတ်ဆိုသောအသံတွေမှာ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ် ၍ နေလေသည်။

စောက်ရည်များ စိုရွဲနေသော သီတာ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ချစ်ကို၏ လီးချောင်းကြီးက တရှိန်ထိုးဆောင့် ထိုးသွင်းလိုက်သော တဘွတ်ဘွတ် အသံများကလည်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်၍နေလေသည်။ “အားပါး….ရှီး….ဆောင့်…..ဆောင့် ကျမကို တအားဆောင့်လိုးစမ်းပါရှင်…..ဟင်း….ဟင်း….ဟင်း…အကို့ လီး ချောင်းကြီး တစ်ချောင်းလုံး အဆုံးထိ တချက်ထဲနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်စမ်းပါ….ခံလို့ ကောင်းလွန်းလို့ပါ….အင်း…အား….ပါး… ဟင်း” “ဘွပ်….ဗြစ်….ပြွတ်….ပလွတ်….ဘွပ်” “အား ဟုတ်ပြီ….အဲလို….အဲလို….ဟင်း….ဟင်း….ဆောင့် ဆောင့်….အဖုတ်ကွဲချင် ကွဲသွားစမ်းပါစေ…..အမလေး. ….ကောင်းလိုက်တာ ရှင်….အား” အားပြင်းထိမိလှသော ချစ်ထွန်း၏ ဆောင့်ချက်တွေကို ရင်သိမ့်တုန်အောင်ခံရင်း သီတာတစ်ယောက် နောက်တစ်ချီ ထပ်ပြီးသွားသည်။ သူမ၏ လင်ယောကျ်ားနဲ့ပင် တချီကောင်းလောက်သာ ပြီးခဲ့သော သီတာတစ်ယောက် ချစ်ကို လိုးတာကို ခံရတော့မှ တသက်နှင့်တကိုယ် ဆက်တိုက်ပြီးတဲ့ အရသာကို တုန်ခါမောဟိုက်အောင် ခံစား၍ နေရတော့သည်။ သီတာ ၃ချီမြောက်ပြီးသွားသည့်အချိန်တွင် ချစ်ကိုသည် တရှူးရှူးဖြင့် အသက်ရှူတွေ အရမ်းမြန်လာသည်။ ဆောင့်လိုး ချက်တွေကလည်း ကြမ်းသထက်ကြမ်း မြန်သထက် မြန်၍လာသည်။ ချစ်ကိုတစ်ယောက် ပြီးကာနီးလာပြီဆိုသည်ကို သီတာက သိသည်။ ချစ်ကိုတစ်ယောက် အရသာပိုရှိအောင် လုပ်ပေးချင်သော သီတာက သူမ၏ ဖင်လုံးလုံးကျစ်ကျစ် လေးကိုအသာ ပတ်ကျော်ပြီး ချစ်ကို၏ ဂွေးအုများကို လက်နဲ့အသာ လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ဖွဖွလေး ဆုပ်နယ်ပေးသည်။ ချစ်ကိုတစ်ယောက် အရသာတွေ့သွားတာ သေချာသည်။ အသက်ရှူတာ ပိုမြန်လာသလို ဆောင့်လိုးချက်တွေကလည်း ပို၍အားပြင်းပြီး ပို၍ ကြမ်းလာသည်။ ထို့နောက် ချစ်ကို၏ လီးကြီး ငေါက်ကနဲ ငေါက်ကနဲ ဖြစ်သွားချိန်မှာပင် သီတာက သူမ၏ စောက်ဖုတ်ကို ညှစ်၍ သူ၏လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ဖြင့် ညှစ်ယူလိုက်တော့ရာ ချစ်ကို၏ လီးထိပ်က သုတ်ရည်များက ပန်း၍ ထွက်လာတော့သည်။ သီတာ၏ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပူကနဲ နွေးကနဲ သုတ်ရည်များ ပန်းဝင် ထိတွေ့လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် သီတာတစ်ယောက် လေးကြိမ်မြောက် ပြီး၍ သွားရလေတော့သည်။…..ပြီး

တစ်နေ့တော့ ညနေစာ စားပြီး ပျင်းတာနဲ့ ကျုပ် ရွာထဲ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ အချိန်က မှောင်ရီပျိုးနေတဲ့အချိန် တစ်နေရာ အရောက်မှာ “ထွန်းလွင်….နင် ဘယ်သွားမလို့တုန်း” ကျုပ်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျုပ်သူငယ်ချင်း အေးသူဆိုတဲ့ ကောင်မပေါ့။ သူက ခြံဝမှာ ရပ်နေတယ်။ ကျုပ်တို့ရွာက ရွာကြီးဖြစ်သလို အိမ်တိုင်းနီးပါး ခြံနဲ့ဝန်းနဲ့ နေကြတာ။ “ငါလဲ ပျင်းတာနဲ့ ထွက်လာတာဟ” “ဒါဆို…အိမ်ထဲဝင်အုန်းဟာ…..ငါပြောစရာရှိလို့” “အေးပါ” ကျုပ်လဲ ခြံထဲကို မိအေး နောက်ကနေ ဝင်လိုက်သွားတယ်။ ကျုပ်က လူပျိုဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ရှေ့ကသွားတဲ့ အေးသူကို နောက်ကနေ ကြည့်မိတယ်။ သူ့တင်ပါးကြီးတွေက အိပဲ့ အိပဲ့နဲ့ အသည်းယားစရာကြီး။ သူ့တင်ပါးကြီးတွေ လှုပ်နေတာ ကြည့်ပြီး ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးဗျာ။ “လာထိုင်…..ထွန်းလွင်” ကျုပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်တယ်။ “နင့်အိမ်ကလူတွေ ဘယ်သွားကြလဲ” “အစ်မတို့ လင်မယားက ခြံထဲ သွားကြတာ၊ ဟိုမှာ သရက်သီးတွေ ခူးပြီး အုပ်နေတာ” သူတို့ခြံက ရွာအစွန်မှာပါ။ အတော်လေး ဝေးတယ်။ “အဖွားလေးရော…အေးသူ” အမေက သူ့ညီမနဲ့ တွံတေးကို လိုက်သွားတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ” စကားသာပြောနေတယ် အေးသူ မျက်လုံးတွေက အရင်လိုမဟုတ်ပဲ စူးရှပြောင်လက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကျုပ်ကို ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာက တစ်မျိုးပဲ။ “နင်ငါ့ကို ဘာပြောမလို့တုံး” “ပြော…..ပြောပါ့မယ်” ချက်ချင်းပဲ အေးသူအသံက ငိုသံပါလာတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကျုပ်နဲ့ လူချင်းထိအောင် တိုးကပ်ပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ “နင့်…..နင့်သူငယ်ချင်း ကျော်ဟိန်းလေ….ငါ့…ငါ့ကို ရက်စက်သွားတယ်….ဟင့်..ဟင့် ဟင့်” ပြောလဲပြော ငိုလဲငိုနဲ့ အေးသူဟာ ကျုပ်ကို ဖက်ပြီး ငိုတော့တာပဲ။ ကျော်ဟိန်းနဲ့ သူမနဲ့ ကြိုက်နေတာ ကျုပ်သိတယ်။ အခု ကျော်ဟိန်းက အနောက်ပိုင်းက ဒေါ်ဗူးမ သမီးကို ခိုးပြေးသွားပြီလေ။ “အေးသူကလဲဟာ မငိုပါနဲ့…..သူကမှ ကိုယ့်ကို မချစ်တာ…ဂျင်းစိမ်းနဲ့ မိတ်သလင် ပဲပေါ့” “နင်ကလဲ…. ဟင့်…ဟင့်..ငါအရမ်း ဝမ်းနည်းတယ်” အေးသူက ကျုပ်ကိုယ်လုံးကြီးကို အတင်းတိုးဖက်ပြီး ကျုပ်ရင်ဘတ်မှာ မျက်နှာအပ်ပြီး ငိုနေတယ်။ အဲ…သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျုပ်ပေါင်ပေါ် တင်ထားတဲ့ ကျုပ်လက်ကို လာကိုင်တယ်။ ကိုင်တာက ကျုပ်လက်ဖမိုးကို သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ အုပ်ပြီး ကိုင်တာ။ ဖြစ်ချင်တော့ ပေါင်ပေါ် တင်ထားတဲ့ ကျုပ်လက်ဖျားက ကျုပ်ပေါင်ရင်းခွကြားပေါ်မှာ ရောက်နေတာ။

သူက ကျုပ်လက်ဖမိုးကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆုပ်လိုက်တော့ သူ့လက်ချောင်းလေးတွေက ကျုပ်လက်ရဲ့ အောက်ဖက်ကို ကွေးဝင်သွားပြီး ပုဆိုးထဲက ကျုပ်ရွှေပန်းကြီး ထိပ်ကို သွားထိတယ်။ “ဟင့်ဟင့်….ထွန်းလွင်ရယ်….ငါ…ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…..အဟင့်….ဟင့်” သူ့ကိုယ်လုံးလေးက တသိမ့်သိမ့် ဖြစ်နေရာက သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွေကလည်း ကျုပ်ရွှေပန်းကို ထိလိုက် ထိုးလိုက်နဲ့ တို့တို့နေသလို ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး သနပ်ခါးနံ့ မွှေးနေတဲ့ အေးသူက ကျုပ်ကို သူ့ကိုယ်လုံးအိအိကြီးနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် အတင်းဖက်ထားပြီး ကျုပ်ရွှေပန်းထိပ်ကိုလည်း သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွေနဲ့ လာလာပြီး ထိထိနေတော့ ကျုပ်ရွှေပန်းကြီးက ထောင်းခနဲ ထလာတော့တာပေါ့ဗျာ။ “အမလေး… ဘာကြီးလဲ” အေးသူက ရုတ်တရက် ကျုပ်ကိုဖက်ထားရာကနေ ခွာလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်ထဲမှာ ပေါင်ကြားထဲက ကျုပ်လက်ကို ဆွဲမကာ တဆက်တည်း ထောင်ထလာတဲ့ ကျုပ်ဟာကြီးကို သူ့လက်နဲ့ ဖမ်းဆုပ်ပစ်လိုက်ပြန်ရော။ စောစောက ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြစ်နေတဲ့ အေးသူဟာ ချက်ချင်းပဲ သွက်လက်ဖြတ်လတ်သွားပါတယ်။ “ဘာ…..ဘာကြီးလဲ”ပြောလဲပြော ကျုပ်ဟာကြီးကို ဆုတ် ဆုတ်ပေးတော့ ပိုပြီးထလာ ကြီးလာတာပေါ့။ “ငါ့…..ငါ့..ရွှေပန်းကြီးလေဟာ” “ဟယ်….အကြီးကြီးပဲ…..ပြစမ်း” “မလုပ်နဲ့” သူက ပုဆိုးကို ဆွဲချွတ်မယ် အလုပ် ကျုပ်ကလဲ ပုဆိုးကပုံစကို အတင်း ဖိထားမိတယ်။ “နင်ကလဲဟာ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ…မရှက်ပါနဲ့… ငါမမြင်ဖူးလို့ပါ” အေးသူက ကျု့ပ်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး တောင်းတောင်းပန်ပန်ပြောရင်း သူ့လက်က ကျုပ်ရဲ့ ငေါထွက်နေတဲ့ ဟာကြီးကို သူ့လက်နဲ့ ပုဆိုးပေါ်ကနေ အုပ်ကိုင်ပြီး ဆုပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စောစောကလို ဖွဖွလေး ဆုပ်ဆုပ်ပေးနေပြန်တယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ရွှေပန်းကြီးသာ ထောင်ထလာတာမဟုတ်ပဲ ကျုပ်ရဲ့ စိတ်တွေလည်း အတော်ထလာပြီ။ ပြီးတော့ ကျုပ်က မိန်းမသာ မလုပ်ဖူးသေးတာ ကာလသားကြီးတွေပြောတဲ့ မိန်းမအကြောင်းတွေ နားနဲ့ မဆန့်အောင် ကြားဖူးခဲ့ပြီး ကာလသားကြီးတွေ အိမ်တက်တော့ အဖော်လိုက်ပြီး ခဏခဏ ချောင်းဖူးတယ်။ နောက် ညားကာစလင်မယားတွေနဲ့ တခြားလင်မယားတွေကိုလည်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူတူလိုက်ပြီး ချောင်းဖူးတယ်။ ဒီတော့ ကျုပ်လည်း ဘယ်ခေပါ့မလဲ။ “လုပ်ပါ ထွန်းလွင်ရာ…ငါကြည့်ချင်လို့ပါ….ခဏလေးပါ…ဘယ်သူမှလဲ ရှိတာမှ မဟုတ်တာ” ကျုပ်ရင်ထဲမှာလဲ မောမောကြီးနဲ့ဗျာ။ ကျုပ်ခြောက်နေတဲ့ လည်ချောင်းကို တံတွေးမျိုချပြီး စိုသွားအောင်လုပ်လိုက်ရတယ်။

ပြီးမှ မော့ပြီးပြောနေတဲ့ အေးသူရဲ့ မျက်နှာကို ငုံ့ပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ “ကဲ ကဲ…ဒါလောက်ဖြစ်နေရင် …ငါ့ဟာလဲပြမယ်….နင်ကလည်း နင့်ဟာကိုပြ…ဘယ့်နှယ်လဲ” “အာ…နင်ကလဲ” ကျုပ်တို့က ၁၂နှစ် ၁၃နှစ် ကလေးတွေ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သိသိကြီးနဲ့ ဖြစ်နေကြတာပါ။ “နင့်ဖက်ကျတော့ နင်ကသိပ်သိတာပဲ….ဒါဆို ငါလဲ မပြတော့ဘူး” “ကဲ…..လာဟာ…အိမ်ရှေ့ကြီးမှာ ….မကောင်းဘူး…အထဲသွားမယ်” အေးသူက လိုက်ကာနဲ့ ကာထားတဲ့ အခန်းထဲကို ထပြီးဝင်သွားတော့ ကျုပ်လဲ နောက်က လိုက်ခဲ့ပါတယ်။ သူဝင်သွားတဲ့ အခန်းက သူ့အစ်မလင်မယား အိပ်တဲ့ အခန်းပါ။ အထဲမှာ မွေ့ယာထူထူကြီးနဲ့ အိပ်ယာကြီးက အခန့်သား။ အိမ်အပြင်မှာက မှောင်နေပေမယ့် အထဲမှာက မှန်အိမ်လေးထွန်းထားတော့ လင်းလင်းချင်းချင်း ရှိနေပါတယ်။ အခန်းထဲလည်း ရောက်ရော အေးသူက ကျုပ်ဘက်လှည့်ပြီး ရပ်လိုက်တယ်။ သူနဲ့ကျုပ်က နှစ်တောင်လောက် လက်တစ်ကမ်းလောက်ပဲ ကွာတာ။ သူက ကျုပ်ကို ကြည့်နေရာက သူမျက်လုံးက ကျုပ်အောက်ဖက်ပိုင်းကို ရောက်သွားတယ်။ ကျုပ်လည်း မထူးတော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်တော့တယ်။ “ဟယ်…..နည်းတာကြီး မဟုတ်ဘူး” ပြောလည်းပြော သူက ကျုပ်ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး လက်က ကျုပ်ရဲ့ တောင်မတ်နေတဲ့ လီးကြီးကို လှမ်းကိုင်လိုက်တော့တာပါပဲ။ ပြီးတော့ ဖွဖွလေး ကိုင်ထားရာကနေ လက်ညှိုးလက်မကို ကွင်းလေးလိုလုပ်ပြီး ရှေ့တိုးနောက်ငင် လုပ်ပေးတယ်။ ကျုပ်လီးကြီးက ပိုကြီးပြီး ပိုမာလာတာပေါ့။ တစ်ခါ အေးသူက ထိပ်ဖျားထိရှိနေတဲ့ ကျုပ်လီးရဲ့ အရည်ခွံကို ဆွဲချလိုက်တာ ကျုပ်ဒစ်ကြီး ပေါ်လာတော့တာပဲ။ “နင်……နင်နဲ့ ရတဲ့မိန်းမက….ကံကောင်းတာပဲ” တိုးတိုးလေး ညည်းသလိုပြောလိုက်တဲ့ အေးသူရဲ့ အသံလေးဟာ တုန်နေပါတယ်။ အသံသာ မဟုတ်ပဲ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးဟာလည်း တုန်ရင်နေပါတယ်။ “ကဲ…..နင် ဟိုဖက်လှည့်နေ….ငါက လှည့်ကြည့်ဆိုမှ လှည့်နော်” ကျုပ်လည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း နောက်ကို လှည့်နေလိုက်ပါတယ်။ ခဏနေတဲ့အခါမှာတော့ “ရပြီ…..ဒီဖက်လှည့်တော့” ဆိုတဲ့ အသံတိုးတိုးလေးကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျုပ်လည်း နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဟာဗျာ အေးသူတစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီးနဲ့လေ ခေါင်းလေးငုံ့လို့ ပေါင်ကြားမှာ အမွှေးမဲမဲလေးတွေကြောင့် သူ့ဟာကိုတော့ ရှင်းလင်းအောင် သေချာမတွေ့ရပေမယ့် သူ့အပေါ်ပိုင်းက နို့နှစ်လုံးကတော့ ကျုပ်လက်သီးဆုပ်လောက်တောင် ရှိပြီး မာတင်းပြီး ကလေးအမေတွေလို ပျော့တွဲမနေပဲ နို့သီးတွေက ကော့ထောင်တက်နေတာ တွေ့ရပါတယ်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုလည်း တွေ့လိုက်ရော ကျုပ်ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ဘူး။ လက်တစ်ကမ်းက သူ့ကိုဆွဲပြီး တအားကြုံးဖက်ပစ်လိုက်တာပေါ့။ သူကလည်း ကျုပ်ကို ပြန်ဖက်ထားတယ်လေ။ “ထွန်းလွင်….နင်….ကိုင်ကြည့်အုံးလေ” ကျုပ်လဲ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဖက်ထားတဲ့ ကျုပ်လက်တစ်ဖက်ကို ဖြုတ်ပြီး သူ့ပေါင်ကြားကို ထိုးနှိုက်ပြီး ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ သူက ပေါင်ကားပေးတယ်။ ဘာတွေလည်း မသိဘူး ပေါင်ကြားမှာ ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး သူ့အဖုတ်က ကျုပ်လက်နဲ့တောင် မဆန့်ဘူး။ အိပြီး ဘယ်လို ပြောရမလဲတောင် မသိဘူး ကိုင်လို့ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ ကျုပ်ကလည်း သူ့အဖုတ်ကို ကိုင်ကောင်းကောင်းနဲ့ ကိုင်ပြီး ဆုပ်လိုက်ပွတ်လိုက် လုပ်တာပေါ့။ ဒီအချိန်မှာပဲ သူက ကျုပ်ကိုဖက်ထားလျှက်ကနေ ဘေးကမွေ့ယာကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်တော့ ကျုပ်လဲ သူနဲ့အတူ ထိုင်လျှက်သား ကျသွားတာပေါ့။ ကျုပ်လက်ကတော့ သူ့အဖုတ်ကို မလွှတ်ဘူး။ ဘာမှန်းမသိတဲ့ အရည်တွေက ပိုပိုပြီး များများလာတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အဖုတ်ကြီးကလည်း ကျုပ်လက်ထဲမှာတင် ဖောင်းကြွတက်လာပြီး ပိုကြီးလာတယ်။ ခဏလေး ထိုင်လျှက်နေပြီးတော့မှ သူက ကျုပ်ကို ဖက်လျှက်ကနေ မွေ့ယာကြီးပေါ်ကို ပက်လက်လှန်ချလိုက်တော့ ကျုပ်လဲ သူ့အပေါ် မှောက်ရက်ပါသွားရပါတယ်။ အေးသူက ပက်လက်ကလေး ဖြစ်သွားရော သူ့မျက်လုံးနှစ်လုံးကို မှိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျုပ်လဲ အသိစိတ်ပျောက်သွားပြီး သူ့နို့နှစ်လုံးကို တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး စို့ပစ်လိုက်တယ်။ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံး အသက်ရှူသံတွေ တရှူးရှူးနဲ့ ပေါ့ဗျာ။ အေးသူက နို့စို့ခံရင်းကနေ ကျုပ်ကို အောက်ကနေ ခွထားသလိုဖြစ်နေတဲ့ သူ့ပေါင်နှစ်လုံးကို ဆွဲထောင်လိုက်ပြီး ကားပေးလိုက်တယ်။ ကျုပ်လည်း မြင်ဖူးကြားဖူးထားတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက နည်းတာမှ မဟုတ်တာ မှောက်ရက်ကနေ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တောင်မတ်နေတဲ့ ကျုပ်လီးကြီးနဲ့ သူ့ပေါင်ကြားကို ထိုးတော့တာပေါ့။ ကျုပ်မျက်နှာကတော့ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ နို့စို့မပျက်ပေါ့။ လက်တွေ့မလုပ်ဖူးတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ လီးက တွင်းဝင်မဖြောင့်ပဲ ဟိုထိုးဒီထိုးနဲ့ အေးသူရဲ့ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းကြီးတွေ ပေါင်ခြံတွေနဲ့ အကွဲကြောင်းထိပ်က ပုလဲပုတီးစေ့လောက်ရှိတဲ့ အစိကိုပါ ထိုးမိနေတာပေါ့။ အေးသူ တရှူးရှူး တရှဲရှဲနဲ့ လူးလူးလွန့်လွန့် ဖြစ်နေပါတယ်။ ပြီးတော့ “နဲနဲ….ကြွလိုက်အုံး” မောသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တော့ ကျုပ်က ကိုယ်လုံးကို ကြွလိုက်တော့ လီးက သူ့အဖုတ်နဲ့ ကွာသွားတယ်။ အဲဒီမှာတင် သူ့လက်နှစ်ဖက်ဟာ သူ့ပေါင်ကြားထဲ ရောက်လာပြီး တစ်ဖက်က ကျုပ်လီးကို ကိုင်တယ် တစ်ဖက်က သူ့စောက်ပတ်ကို ဖြဲပေးတယ်။ ကျုပ် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အဖုတ်ထဲက အသားလေးတွေက ရဲနေတာများဗျာ။

အဲသလို ဖြဲပြီးတာနဲ့ တခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားတဲ့ ကျုပ်လီးကြီးကို သူ့စောက်ပတ်ဝမှာ တေ့ပေးလိုက်တယ်။ “သွင်း….သွင်းတော့….. ဗြစ်….အား…..အမလေး……အား” သွင်းတော့ဆိုတာနဲ့ စိတ်မထိန်းနိုင်တဲ့ ကျုပ်ဟာ တအားဆောင့်ထိုးချလိုက်တာ လီးက တဆုံးဝင်သွားတယ်။ အေးသူမှာတော့ အလန့်တကြားနဲ့ အော်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်ခါနေတယ်။ ကျုပ်လဲ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ လီးတဆုံးသွင်းထားပြီး ငြိမ်နေမိတယ်။ အေးသူက သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျုပ်လက်ကို လှမ်းဆွဲပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ် ဆွဲချတယ်။ ကျုပ်လဲ သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ရောက်သွားပြီး အေးသူရင်ဘတ်ကို မျက်နှာအပ်မိတာနဲ့ နို့နှစ်လုံးကို ပြန်စို့ပစ်လိုက်တယ်။ ထိုခဏအတွင်းမှာပဲ အေးသူရဲ့ ဆတ်ဆတ်ခါနေတဲ့ ကိုယ်လုံးဟာ ငြိမ်ကျသွားပြီး သူ့လည်ချောင်းထဲက တအင်းအင်းနဲ့ ငြီးသံ ထွက်နေတယ်။ ပြီးတော့ စောက်ပတ်ထဲကို တဆုံးဝင်နေတဲ့ ကျုပ်လီးကြီးကို သူ့အဖုတ်အတွင်းသားတွေက လှုပ်စိလှုပ်စိနဲ့ ဖိဖိနေတယ်။ ကျုပ်လည်း မအောင့်နိုင်တော့ဘူး လီးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပြန်သွင်းကာ လိုးတော့တာပါပဲ။ “ဗြစ်……ပလွတ်……အား” အေးသူဟာ မျက်လုံးမပွင့်တော့ပါဘူး။ တအင်းအင်းနဲ့ ငြီးပြီး ကျုပ်ဆောင့်ချက်တွေကြောင့် သူ့ကိုယ်လုံးလေးဟာ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေတော့တာပေါ့။ ကျုပ်လဲ မှောက်ရက်ကနေ ဆောင့်ရတာ အားမရတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ ကျုပ်ကိုယ်ကို အေးသူအပေါ်ကနေ ခွာပြီး ထလိုက်ရာက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အေးသူ နို့နှစ်လုံးကို ဆွဲဆွဲပြီး စိတ်ရှိတိုင်း ဆောင့်လိုးပစ်လိုက်ပါတယ်။ လိုးရင်းကနေ အေးသူ စောက်ပတ်ထဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေတဲ့ ကျုပ်လီးကြီးကို ငုံ့ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ သူ့အထဲက အရည်တွေဟာ ရွှဲခနဲ ရွှဲခနဲ ထွက်ထွက်ကျလာလိုက်တာ မနည်းပါဘူးဗျာ။ အောက်ကမွေ့ယာ အိပ်ယာခင်းတောင် ရွှဲနေပြီ။ နောက်ပြီး အေးသူကလည်း လည်ပင်းကြောတွေ ထောင်သွားအောင် တအီးအီးနဲ့ ဖြစ်သွားပြီး သူ့ခေါင်းလေး ခါရမ်းသွားတာလည်း မကြာခဏပါဘဲ။ နောက် အတွေ့အကြုံရလာမှ စဉ်းစားမိတာ အေးသူ ခဏခဏ ပြီးနေတာကိုး။

ကျုပ်တအားဆောင့်လိုးနေတဲ့ သူ့စောက်ပတ်တော့ မသိဘူး ကျုပ်ကိုင်နေတဲ့ အေးသူနို့နှစ်လုံးကတော့ ရဲရဲနီလာတော့တာပဲဗျ။ စပြီးလီးဝင်တဲ့ အချိန်ကနေ တွက်ရင် ကွမ်းတစ်ယာညက်လောက် ကြာတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျုပ်လည်း ဘယ်လိုဖြစ်တယ် မပြောတတ်ဘူး။ ဆောင့်အားတွေ တဖြေးဖြေး လျော့လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကတုန်ကရင် ဖြစ်လာရာက ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ ကျုပ်ခါးက ကော့ကော့သွားပြီး လီးထိပ်က အရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်ပါလေရော။ ကောင်းလိုက်တာဗျာ ကျုပ်ဖြင့် အေးသူကို ကုန်းဖက်ပြီး အားရပါးရ နမ်းပစ်လိုက်တော့တယ်။ ကျုပ်နဲ့ အေးသူဟာ အစရှိ အနောင်နောင်ဆိုသလို နှစ်ရက်ခြား သုံးရက်ခြား လူလစ်ရင် လစ်သလို လိုးခဲ့ကြတာပါပဲ။ နောက် ၃လလောက်ကြာတဲ့ အခါမှာတော့ ကျုပ် သတင်းဆိုးတစ်ခု ကြားရပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အေးသူတစ်ယောက် သူ့ခဲအို နဲ့ လိုက်ပြေးသွားပြီတဲ့။ တစ်ရွာလုံးကလည်း အံ့သြနေကြတယ်။ အေးသူအစ်မနဲ့ ခဲအိုက ရတာမှ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ အဲဒီမှာ စိတ်မကောင်းစရာဖြစ်ရတာက အေးသူအစ်မ ဗိုက်တစ်လုံးနဲ့ ကျန်နေခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျုပ်က အေးသူကို တော်တော်နှာကြီးတဲ့ ကောင်မလို့ ဆိုခဲ့တယ်။ နောက် အတွေ့အကြုံများလာတော့ သေသေချာချာ စဥ်းစားကြည့်တော့ ဘယ်နှယ်ဗျာ တစ်အိမ်ထဲမှာနေတဲ့ အစ်မနဲ့ ခဲအိုက ရကာစ ဘယ်လောက်တောင် လိုးနေလဲမှ မသိတာ ဒါကို အနီးကပ် တွေ့မြင်ကြားသိနေရတော့ အေးသူလည်း ခံစားကြည့်ချင်မှာပေါ့။ ညီအစ်မဆိုတာ ညီအစ်ကိုတွေလို မဟုတ်ဘူးဗျ။ မိန်းမသားတွေက စိတ်နုတယ်လေ။ အစ်မ ခံစားနေရတော့ သူလည်း ခံစားချင်လာမှာပေါ့။ ဒါကြောင့် ရီးစားထားတော့လဲ ကျော်ဟိန်းက သူထန်တာကိုကြည့်ပြီး ကြောက်ပြေးတော့ ကျုပ်ကို အေးသူက သူလိုတာ ဖြည့်ဆည်းခိုင်းတယ်။ ကြည့်ပါလား သူ့အစ်မခံတဲ့ အိပ်ယာပေါ်မှာကို အေးသူက တက်ခံပစ်တာ။ ကျုပ်ဆိုတာက အပြင်လူဗျ။ လူလစ်မှ တွေ့ရတာ။ လူလစ်အုံးတော့ ကျုပ်လဲအား သူလဲ အားအုံးမှ အလုပ်ဖြစ်မှာ။ ဒီတော့ တစ်အိမ်ထဲ အတူနေ နီးစပ်တဲ့ သူ့ခဲအိုနဲ့ ဖြစ်တော့တာပေါ့။

“ထွန်းလွင်ရေ…. ထွန်းလွင်…. ထွန်းလွင် ရှိလား…. ရှိတယ်….လာပြီ” ခြံဝက ခေါ်သံကြောင့် ကျုပ်ဟာ ထမင်းစားနေရာက လက်ဆေးပြီး ကမန်းကတန်း လက်သုတ်ကာ အိမ်ပေါ်မှ ပြေးဆင်းခဲ့ပါတယ်။ “အော်…..ဘယ်သူများတုံးလို့…ဒွေးလေးပုပါလား” “ဟုတ်တယ်….ထွန်းလွင်ရေ…..နုနုထွေး ကွင်းထဲသွားလို့ ထမင်းပို့မဲ့လူ မရှိလို့…အစကတော့ ငါသွားပို့မလို့ပဲ…အခု မတင်အေး ဗိုက်နာနေလို့ ငါ မသွားနိုင်တော့ဘူး၊ မယ်အေးတို့အိမ် သွားရအုံးမှာ….နင်သွားပို့ပေးပါလား” “ဟုတ်ကဲ့…ဒွေးလေးပု…ပေး ထမင်းချိုင့်….ဒါနဲ့ နုနုထွေးက ကွင်းထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဘာသွားလုပ်တာလဲ” “အိမ်မှာ သူ့အစ်ကို မရှိဘူး…မြို့တက်သွားတယ်..လယ်ထဲမှာ သူရင်းငှါးတွေ နောက်ချေးချတာကို အမေတို့ သားအမိ သွားကြည့်ပေးပါဆိုလို့…ဟေ့” ဒွေးလေးပု မကျေမချမ်း ပြောသည်။ “ကဲ….ကျုပ် သွားတော့မယ်…နေတောင် အတော်မြင့်နေပြီ…နုနုထွေး ဆာနေရော့မယ်” “အေး…..သွား သွား…နင်အလုပ်အားရင် ညနေ နုနုထွေး ပြန်မှ ပြန်လာခဲ့….. ဟုတ်ကဲ့ ဒွေးလေးပု”။ ဒီလိုနဲ့ ကျုပ် လယ်ကွင်းထဲကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ တဲရောက်တော့ တဲပေါ်ကနေ ခြေတွဲလောင်းချပြီး ထိုင်နေတဲ့ နုနုထွေးက ပြေးထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ကျုပ်လက်ထဲက ထမင်းချိုင့်ကို ဆွဲယူတယ်။ နုနုထွေးက ပါးကွက်နဲ့ ဆံရစ်ဝိုင်းလေးနဲ့ လှနေတယ်။ “အမေက ဘာလို့ မလာတာလဲ” “မယ်အေး ဗိုက်နာလို့တဲ့..ဟေ့” ဟိဟိ..ကိုထွန်းလွင် ကြားထဲက အလုပ်ရှုပ်သွားတာပေါ့…ဟိ” “ကဲပါ….စားမှာ စားစမ်းပါ….ဟာ” ကျုပ်လဲ တဲဝကသောက်ရေအိုးမှာ ရေတစ်ခွက်ခပ်သောက်ပြီး တဲပေါ်တက်ပြီး တုံးလုံးလှဲနေလိုက်တယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ခြေထောက်နား ဘေးဖက်မှာ နုနုထွေးကတော့ ထမင်းချိုင့်တွေ ဖြုတ်ပြီး စားနေလေရဲ့။ ထမင်းစားနေတဲ့ နုနုထွေးကို ကြည့်ပြီး ကျုပ်စိတ်တွေ ဖောက်ပြန်လာတယ်။

ထိုင်ချထားတဲ့ နုထွေးရဲ့ တင်းပါးအိအိကြီးတွေက ကားကားကြီး။ ဘေးစောင်းမြင်နေရတဲ့ သူ့ရင်သားတွေကလည်း ခပ်ထွားထွား။ ကျုပ်က မိန်းမလုပ်ဖူးပြီး ပြတ်နေတာ တစ်လလောက် ရှိသွားပြီ။ အေးသူ သူ့ခဲအိုနဲ့ လိုက်ပြေးသွားကတည်းက ပြတ်နေတာ။ ဒီတော့ ကျုပ်သွေးသားတွေက လှလှ တောင့်တောင့်‌လေးကို တွေ့လိုက်ရတော့ သွေးဆာလာတာပေါ့။ နုနုထွေးက ကျုပ်ထက် နည်းနည်း ငယ်တယ်။ တောသူဆိုတော့ အလုပ်ကြမ်းလုပ်တဲ့အခါ လုပ်ရပြီး အစားအသောက်ကလည်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အလျှံအပယ်ဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်က ထွားကြိုင်းတာပေါ့။ နုနုထွေးကို ကြည့်ရင်း ကျုပ်လီးကြီးက ပုဆိုးထဲမှာ တောင်ချင်တိုင်း တောင်နေတယ်။ ကျုပ်ကြည့်နေတာကို တွေ့နေရတဲ့ နုနုထွေးက ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်လုပ်ပြီး ပြုံးပြုံး ပြနေတယ်ဗျ။ ဆိတ်ကွယ်ရာ ရောက်နေကြတာကိုး။ အဲ…ပြောဖို့ တစ်ခုကျန်သေးတယ်။ ကျုပ်တဲထဲ အဝင်မှာ လယ်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူရင်းငှါးတွေက တစ်ခေါ်လောက်မှာရှိတဲ့ လယ်ကွက်တွေထဲမှာ နောက်ချေးတွေ ချနေကြတယ်။ ကျုပ်တို့နဲ့ တော်တော်လှမ်းပါတယ်။ ဒီတော့ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ဆိတ်ကွယ်ရာ ဖြစ်နေတာပေါ့။ ဒီဆိတ်ကွယ်ရာ အခြေအနေကြောင့်လည်း ကျုပ်ရဲ့ သတ္တိတွေဟာ ပိုပြီး ရှိလာတာပေါ့။ နုနုထွေးက ထမင်းစားပြီးလို့ ချိုင့်တွေ ပြန်ဆင့်ပြီးတာနဲ့ ကျုပ်လှဲနေတဲ့ အနားလာပြီး ထိုင်တယ်။ “အစ်ကိုထွန်းလွင် ပြန်လို့ရပြီ…အားနာလိုက်တာ..အမေတို့များ အားလားမအားလား မသိဘူး” “ငါက အားနေတာပါဟ…ဒွေးလေးပုက ညနေနင်ပြန်မှ အတူပြန်လာဖို့ ငါ့ကို မှာလိုက်တယ်” “ဟာ…အမေတို့ကတော့ လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ… တစ်ဖက်သား အားနာစရာ..ဒီမှာ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ”။ “အံမယ်…ကြောက်စရာ တကယ် မရှိဘူးလား” ပြောလဲပြော ကျုပ်ကလှဲနေရာ ထထိုင်လိုက်တော့ နုနုထွေးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားတယ်။ “မရှိပါဘူး..အကုန်လုံး တစ်ရွာထဲသားတွေဘဲ…အကြောင်းသိတွေချည်းပဲဟာ” “ဒါဆို ….ငါ့ကိုရော မကြောက်ဘူးလား” “အဟတ်….အစ်ကို့ဆို နုထွေးက ပိုတောင် မကြောက်သေး…..မကြောက်သေး….အဟက်….ဟက်” “မကြောက်ရင်…..ကဲ…ကဲ” “အိုး…..လွှတ်…လွှတ်“ ကျုပ်က နုနုထွေးကို အတင်းဖက်ပြီး နမ်းတယ်။

သူက လွှတ်လွှတ်ဆိုပြီး ရုန်းတယ်။ ဘယ်ရမလဲ ယောကျ်ားအားနဲ့ ဆိုတော့ သူဘယ်ရုန်းနိုင်မလဲ။ “လွှတ်…..လွှတ်ပါဆို” နုနုထွေးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ အားကုန်ဖက်ထားပြီး တစ်ဖက်က သူ့နို့ကြီးတွေကို ကျုပ်လက်ဖဝါးနဲ့ အုပ်ကိုင်ပြီး ညှစ်တယ်။ နုနုထွေးက ဖျင်အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့အပြင် အထဲကပါ ဘော်လီအင်္ကျီရှိတော့ ပိုပြီး အားထည့်ညှစ်ရတယ်။ သူ့တင်သားကြီးတွေကို အားရပါးရ ညှစ်ပစ်လိုက်တယ်။ “လွှတ်…လွှတ်ပါအစ်ကိုရယ်…နုထွေး တောင်းပန်ပါတယ်” သူတောင်ပန်လည်း မရတော့ပါဘူး ကျုပ်လီးက အထဲမှာ အတော်မာတောင်နေပြီ။ ကျုပ်က နမ်းချင်တိုင်း နမ်းပြီး ကိုင်ချင်တိုင်း ကိုင်နေတော့တာ။ “ကျွတ်…ခက်တာပဲ” ခဏကြာတော့ ကျုပ်က သူ့ကိုလွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ နုနုထွေးမျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး ပါးနှစ်ဖက်က ပါးကွက်လေးတွေလည်း မရှိတော့ဘူး သူခမျာ မောနေတယ်။ “ဟွန်း…..တော်တော်ဆိုး…..ဒီမှာ ရင်ထဲကို ဖိုးသိုးဖတ်သပ်ကြီးနဲ့ ..နေရခက်လိုက်တာ” ကျုပ်လဲ အကြံရသွားတာနဲ့ “ငါလည်း…နင့်လိုပါပဲဟ….ဒီမှာ ကြည့်ပါအုံး” ပြောလည်းပြော ကျုပ်က ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး ချွတ်ချလိုက်တယ်။ “အို…” တောင်နေတဲ့ ကျုပ်လီးကြီးကိုလဲ မြင်ရော နုနုထွေး မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်ပြီး ကြက်သေ သေသွားတယ်။ ကျုပ်လီးက အေးသူကို သုံးလလောက် လိုးခဲ့လို့ အပေါ်အရည်ခွံက ထိပ်မှာ မရှိတော့ပဲ နှီးတစ်ပြားလောက် လန်နေပြီ။ နုနုထွေး ကြက်သေ သေသွားတဲ့ အခိုက်မှာပဲ ကျုပ်က သူ့ကို ပြန်ဖက်ပြီး ကျုပ်ကိုယ်နဲ့ ဖိပြီး လှဲချတယ်။ “အိုအို….မလုပ်နဲ့…..အဟင့်…ဟင့်..ဟင့်” နုနုထွေး ငိုပါပြီ။ ရုန်းတော့ မရုန်းတော့ဘူးဗျ။ နုနုထွေး ပက်လက်လန်သွားတာနဲ့ ကျုပ်က သူ့ပေါ်တက်ခွတော့တာဘဲ။ ကျုပ်လီးကြီးကတော့ သူ့ကိုယ်လုံးလေးကို ဟိုထိုးဒီထိုးနဲ့ ဖြစ်နေတယ်။ ခွမိတာနဲ့ ဗိုက်ကြွပြီး စောစောက ရုန်းရင်းကန်ရင်းနဲ့ လျော့ရဲရဲ ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ထမီကို ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ နုနုထွေး မျက်လုံးမှိတ်ချလိုက်တယ်။ ထမီကို အကုန်ချွတ်မနေတော့ပဲ ဒူးဆစ်လောက်အထိပဲ ချွတ်လိုက်တယ်။

ကျုပ်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အမွှေးနုနုလေးတွေနဲ့ စောက်ပတ်ကြီးက ဝင်းအိနေတာပဲ။ အေးသူစောက်ပတ်ထက် ပိုပြီးလှတယ်။ ကျုပ်က လက်ဝါးနဲ့ အုပ်ပြီး ရွရွလေး ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။ “အဟင့်….အဟင့်…” နုနုထွေး တစ်တွန့်တွန့် ဖြစ်သွားရာက စေ့ထားတဲ့ ပေါင်ဖွေးဖွေးကြီးနှစ်လုံးက ဟသွားတယ်။ ဒီမှာတင် ကျုပ်က တောင်နေတဲ့ လီးကို စောက်ပတ်ဝကိုမှန်းပြီး တေ့ထောက်လိုက်တယ်။ နုနုထွေး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားတယ်။ တေ့ပြီးတာနဲ့ အေးသူကို စလိုးတုန်းကလို အတင်းဆောင့်မထည့်ပဲ လီးကို ဆတ်ခနဲ ခပ်ဖြေးဖြေး ဆောင့်သွင်းလိုက်တယ်။ “အမေ့” နုနုထွေး ခါးကောတက်သွားတယ်။ သူ့ဟာထဲမှာလဲ အရည်တွေ ရွှဲနေပါလား။ လီးဒစ်ခေါင်းတစ်ခုလုံး ဝင်သွားတယ်။ ကျုပ်က ဆက်ပြီး ဖြေးဖြေးပဲ ဖိဖိသွင်းတယ်။ “ဗြစ်….အမေ့…“ နုနုထွေးကတော့ ခါးလေးကော့လိုက် ရင်လေးကော့လိုက်နဲ့ပေါ့။ အသားလေးတွေလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေတယ်။ လီးတစ်ဝက်နီးပါးလောက် ဝင်သွားပြီးတော့ အထဲမှာ ဘာခံနေတယ် မသိဘူး၊ လီးက ဆက်မဝင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါနဲ့ ကျုပ်က လီးကို ခပ်ဖြေးဖြေးဆွဲထုတ်ပြီး အားနဲနဲထည့်ပြီး ဆောင့်ချလိုက်တယ်။ “ဗြစ်…ဖွတ်……ဖေါက်…..အမေရေ……အားအား…..အ” အားထည့်တာ နဲနဲများသွားပြီး လီးက တဆုံးဝင်သွားတယ်။ အပျိုလေးမို့ အတော်နာသွားပုံရတဲ့ နုနုထွေးကတော့ မျက်နှာလေးမဲ့ပြီး မျက်ရည်တွေ သွင်သွင်စီးကျပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတုန်နေတယ်။ စောက်ပတ်ထဲ လီးတဆုံး ဝင်သွားပြီဆိုတော့ ကျုပ်လဲ ဘယ်နေနိုင်တော့မှာလဲ လီးကို ဆွဲဆွဲထုတ်ပြီး လိုးတော့တာပေါ့။

အစမို့ ခပ်ဖြေးဖြေးပဲ လိုးတာပေါ့။ “ဗြစ်….ဒုတ်…….အ……ဟင့်” တခဏအတွင်းမှာပဲ သူ့အထဲမှာ အရည်တွေ ရွှဲနစ်လာပြီး နုနုထွေးလဲ ငိုတာရပ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျုပ်လက်မောင်း တစ်ဖက်ကို လှမ်းဆွဲပြီး တအားညှစ်ကိုင်ထားတယ်။ ပေါင်နှစ်ဖက်ကိုလည်း ပိုပြီး ကားပေးလာတယ်။ နုနုထွေးက သူ့ကိုယ်လုံးလေး တသိမ့်သိမ့် တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေတဲ့ကြားက စင်းကျနေတဲ့ သူ့မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်ခနဲ ဖွင့်ဖွင့်ပြီး ကျုပ်ကို ကြည့်တယ်။ နုနုထွေး ခံနိုင်ပြီဆိုတာနဲ့ ကျုပ်လဲ စိတ်ကို လွှတ်ပေးပြီး ဆောင့်လိုးတော့တယ်။ “ဗြစ်….ဒုတ်…..ဖွတ်…ဟင့်……အင့်” ငယ်သာငယ်တယ် တော်တော်သန်တဲ့ ကောင်မလေးဗျ။ လိုးနေတဲ့ ကျုပ်လီးကိုများ သူ့စောက်ပတ်နဲ့ ဆွဲဆွဲညှစ်လိုက်တာများ လီးကို တင်းကနဲ တင်းကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားတာပဲ။ ဒီလိုညှစ်တာက ကျုပ်ကို ကောင်းစေချင်လို့ ညှစ်ပေးတာလည်း ပါတယ်။ ကာမအရသာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တုံ့ပြန်မှုလည်း ပါတယ်ပေါ့။ “ပလွတ်…ဗြစ်…ဇွတ်……ဖွတ်…..ဒုတ်……အင့်…ဟင့်…ဟင့်” “ကောင်းလား..နုထွေး” “အင်း…..ဟင့်အင်း…သိဘူး…” အသံလေးက ခရာတာတာလေး။ ကျုပ်လဲ အတော်ကောင်းလာတာကြောင့် ခပ်သွက်သွက်ကြီးကို ဆက်တိုက်ဆောင့်ပြီးလိုးရာက သုတ်လွှတ်လိုက်တော့တယ်။ သူလည်း ပြိုင်တူ ပြီးတယ်နဲ့ တူတယ်။ ကျုပ်လည်း သုတ်လွှတ်လိုက်ရော “အမလေး….အစ်ကို…အ………အိ..အမေ့…အားး” ဆိုပြီး ကော့ကော့တက်သွားရာက တွန့်တွန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ခါဆင်းသွားတော့တာပါဘဲဗျာ။……ပြီး

“ မင်္ဂလာပါ ” ခင်ဗျာ . ကျွန်တော် လေသန့် လေးစားစွာ တင်ပြရေးသားလိုက်ပါတယ်. …
ဘကြီးထောင်ရဲ့ချစ်ဒုက္ခ ဇာတ်လမ်းအပေါ် မှီငြမ်းရေးသားချင်း ဖြစ်သောကြောင့် ကိုတပ်ကြပ်ကြီးအားအကြောင်းကြား၊ အကူအညီတောင်း၊ အကြံဉာဏ်တောင်းကာ ရေးသားချင်းဖြစ်ပါသည်။

ဘကြီးထောင်နှင့် တူကြီးတော်သူ မောင်မောင်ကြီးအဖြစ် ဇာတ်ကောင်ဖန်တီး ထားမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။
မှုလ ဇာတ်လမ်းအပေါ် မှားရွင်းစေလိုခြင်း၊အနှောက်အယှက်ပေးလိုခြင်း လုံးဝမရှိကြောင်း လေးစားစွာဖြင့်တင်ပြအပ်ပါတယ်။

အားလုံးကိုကျေးဇူးတင် ပါတယ်….
လေသန့်

“ မောင်မောင်ကြီး ( တောသား ) ”

ကျွန်တော်က မောင်မောင်ကြီးပါ။ တောသားကြီးပေါ့ဗျာ ။ တောသားဆိုတော့ အတီးအတပေါ့ ။
တစ်နေ့ ရွာမှာ အမျိုးတွေနဲ့ စကားပြောရင်း …. မြို့ က ဘကြီးတစ်ယောက်ကို သတိရသွားတယ်။ ကျနော့် အမေရဲ့ အကို အကြီးဆုံး ၊ လူပျိုပေါက်ထဲက မြို့ပေါ်မှာ အဖိုးလေးတို့က ခေါ်ထားပြိး ကျောင်းထား လို့ မြို့မှာဘဲ ကြီး၊ အိမ်ထောင်ကျ၊လို့ ရွာကို သိပ်ပြန်မရောက်တော့ပါဘူး၊ သူ့ကလေးတွေငယ်တုန်းကတော့ တနှစ်တခေါက် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်း ကျနော်တို့ အဖိုးအဖွားအိမ် ပြန်လာပို့ထားလို့ ကျနော်တို့လို အမျိုးအုပ်ကြီးတဲ့ လူတွေအဖို့ မောင်နှမ ဝမ်းကွဲတွေ ဆယ့်လေး ငါးယောက်လောက် ဆော့ကြတာ ပျော်စရာကြီးပေါ့ …. ၊

ဘကြီးထောင်ရဲ့ သမီး အကြီးဆုံး ၊ ထွေးရီက ကျနော့်ထက်၂နူစ်လောက်ကြီးတယ်၊ ကျနော့်အမနဲ့ မှရွယ်တူလေ၊ အခု အရွယ်တွေရောက်လာကြတော့ သူတို့လည်း ၂နစ် ၃ နစ်လောက်မှ တခေါက်ရောက်ကြတော့တယ်၊ ကိုကြီးတူးဆို သင်္ဘောသားဆိုတော့ ဘယ်လာဖြစ်တော့မလဲဗျာ၊

ကျွန်တော်က လူပျိုကြီးပါ။ တော်တော်တော့မကြီးသေးပါဘူး … ၃၀ ကျော်ပေါ့ ။ တောသားဆိုတော့ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းတော့ နေတတ်တယ် ။ ရွာမှာက အပျိုတွေပေါပါတယ် … ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က စိတ်မဝင်စားဘူး ။ မိုးလင်းမိုးချုပ် အလုပ်ပဲ သိတာ …. တနေ့တနေ့ လယ်ထဲဆင်းလိုက်၊အိမ်ပြန်လိုက်ပေါ့။ တလတခါတော့ မြို့တက်ဖြစ်ပါတယ် …ကုန်ပို့ရင်းပေါ့ ။ မြို့မှာတော့ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတဲ့ သူလေးတော့ရှိပါတယ်…………ဟဲဟဲ … 😉

အော် ဒါနဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့မြို့တက်ရင် ကောင်မလေးကို သွားချောင်းမယ်လေ………… စိတ်ဝင်စားသာ စားတာပါဗျာ .. သူနဲ့ တွေ့ရဘို့က တော်တော်မလွယ်ပါဘူး ။ ကျွန်တော်က တောမှာပျော်တဲ့ အကောင် သူက မြို့သူ ။ အော် ဘဝ ဘဝ ….. ဒါပေမဲ့ အကြံတခုတော့ရှိတယ်….တော်တော့်ကို ကြံထားတာ… ဒါကတော့………….

– —————————————————

မောင်မောင်ကြီး တစ်ယောက် ကောင်မလေးနဲ့ နီးစပ်ဖို့ …. အကြံရှာရင်း … ရှာရင်းနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ မြို့မှာနေတဲ့ ဘကြီးဆီ သွားပီး ခွင်ရှာကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်လေ ဒါနဲ့ပဲ ဒီတစ်ခေါက် မြို့တက်ရင် ဘကြီးဆီသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် … ဘကြီးကိုလွမ်းလို့တော့မဟုတ်ပါဘူး ဟီးဟီး အကူအညီလေးပေ့ါ ရလိုရညား ………………..

အော်ဒီနှစ် စပါးအထွက်ကလည်း ကောင်းလိုက်တာ …. တော်တော်လေးကို မြတ်မှာ … စဉ်းစားရင်းပီတိလေးနဲ့ပေါ့ ။ ငါမြို့တတ်ပြီး စပါးရောင်းရင်း ဘကြီးအိမ်မှာ ခဏနေရမယ်……….ဒီလိုနဲ့ စပါးတွေစု ၊ ကားတွေပေါ်တင်… တောကနေမြို့တတ်ဖို့ …တလောလောနဲ့ပေါ့ ၊
“ကားပေါ်တင်ရတာလည်းကြာလိုက်တာနော်” ….. ကဲ .. ပြီးပြီ … တောမှာက မိဘတွေကရှိသေးတယ်လေ .. ဒီတော့ … မြို့မှာကြာနေရင် စိတ်ပူမှာ .. သေခြာလေးတော့ ပြောခဲ့ရမယ်.. ဘကြီးထောင်အိမ်မှာ ခဏနေမယ်လို့ပေ့ါ။
ကဲ တနေ့တလှံ မြို့ဘယ်ရောက်မလဲ ဟဲဟဲ ….
ရောင်းစရာရှိတာလေးတွေရောင်း ပိုက်ဆံလေး အိတ်ထဲထည့် … ပြီးတော့ ဘကြီးရှာပုံတော် ဖွင့်ပီဗျို့ …..

ဘကြီးထောင်က တော်တော်ဆိုးတယ်ဗျာ …. ဘယ်အိမ်မှာနေမှန်းလည်းမသိ ..ဘယ်ရောက်နေမှန်းမသိ … ရှာရတာ တော်တော်ခက်တယ်ဗျာ ….
ဘကြီးက .. သူ့မိန်းမ ကြီးကြီးဆုံးပြီးအတည်းက …. သူ့ သားသမီးတွေနဲ့ပဲ နေတော့တာ …
အော်.. တစ်အိမ်တက်ဆင်း တော့ ရှာရမယ်လေ………………… ကိုယ့်အကျိုးအတွက် ဘကြီးကိုအသုံးချရမှာပေါ့ ဟီးဟီး
ကောင်မလေးရှာဖို့ အကူအညီပါဗျာ………….. ရမယ်ထင်ပါတယ်………
အင်း ဒီနေ့တော့ ညနေကရောက်နေပြန် …..ဘကြီးက သူ့ဘယ်သားသမီးအိမ်းရောက်မှန်းမသိ … ဟူး………………………… မလွယ်လိုက်တာနော် .. ။
အစ်မအိမ်မှာဖြစ်မှာပဲ နေမှာ………..စဉ်းစားရင်း အစ်မအိမ်ရှိရာ ………. သွားနေပီ…………
“ အစ်မရေ အစ်မ … အစ်မ ရှိလားဗျို့ ……..”

ဟာအစ်မကလည်း ဘယ်ရောက်နေလည်းမသိဘူး ….ဟူး …မောရတဲ့ထဲ .. ဒီအစ်မကလည်း
ကျွန်တော် မောမောနဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်လေး အော်ခေါ်နေလိုက်တယ် ။
တော်တော်ကြာသည်အထိ ပြန်ထူးသံ မကြားမိပါ…………… ဟာဒုက္ခပါဘဲ .. ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…
ညနေစောင်းနေတာတောင် အစ်မက ပြန်မလာသေးဘူး ……………… ဟူး………
ထပ်ခေါ်ကြည့်အုန်းမှ……..

“ အစ်မရေ အစ်မ ” “ အစ်မရေ ”
ကျွန်တော့အသံ တော်တော် ကျယ်သွားသည် ၊ အဲ ……….. ပြန်ထူးသံ ကြားလိုက်ရတယ်…
ဒါပေမယ့် အစ်မ မဟုတ် ၊ ကောင်မလေး တစ်ယောက် .. ပြန်ထူးလိုက်တာ ဖြစ်နေသည် ။
တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး သော ကြောင့် နည်းနည်း ဆန်းနေသည်။

“ ဟေး ညီမလေး အစ်မ ထွေးရီ ရှိလား … ”

ပြန်ဖြေသော အသံလေး က … နာဝင်ချိုလှသည် …. …
ခဏနေ ပြန်လာမည်ဟု ပြောကာ အိမ်ထဲ ဝင်ဖို့ ပြောလာသည်၊
“ အကို က ဘယ်သူလည်း ”
အော် ကိုယ့်ကို ကို မိတ်ဆက်ရင်း ….. စကားပြောရင်း အစ်မကို စောင့်နေလိုက်သည်။
အတော်ကြာ ကြာသွားသည် … တော်တော်လည်းခင်လာပီ ။ ဘကြီး မိန်းမ အမျိုး မှန်း သိတော့ သတိတော့ထားပီး ပြောနေလိုက်တယ်..
ဒီကောင်မလေးတောင် အပျိုကြီး ဖြစ်နေပြီ ၊ ဟု ကိုယ့်ဟာကို ပြောနေမိတယ်….
၁ နာရီလောက်ကြာသောအခါ အစ်မ အပြင်မှ ပြန်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်…..
အစ်မက မတွေ့တာ ကြာတဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့တွေ့ချင်း ဝမ်းသာအားရ စကားတွေ ပြောနေကြတာပေ့ါ
ဘကြီးအကြောင်းတောင် မေးဖို့ မေ့နေတယ်…………….
ခဏနေမှ အစ်မက ဘကြီးမရှိကြောင်း သူ့ သားတွေအိမ်မှာ သွားနေတတ်ကြောင်း ၊ တလှည့်စီ လိုက်နေကြောင်း … စုံနေသည်။
အစ်မက… မှောင်နေပီ ဖြစ်လို့ အိမ်မှာနေဖို့ပြောတယ်……… အင်းလေ .. မနက်ကြမှ ဘကြီးဆီ သွားတော့မယ်၊
ဘကြီးရှိရာ ညီတော်မောင့် အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပီး စကားပြောဖြစ်ကြသည်။
စကားမစပ် အစ်မနဲ့ လည်းမတွေ့တာ ကြာပီလေ။ အစ်မက ကျောင်းတဖက် …
စကားပြောရင်း အစ်မရဲ့ တူမလေးကို ခိုးခိုး ကြည့်နေမိသည်။ အော် မသင့်တော်ပါဘူးလေ ၊( စိတ်အထင်)
ဟာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားရ အောင်တော့ ကြည့်ရမှာပဲ ………………

တီဘီကြည့်ရင်း ထမင်းစားဖြစ်ကြတယ်…. အစ်မ … ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်ပျော်တယ်ဗျာ ….လို့ ပြောနေမိတယ်………..
ည…. တော်တော်နောက်ကြမှ ရေ ချိုးဖို့ သတိရတော့တယ်……….

“အစ်မရေ ရေချိုးခန်းက ဘယ်မှာလည်း ….. ”

အစ်မ ညွန်ပြရာ လိုက်ရှာနေမိတယ်….. ရေချိုးခန်း နဲ့ကပ်ရက်က ….. စန္ဒာနဲ့ အစ်မရဲ့ အဝတ်လှန်းတဲ့ အခန်း….
ပထမ … မှားပီး အဝတ်လှန်းခန်းထဲ ဝင်သွားမိတယ်…. … မျက်လုံးတောင် တော်တော်ပြူးသွားတယ်…
ဘရာဇီယာလေးတွေ အစီအရီပေါ့ .. ဒါနဲ့ … မြန်မြန်ကြည့်ပီး …. ပြန်ထွက်လာလိုက်တယ်…
ဘေးခန်းကတော့ ရေချိုးခန်းသေချာလောက်ရဲ့ပေါ့ ……
ဒါနဲ့ အခန်းဝရောက်တော့ ….တံခါးက .. စေ့ထားတာ တွေ့တော့ တွန်းအဖွင့် စန္ဒာကအထွက် …
လက်က ချော်ပီး မျက်နှာကို ထိမိသွားတယ် ….

“ ညီမလေး နာသွားလား…………….”
မေးရင်း တစ်ကိုယ်လုံး အမြန်ကြည့်လိုက်မိတယ်
ဖြစ်ပုံက …. စန္ဒာက ရေချိုးခန်းက အိမ်သာသွားပီး အထွက် … ထမိန်လေးမလို့ ..
ပြီးတော့ မြန်မြန်လေး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်လိုက်ပီး ရေချိုးနေလိုက်တယ်…. အော်…. ညီလေးက…
တဆတ်ဆတ်တောင် ဖြစ်နေတယ်…. ….. ဘယာဇီယာတွေ တွေ့လိုက် …ကောင်မလေး ခြေသလုံးကို တွေ့လိုက် ဆိုတော့ …………… ဒီလောက်တော့ ဖြစ်မှာပေါ့လေ…
ကိုယ်ဟာကို တွေးရင်း …. ရေချိုးအပြီး ………. အစ်မပြတဲ့ အခန်းထဲ ဝင်…. အဝတ်လဲ …
ပီးတော့ ပင်ပန်းသမျှ ….အတိုးယူပီး အိပ်ဖို့ လုပ်နေလိုက်တယ်…………………
အော် ရင်ထဲမှာတော့ ……………… မြို့က စိတ်ဝင်စားတဲ့ … ချောချော …ကို တမ်းတရင်း….ဝမ်းသာနေမိတယ်….
ပီးတော့ … အိပ်လို့ကလည်းမရ ….. လူးလိမ့်ရင်း………………….. အစ်မတူမ … စန္ဒာလေးကိုလည်းမြင်ယောင်နေမိပြန်တယ်………..
ဒါနဲ့ ………….. စကားပြောသံ သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရတယ်…. အစ်မက ..သူ့တူမကို ဆူနေတာ…အိပ်ခံနီးပေ့ါ
မကြာလိုက်ပါဘူး …….. အသံတွေ ပျောက်သွားတယ်……… ဒါနဲ့ အခန်းထဲက မီးကို ပိတ်ပီး အိပ်ယာထဲ အဝင် … မျက်လုံးထဲ မီးရောင်လေး တစ်ခု ဝင်လာတယ်…
အစ်မက ဘေးခန်းလေ……. အစ်မအခန်းက မီးရောင်လေး……….နံရံကအပေါက်လေးထဲက ဖြတ်လာတာ…
ဒါနဲ့ပဲ ….. စိတ်ဝင်စားလာရော. ၊ ချောင်းကြည့်ရင် ကောင်းမလားပေါ့ …
အပေါက်လေးက … သေးပေမယ့် သေခြာချောင်းကြည့်တော့ ကြည့်လို့ ရနေတယ်…………………………….
ဒါနဲ့ပဲ ကြည့်လိုက်တယ်…. သေသေခြာခြာတော့………မမြင်ရဘူး အစ်မက… ကုတင်ပေါ်မှာ ..လှဲနေပီ
စန္ဒာက ကုတင်ဘေးမှာ ….အဆူခံထားရတော့ … မျက်နှာ သိပ်မကောင်းဘူး…. အဝတ်တွေခေါက်နေတာတွေ့လိုက်ရတယ်……….. ကောင်မလေးက ညဝတ်ဘလောက်လေးဝတ်လို့…
အဝတ်လေးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေးခေါက်နေလိုက်တာ…………. ချစ်စရာလေး…..
မီးရောင်အောက်က…….. နတ်သမီးလေးလိုပါဘဲ…….
ဒါနဲ့ အဝတ်ခေါက်တာကို ကြာကြာလေး စောင့်နေလိုက်တယ်………………………..
မကြာခင်ပဲ …. စန္ဒာတစ်ယောက် …မတ်တပ်လေးရပ်ပီး….. ဘောင်းဘီဝတ်နေတာ တွေ့ရတယ်…..
ဒီကောင်မလေး အိပ်ခံနည်း ဘာလို့ ဝတ်တာလဲ ပေါ့ … စိတ်ဝင်းစားရင်း မျက်လုံးပြူးလာရော……
ကောင်မလေးက….ထမီအကိုအလွတ်ချွတ်လိုက်ပီး …. ညဝတ်ဘောင်းဘီရှည်ကိုလဲပီး …အိပ်တတ်တာ..ကိုး
အားပါးပါး…လှလိုက်တဲ့ ပေါင်တံလေး……………………. မျက်စီထဲ စွဲနေမိတယ်…
ဝိုးတဝါး မီးရောင်အောက်မှာ တွေ့လိုက်ရသော ကောင်မလေးရဲ့ ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးကို မြင်ယောင်ရင်း
ဖွားဖက်တော် ညီလေးက … တဆတ်ဆတ် ပြန်ဖြစ်တာပြန်ပီ။
အိပ်မရ … လူးလွန့်နေရင်း စိတ်ထဲမှာ …………… မုန်တိုင်းထန်နေမိတော့ …. တစ်ခုခုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်…
“ အင်း ကောင်မလေးကို မှန်းပီး …. တခါလောက်တော့…..ထုလိုက်မှ အိပ်လို့ရတော့မယ်………..”

ဒါနဲ့ပဲ … အခန်းတံခါးကို ဖြေးဖြေးဖွင့်ပီး …. အဝတ်လှန်းခန်းသို့ ….. လျှောက်လာမိတယ်….
အခန်းထဲ ….ခိုးကြောင်ခိုးကြောင်လေးပေါ့ … ဝင်ခဲ့တယ်…
ပီးတော့ …. ကောင်မလေး .. အတွင်းပစ္စည်း များ ကို… သေခြာရှာ တာပေါ့……………..
ရောနေတာ ဗျာ တော်တော်ရှာ လိုက်ရတယ်… ကိုယ့်အမ ဟာ ဖြစ်မှာစိုးလို့…..
ကဲ တွေ့ပီဗျာ …..လှလိုက်တဲ့ …. ဘယာလေး ရယ် ပန်နီ ပန်းရောင်လေးရယ်
အော် ဒါမျိုးက … ကျွန်တော့်လို လူပျိုကြီးမျိုး လက်ထဲရောက်ဖို့ ခက်တာကို…. ယုယုယယလေး လက်မှာကိုင်
လူတွေ့မှာ စိုးလို့ မြန်မြန်လေး ရေချိုးခန်းထဲ ပြေးဝင် ……………. တံခါး အသာလေးပိတ်

အို ပီးတာနဲ့ အားရပါးရ နမ်းတာဗျာ …………………… ညီလေးက သံချောင်းအလားပေါ့
ပန်းရောင်ပန်တီ လေးကို နမ်းလိုက် ………. ထုလိုက်ပေါ့…. ပီးချင်စိတ်ပေါက်လာတိုင်း နမျောလွန်းလို့ …. စိတ်ထိန်းလိုက် ထုလိုက်နဲ့ တော်တော်လေးကြာသွားတယ်………….. နောက်ဆုံးတော့……………. အားရပါးရ …နံရံတွေဆီ … လွှတ်ထုတ်လိုက်တယ်လေ။

“အား …. စိ်တ်မှန်းနဲ့တောင် ဒီလောက် ဖြစ်နေရင် … အပြင်ဆိုရင်တော့ ……………….. မိုးလင်းပဲ”

စိတ်မှာ ရေရွတ်ရင်း … အိပ်ခန်းကို ပြန်ရန်…. တံခါး အဖွင့်
……………………………………………………………………..

တံခါးအဖွင့် ………. တွေ့လိုက်ရသော မြင်ခွင်းက … ကျွန်တော်ကို… တုန်ရီသွားစေပါတယ်…

“ ဟာ အကိုကြီး မအိပ်သေးဘူးလား………………. ” အံအားသင့်သွားသော မီးကောင်ပေါက်မလေး စန္ဒာ ရဲ့ စကားသံကို..
မထင်မှတ်ပဲ ကြားလိုက်ရတယ်……………….
ကျွန်တော်မှာလည်း လက်ထဲက … ကောင်မလေး အတွင်းပစ္စည်းလေးတွေ …. တွေ့လိုက်ရတဲ့ကောင်မလေးက… စိတ်ထဲက…. နတ်မိမယ်လေး…
“ ဟာ ညီမလေး ….” အာမေဒိတ်အသံနဲ့ အတူ……………… လက်ထဲကဟာလေးတွေကို… လွတ်ချရမလို…. ဖွတ်ထားရမလို လုပ်နေတုန်း… ကောင်မလေးက ………………. မြင်သွားတယ်….

“ အကိုကြီး ညီမလေး ဟားလေးတွေလား…. ဘာလို့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတာလည်း….. ”

“ ငရဲ ကြီးလိမ့်မယ်….. ကိုကြီး .. ၊ ပြန်ပေးပါနော်….”
စန္ဒာရဲ့ စကားသံအဆုံး ..
ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ …. ကြက်သေ သေနေမိပါတယ်…
သူခိုးလူ မိတာကိုး…..
ဒါနဲ့ ရှက်ရှက်လေး လုပ်ပီး အားတင်းကာ…………….

“ မဟုတ်ဘူး ညီမလေး .. ဒါက ရေချိုးခန်းထဲမှာ တွေ့လို့ ရေစိုမှာ စိုးလို့ အကို ယူလာတာပါ … ”
“ ရော.. ညီမလေးဟာ ဆို သိမ်းလိုက်နော်… ”

ကဗျာ ကရာ ပေးပီး … ကျွန်တော့် အိပ်ခန်းရှိရာ ..သို့ သွက်သွက်လေး လျှောက်လာလိုက်တယ်..
စိတ်ထဲမှာတော့ ………… တုန်ရီနေတယ်…. လူပျိုကြီး …. ရင် ခုန်နေတယ်ပေါ့ဗျာ…..
စန္ဒာမှာတော့ နားမလည်တဲ့ မျက်လုံးလေးနဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်…..
အခန်းထဲ အရောက်……………………….. မြန်မြန်လေး အိပ်ယာပေါ်တက် ပီး အိပ်လိုက်တာ………… ဘာကိုမှမသိတော့ပါဘူး…………………. အား…………………………စန္ဒာရယ်…. အတူတူသာအိပ်လိုက်ရရင်တော့..
ကျွန်တော်ဘာမှန်းမသိပေမယ့်…. မနက်နိုးနိုးချင်း သိလိုက်တာက…………. အခန်းတံခါး … ညက ..မပိတ်ဖြစ်ခဲ့လို့
ပွင့်နေတာ .. မြင်လိုက်ရတယ်လေ ၊
ပိုဆိုးတာက ..ကျွန်တော်က အိပ်ရင် .. ညီလေးကို ကိုင်ပီး အိပ်နေကြ ………… ပုဆိုး ဆိုတာ … မမြဲ …ပေါ်လှန်နေတာ..
“ သွားပါပီ မနက်က …. အစ်မနဲ့ ကောင်မလေး .. တွေ့သွားရင်ဖြင့်…..” တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း …. မျက်နှာသစ်ဖို့
ထွက်လာခဲ့ပါတယ်…
အစ်မကတော့ ကျောင်းသွားခံနီး … ပြင်ဆင်နေပါတယ်…..

“ မောင်လေး ညက အဆင်ပြေလား ”

ကျွန်တော်… မြန်မြန်ပဲ ခေါင်းညိတ့်ကာ…………..ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ပီး ရေချိုးရင်း… ညက အဖြစ်အပျက်များကို မြင်ယောင်နေပါတော့တယ်…..
ရေချိုးအပီး …. အစ်မနဲ့ စကားပြောရင်း စန္ဒာ ကြော်ထားသော ထမင်းကြော်လေးစားရင်း ..ကောင်မလေးကို ခိုးခိုးရှာနေမိပါတယ်.
ကောင်မလေးက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေး .. အပျိုနုနုထွတ်ထွတ်လေး ……..အင်း….
ငါက…. လူပျိုကြီး……….ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း တောသား ……….မလွယ်ပါဘူးလေ… ရှိပါစေတော့

“ ငါ့မောင် .. အစ်မက ကျောင်းသွားရမှာ ……. မင်းဘကြီးက … မောင်သင်းအိမ်မှာ …ဒါပေမယ့် မောင်သင်းကဆေးရုံတင်ထားရတယ် အူအတက်ပေါက်လို့ ၊ အစ်မတော် ညနေကျမှ ဆေးရုံလာမှာ ၊ မောင်လေးအရင်သွားနှင့်နော် ”

အစ်မက သူနဲ့အတူတူ … အိမ်မှထွက်စေချင်ပုံရတယ် ….
ကျွန်တော်က တော့ … စန္ဒာလေးကို အီစီကလီ လုပ်ချင်သေးတယ်လေ….
ဒါပေမယ့်…………… ဘဝက…. ဒီလိုကို ။
“ ဟုတ်ကဲ့အစ်မ .. ကျွန်တော်လည်း မောင်သင်းအိမ်သွားတော့မယ်….”
“ ဒါပေမယ့် … ဘယ်လိုသွားရမှန်းမသိ ဘူး အစ်မ .. လမ်းညွန်ပါအုန်း ”
ဒါနဲ့ အစ်မ အစီအစဉ်လေးလုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်………….. ကောင်းလိုက်တဲ့ လမ်းညွန်လေးဗျာ…

“ ဒါဆို … မောင်ကြီးရေ.. မင်းတူမ… စန္ဒာလေးကို လမ်းပြခိုင်းလိုက်နော် ..သူသိတယ် ..”

ပြောပြောဆိုဆို .. ကောင်မလေးက… ဖီးလိမ်းလို့ ကျောင်းသွားဖို့ ပြင်နေတယ်…..

အစ်မကတော့ ……….. ကျေးဇူးကြီးပါတယ်လေ… စိတ်မှာရေရွတ်ရင်း ( ဂွင်ပဲလို့) ….ကောင်မလေးကို… ကြည့်နေမိတယ်.
ညက … လူမိပြီး ရှက်နေသော ကျွန်တော် ဘယ်လို စကားစရမှန်းမသိ .. ကောင်မလေးကို….ကြည့်နေတုန်း

“ အကိုကြီး .လာ သွားကြမယ် .. ညီမလေးက.. ကိုသင်းအိမ်နားကို သွားမှာ .. ကျောင်းက .. နီးနီးလေး…”

ကောင်မလေးရဲ့ စကားသံ အဆုံးမှာ … ကျွန်တော် ထိုင်ခုံက မတ်တတ်ရပ်ပီးသား ဖြစ်နေပါတယ်။
အစ်မအိမ်ကနေ အတူတူ လမ်းလျှောက်နေတုန်း … ကောင်မလေးက… ရှက်နေသော ကျွန်တော့်ကို… စကားလာပြောပါတယ်…
“ ကိုကြီး ညက…. အိပ်တာ … တံခါးကြီး ဖွင့်နေတယ်နော် ….သိလား ”

“ အမ် .. ဘာ ဖြစ်လို့လဲ .. ညီမလေး … ၊ ညီမလေး အခန်းထဲ လာသွားလို့လား ”

ကျွန်တော် … တုန်တုန်ရီရီလေး မေးလိုက်ပါတယ် ။

“ ဟုတ်တယ်လေ ကိုကြီးရ .. ညီမလေး စာအုပ်တွေ .. က .. အဲဒီအခန်းထဲမှာ ထားတာ… ဒါလာယူတာ”

ဟာ သွားပါပီ …. ကိုယ့်ကိုကို … ရေရွတ်ရင်း……………. စိတ်ထဲ … တမျိုးဖြစ်လာပါတယ်.
အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်နေတုန်း …

“ညီမလေး… ကိုကြီးနောက်နေ့ အစ်မအိမ် ပြန်လာပီး ညီမလေးကို လာတွေ့မယ်နော် ”

ဘာမဆိုင် ညာမဆိုင် စကားတွေပြောရင်း လမ်းလွဲလိုက်တယ်..
မီးကောင်ပေါက်မလေး စန္ဒာကတော့ … ညက အဖြစ်အပျက်များကို မြင်ယောင်ရင်း…
သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေသော ကျွန်တော့ကို .. ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေပါတယ်..
စိတ်ထဲမှာတော့ … ညက … မြင်ခွင်းကို…မြင်ယောင်ရင်းပေါ့…
အခန်းတံခါးက ပွင့်နေတော့………… မနက်မနိုးခင် ..အခန်းထဲ အဝင် ကုတင်ပေါ်အိပ်နေတဲ့
ကျွန်တော့ ပုဆိုးက ဘိုက်ပေါ်ရောက် . … ညီလေးက အရိန်ကမသေ..လန်းဆန်းလို့… မိုးပေါ်ထောင်နေချိန်
မွေးရာပါညီလေးကို ကောင်မလေးက အားရပါရကို … မြင်ခဲ့ရတာကိုး….။

“ ညီမလေး စန္ဒာ နီးပီလား … မောင်သင်းတိုက်ခန်းနဲ့ ”

ကျွန်တော်က မေးခွန်းလေးလုပ်ပီး ကောင်မလေးကို စကားစလိုက်ပါတယ်…. ၊
အတွေးနဲ့လမ်းလျှောက်နေတဲ့ စန္ဒာ ဟာ … လန့်သွားပီး … ပြန်လှည့်ကြည့်ပါတယ်…

“ အော် အစ်ကို နီးပါပီ …. ရှေ့နားတင်နော် ”

နာဝင်ချိုလိုက်တာနော်… သူ့ အသံလေး .. သူ့ ပန်တီလေး…. သူ့ ဘယာလေး… အော် .. သူသူ .. သူ……..
ဒီလိုနဲ့ မောင်သင်းတိုက်ခန်းရှေ့ရောက်တော့ … ကောင်မလေးကို နှုတ်ဆက် … ပီးတော့ တိုက်ခန်းပေါ်တက်ခဲ့ပါတယ်…

ဆေးရုံပေါ်ရောက်နေသော မောင်သင်းဆီ စိတ်ရောက်နေပီး .. မတွေ့တာ ကြာသော ဘကြီးကိုလည်း တွေ့ချင်နေပါတယ်။
တိုက်ခန်းသော့ ခတ်ထားတယ် ။

“ ဟာ ဒုက္ခ ပါပဲ … လူလည်း မရှိပါလား…”

ဆေးရုံ လိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်………
ဒါနဲ့ … ဆေးရုံသို့ သွားရန် ကားငှားရင်း ရင်ထဲမှာတော့ လှပတဲ့ နတ်သမီးလေး ကို တမ်းတ နေပါတော့တယ်။

– – – – – – – – – – – – – – – – – – –

ဆေးရုံရောက်တယ်ဆိုရင်ဘဲ ……… မောင်သင်းရှိလာ အခန်းကို မေးမြန်းပီး… သွက်သွက်လေး လျှောက်လာလိုက်တယ်။
အော် ဆေးရုံဆိုတာ .. နပ်စ်မလေးတွေ နဲ့ စုစည်းထားတာကိုး ………. မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာသော နပ်စ်မလေးများကို
အားရပါးရ …. ကြည့်ဖြစ်လိုက်တယ်။

“ ဟေး တူကြီး …” ဘကြီးထောင်၏ အသံကို ကြားတော့မှ မောင်သင်း အခန်းရှေ့ ရောက်နေမှန်း သိလိုက်တယ် ။
ဘကြီးကို နှုတ်ဆက် ၊ ညီဖြစ်သူ မောင်ကြီးကို မေးမြန်း ပီး ……… စကား ပြောဖြစ်နေလိုက်တယ်။
ဆေးရုံရောက်မှ မတွေ့တာ ကြာပီဖြစ်သော ညီ့ မိန်းမ လှလှကို နှုတ်ဆက်ဖြစ်လိုက်တယ် ။

ညီဖြစ်သူ မောင်သင်းမှာတော့ အိပ်ယာပေါ်တွင် အသာအယာလှဲပီး အိပ်နေလေရဲ့ ။

“ အစ်ကို မောင်ကြီး … အိမ်လာလည်အုန်းလေ ”

လှလှက ဖိတ်မှန်တက ပြုရှာပါတယ် . ဒါပေမယ့် ညီလေးကို စောင့်ရှောက်ပီး အိပ်ရန် စီစဉ်လိုက်ပါတယ်။

“ ညီမ ရေ အကို အိမ်ပြန်ရေချိုးပီး ညနေကျရင် ဆေးရုံမှာ လာအိပ်ပေးမယ်နော် ၊ နေခင်းတော့ မြို့ထဲ သွားလိုက်အုန်းမယ်”

ဘကြီးကိုလည်း အားရပါးရ စကားပြောကာ မြို့ထဲသွားဖို့ စိတ်ကူးလိုက်ပါတယ် ။ ကြည့်ရတာ ဘကြီးက တော်တော်သန်သန် မာမာ ပဲ ၊ အသက်နဲ့ သန်တာက….မလိုက်ဖူးလို့ ရင်ထဲမှာ ပြောနေမိတယ်။

အော် ဘဝ ဘဝ ဆေးရုံရောက်သွားပီပေ့ါ ။
ဒီနေ့တော့ မြို့ထဲမှာ တော်တော်ကြာအောင် လည်လိုက်တယ် ။ ဝယ်စရာ ရှိတာဝယ်ရင်း ညနေ မောင်သင်းရဲ့ အိမ်ကို
ပြန်လာလိုက်တယ်….
တိုက်ခန်းရောက်တော့ … ညနေစောင်း ဘကြီးက ဘယ်ရောက်နေမှန်းမသိ . .. ညီမဖြစ်သူ လှလှက သူ့ ကလေးကို ထမင်းကျွေးနေလေရဲ့ ။

“ခလေးက ချစ်စရာလေးနော် ညီမ ၊ လှလှနဲ့ တူလို့နေမှာ ” စကားစမီ ပြောရင်း .. ရေချိုးဖို့ …. လုပ်။
ခဏကြာတော့ ဘကြီးထောင်ပြန်ရောက်လာပါတယ် ၊ … ဘကြီးနဲ့ စကားပြော ၊ ထမင်းတူတူစား .. … ပြီးတာနဲ့ ကားငှားပီး ဆေးရုံကို တန်းလာလိုက်တယ်။ မောင်သင်းဆေးရုံရောက်နေတာနဲ့ဘဲ ဘကြီးကို … ကောင်မလေးကြောင်းမမေးမိသေးဘူး ။

ညပိုင်း မောင်သင်းနဲ့ အလာဘ သလာဘ ပြောဖြစ်တယ်လေ။ သူကတော့ တော်တော်သက်သာနေပုံပါ …

“ မောင်သင်းရေ မင်းကတော့ ကံ ကောင်းပါတယ်ကွာ … မိန်းမက လှ … ငယ်ကလဲ ငယ် …အင်း မင်းတော့ …အားရစရာကြီးပေါ့ ”
ညီဖြစ်သူကတော့ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးနားထောင်နေကာ .. အစ်ကိုလူပျိုကြီးကို ..မိန်းမယူဖို့ တိုက်တွန်းနေတော့တယ်။

ရင်ထဲမှာတော့ အစ်မ မထွေးရီ အိမ်ကို လွမ်းနေပါတယ် .. ……
အော် ဒီအချိန်ဆို … ညီမလေး ..စန္ဒာ ဘောင်းဘီရှည်လေးနဲ့ လှနေလောက်ပီ။

ညရောက်တော့ ….. ဆေးရုံမှာ ညီဖြစ်သူဘေး … ထိုင်ခုံလေးမှာ အိပ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။
ထူးထူးဆန်းဆန်း ….. ဖြစ်နေတာက …… ဖွားဖက်တော် ညီလေးပေါ့….
ဟာ ဒီကောင်ဘာ ဖြစ်နေတာလဲ … ကိုယ့်ဟာကို စဉ်းစားရင်း .. ဆီးသွားရန် အပြန်ထွက်လာလိုက်တယ်….
ဆေးရုံက…… ..အိမ်သာကို လိုက်ရှာနေတုန်း … စကားပြောသံ သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရတယ်…
သူနာပြုဆရာမလေးတွေ နားနေခန်းထဲ …. စကားပြောနေကြတာ .
သူတို့ဘဲ တွေ အကြောင်းပေါ့ … ညကလည်း ညက်နက်နေ . .လူလည်းရှင်းတော့ စကားလွတ်လွတ်လပ်လပ်ပြောကြတာ
ဘယ်လို ချိန်းပီး ….. တွေ့တယ်ပေါ့ ၊ ဘဲက … မပြင်မှာတွေ့ရင် တအားဆွဲတဲ့အကြောင်း ။ သူလည် တော်တော် ဖီးလာကြောင်း ၊ အပြိုင်အဆိုင် …. ဘဲကြွားနေတာ ကြားလိုက်ရပါတယ်…
““ ဟာ အတော်ပဲ ”” ခိုးနားထောင်အုန်းမှ …..
အခန်းဝမှာ လူသူကြည့်ပီး … ဆက်နားထောင်နေလိုက်တယ်….
တော်တော်ကို အားရပါးရ ပြောတာဗျာ …. ကြမ်းမှ ကြမ်း…. ပြောတာ..ပြောတာလေ…. ညီလေးတောင် .. ထောင်ပီးအရည်တွေစို့လာတယ်….ကြားတာနဲ့ ဒီလောက်တောင်ဖြစ်ရလား. ညီလေးရယ် …
မြို့ရောက်မှ တော်တော်သောင်းကြမ်းနေပီကိုး …………..။ . 8)

ဒါနဲ့ .. အိမ်သာထဲ အပြေးလေး အစည်းအဝေး လုပ်ဖို့ သွားလိုက်တယ် ..အော် မျက်စိထဲမှာက ညီမလေး ၊
နားထဲမှာက နပ်စ်မလေးတွေရဲ့ အသံ ….. ……..
အိမ်သာထဲ ရောက်တော့…. ဘေးကရေချိုးနေတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ချောင်းချင်စိတ်ပေါ်တာပြန်ရော ၊ ဒါနဲ့ ဘယ်လိုချောင်းရင် ကောင်းမလဲလို့ ကြံနေတုန်း
ဆေးရုံရေချိုးခန်းထဲမှာ မိန်းခလေးတစ်ယောက် သီချင်းညည်းရင်း … ရေချိုးနေတာ ကိုသိရတယ်ပေါ့ ။
???
အပေါက်လိုက်ရှာပီး ချောင်းဖို့ လုပ်လိုက်တယ် …. ရေချိုးခန်းနဲ့ကပ်နေတဲ့ အိမ်သာထဲကို အသာဝင်.. ပီးတော့အသံမကြားရအောင် အပေါက်လေးတွေလိုက်ရှာ ၊ ကံကောင်းချင်တော့ အပေါက်လေးတစ်ပေါက်တွေ့လေရဲ့ ဒါနဲ့ပဲ အပေါက်လေးနားလေးကပ်ပီး ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ ………..
… ::) ဟာ လှလိုက်တဲ့ ကိုယ်လုံးလေးဗျာ .. မမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရတာက…. အသားညိုညို
ဆံပင်တိုတိုလေး ရေချိုးခန်း မီးရောင်အောက်မှာ ၊ အသက်က ၃၀ လောက် ၊ ထွားတာက ရင်သားအစုံ ။
… လှပစွာ မြင်လိုက်ရတယ်….
အော် ညကြီးအချိန်မတော် .. ရေချိုးနေတာကိုး…စိတ်ထဲမှာ တယောက်တည်းတွေးရင်း…ကောင်းကောင်းလေးကြည့်နေမိပါတယ်။
နပ်စ်မလေးက…. ညိုဝင်းနေသော သူ့ နို့လေးများကို တလုံးချင်း သေသေခြာခြာ ဆပ်ပြာလေးနဲ့ ဆေးနေတာများဗျာ…
စို့ချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွားပေါ်လာလိုက်တာ မနည်းထိန်းထားရတာ လွန်ရော ၊ 😛 တံတွေးတွေ မြိုချရင်း တအံတဩ ငေးကြည့်နေမိပါတယ် ၊ ……………….

ပီးတော့ ဖြေးဖြေးချင်း ပေါင်တံလေးတွေကို အသာအယာ ပွတ်တိုက်နေလေရဲ့ … ……..
ကြာလိုက်တာဗျာ ပေါင်တံလေးတွေ မှာတင် …………… စိတ်ထဲမှာက ….မြန်မြန်လေး ညီမလေးကို ပွတ်ပါတော့ပေါ့ …
ဟူး ………….. ကြည့်ရင်းနဲ့ဇောချွေးတောင် ပြန်လာပါတော့တယ်။ ပြေးပီးသာ….ရေတူတူချိုးလိုက်ချင်ရဲ့………….အားရပါးရ ကိုင်ဆွဲပီး လုပ်လိုက်ချင်ရဲ့…..
စိတ်ကူးထဲမှာ … ၃ ချီလောက် ပီးသွားတယ်ဗျာ။ လှလိုက်တဲ့ ကိုယ်လုံးလေးဗျာ…..ကြည့်လို့ကို မဝဘူး ။

အား… အား…တီးတိုး ရေရွတ်ရင်း… ညီလေးကို..တအား … ထုပြစ်လိုက်ပါတယ်….ကောင်းလိုက်တာဗျာ
မြို့တက်လာတာ… ထုလို့ကို မဝဘူး………………………….
ကောင်မလေးလည်း ရေချိုးအပီး ခဏစောင့်ပီး …. ညီတော်မောင်ရှိရာ ကုတင်ကို ပြန်လာမိပါတော့တယ် ၊
ဒီလိုနဲ့ မနက်ရောက်တော့ …………. မောင်သင်းကို နှုတ်ဆက်.. ဘကြီးက… အိမ်မှာစောင့်နေမည်ပြောတော့
မောင်သင်းတိုက်ခန်းရှိရာ ပြန်လာလိုက်ပါတယ်။
ဘကြီးရှိရာ မောင်သင်းရဲ့ အခန်းကိုလိုက်လာကာ ဘကြီးနဲ့ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ပါတယ် ။

“ အဘရေ … ကျွန်တော် ပြန်လာပါပီ … မောင်သင်းလည်း သက်သာပါတယ် ”
ဒါနဲ့ ရတဲ့အချိန်လေး … ..ဘကြီးထောင်ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ ကောင်မလေး ချောချောအကြောင်းစမေးလိုက်ပါတယ် ။

“ အဘရေ ဒီမြို့က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်းစားလို့ ဘကြီးှဆီအပူကပ် မလို့ ပါ .. ဟဲဟဲ ….”

“ ခွေးသားလေး မောင်မောင် .. မင်းက … ဒါ့ကြောင့် ငါ့ဆီလာတယ်ပေါ့ … ဟုတ်လား ”
ဘကြီးထောင်က ဒေါသနည်နည်း ထွက်ဟန် ဆောင်ကာ ပြန်ပြောပါတော့သည်။

“ ဘယ်က ချောချောလဲ ကွ ”

“ အဘရေ မြို့ပတ်လမ်းက အဘမိတ်ဆွေ ဦးသာကျော်ရဲ့ သမီးထွေးလေးလေ …. ဟီးဟီး ”
ပြောသာပြောရတယ် … … မျက်နှာတော့ တော်တောပူပါတယ်ဗျာ…. အားလုံးလေးစားရတဲ့ ဘကြီးကို

“ အော် အေးအေး ငါသိပီ ၊ မင်း နဲ့အောင်သွယ်ပေးရမှာလား … စိတ်ချ … ငါလုပ်ကြည့်မယ်…. ”

“ ဒါနဲ့ မင်း ဘယ်တော့ ရွာပြန်မှာလဲ …. မပြန်ခင် .. မင်းအစ်မဆီမှာ ခန နေပီး ..အိမ်ပြင်တာ စောင့်ပေးလိုက် ဟုတ်ပီလား”
ဘကြီးက … တာဝန်တွေ ချပေးနေလေရဲ့ ..
ကောင်းလေစွ ကောင်းလေစွ … စိတ်ထဲမှာ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး …. ကို သွားချင်နေပီလေ… …. စန္ဒာ စန္ဒာ… တွေ့ပီပေါ့ ကောင်မလေးရာ… အားရပါးရကို ………….. တွေ့ဖြစ်လိုက်မယ်….

“ ဘကြီး ဘယ်တော့ သွားရမှာလဲ ………ခုလား ”
ဘကြီးက … သူ့သမီးအကြီးမ အိမ်ပြင်မှာကို သွားကူခိုင်းနေပြန်ပီလေ။ ဒါနဲ့ပဲ ရေတောင်မချိုးနိုင်တော့ပဲ အစ်မ မထွေးရီ အိမ်ရှိရာကို မြန်မြန်လေး …. သွားမိတော့တယ် ……………
“ အော်အင်းလေ .. ဘကြီးပြောတာ နားထောင်မှ ချောချောနဲ့ နီးစပ်ရမှာကိုး ” …. ………ဟဲဟဲ……………. 😉

အခန်း ( ၂ )

အစ်မတိုက်ခန်းကို ခပ်မြန်မြန်လေး ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ပီး မောင်သင်းအခန်းမှ ဘကြီးကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်လာလိုက်သည်။
စိတ်ထဲမှာက … အစ်မဖြစ်သူ မထွေးရီအိမ်ကို ရောက်နေသည် ၊ အော် ငါ့နဲ့နော် . ….ဖြေးဖြေးပေါ့ ဟု …ပြုံးပြုံးလေး ကိုယ့်ကိုကို ပြောနေမိတယ်။
မြန်မြန်ရောက်ရန် တွေ့ရာတက်စီကိုးငှားလာလိုက်သည်၊ မောင်သင်းအိမ်ဝင်နေသောကြောင့် နဲနဲနောက်ကျနေတယ်လေ ၊ ဒီနေ့ကျောင်းဖွင့်ရက်မလို့ အစ်မက ကျောင်းသွားရမှာ ။
နောက်ကျ နေ ရင် တနေကုန် ထိုင်စောင့်ရမှာလေ……….. ;D

“ ကားဆရာ အကိုကြီး မြန်မြန်မောင်းပေးပါလား ……… အရေးကြီးလို့ပါ ”
ကားသွားနေသည်က ရွာက လှည်းသာသာဟု စိတ်ထဲ ထင်နေမိတယ် ……….
အစ်မရဲ့ တိုက်ခန်းရှေ့ ရောက်ပါပီ ။ ကဗျာကယာလေး တိုက်ပေါ်တက်ခဲ့တယ် ၊
တံခါးကို ခပ်လောလောလေး ခေါက်လိုက်တယ် …………
ခန အကြာ တံခါးပွင့်လာတယ်လေ ……………. ဟူး တော်ပါသေးရဲ့ … အစ်မရှိနေသေးလို့ ….
တော်တော် အံအားသင့်သွားတယ်………. တံခါးဖွင့်ပေးတာက … ရင်ထဲက စန္ဒာလေး….

“ ဟီးဟီး ညီမလေး …အစ်ကိုပါ .. …………… အစ်မထွေးရီရော .. ရှိလား ”
မချိုမချဉ် မျက်နှာလေးနဲ့ပေါ့ဗျာ … အဓိက က …….. အဓိက ပေါ့……………. ဟဲဟဲ…
ကျွန်တော် အိမ်ခန်းကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်တယ် အစ်မကိုမတွေ့မိ…..
ကောင်းခန်းရောက်တော့မယ်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

“ အော် အစ်ကို မောင်ကြီး ဒေါ်လေးထွေးရီက … ကျောင်းသွားပီလေ.. ညီမလေးက …. ဒီနေ့ နေမကောင်းလို့ အိမ်မှာ အိပ်နေတာ ………………အခန်းထဲဝင်ပါအစ်ကို …. ”
သွားပါပီဗျာ …နေမကောင်းလို့တဲ့ ………..
အော် ဘာပဲ ပြောပြော ……တနေကုန် အခန်းအောင်းလိုက်မယ်ဟု စိတ်မှာ ဆုံးဖြတ်ရင်း … အဝတ်အိတ်လေးမကာ အခန်းထဲဝင်လာလိုက်တယ် …….

“ မောလိုက်တာ ညီမလေးရာ ……. အခန်းကို အမြန်ပြန်လာရတာ ။ ဘကြီးက အစ်မအခန်းမှာ ပြင်စရာရှိလို့ ဆိုလို့ပါ…………….. ”
ပြောပြောဆိုဆို နေမကောင်းသော စန္ဒာကို လွမ်းမောစွာ အားရပါးရ … ကြည့်နေမိတယ် …
နောက်ဖေးကို သွက်သွက်လေး ဝင်သွားလိုက်တယ် ………… ပီးတော့ ရေပုလင်းကိုကိုင်ကာ ……တဝကြီးကို သောက်လိုက်တယ်လေ………….. အော်…ရင်တွေပူနေတာ ကြာလှပေါ့ …………..
ကောင်မလေးက နေမကောင်းတော့ …. မျက်နှာလေး ညိုးနေလေရဲ့ … … အင်းလေ .. ဂရုစိုက်အုန်းမှပဲ ..

“ ညီမလေး .. နေမကောင်းတာ ကြာပီလား………………….. ဘာဖြစ်တာလဲ …” စကားစလိုက်တယ် …
ကောင်မလေးက … အိမ်နေရင်း ဂါဝန်လေးနဲ့ … အရပ်က ခပ်ရှည်ရှည်လေး…ပီးတော့ဂါဝန်က တိုတိုလေး…အို ပေါင်သားလေးတွေက ဖွေးနေပါရော့လား………..
တောကတက်လာသော … ကျွဲကြီးပမာ … မောင်ကြီးက ……ယုန်လေးလိုနုနယ်သော စန္ဒာကို …စားချင်ဝါးချင်နေပီလေ။
ကောင်မလေး နည်းနည်းရှက်နေတယ် … သူက … ကျွန်တော့ကို ဟိုတနေ့ကအားပါးတရ မြင်ခဲ့ဘူးတာကိုး …
ရှက်ကိုရှက်ကန်းနဲ့………. စကားပြန်ပြောလေရဲ့…

“ အစ်ကို ဒီမှာ ကြာကြာနေမှာလား…………. ညီမက …နေမကောင်း ဖြစ်ချင်တာလေးပါ ..ခေါင်းမူးရုံလေးပါ…ရပါတယ်..”
ကျွန်တော်လည်း ဟိုတနေ့က အိပ်ခဲ့သော အခန်းထဲ ခပ်သွက်သွက်လေး ဝင်လာခဲ့တယ်လေ……..ပီးတော….
ဘယ်လို စတင်စည်းရုံးရမည်ကို ခေါင်းကုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်တယ်……………….ဟူးမလွယ်ပါလား…
လူပျိုကြီး တစ်ယောက် …………… အကြံထုတ်လိုက်သည်………………….
ကောင်မလေးက နေမကောင်းဘူးဆိုတော့ …….. အကြင်နာပေးလိုက်ရင် ကောင်းသွားနိူင်တယ်………..
ဒါနဲ့ပဲ … ကောင်မလေးရှိရာ ..အိမ်ရှေ့ခန်းကို ဆေးပုလင်းလေးကိုင်ကာ ခြေဦးလှည့်လိုက်တယ်………………….

“ ညီမလေး စန္ဒာ … ခေါင်းမူးနေသေးလာ…….ကိုကြီးမှာ ဆေးပါတယ်…. ရော့ သောက်လိုက်နော်… ရိုးရိုးပါရစီတီမောပါဘဲ ”
နူးညံ့သော အသံလေးနှင့် သာသာယာယာ ပေးလိုက်တယ်……….
ကောင်မလေးကလည်း…………… ယောင်အမ်းအမ်းနဲ့ ……… ယူလိုက်ပြီး…သောက်လိုက်ပါတယ်……………….
ပီးတော့ … ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးလေးနှင့် …….ပြန်ကြည့်ရင်းစကားလာပြောသည်။

“ ကိုကြီးက တောသားဆိုပေမယ့် ဂရုတော့စိုက်တတ်သားနော်… ဟိဟိ ”

“ အော် ညီမလေးရာ အကိုက တောသားဆိုပေမယ့် .. ဒါပေမဲ့ ချစ်တတ်တဲ့ နှလုံးသားတော့ရှိပါတယ်……. ယုံလား ..”
“ ပီးတော့ ချစ်သူမရှိသေးလို့ လူပျိုကြီး ဖြစ်နေရတာပါ ”

ကောင်မလေးတော့ ကျွန်တော့ အပြောမှာ စမျောနေပီ …………….. စိတ်ထဲမှာ.. ကြည်နူးလာသည်။
စကားပြောနေရင်း…ကောင်မလေးနား အသာကပ်ကာ………….. ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းလေးကို ကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်…..ပီးတော့…

“ ညီမလေး .. အစ်ကို .. ညီမလေးခေါင်းမူးတာ ကောင်းသွားအောင် လုပ်ပေးမယ်နော် ညိမ်ညိမ်လေးနေ နော် … နာရင်ပြော ”
တတ်သမျှ နှင့် ကောင်းသွားအောင် လုပ်ပေးမယ် ဟု ဆုံးဖြတ်ပီး…………..
ကောင်မလေးပုခုံးသား ဝင်းဝင်းလေးတွေကို ……….. နူးညံံံ့စွာ ဖျစ်လိုက်တယ်..
ကောင်မလေးကလည်း … အသာအယာပင် ………. ကိုကြီး ကန်တော့နော်ဆိုပီး …လိုက်လျောလာတယ်၊

“ ညီမလေး ခံရတာ သက်သာလား……….. ကောင်းရဲ့လား…. နာရင်ပြောနော်… ကိုကြီးလက်က ကြမ်းတော့ အားနာတယ်… ”
စန္ဒာရဲ့ နူးညံ့သော ပုခုံးလေးကို ဖြေးညင်းစွာကိုင်တွယ်ရင်း စိတ်ထဲမှာတော့……….. တော်တော်ကို သာယာနေမိတယ်………….. အော်………….. ကုန်းနမ်းလိုက်ရရင်ဖြင့် ..ကောင်းလေစွ ကောင်းလေစွ …………..

အတန်ကြာ .. ကြာသောအခါ … ကျွန်တော့၏လက်လေးများကို………….. ပခုံးပေါ်မှ …လက်ပြင်ပေါ်သို့ နဲနဲချင်း ရွေ့လိုက်တယ်… ပါးစပ်လဲ တတွတ်တွတ်စကားပြောရင်းပေါ့………..
အော် .. ကောင်မလေးနေမကောင်းတာ… တောသားတော့….နတ်ပြည်ရောက်တာဘဲ လို့ … ထင်နေမိပါတော့တယ်…။

“ ကိုကြီး … ညီမလေး သက်သာလာပါပီ ……….. ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် နော်….”
ညုတုတု အသံလေးနဲ့… ပြန်ပြောနေပြန်သည်၊
ကျွန်တော်လည်း အစ်မ မထွေးရီမရှိတုန်း ……..ဒီနေ့တော့ ခရီးပေါက်အောင် သွားရန်ကြိုးစားလိုက်တယ်…
ကျေပြင်လေးကို … နိုပ်နယ်ပေးနေရင်း…ရှေ့ကို အသာတိုးကာ…………ကောင်မလေးရဲ့ လှပတဲ့ လည်တိုင်လေးကို…. ဖွဖွလေး…နမ်းလိုက်တယ်………….ကောင်မလေးကတော..ထူးခြားတဲ့ ခံစားမှုလေးရတော့ … အကြောလေးများစိမ့်ကာ နဲနဲလေးကော့တက်သွားတယ်…
ပြီးတော့ …………အသာလေးညိမ်နေပီး…………………..ခေါင်းလေးငုံ့ထားနေလေရဲ့…

“ ကိုကြီးမောင်………. ဒေါ်လေးပြန်လာရင် တော့ ဒုက္ခပါဘဲ ..ကိုကြီးဘာတွေလုပ်နေတာလဲ………… ”
စကားလေးပြန်ပြောရင်း… ကျွန်တော့ဘက် မျက်နှာမူလိုက်ပါတယ်…
ကျွန်တော်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်လေး ခုံပေါ်မှာ …. ထိုင်နေရင်း…. ကောင်မလေးရဲ့ စူးရှသောမျက်လုံးအစုံကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ…………. လှလိုက်တဲ့ ညီမလေးရာ…

“ စန္ဒာ .. ညီမလေး … ကိုကြီး ညီမလေးကို အရမ်းချစ်တယ်ကွာ … ”
ဟု တိုးညင်းစွာ စကားပြောရင်း…
ကြမ်းတမ်းလှသော လက်များဖြင့် ထွေးဖက်ကာ…………… ပါးလေးတစ်ဖက်ကို နမ်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်…
ရင်ထဲမှာလည်း ဘလောင်ဆူကုန်ပီလေ ……….. စိတ်ကလည်းဝင်စား… ညီလေးကလည်း ဆော်ချင်လှပီလေ။

“ ဟာ ကိုကြီးကလည်း မကောင်းပါဘူး ..ဒေါ်လေးပြန်လာရင် … ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်… နော်… နော် ”
ဘယ်လိုပင် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်နေပေမယ့် ကောင်မလေး စိတ်ထဲမှာတော့ …. တောသားမောင်မောင်ကြီးကို သာယာမှုနဲ့ အကြင်နာတွေ ပေးချင်နေပါတော့တယ်……………….

ကျွန်တော်လည်းနမ်းကောင်းကောင်းဖြင့် မရေမတွက်နိုင်အောင် ကောင်မလေးရဲ့ပါးအိအိလေးကို နမ်းရှိက်နေဆဲမှာ အသိစိ်တ်ပြန်ဝင်လာသည် ။

“ ဟာ နာရီကို ကြည့်အုန်းမှ ဘဲ … ”
နံရံပေါ်မှ …နာရီလက်တံကို …စိတ်ပူစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိတယ် ..

“ အော် တော်ပါသေးရဲ့ ၃ နာရီ နီးပါးပဲ ရှိသေးတာကိုး ”
ကျွန်တော် စကားမပြောဘဲ တိတ်တိတ်နေသော ညီမလေးစန္ဒာကို စကားစ လိုက်တယ်…

“ ညီမလေး ကိုကြီးကို ပြန်ချစ်မှာလား ” ကိုယ့်ကိုကိုယ် အများကြီးနမ်းပီးမှ ချစ်လားမေးနေသောကြောင့် ရီချင်လာသသည်။

“ အို အကိုကလည်း … ဒီလောက် ရင်ခွင်ထဲမှာ အဖက်ခံထားပီး အခါခါ အနမ်းခံနေတာကို မေးနေသေးတယ် ”

ကောင်မလေးရဲ့ ရွန်းလဲ့နေသောမျက်လုံးကို ကြည့်ရင်း …… နှှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးမှ .. ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ပြန်စကားကို ကြားချင်နေပါသေးတယ်….
ကျွန်တော်မောင်မောင်ကြီးလည်း အစ်မပြန်လာချိန် ဝေးသေးတော့…. ကောင်မလေးနဲ့ ချစ်ရည်လူးရန်ကြိုးစားပါတော့တယ်….
စန္ဒာ့ရဲ့ ခြေသလုံးလေးသွယ်သွယ်လေးတွေ .. ပေါင်တံဖွေးဖွေးလေးတွေကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ကြည်နူးဖွယ် စကားပြောနေမိပါတယ်..
ငြိမ်ငြိမ်နေရန် စိတ်က ဆော်ဩနေသော်လည်း ဖွားဖက်တော် ညီလေးကမနေ ………………သံချောင်းအလား… ကောင်မလေးကို .. ဖက်ထားရင်း သွားသွားထောက်နေမိတယ်….
ဒီလိုနဲ့ ..ကောင်မလေးရဲ့ပါးလေးကို နမ်းနေရင်း …….နှှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးကို..အားရပါးရ ဆွဲစုတ်လိုက်ပါတယ်….
အားချိုမိန်တဲ့ အနမ်းဆိုတာ ..ဒါပါလားဟု မိမိဘာသာ ရေအရွတ်ရင်း….
တအီးအီးနဲ့ ကောင်မလေးတယောက်ကတော့ ကျွန်တော့ရင်ခွင်ထဲမှာ … မိန်းမောလို့နေလေရဲ့…
ကျွန်တော်ကလည်း လူပျိုကြီးဆိုပေမယ့် … …….ဒါမျိုးတော့တတ်တယ်လေ………နှုတ်ခမ်းများကို အခါခါနမ်းရှိုက်နေရင်း… မနူးညံ့သောကျွန်တော့လက်များက ………..ကောင်မလေးရဲ့ ရင်သားအစုံကို ပွတ်နေမိပါတယ်………………….
ကောင်းလိုက်တဲ့ အထိအတွေ့……………..ကျွန်တော်နှင့်စန္ဒာ လောကကြီးကို ခတ္တမျှ စိတ်တူကိုယ်တူ မျောပီး မေ့နေမိတယ် .. စိတ်ထဲမှာတော့……မီးတွေတောက်လောင်ကာ ပလောင်ဆူနေပီလေ………………..

“ အကို ညီမကို တကယ်ချစ်တာလား ………” မထိတထိ ကျွန်တော့ ကိုဖက်ရင်းမေးခွန်းထုတ်လာသည် ၊………….

“ ချစ်တာပေါ့ စန္ဒာရယ် ” လို့ တိုးတိုးလေး နားရွက်လေးနားကပ်ကာ…ပြောရင်း

ညီလေးကိုလည်းအလိုက်သင့်လေး………… ထိထား…လိုက်မိတယ်…
ဒါနဲ့ဘဲ ..စိတ်ထဲမှာ………….ကောင်မလေးရဲ့ ညီမလေးကို ထိတို့ရန်….ကြိုးစားလိုက်ပါတယ်….
အော် ချစ်တယ်အခုပြော……….ပီးတော့ နမ်း………..ပီးတော့……… လုပ်ရန်ချောင်းနေသော ကိုယ့်ကိုကိုယ်…တော်တော်ရီချင်နေတော့တယ်………….

“ ချစ်တာပေါ့ညီမလေးရယ်………….ဘယ်လိုပြောပါလိမ့်………….. တွေ့ထဲက…ကိုချစ်နေတာ ”
ချစ်စကားတွေဆိုရင်း … ထိုင်နေရာမှ…… ကောင်မလေးကို ဆွဲကာမလိုက်ပါတော့တယ်……….. နှစ်ဦးသားမတ်တပ်ရပ်လေးပေါ့… ဒါပေမယ့် … ဧည့်ခန်းထဲမှာလေ…………..
ဒါနဲ့ပဲ … ကောင်မလေးကို…အသာပွေ့ချီပီး ကျွန်တော့အခန်းကို မြန်မြန်လေး လှမ်းလာလိုက်တယ်။
ပိန်သွယ်သွယ်ကောင်မလေးက ကျွန်တော့လက်ပေါ်ဝယ် ကလေးလေး တစ်ယောက်ပမှာ လိုက်ပါလာရင်း အခန်းထဲရောက်တော့ကောင်မလေးက ရီဝေသောမျက်လုံးလေးနဲ့ ကြည့်ကာ ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်တယ် …

“ ညီမလေး… ခွင့်လွတ်နော်………….. ”
စကားတော့ ခံလိုက်ပါသေးတယ်…ဒါပေမယ့် ………… မောင်ကြီးမှာတော့ ပုဆိုးမရှိတော့ပါ…..အားရပါးရထောင်မတ်နေသော ကျွန်တော့ ညီလေးက …………… ကောင်မလေးကို… မျက်စိမိတ်နေပီလေ… ဒါနဲ့ ..ကျွန်တော်လည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ပဲ … ကောင်မလေးရဲ့ ဂါဝန်တိုလေးကို အမြန်ပင့်တင်လိုက်တယ်…..
ပီးတော့…………..နှုတ်ခမ်းကိုလည်း မပြတ်နမ်းကာ……….. ပန်တီလေးပေါ်မှ သာသာယာယာပွတ်ပေးလိုက်တယ်…..
အော် နူးညံ့လိုက်တာနော်…………. ဖေါင်းအိနေတာပဲ…………. သတိထားမိချိန်မှာတော့ စန္ဒာလေးတယောက်မျက်လုံးလေးမှေးနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်……………. ပြီးတော..ပန်တီလေးမှာလဲ တော်တော်ကိုစိုနေပီလေ… သဘောတော့………….ပေါက်လိုက်ပါတယ်… ညီလေးကတော့ ဆဲနေတာပေါ့…. ကြာလို့ ..
ကျွန်တော်အလိုက်သင့်လေး ကောင်မလေးလက်ကို… ညီလေးပေါ် ရွေ့ပေးလိုက်တယ်……….. ပူနွေးနေသောညီလေးကို နူးညံ့သော အိစက်သောလက်လေးနဲ့ စုပ်ကိုင်ပီး… တအီးအီးဖြင့် ဖက်ထားတာ ..ခံစားလိုက်ရတယ်….
ကျျွန်တော်လည်း…ကောင်မလေး ပန်တီလေးကို ယုယုယယလေး … ချွတ်လိုက်တယ် ..ပီးတော့…. အမွှေးနုနုလေးများနဲ့ ဖုံးထားသောကောင်မလေး ပိပိလေးကို………… အာရပါးရကြည့်နေမိတော့တယ်….

“ စန္ဒာ ………..အကိုမနေနိုင်တော့ဘူး … ဖြေးဖြေးလေးလုပ်ပါ့မယ် နော် ..”
တဖွဖွ ပြောရင်း……….ကောင်မလေး …ပေါ်အသာအယာလေး …မှောက်လိုက်ပါတယ်… ပီးတော့..
ညီလေးကို…ဖြေးညင်းစွာ ထည့်လိုက်ပါတယ်………..
အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး
ကောင်းလိုက်တာ ညီမလေးရယ်လို့ …ပြောလိုက်ချင်ရဲ့ .. ဒါပေမယ့်…..မပြောဖြစ်ပါ…
ကြိတ်ပီး….နည်းနည်းချင်း…. ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်……..တင်းကြပ်တဲ့… အတွေ့အထိနဲ့……….ကောင်မလေးဆီမှ…
တုံ့ပြန်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်………….

“အကို..ဖြေဖြေးနော်…အကို…………နာလို့ပါ…”
တောသားက….မစားရ အငမ်းမရပေါ့……………. အားရပါးရ ဆောင့်လိုက်ပါတယ်…….
တအားအား…အော်သံနဲ့အတူ ညီလေးက… မနားတမ်း ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ပေါ့……..
ချွေးလေးများတောင် စို့လာတာတွေ့လိုက်ရတယ်…ကောင်မလေးနဘူးမှ………. …..
ကျွန်တော်…သတိထားမိချိန်မှာတော့… ကောင်မလေးကျွန်တော့အောက်မှာ ..လူးလှိမ့်နေလေပီ……….
ကျွန်တော့မှာတော့ နတ်ဩဇာ စားနေရသကဲ့သို့………. ပီတိတွေဝေရင်း..မနားတမ်း…အားရပါးရကို ပုံစံမပြောင်းဘဲ ..ဆက်တိုက်လုပ်နေမိပါတယ်………..
ကုတင်လေးမှာတော့ သွက်သွက်ခါအောင် လှုပ်ခါရမ်းနေတာပေါ့… ၊
ပြင်းထန်လာသော အသက်ရှုူသံများကြားမှ ကောင်မလေးက… ကျွန်တော့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပါတော့တယ်….
တအီးအီး ညည်းသံနှင့်အတူ ……….ကောင်မလေးလူးလှိမ့်ကာ …..နေပါတော့တယ်……
နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက် ၊ လည်တိုင်လေးကို နမ်းလိုက် နဲ့ ..အလုပ်ကို ရှုပ်နေတာပေါ့
ကျွန်တော်လဲ ပထမဦးဆုံး ..အားရကျေနပ်အောင်လုပ်ပေးမယ်ဟု ဆုံးဖြတ်ပီး………….. အားရပါးရကို ဆောင့်ဆောင့်သွင်းနေမိပါတယ်………………
တဖတ်ဖတ်…ရိုက်သံနဲ့အတူ……….. ကောင်မလေးမှာ မောင်ကြီးစိတ်ကြိုက်လုပ်ပေးနေတာကို ခံစားရင်း……

“အား .. ….ရှီး…အား…..ရှီး……အီး…………………. ကိုရေ …………”

ဖြင့် ကျွန်တော့ရင်ဘတ်အား ကုတ်ခြစ်ကာ…………ပျော့ခွေသွားပါတော့တယ်……
ဒါနဲ့ပဲ သိလိုက်ပါတယ် … ကောင်မလေး ပီးသွားပီပေါ့…………………
သိသိချင်း.. ခပ်မြန်မြန်လေး…ဆောင့်နေလိုက်ပါတယ်………………… မကြာလိုက်ပါ… ညီလေးကလည်း….
ကောင်မလေးအဖုတ်လေးထဲမှာ ………… တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ ပန်းထုတ်လိုက်ပါတော့တယ်…………….

“ အား… ညီမလေး…………………. ချစ်တယ်ကွာ..အများကြီး……..”
ကျေနပ်သောအပြုံးလေးဖြင့် ကောင်မလေး နဘူးကို ယုယစွာ နမ်းရှုံလိုက်သည် ။
ဂါဝန်လေးမှာလည်း… အပေါ်သို့ တွန်းတင်ပီး ဖိထားသောကြောင့်……………တွန့်ကျေနေပါတယ်…
အတူတူ.. အိပ်ယာပေါ် ….လှဲအိပ်နေလိုက်ပါသေးတယ်….ခနနေတော့မှ သတိဝင်လာတော့တယ်…

“ ဟာ အစ်မပြန်လာခံ နီးပီ …” အားရပါးရလုပ်နေတုန်းကတော့…. ဘာကိုမှမသိ…လောကကြီးပင်မေ့နေလိုက်တယ်.
အခုမှ ကျွန်တော် အစ်မပြန်လာမှာကို လှန့်နေမိတယ်…

“ လာ ညီမလေး…. ” ဟု ပြောကာ..ကုတင်ပေါ်မှ …အတင်းဆွဲထူလိုက်တယ်……
ပီးတော့..အတူတူ ရေချိုးခန်းသို့ …. သွားကာ…..အပြန်အလှန်…အကြင်နာတွေပေးနေလိုက်တယ်…
တော်ပါသေးရဲ့ ….အစ်မ မလာသေးလို့….
ကျွန်တော်ကသာ…စိတ်ပူနေတာ………….စန္ဒာကတော့…သိပ်စိတ်မပူ………………..
နာရီကြည့်တော… ၅နာရီ ထိုးနေပီလေ……….

“ အစ်ကို…ဒေါ်လေးက……………..၅ နာရီခွဲလောက်ဆို ..ပြန်ရောက်မှာ…………….”

“ အော်ဒီလိုကိုး………..ဟီးဟီး သိဘူးလေ….”

ကျွန်တော်လည်း ..အစ်မ မပြန်လာခင်……ရေမြန်မြန်ချိုးလိုက်တယ်…ပီးတော့.. ဘာမှမဖြစ်ချင်ယောင်ဆောင်ပီး…..ဧည့်ခန်းမှာ ..ထိုင်ရင်းအစ်မပြန်အလာကို…သတင်းစာ ဖတ်ကာ စောင့်နေလိုက်ပါတယ်…………….။

ခနအကြာမှာတော့ စန္ဒာလေးဟာ ……….အားလုံးအတွက် ညစာ စားရန် …ပြင်ဆင်နေပါတော့တယ်၊
ဒေါက်ဒေါက် .. တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ…အစ်မတစ်ယောက်ပြန်ရောက်လေပီ။

“ ဟဲ့ မောင်ကြီး ဘယ်လို လုပ်ပီး အိမ်ပြန်ရောက်နေတာလဲ …. မောင်သင်းရော သက်သာရဲ့လား ”
အစ်မက………. အပြင်မှ ရောက်ရောက်ချင်း အံအားသင့်ကာ မေးခွန်းတွေ မေးနေတယ်လေ ။
ကျွန်တော်လည်း အိန္ဒြေဆောင်က သေခြာပြန်ပြောနေလိုက်ပါတယ်…

“ ဟုတ်တယ်အစ်မရေ နေကောင်းနေပါဘီ … ဘကြီးက အစ်မ အိမ်မှာ ပြင်စရာ ရှိတယ်ဆိုလို့ ..လာနေပေးနေတာလေ”
အစ်မနဲ့ စကားတော်တော်ပြောနေချိန်မှာတော့ .. ညီမလေးစန္ဒာက ချက်ပြုတ်နေတာပေါ့…
ခနနေတော့ ညစာ ထမင်း အတူတူစားကြတယ်လေ….
ထမင်းစားပွဲဝိုင်းမှာ ….မျက်နှာချင်းဆိုင်လေး ကောင်မလေးနဲ့ ထိုင်ကာ …. အစ်မ မသိအောင် .. ခြေထောက်လေးတွေနဲ့ တို့လိုက်ထိလိုက် ၊ ထမင်းစားလိုက်ပေါ့ …. အစ်မဖြစ်သူကတော့ ဘာမှမသိရှာ…………..
အော်..အချိန်က ကြာလိုက်တာကွာ ……….. တီဘီသာကြည့်နေတယ် မျက်လုံးက ကောင်မလေးဆီမှာ တချိန်လုံး .. အစ်မအလစ်ကိုစောင့်ကာ……………အကြံထုတ်နေလိုက်ပါတယ်….
သိပ်မကြာပါ…. အစ်မက မနက်ဖြန် ကျောင်းသွားတဲ့ချိန် အိမ်မှာ နေရန်နဲ့ ..အိမ်ပြင်စရာတွေကို မှာကြားပါတယ်။

“မောင်ကြီး အိမ်မှာက မိန်းမသားကြီးပဲလေ .. ရေပိုက်တွေက မကောင်းဘူ.. ပီးတော့ မီးချောင်းတွေလည်း လဲရမယ်”
“ ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ .. ကျွန်တော် အားလုံးကောင်းအောင်လုပ်လိုက်ပါ့မယ်….စိတ်ချပါ ”
အစ်မကို …….. အလိုက်သိစွာ … ပြန်ပြောနေမိပါတယ် ၊ ဒါမှ…. စန္ဒာလေးနဲ့ ကြာကြာနေရမယ်လေ….ဟီးဟီး
နာရီကြည့်တော့ ….၁၀ နာရီ ကျော်ပီ ။ အစ်မက ………. တီဘီကြည့်နေသော ကျွန်တော့ကို အိပ်တော့လို့ပြောကာ
သူလည်းအိပ်တော့မယ် ပြောပီး… သူ့အခန်းထဲ ဝင်သွားပါတယ်…
ကျွန်တော့မှာတော့ စန္ဒာလေးကို … စကားပြောရန်ချောင်းနေလိုက်ပါတယ်…. ….
အစ်မတယောက် အခန်းထဲ ဝင်သွားပီးနောက်… ကျွန်တော်လည်း .. ကောင်မလေးနား အသာကပ်ကာ…

“ ညီမလေး.. အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပီး………….. နဲနဲကြာရင် ပြန်ထွက်လာခဲ့နော် ”
တိုးတိုးလေးကောင်မလေးနားကပ်ကာ … ပြောလိုက်ပါတယ်…. လက်ထဲမှာတော့ .. နူးညံ့သော စန္ဒာ့ရဲ့လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်းပေါ့ ..
ကောင်မလေးက မျက်စောင်းလေးထိုးကာ…… ကျွန်တော့ ဘိုက်ကို… လိမ်ဆွဲသွားပါတယ်……
အီး….နာလိုက်တာ……………. တော်တော်လေးကို ခံလိုက်ရတယ်…..
အင်းလေ လုပ်ပါစေ… သူက……………ချစ်ဖို့ကောင်းနေတာကိုး။
ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း………… ကိုယ့်အခန်းကို ဝင်လာလိုက်ပါတယ်…. တီဘီကိုတော့ ဖွင့်ထားလိုက်တယ်လေ…
အစ်မ မအိပ်သေးရင် မောင်ကြီးတစ်ယောက် တီဘီကြည့်နေတယ်ပေါ့………… အကြံကိုက …..
ဒါနဲ့… တော်တော်ကြာသွားတယ်…………….. စိတ်အထင် ..မိနစ်၃၀ လောက်ရှိရောပေါ့..

“ ဟာ ညီမလေးကလည်း ကြာလိုက်တာကွာ….” တကိုယ်တည်း အာရုံတွေ စုစည်းလို့မရ… ဖြစ်နေတာလေ…
ဒါနဲ့… ရေချိုးခန်းဘက် တံခါးလေး အသာ ဖွင့်ပီး လမ်းလျှောက်လာလိုက်တယ်၊
ရေပဲသောက်ရမလိုလို သေးပဲပေါက်ရမလိုလို နဲ့…ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတုန်း
ကျနော့် နောက်ကျောကို.. နွေးထွေးတဲ့ … အထိအတွေ့လေးနဲ့အတူ … ကောင်မလေး ဖက်ထားတာ ခံစားလိုက်ရတယ်…

“ ကြာလိုက်တာ … စန္ဒာရယ်.. ကို စောင့်နေတာ မိုးလင်းတော့မယ် ”
နည်းနည်းလေး စကားပြောတာပိုသွားတယ်….

“ အော် အကို…. ဒါတောင်ဒေါ်လေး တကယ်အိပ်ရဲ့လားလို့ .. သေခြာအောင်စောင့်နေတာ….ခုလည်း မသိအောင်ထွက်လာရတာ…. ဟင်းနော်……..”
ရီဝေဝေ အပြုံးလေးနဲ့….ချစ်စရာကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို နောက်ဖေးခန်း မီးရောင်ဖျော့ဖျော့မှာ မြင်လိုက်ရတယ်၊
အို ဘာပြောကောင်းမလဲ … နောက်ပြန်လှည့်လိုက်ပီး ပိန်ပိန်ပါးပါးကောင်မလေးကို….. အရိုးကျိုးမတတ် ဖက်လိုက်ပါတယ်… ။ သိတယ်မလား….. လက်များဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကောင်မလေးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်….
အသံမထွက်အောင် …. တော်တော် ထိန်းရတယ်ဗျာ………… ညက..တော်တော်လေးကိုတိတ်ဆိတ်နေပီလေ။

“အကို ..အကို နေအုန်း… အစ်မနိုးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…” စိုးရိမ်စိတ်များစွာဖြင့် ကောင်မလေးက ကျနော့် ကိုမေးလာပါတယ်…
“ အော်ညီမရာ… စိတ်မပူပါနဲ့ ..အကိုကြည့်နေပါတယ်…..နော်…”
ပြောမယ့်သာပြောရတယ်……………… ကြောက်တော့ကြောက်သား အစ်မက အပျိုကြီးဆိုတော့…..
တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားသော လက်များကို ကောင်မလေးကျောပေါ်မှာ နူးနူးညံ့ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်၊

“အကို ..အကို…….ညီမ ဒေါ်လေးနားပြန်တော့မယ်နော်… …နော်…. ခွင့်လွတ်ပါအကို…နော်.. နောက်နေ့ပေါ့နော်…”
ကောင်မလေးဆီမှ ..တိုးညင်းစွား တောင်းပန်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်…. အင်းလေ…. သတိထားအုန်းမှပဲ..
သတိထားပီးနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတယ်… ………အော် လူပျိုကြီးတော့ အမဲသားစားနေရတာကိုး။
ဒါနဲ့ပဲ ကောင်မလေးကို… နောက်ဆုံး အနမ်းလေး ပေးကာ …………. သိုင်းဖက်ထားသောလက်များကို
မလွတ်ချင်လွတ်ချင်ဖြင့်………………………………..

ဒီလိုနဲ့ လွမ်းမောစွာ ကျန်နေရစ်ခဲ့သော ကျနော် ………… အိပ်ခန်းထဲပြန်လာပီး တညတာကုန်ဆုံးစေလိုက်ပါတယ်။
မနက်… စောစော အစ်မနဲ့ စန္ဒာမနိုးခင် …….. ကျွန်တော်နိုးနေတယ်လေ…………. အားအင်အပြည့်နဲ့ပေါ့…

“ အင်း ဒီနေ့ …. ဘာကိုစပီး ပြင်ရင် ကောင်းမလဲ … မီးချောင်းရယ် ၊ ရေပိုက်ရယ်… ”
ဒါထက်ရေးကြီးတာက လဖက်ရည် သောက်ချင်စိတ်ဝင်လာတယ် ..အစ်မကို ပြောပီး တိုက်ခန်းအောက်က ..ဆိုင်မှာ ထိုင် အုန်းမှပဲ … ပြောပြောဆိုဆို …အစ်မတယောက်နိုးလာတယ်…

“ အော် မောင်လေး နိုးပီလား….. ဒီနေ့ အိမ်မှာနေပီး မီးချောင်းတွေလဲလိုက်နော် .. မင်းညီမလေးက ..ကျောင်းသွားရမှာ …သော့ယူထားလိုက်အုန်း ”
အစ်မပေးသော တိုက်ခန်းသော့ကို အမြန်ယူကာ ..တိုက်အောက်ကို ဆင်းလာပီးဆိုင်မှာထိုင်လိုက်ပါတယ်…..
အရမ်းကြိုက်တဲ့ လဖက်ရည်ကို… ဖြေးဖြေးသောက်နေလိုက်ပါတယ်…
ခနအကြာမှာ တိုက်ပေါ်မှ ..အစ်မဆင်းလာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်……မကြာပါ စန္ဒာလည်း လွယ်အိတ်လေးလွယ်ကာ လိုက်ဆင်းလာပါတယ်…
ကျွန်တော်လည်း ကောင်မလေးကို ပြုံးပြလိုက်ပီး … တူတူထိုင်ရန် ဆိုင်ကိုခေါ်လိုက်ပါတယ်…

“ ညီမ .. ကျောင်းဘယ်ချိန် ဆင်းမှာလည်း.. အကို စောင့်နေမှာနော်…..”
“ ဟုတ်ကဲ့ အကို ..ညီမ… စောစော ပြန်လာခဲ့မယ် ကျုတိုရီရယ် မလုပ်ဘဲ ထမင်းစာချိန် ပြန်လာခဲ့မယ်နော် ”
မျက်စောင်းလေး အသာထိုးကာ…. ကျနော်ကို လက်သီးနဲ့ နာနာလေးထုကာ… အနားမှ တလှမ်းချင်းထွက်သွားပါတော့တယ်။
နောက်တကြိမ် .. ကောင်မလေးရဲ့ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ကာ ကျန်နေခဲ့ပါတော့တယ်……..

ကျွန်တော်လည်း…. အိမ်ပြင်ရန် လိုအပ်တာလေးတွေ ဝယ်ကာ… အခန်းရှိရာ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့တယ်…
မီးချောင်းတွေ လဲစရာ ရှိတာလဲ…..လိုက်တယ်… ရေပိုက်ကို တော့ နောက်နေ့မှ ပြင်ရန် … အချိန်ဆွဲလိုက်တယ်….
ညီမလေး ပြန်တာရင်တော့……………. နေ့တဝက်လုံးလုံး ….ဘာတွေလုပ်ရင်ကောင်းမလဲပေါ့….
ထမင်းစားပီး တီဘီကြည့်ရင်း … စန္ဒာ ပြန်အလာကို စောင့်နေလိုက်ပါတယ်…………….
သိပ်တော့ မကြာလိုက်ပါ…………. နေ့လည် ၁ နာရီလောက်မှာ …. ကောင်မလေးတံခါးခေါက်ကာ….ဝင်လာပါတယ် ..

“ ချစ်ညီမလေး .. ထမင်းစားပီးလား…. စားမှာလား….”
“ အကို စားခဲ့ပီ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကျောင်းမှာလေ ”
စကားလေးချစ်စဖွယ်ပြောကာ ကျနော့ဘေးကို…. ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး…ထိုင်လိုက်ပါတယ်…
ကျွန်တော်ကလည်း အနားလာထိုင်သော ညီမလေးကို… ယုယစွာ . ဖက်ထားလိုက်ပီး.. မျက်နှာလေးကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ…..

“ အကို ညီမကို စောင့်နေတာ … တညလုံး တမနက်လုံး ရှိနေပီ ညီမလေးရယ်….. ” ပါးပေါ်မှ သင်းပြန့်လာသော သနပ်ခါးရနံ့လေးကိုခံစားကာ……… ပါးပြင်အိအိလေးကို အားရပါးရ နမ်းရှုံ့လိုက်တယ်……………
ချစ်စဖွယ် …. ကောင်မလေးက……….ရင်ခွင်ထဲမှာ ငြိမ်သက်စွာ…. မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ……တိတ်တိတ်လေးပေါ့..
“ ညီမလေး … ဗီဒီယို ကြည့်မလား ကိုကြီး ငှားထားတယ်…. ”
ကောင်မလေးကို မေးကာ… မနက်က ငှားထားသော … အင်္ဂလိပ်ရုပ်ရှင်ခွေကို စက်ထဲထည့်လိုက်ပါတယ်..
ဇာတ်လမ်းက သာမန် အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးပါ……… ကျွန်တော် ဖွင့်သာထားတယ် .. စိတ်တော့မဝင်စားပါ..
စိတ်ဝင်စားနေတာက .. အချိန်ရှိခိုက် လုံ့လစိုက်ဖို့လေ…အစ်မ မပြန်လာခင်လေးပေါ့…..

“ ကိုကြီးပေ့ါ ညီမလေးကို မနေ့က …ဘာမှန်းမသိဘူး…….. တော်တော်ဆိုးတယ်…. ”
ကောင်မလေးက နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ………. ကျတော့ကို………….. အပြစ်တင်နေပါတယ်…

“အော်ညီမလေးရာ ချစ်တာကိုး… တားလို့မှ မရတာ… ဟုတ်ဘူးလား” ပီတီတီမျက်နှာလေးနဲ့..ကောင်မလေး
ကျတော့ရင်ထဲမှာ …. တောင်းတမှုတွေ များပီး ပလောင်ဆူလာပါတယ်……… .
ဖက်ထားသော ကျနော့လက်လေးများကို…. လက်မောင်းလေးပေါ်မှ….. အသာအယာ.. ကျေလေးပေါ် ရွေ့လိုက်ပါတယ်။… မနေ့က… တော်တော် ခရီးပေါက်ခဲ့ပေမယ့်… ဒီနေ့ကျတော့ အသစ်လို ပြန်ဖြစ်နေပြန်တယ်…
တော်တော်ကို.. အသုံးမကျတဲ့ အကောင်လို့ ကိုယ့်ဘာသာပြောနေမိတယ်လေ…..
ကောင်မလေးရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးက…. ပါးပါးလေးနဲ့ … အိစက်နူးညံ့နေတာပဲလေ..ကောင်းလိုက်တာ………..
စန္ဒာ့ အပေါ်နှုတ်ခမ်းလေးကို .. ဖြေးညင်းစွာ … စုပ်ယူလိုက်ပါတယ်…. အလိုက်သင့်ကျောပေါ်မှလက်များက…
ညီမလေးရဲ့ .. လှပသော.. ရင်သားအစုံကို အကျ ႌပေါ်မှ………… ပွတ်သပ်ပေးနေလိုက်တယ်….

“အကို … ……. ချစ်လားဟင်…. ဘယ်လောက်လဲ ……တသက်လုံးလား…”
ညုတုတု ကောင်မလေးရဲ့ စကားသံကို…. ကြားကြားချင်း… ချစ်တာပေါ့ ညီမရာ… ကမ္ဘာကြီးလောက်ဟု ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်… ပီးတော့….. ပီးတော့…..
ကျောင်းသွားပီးပြန်လာသော စန္ဒာကို ကျွန်တော်…. မငမ်းမရ…နမ်းလိုက်၊ ရင်သားလေးများကို ဆုပ်နယ်လိုက်ပေါ့..………………
“ အစ်ကို ခနလေးနော် ..ညီမလေး ရေချိုးခန်းသွားလိုက်အုန်းမယ်နော်.. ခနလေးနော်…”
“ မရဘူး… အကိုလည်းလိုက်မယ် …………မခွဲနိုင်ဘူး..…” ကျနော် စလိုက်တယ်..ပီးတော့..
ရေချိုးခန်းဝထိ လိုက်သွားလိုက်တယ်… ပီးမှ..

“အကို .. အခန်းထဲမှာ စောင့်နေမယ်နော်…..” ပြောပီး မာန်ဖီနေသော ညီလေးကို…ကိုင်ကာ…အိပ်ခန်းထဲဝင်လာလိုက်တယ်..ပီးတော့ တံခါးလေး စေ့ထားလိုက်တယ်….
ကောင်မလေးက ကျောင်းသွားတဲ့ ဝတ်စုံလေးကိုလဲပီး အိမ်နေရင်းဂါဝန်လေး လဲကာ… ဝင်လာပါတယ်..
အငြိမ်မနေနိုင်သော ကျနော်က…. တံခါးလေးနောက်မှာ ရပ်ပီးစောင့်နေလိုက်တယ်….ဝင်လာတာတွေ့တာနဲ့..
ကောင်မလေးကို..နောက်ကျောမှ..အသာအယာ ထွေးပွေ့လိုက်တယ်….ပီးတော့……
လည်တိုင်ဖွေးဖွေးလေးကို… နမ်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်…… .. ကောင်မလေးက ကျွန်တော့ဘက်..လှည့်ရင်း… ပြန်ပီးဖက်ထားတယ်…
“ အရမ်းချစ်တယ်…ညီ်မလေးရာ ” ကျတော်လည်း…. နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို..မလွတ်တမ်း… စုပ်ယူလိုက်ပါတယ်….
ဂါဝန်လေးကိုလဲ..ဖြေးဖြေးချင်း.. ချွတ်လိုက်ပါတယ်…
ကြည့်မဝသော ကောင်မလေးရဲ့ မျက်မှာလေးမှ သင်းပျံ့လာသော သနပ်ခါးအနံ့လေးများက… ကျတော့ရင်ကို တော်တော့ကို..နိုးစွနေပါတယ်…
ပါးလေးကို နမ်းလိုက်… နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်နဲ့ပေါ့………………..
“ မွှေးနေတာပဲ ညီမလေးရယ် .. အကိုတော့ နမ်းလို့ကို မဝဘူး ”
ဒီနေ့ … ကောင်မလေးရဲ့အတွင်းဝတ် ဝမ်းဆက်က အမည်းရောင်လေး၊ ကျောက်လေးတွေတောင်အနားမှာ စီထားသေးတယ်…
ကျနော့လက်လေးနဲ့ .. ကောင်မလေးကျောပြင်မှ…ဘယာဇီယာချိတ်လေးကို အသာအယာဖြုတ်လိုက်ပါတယ်.
လှပ အိစက် လုံးဝိုင်းသော နို့လေးတစုံက ……… .. မျက်စိမိတ်ပြနေလေရဲ့….
ကျတော် ကုတင်ပေါ်ကောင်မလေးရဲ့ ပုခုံးလေးကိုကိုင်ကာလှဲချလိုက်တယ်.. . အတူတူလှဲအိပ်..ပီးတော့………… လှပသော နို့လေးကို … အားရပါးရ..စုပ်လိုက်ပါတယ်… ပန်းရောင်ထနေသော..နို့သီးခေါင်းလေးကို.. လျှာဖျားလေးဖြင့်…ကလိလိုက် … နို့တလုံး လုံးကို .. ဆုပ်ခြေလိုက်နဲ့။ တပြိုင်ထဲ. ညီမလေးကို…. နိုးစွလိုက်ပါတယ်…
တအားအား ညည်းတွားသံနဲ့ အတူ………..မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ…..ကျတော့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပါတယ်..
သွယ်လျှပါးရှုပ်သော … ဘိုက်သားလေးများကို… … အသာအယာပွတ်ရင်း…. ညီမလေးဆီသို့… ဖွဖွလေး..ပွတ်သပ်နေမိပါတယ်….. အမည်းရောင်ပန်တီလေးက……..အနားသတ်မှာ ကျောက်သေးသေးလေးတွေနဲ့ …………ပွတ်နေရတာကိုပင် .. တော်တော်ဖီးလာပါတယ် ..…
“ မိုက်လှချည်လား ညီမလေးရာ.. ပန်တီလေးက…… ချစ်စရာလေး….”
စကားလေးနည်းနည်းပြောရင်း….ကောင်မလေးဘိုက်လေးကို လျှာဖျားလေးနဲ့ ကလိလိုက်ပါတယ်…
ရင်ထဲမှ ရှိုက်သံများ ကြားနေရကာ… ဘိုက်လေးမှာလည်း….လှိုင်းထနေတာတွေ့လိုက်ရပါတယ်…
တပြိုင်ထဲ ပန်တီအောက်မှ အဖုတ်လေးကို … ဖြေးဖြေးချင်း… ပွတ်လိုက်ပါတယ်… ပန်တီလေးကို မချွတ်သေးပဲ အပေါ်မှ…နမ်းလိုက်ပါတယ်…………….. ကျတော့ညီလေးကတော့…………. တဆတ်ဆတ်နဲ့ပေါ့…
ပေါင်တံလေးများကို ဖွဖွလေး..ပွတ်လိုက်ပါတယ်………တချက်နှစ်ချက်တွန့်သွားပါတယ်……….
နမ်းရှုံ့နေရင်း…. အသာအယာ…. ပန်တီလေးကို.. ချွတ်လိုက်ပါတယ်……………………….
မုန်ဝါးဝါး.. အခန်းလေးရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ………..လှပတဲ့ စန္ဒာရဲ့ အဖုတ်လေးကို…အားပါးတရကြည့်နေမိပြန်တယ်။
နူးညံ့နေသော အမွှေးလေးများက……….. ပွတ်သပ်ရတာပင် ….အားမရ…….
ကောင်မလေးတစ်ယောက်.. တအားအား ညည်းတွားရင်း……..
“ ရှီုး…. ရှီုး…….ကိုရယ်……” မောင်ကြီးလည်း…..ကောင်မလေးဖီးပိုလာအောင်…..လျှာဖျားလေးနဲ့..အစိလေးကို..ထိပီးကလိလိုက်ပါတယ်…
ဓါတ်လိုက်သွားသလို ကောင်မလေးဟာ လူးလွန့်နေပါတယ်…. “အကို … အကို….အား……ရှီုး…. အား…”
ကျွန်တော်လည်း..အားရပါးရ ကလိလိုက်ပီး… ပုဆိုးနဲ့တီရှုပ်ကို ..ချွတ်ချလိုက်ပါတယ်………..ပီးတေ့ာ… ကောင်မလေးဘေးမှာ… တစောင်းလေးအိပ်လိုက်ပီး…ကောင်မလေးကို…. အဆက်မပြတ်ဆွနေလိုက်တယ်..
နှုတ်ခမ်းလေးကို.. ပြန်ပီးဆွဲစုပ်လိုက်ပါတယ် .. ကောင်မလေးကလည်း.. .. ညီလေးကို… တယုတယ..ကိုင်ကာ…
အပေါ်အောက် ဂွင်းထုသလို လုပ်ပေးနေပါတယ်……..
အတူတူ…. ဖီးအပြည့်နဲ့……… တစောင်းလေး….လှဲအိပ်နေရင်း…. ကောင်မလေးကို…နည်းနည်းစောင်းလိုက်ကာ…
နောက်ကျောမှ ဖက်သည့်ပုံစံလေးနဲ့………. ကောင်မလေးရဲ့ အဖုတ်လေးကို…နောက်မှ ချိန်ကာ….တေ့ထည့်လိုက်ပါတယ်….
နောက်မှတစောင်းလေး.. လှုပ်ခါလှုပ်ခါ….. အားရပါးရ…. လုပ်နေလိုက်ပီး..လက်မှလည်း ကောင်မလေးနို့များကို..ဆွဲကာနယ်နေလိုက်ပါတယ်… လည်ဂုတ်လေးကို… ကစ်ပေးရင်း…. ကျတော်…ပုံစံပြောင်းလိုက်ပါတယ်….
ကောင်မလေး အပေါ်မှ.. မှောက်လိုက်ကာ…. ညီလေးကို အဖုတ်ထဲ. ညင်သာစွာထည့်လိုက်ပါတယ်…
တညလုံးစောင့်နေလိုက်ရလို့လားမသိ…သိပ်ကြာကြာမဆောင့်လိုက်ရပဲ…………ကောင်မလေးရဲ့ အဖုတ်လေးထဲကိုအားပါးတရ … သုတ်ရေများကို ပန်းထုတ်လိုက်ပါတယ်………
ပီးတော့… ကောင်မလေးကို…နမ်းနေရင်း……….ညီလေးကို…. မထုတ်ဘဲနေလိုက်ရင်း စန္ဒာ့ရဲ့ အဖုတ်လေးထဲမှဖျစ်ညစ်လိုက်တာကို ခံစားနေမိပါတယ်……………

“ ညီမလေး…အကိုနဲ့အတူနေရတာ…ပျော်လား… ”
“ အကိုရယ်လောကကြီးတောင်မေ့နေတယ်…..ပျော်တာပေါ့”
“ နောက်ကျရင် ဘယ်လိုတွေ့ရမလဲ စန္ဒာရယ်… ”
“ အကို ညီမလေးကို..စွဲလမ်းနေပီ..”
ကောင်မလေးကို….စကားတွေပြောရင်း…နောက်နေ့ပေါင်းများစွာကို… …မျှော်မှန်းရင်း………….
ခနနေတော့…ရေတူတူချိုးရန် …တိုင်ပင်ပီး ရေချိုးခန်းထဲကို….သွားလိုက်တယ်…
တယောက်နဲ့တယောက် ..အပြန်အလှန် …. ဆပ်ပြာလေးတွေတိုက်ရင်း….ကစားနေကြတယ်လေ။
အော်..ညီလေးကလည်း… အထိမခံ ရွှေပန်းကန်လေ…. စန္ဒာ့ရဲ့လက်လေးနဲ့ ဆပ်ပြာလေးတွေ.. အထိအတွေ့မှာ..
ပြန်ပီး..ထောင်နေလေရဲ့ “ တော်တော်ကဲတဲ့ .. အကို့ ညီလေးနော်…. တွေ့လာ…တဆတ်ဆတ်နဲ့ ” ပြုံးရောင်ရောင်မျက်နှာလေးနဲ့ ချစ်စရာ……ဟန်ပန်………….
ကျတော်လည်း….. ရေချိုးနေရင်း…မတ်တပ်လေးမျက်နှာချင်းဆိုင်လေး…ရပ်ကာ…ကောင်မလေးရဲ့အဖုတ်လေးကို..ပွတ်နေလိုက်တယ်…ပီးတာနဲ့ …ပေါင်လေး..တချောင်း..မကာ…….. ညီလေးကို..အဖုတ်ထဲ သွင်းလိုက်ပါတယ်………….
“ အား။။။။။။။။။။။။။ ” အသံလေးနဲ့အတူ……… ခပ်မြန်မြန်လေး…. ဆောင့်လိုက်………. ချော့ပီး…. လုပ်လိုက်…
နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်…. လျှာလေးနဲ့ ကစားလိုက်……နောက်တခါပြန်ပီး..ဆော်နေလိုက်ပါတယ်…..
တအီးအီးအော်သံနဲ့အတူ ရေချိုးခန်းထဲမှာ………….. နှစ်ဦးသားမတ်တတ်ရပ်လေးပေါ့…
ခါးလေးကို အသာကိုင်ကာ….ကောင်မလေးကို…. တဖက်လှည့်လိုက်ပါတယ်… ..ကောင်မလေးကခါးလေးကော့ကာ… နံရံကိုလက်လေးထောက်ပီး…..နေပါတယ်..ကျတော်က….ခါးလေးကိုတင်းတင်းလေးကိုင်က….နောက်ဖက်မှ.ညီလေးကို…သေခြာ…ထည့်လိုက်ပါတယ်…. “ အား…….ရှီုး……” စန္ဒာ့ရဲ့ ရင်ထဲမှ….အသံလေးမျာကို..အားရစွာ ကြားနေရပါတယ်…
အော်… ရေချိုးရင်းလဲ…တခါ… တီဘီကြည့်လဲတခါ….မကြည့်လဲတခါ…အော်….တော်တော်ဆိုးတဲ့ငါပါလား…
အချိန် တော်တော်ကြာကြာဆွဲဖြစ်လိုက်တယ်…ရေချိုးရင်းဆွဲတာလည်း.တခါတလေတော့ တော်တော်ကောင်းသား။
ရေမိုးချိုးလို့အပီး……….. ကောင်မလေးကသူ့အဝတ်များကို…မီးပူတိုက်နေလေရဲ့…ကျွန်တော်လဲ အစ်မပြန်လာချိန်နီးတော့ မျက်နှာပူလာတာနဲ့ ကောင်မလေးကို နမ်းကာ….တိုက်အောက်က.. လဖက်ရည်ဆိုင်လေးကို ဟန်မပျက် ဆင်းကာထိုင်နေလိုက်ပါတော့တယ်။………………………………..

ဒီလိုနဲ့ .. အစ်မ မထွေးရီ မရှိခိုက် လုံ့လစိုက်လိုက်ပေါ့…ဟဲဟဲ.. ကောင်မလေးလဲ တော်တော့ကို စွဲလမ်းနေပီလေ။။
ညနေပိုင်းရောက်တော့ ထုံးစံ အတိုင်း အစ်မကပြန်လာတယ်လေ ၊ သူ့ ကျူရှင်ကျောင်းသားတွေလည်းပါလာတယ်…

“ ဟဲ့ ငါ့မောင်ကြီးရေ နင် ဒီည … မောင်သင်းဆီသွား အိပ်ပါလား ဆေးရုံမှာ.. သူပျင်းနေမှာ…. ”
အစ်မက…သာသနာဖျက်နေပီ………..စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ်နဲ့ပေါ့…

“ ဟုတ်……ဟုတ်ကဲ့ သွားလိုက်ပါ့မယ်………” မသွားလို့ကလဲ မကောင်း ၊ ဒီမှာကလည်း…. အရှိန်တက်နေ..

အော် ငါ့ဘဝ…. … အပိုင်မိန်းမမှ မရှိတာကိုး… ……….
အင်းလေ..အစ်မသဘောအတိုင်း….. ဆေးရုံကို သွားရမှာပေါ့…

“ အစ်မရေ ထမင်းစားပီး သွားလိုက်မယ်နော်…” အချိန်နဲနဲ ဆွဲကာ စန္ဒာလေးရှိရာ နောက်ဖေးခန်းကို ဝင်လာလိုက်တယ်……..

“ ကောင်းတယ် ကောင်းပါတယ်..ဟေ့..…. ဒီညတော့ အကို ဒုက္ခရောက်ပါပီ……….ကောင်းတယ်….ဟီးဟီး ” 😛 ချစ်စဖွယ် ကောင်မလေးက ကျတော့ကို စ နေပြန်တယ်..ဒါနဲ့ပဲ … ထမင်းပန်းကန်ယူရင်း ကောင်မလေးရဲ့ …တင်ပါးလုံးလုံးလေးကို အားရပါးရ ဖျစ်ညစ်လိုက်တယ် ..
“ အမေ့… ။ …ကိုကြီးနော်…တော်တော်ဆိုးတယ်… ” စန္ဒာ့ဖင်လေးက တင်းတင်းကျစ်ကျစ်လေး…
အီး…ကောင်းလိုက်တာ……… ပြောရင်းနဲ့တောင်… ညီလေးက…ထောင်နေပြန်တယ်….အော် ၃ကြိမ်ဆိုရင်တော့ ဒီကောင်လွန်တာပေ့ါ…….. ဟီးဟီး…..။ 8)
ထမင်း မြန်မြန်စားကာ ကောင်မလေးကို အစ်မအလစ် ..ပါးလေးကို တရွတ်ရွတ်နဲ့ နမ်းလိုက်ပါတယ်…

“ ကိုကြီး မနက်ဖြန် စောစော ပြန်လာခဲ့မယ်နော် စောင့်နေနော်…………. ” :-*

ဒီလိုနဲ့ ဆေးရုံ တစ်ခေါက်ရောက်ပြန်ပီပေါ့………..“ အင်း ဒီနေ့လဲ …နပ်စ်မလေး ရေချိုးရင်ကောင်းမှာပဲ …”
ဆေးရုံရောက်တော့ မောင်သင်းကုတင်နားမှာ လူတွေဝိုင်းနေတယ်လေ…မျက်လုံးတောင်ပြူးသွားတယ်..ဘာဖြစ်လဲပေါ့
အော်..ညီဖြစ်သူ မောင်လေးတို့ရောက်နေတာကိုး ..သူ့မိန်းမလေးရောပါတယ်လေ… ဘေးနားမှာက…………….
ဟိုနေ့က…မိန်းမချောလေး…ရေချိုးခန်းမှာ ချောင်းကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ …..ညိုဝင်းဝင်းကောင်မလေး…….ဒီးဒီးနဲ့လဲတော်တော်ခင်ပုံရတယ်….
ဟာ..
“ ချောလဲ ရောထိုင်တော့..ဖြစ်တော့မယ်…ဟီဟိ …” စိတ်ထဲမှာ…ပျော်လာမိတယ်..လေ။

“ ဟာ ကိုမောင်ကြီး ၊ ညီတို့ရောက်နေတာ ကြာပေါ့… ဒါက.. အစ်ကို့ညီမ ဒီဒီးရဲ့ သူုငယ်ချင်း..လေ၊ ဒီည မောင်သင်းကို စောင့်ပေးမယ့်.. စပါယ်ရှယ်နပ်စ်ပေါ့…….. နာမည်က စိန်စိန်တဲ့ ”
“ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် စိန်စိန် …အကိုက .. မောင်မောင်ကြီးပါ .. မောင်သင်းတို့ မောင်လေးတို့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲပါ” “ ညီမလေးကို ဟိုနေ့တည်းက တွေ့ဘူးပါတယ်……… အကိုလိုခင်နော် ”

မြင်မြင်ချင်းဝမ်းသာအားရပြောနေမိတယ်… ရေပက်မဝင်ပေါ့……. ပြောနေရင်း ပုဆိုးအောက်က ညီလေးကတဆတ်ဆတ်တုန်ပြနေတယ်လေရဲ့…. သူက ဟိုတနေ့က မြင်ခဲ့တဲ့ ဝင်းဥ နေတဲ့ နို့လေးရယ်… ဖေါင်းကားကား…အဖုတ်လေးရယ်…… ;D……………………………
အော်…ငါ့နယ်နော်………… တော်တော်သောင်းကျန်းနေပြန်ပီ…. ဒီညတော့ စည်းရုံးအုန်းမှပဲ……
ဘေးနားက ညီတော်မောင်နဲ့ သူ့မိန်းမ ဒီးဒီးကိုတောင် ..စကားပြောရန်မေ့နေတယ်လေ…..ဒါနဲ့ပဲ…ဒီးဒီးက..

“ ဟေ့ စိန်စိန်ရေ .. မောင်ကြီးက ..လူပျိုကြီးနော်… စိ်တ်ဝင်စားရင် တခါတည်းခေါ်ထားလိုက် ” မဆီမဆိုင် ကြေညာခံလိုက်ရသေးတယ်…….. ………
“ ဟုတ်လား သူငယ်ချင်း ဒါဆို … မနက်ကျရင် ခေါ်သွားမယ်နော်…”
ဆံပင်ဂုတ်ဝဲလေးနဲ့ ညိုချောလေး..စိန်စိန်က..
ကျတော့ကို လှည့်ကြည့်ရင်း…. ပြုံးစစ…လေး နောက်နေပြန်တယ်…….

“ ဟာ ငါ့ညီမလေး…ကလည်း မနောက်နဲ့နော်… ကိုကြီးက ……….” ..တော်တော်ရှက်သွားတယ်…နပ်စ်မလေးတွေက ခပ်ရဲရဲလေး နောက်လိုက်တာကိုး…ကျတော်လူပျိုကြီး…မျက်နှာတောင် ရဲသွားတယ်………ညီလေးတောင်..ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိ.. ပျော့ခွေသွားတယ်….။
ရှက်သွားသော ကျတော်မောင်ကြီး .. ရှက်ရမ်းရမ်းနဲ့ … အိမ်သာခနဆိုကာ.. လှည့်ထွက်လာလိုက်တယ်လေ။….
ခနကြာမှ.. မောင်သင်းကုတင်နားပြန်လာလိုက်တယ်.. မောင်သင်းကတော့..တော်တော့်ကို နေကောင်းပါပီ..နောက်နေ့ကြရင် လည်းဆေးရုံဆင်းရတော့မယ်လို့ သိရပါတယ်…

“ မောင်သင်းရေ .. မင်းရဲ့ ခွဲထားတဲ့ အနာက….တော်တော်ကျက်နေပီဘဲ… ကောင်းတယ်ကွာ ..” ညီဖြစ်သူကို ဂရုစိုက်ကာ.. ဘေးနားမှ.. မုန့်နဲ့ကော်ဖီကို… ပေးလိုက်ပါတယ်…
ဒီတညတော့..စကားအားရပါးရပြောရမယ်……..

“ အကို စိတ်ကူးမလွဲနဲ့နော်.. စိန်စိန်က…တောင့်တောင့်ကြီး.. သူက..ကလေး၂ယောက်ရှိပေမယ့် … ဟဲဟဲ…”
လူနာ မောင်သင်းကပါ.. သဘောလာတူနေပြန်ပီ….

“ အင်းလေ ညီလေးရာ..သနားပါတယ်… ကလေး၂ ယောက်နဲ့ တော်တော် ကသီမှာပဲနော်….” ရင်ထဲမှာ ဂရုနာတောင်သက်မိသွားတယ်….. … အော်..နမြောစရာကြီးပါလား… … ငါကြုံတုံးလေး…သူ့လိုအင်ကိုဖြေ့ဆည်းပေးအုန်းမှပဲ… … တောသားကြီးတော့ …စိတ်ထဲမရိုးမရွ ..ဖြစ်လာတော့သည်။
ထူးဆန်းတာက ဒီနေ့ မိုးတွေရွာနေတယ်… ချမ်းလိုက်တာလည်းတုန်နေတာပဲ …
ဒုက္ခပါဘဲ ဆေးရုံလာတာ…အကျ ႌကလည်းပါးပါးနဲ့….. အနွေးထည်လေးလိုချင်လိုက်တာ….

“ ညီမ စိန်စိန်ရေ … အကို ချမ်းနေလို့ … ရေနွေးလေးမျာ ရှိလားကွယ် ” ညိုချောလေး..စိန်စိန်ကို စကားစလိုက်တယ်။

စိန်စိန်ကလည်း ..ဟုတ်ကဲ့ ရှိတယ် အစ်ကို ဆိုကာ…. သူ့တို့ရဲ့ နားနေခန်းကို..ဝင်သွားလေရဲ့ ။ ကျနော်ကတော့.. စွံထွားကာ .. တင်းရင်းနေသော ..စိန်စိန့် ဖင်တုန်းကြီးကို နောက်မှ အားပါတရ ကြည့်ကာ ကျန်ခဲ့ပါတယ။်.. ညီလေးတော့ .. နဲနဲပူလာတာ သတိထားမိလာပြန်တယ် …

“ အော် စိန်စိန်ရယ်…ကောင်းလိုက်တာနော်..ကိုကြီးတော့ ဒီညသွားပါပီ..…” စိတ်ထဲမှာ စကားတွေပြောနေမိတယ်…။
မကြာလိုက်ပါ … လက်ထဲမှာ..ရေနွေးအိုးလေးကိုင်ကာ… စိန်စိန်တယောက် ကျတော်ရှိရာ.. မောင်သင်းအခန်းသို့ ပြန်ဝင်လာပါတယ်… …..
ကံကောင်းတာလား ကံဆိုးတာလားမသိ…. မနေ့ကတည်းက မောင်သင်းက .. စပယ်ရှယ်အခန်းရလို့ …အခန်းပြောင်းပီးသားဖြစ်နေပီလေ … ။

“ စိန်စိန်က .. သနပ်ခါးလေးနဲ့ လိုက်တယ်နော်” “ကိုကြီးက .. တောသားဆိုတော့ သနပ်ခါးဆို အသည်းခိုက်အောင်ကြိုက်တာ ” ထိခပါးရိခပါးလေး… ရေနွေးအိုးကိုင်ထားသော ..လက်လေးကို ကိုင်ကာ ဇာတ်လမ်း စလိုက်ပါတယ်…
အသားလေးက ညိုဝင်းပီး….. အိစက်ဖေါင်းကားနေသော.. ပါးမို့မို့လေး… ပီးတော့ နပ်စ်မ ဝတ်စုံလေး..နဲ့။…

ညက .. တော်တော်နောက်ကျနေပီ ..၁၁ နာရီကျော်ကျော်ပေါ့.. မောင်သင်းကတော့ အိပ်မောကျနေတယ်လေ .. အိပ်ဆေးတန်ခိုးနဲ့ပေ့ါ… ကျနော်ကတော့………… ကုတင်ဘေးနားမှာ စာအုပ်ဖတ်နေသော စိန်စိန့်ကို…ခိုးခိုးကြည့်နေမိပါတော့တယ်…။

“ ညီမ ..စိန်စိန်… အိပ်ချင်ရင် အိပ်နော် ..အကိုက မအိပ်ချင်သေးလို့ .. ”
“ အကို စိန်စိ်န်က ညတိုင်း … နေနေကြလေ… မနက်ကျမှ အိပ်တာ .. အစ်ကို အိပ်ချင်အိပ်နော် ”
စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ရင်း…တော်တော်ခင်လာတယ်….. ရေနွေးချမ်းလေးသောက်လိုက်…. စကားလေးပြောလိုက်…နဲ့ ..
ကျတော်..စိန်စိန်ကို… စွဲလမ်းလာပါတော့တယ်……….. စိန်စိန်ကလည်း…အထာလေးတော့ ပေးလာပါတယ်…

“ အကိုက မိန်းမ ယူချင်စိတ်မရှိလို့လား .. ဒါမှမဟုတ် ချစ်သူမရှိလို့လား… ” ညုတုတုလေးပေါ့…
“ ညီမရာ ယူစရာမရှိလို့ပါ.. ” ..ပြောပြောဆိုဆို .. စိန်စိန့်အနား ကပ်လျက်လေး ထသွားကာ .. ထိုင်လိုက်မိတယ်…

“ မချမ်းဘူးလား..စိန်စိန် .. .. ဒီနေ့ .တော်တော်အေးတယ်နော် ၊ မိုးကလည်း အချိန်အခါမဟုတ် … ဘာတွေဖြစ်နေလဲမသိတော့ ပါဘူး .. ”
“ ဟုတ်တယ်အကို.. ဒီနေ့တော်တော်ချမ်းတယ်နော် မိုးကလည်း ကောင်းလိုက်တာ…. … ”

စိန်စိန်နဲ့ ကျတော်…. စကားပြောဖြစ်တော့ တော်တော်ခင်ဖို့ကောင်းကြောင်း သိလာတယ်လေ… စိန်စိန်က..သိပ်မငယ်ပေမယ့်…. ခပ်သွက်သွက်လေးစကားကပြောတတ်တာရယ်… ပီးတော့ ခန္ဒာကိုယ်လေးကလဲ မကြီးမသေး…တောင့်တောင့်လေး …. စွဲမက်စရာလေးပေါ့ ။…
ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ်…. ခုန်နေပါတယ်…ပီးတော့…………………

အပြင်မှာလည်း မိုးကတော်တော်ကောင်းနေတယ်လေ ။ ရာသီဥတုကတော့ …ကိုယ့်ဘက်ပါနေတယ်။

“ စိန်စိန်က ……. ညဂျူတီဝင်ရတာ များလား…”
“ ဟုတ်တယ် အကို .. ညပိုင်းဆေးရုံမှာ များပါတယ် ၊နေ့ခင်းမှ အိပ်ရတာ… အိမ်မှာကခလေး ၂ ယောက်တောင် ညီမလေးနဲ့ ထားခဲ့ရတယ်လေ ”
“ အော် … ခလေးတွေခမျာ …သနားပါတယ်နော် ညီမလေးကရော……ဘာလုပ်လဲ ”
“ ညီမလေးက…. ငယ်သေးတယ် အလုပ်မလုပ်သေးဘူး အမေနဲ့ အိမ်မှာနေတယ်လေ ..အရင်ကတော့နယ်မှာနေကြတာ….”

စကားတွေပြောရင်း ဗိုက်ထဲကတဂွီဂွီ တော်တော်ဆာလာပြန်သည်။ ဒါနဲ့ ညီဖြစ်သူ မောင်သင်းကို အနားကပ်ခါ..ကြည့်လိုက်တယ်… ဆေးရုံလာတာ ညီတော်မောင်ကို စောင့်ဖို့လေ ။ တော်ကြာ မောင်သင်းနိုးလာရင် ဘယ်သူမှ မရှိရင် ဒုက္ခလေ ။ ကြံနေတာ ၊ ကြံနေတာလေ စိန်စိန့်ကို … 😉

“ စိန်စိန်ရေ … အကိုနဲ့ တူတူ တခုခုသွားစားရအောင်နော်………… အကိုဗိုက်ဆာနေလို့ပါ.. နော် ”
“ အကို ခနပဲသွားစားမယ်နော်…တော်ကြာ မကောင်းဘူးနော်… ” ခပ်သွက်သွက်လေး…ပြန်ပြောလာသောစိန်စိန်မျက်နှာပေးလေးက… ချစ်ဖို့ကောင်းနေပြန်ရော…..

ဒါနဲ့ပဲ… .. ဆေးရုံဘေးနားက ဆိုင်လေးမှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်လေးတွေ စားကာ .. စကားကောင်းနေလိုက်တယ်လေ…။ မောင်သင်းကိုတောင်မေ့လို့ပေ့ါ…. .ပီးတော့မှ ဆေးရုံပေါ်ခပ်မြန်မြန်လေး တက်လာလိုက်ပါတယ်….

“ ဟူး…မောနေတာပဲ စိန်စိန်ရယ်……..ညီတော်မောင် မနိုးနေသေးလို့ တော်သေးတယ် ဟီးဟီး ..”
စကားချိုချိုလေးပြောကာ……… စိန်စိ်န့်အနားကို ..သွားလိုက်ပါတယ်……. ပီးတော့ စိန်စိန့်လက်လေးကို မထိတထိလေး လုပ်လိုက်ပါတယ်။ နပ်စ်မလေးစိန်စိန်ကတော့… ပါးပါးနပ်နပ်လေးလေ..သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေသောကျတော့ကို … ပြုံပြုံးလေးနဲ့ ပဲများနေလေရဲ့ ။ :-*
ကျတော်လည်း အချိန်ရတုန်းလေး …… မြင်ဘူးခဲ့သော လုံးကြီးပေါက်လှလေး စိန်စိန့်ကိုယ်လုံးလေးကို အားရပါးရကိုင်ချင်စိတ်များ ..ဝင်လာပါတော့တယ်။
ညတော်တော် ညှက့်နက်နေတော့ ….ဆေးရုံက..တိတ်ဆိတ်လို့ နေလေတယ်လေ… … အခန်းကလည်းတံခါးပိတ်လို့ရတော့..မောင်သင်းတာ အိပ်မောကျနေရင်တော့….. စခန်းသွားလို့ရပီပေါ့…
ဒါနဲ့ စိန်စိန့်မျက်နှာလေးကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ . . “ စိန်စိန်…အကို ညီမကို စိတ်ဝင်စားတယ်ကွာ ” ..အီစီကလီစလုပ်လိုက်ပါတယ်… ..တောသားဆိုတော့ ..သိပ်တော့ ..မတတ်ဘူးပေါ့… ရှက်ပြုံးလေးနဲ့ ..တုံံ့ပြန်လာသောအသံလေးက … ကျတော့ကို ဆွဲဆောင်နေပြန်ရောလေ…….
တိတ်ဆိတ်ပီး..ခေါင်းငုံ့နေသော.. စိန်စိန်အား …ကျတော် ဖြေးဖြေးလေး ဖက်လိုက်ပါတယ်….။
သူမတယောက် မငြင်းပါ……။ ညိမ်ညိမ်လေးနဲ့ ……စဉ်းစားနေဟန်တူပါတယ်..။

“ အကို ညီမကို နားလည်ပေးနိုင်လို့လား.. ညီမက……….” စကားတောင်ကောင်းကောင်းပြန်ပြောချိန်မရလိုက်ပါ…
မောင်သင်းကုတင်ရဲ့ ခြေရင်း ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း……..ဖက်ထားသော ကျတော့လက်များကို ..ပိုတင်းစွာ ဖက်လိုက်ပီး ……နပ်စ်မလေး မျက်နှာအား ……….. မနားတမ်း နမ်းလိုက်ပါတယ်…… .. သနပ်ခါးနံ့လေးများ ထိုးဝင်ကာ .ရင်ထဲရောက်သွားပါတယ်…….. တချိန်ထဲ ..ညီလေးကလည်း…….. မနိုးရပဲ ထလာပါတော့တယ်…. ။
ပုဆိုးထဲ ထိုးထိုးထောင်ထောင်ပေါ့……. ကျတော်ဖက်ထားသောကြောင့် စိန်စိန်မှာ … လှုပ်မရဘဲ ရင်ခွင်ထဲမှာ..မိန်းမောနေပါတော့တယ်…. ကျတော့ပေါင်ပေါ်တင်ထားသော သူမရဲ့လက်များက…….ပူနွေးနေသော ညီလေးနဲ့ ထိမိနေပါတော့တယ်။ ခပ်သွက်သွက်လေးနေတတ်သော စိန်စိန် ခုတော့ .. ညိမ်သက်စွာ..ရင်ခွင်ထဲပေါ့…
အခြေအနေကောင်းမှန်းသိလိုက်တဲ့ ကျတော်က… စိန်စိန်ရဲ့..နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို… စတင်ထိလိုက်ပါတယ်။
အင့်……….အင့်.. အသံလေးနဲနဲ ထွက်လာပါတယ်. ပီးတော့ .. စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ စကားပြန်လာပါတယ်..

“ အကို..ဆေးရုံနော်..အကို..ဟိဟိ …….. စိတ်ထိန်းနော်… ” :)… ကျတော့ကို…နဲန ဲပြန်တွန်းထားပီး.. ပြောင်ချော်ချော်လေးလုပ်နေလေရဲ့ .. အော်သူ့ကြည့်ရတာ… ခလေး လေးလိုပါလားနော်….. …

“ ညီမရယ်.. ဘယ်သူမှ.. မလာတော့ပါဘူးကွယ် အကို တံခါးကို ချက်ချထားခဲ့ပါတယ်… ဟီးဟီး..”
“ အော် တော်တော်ကဲ .. အကြံနဲ့ပေါ့လေ …”
“ ချစ်လို့ပါကွာ .. နော် ” ..ခပ်ပြုံးပြုံးလေး..ပြန်ပြောကာ..တင်းတင်းလေးဖက်ထားလိုက်ပါတယ်.. ရင်ခွင်ထဲမှာတော့…….. .. နွေးအိကာနေပါတော့တယ်..
တချက်တချက် ပါးလေးကိုနမ်းလိုက် နှုတ်ခမ်းလေးကိုမထိတထိလေး စုပ်ယူလိုက်ပေါ့…… သူနာပြုဆရာမလေးတော့.. ကျတော်ပြုသမျှနုနေပါတော့တယ် ။ ….

နံရံပေါ်မှ နာရီလက်တံကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်မိပါသည် ။….

“ ည ၁ နာရီ ကျော်ကျော်တောင် ရှိနေပါရော့လား…..” အံ့အားသင့်စွာ တကိုယ်တည်း ညည်းတွားလိုက်တယ် …

“ အင်းလေ စိန်စိန်စိတ်ပါနေတုန်းလေး……ဒီနေ့တရက်ပဲ အချိန်ရှိတော့တာ…….. ကြိုးစားမှဘဲ ” :-*
ရင်ခွင်ထဲမှာ… မျက်လုံးလေးမိတ်ခါ …ကျတော့အလိုကိုလိုက်နေသော စိန်စိန့်ကိုအခါခါနမ်းရှိက်ရင်း ..… …..
စိတ်တွေထိန်းမရတော့ပါ……… ရင်ထဲမှာလဲဗလောင်ဆူနေပြန့်တယ်…….. ဒါနဲ့ပဲ… နှုတ်ခမ်းလေးကို မပြတ်နမ်းစုပ် နေရင်း လက်ချောင်းလေးများဖြင့် .. စိန်စိန့်ရင်သားအစုံအား ဖွဖွလေး ဆုပ်နယ်ပေးနေလိုက်ပါသည်။ .. သူမထံမှ ညည်းတွားသံ တိုးတိုးလေးကြားနေရပါတယ်… …

နပ်စ်မအကျ ႌလေးက ရင်ဖုံးလေးဖြစ်နေပြန်တော့ .. အပေါ်မှ ပွတ်သပ်နေရာမှ .. ကျတော့လက်ချောင်းလေးများကို..အသာအယာ … ရင်ဖုံးလေးမှတဆင့် .. ရင်သားအစုံပေါ်ကို လျှိုဝင်လိုက်ပါတယ်… စိန်စိန့် နို့လေးများက ..တောင့်တင်းကာ … လုံးဝိုင်းပြည့်ရှုံနေပါတယ် .. ဘယာဇီယာပေါ်မှပင် မို့မောက်ကာ ရှံထွက်နေပါတယ်…. ကျတော်ကတော့ .. အလွတ်မပေးတော့ပဲ နို့တလုံးချင်းကို … ဆုပ်နယ်နေလိုက်ပါတယ်…

“ အင်း အချိန်တော့ သိပ်မဆွဲမှရမယ်လေ ” ကိုယ့်ကိုကို သတိပေးမိလိုက်တယ်…..
စိန်စိန်ကတော့ ဖက်ထားသောလက်များကို ပိုပီးတင်းကြပ်စွာ ကျတော့ကို ဖက်ထားတာကိုခံလိုက်ရတယ်….သူမလက်ချောင်းများကလည်း ကျတော့ရင်ဖက်ကို အသာအယာပြန်ပွတ်နေလေရဲ့

“ ညီမ အကို မီးတွေပိတ်လိုက်မယ်နော်…….. ….” တိုးညင်းစွာ စိန်စိန့်နားရွက်လေးကို နမ်းရင်းပြောလိုက်ပါတယ်…
ကျတော်ခနထသွားကာ…. နံရံပေါ်မှမီးခလုတ်ကို မြန်မြန်လေး ပိတ်လိုက်ပါတယ်… အကြံကတော့ မီးပိတ်ရင်း မောင်သင်းကိုပါ အကဲခတ်ဖို့ပါ……… 😉
မီးရောင်မရှိတော့ပေမယ်… ဘေးခန်းက မီးရောင်လေးကတော့ ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေတယ်လေ….
ထိုင်ခုံပေါ်မှာ အသာထိုင်နေသော နပ်စ်မလေးကို.. ဆွဲထူလိုက်ကာ………….. နဲနဲအရှိန်တင်ကာ နမ်းရှုံ့လိုက်တယ်..လက်တွေကလဲ အကျ ႌကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်လိုက်ပါတယ်။ ကျတော့ပုံစံက..မုန်ယိုနေသောဆင်ကြီးပမှာ… .. ပီးတော့ … မြင်ခဲ့ဖူးသော စိန်စိ်န့် ရင်သားအစုံကို အငမ်းမရ .. နမ်းလိုက် စုပ်လိုက်လုပ်ရင်း … ဘယာလေးရဲ့ ချိတ်တွေကို ..ဖြုတ်လိုက်ပါတယ်… တင်းရင်းဖွံထွားစွာ နို့အစုံကို တပြွတ်ပြွတ်မည်အောင် စုပ်ယူလိုက် … ဆုပ်ချေလိုက် နဲ့ ……… ကျောပြင်တလျောက်ကိုပွတ်လိုက် … ကားစွင့်နေသော .. တင်ပါးအစုံကို ………. …စုပ်နယ်လိုက်နဲ့… တော်တော်ကို သောင်းကျန်းနေလိုက်တယ် …
အခြေအနေကတော့ …… မဲမှောင်ကာ အသဲအသန် ရွာမည့်မိုးလိုပေ့ါ .. …………..

ကျတော်လည်း အဝတ်တွေကုန်အောင် အမြန်ချွတ်လိုက်ပါတယ် …….ပီးတော့ …… သံချောင်းအလား မာတောင်နေသော ညီလေးကို ..အသာအယာလေး စိန်စိန့်လက်ဖဝါးထဲကို မသိမသာ ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်… သူမကတော့ …. …ရှုက်နေသောဟန်ပန်နဲ့ တုန်ရီစွာ စုပ်ကိုင်ထားရင်း.. ….ညည်းတွားနေလေရဲ့….
ထမီ အနီလေးကို ဖြေးဖြေးလေးရှောချလိုက်ပါတယ်… အခုချိန်မှာတော့……… ဇာပန်းပွင့်လေးတွေနဲ့ ပန်တီပန်းရောင်လေးပဲ ကျန်ပါတော့တယ်…. ကျတော် အသာအယာ..ပန်တီလေးပေါ်မှ .. ပွတ်သပ်ကာ………. အဖုတ်လေးကို ရွရွလေး ပွတ်ပေးလိုက်တယ်…. .. စိုရွဲနေသော စိန်စိန့်အဖုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးကို ….အားရပါးရကိုကိုက်လိုက်ချင်တယ်လေ…………..
ထိုင်ခုံဘေးနားလေမှာ မတ်တပ်ရပ်လေး .. နှစ်ဦးသား… မုန်တိုင်းထန်နေလေပီလေ…. စိန်စိန်ကလဲ ..လောကစည်းစိမ်ကို ငတ်ပြတ်နေသူလေ….. သိပ်ကြာကြာအချိန်ဆွဲမနေတော့ပဲ ..သူ့ပေါင်တံလေးတချောင်းကို နဲနဲမြောက်ကာ… ….ညီလေးကို အသာအယာလေး အဖုတ်လေးရှိရာမှန်းကာ တေ့ပီးသွင်းလိုက်ပါတယ်….မတ်တပ်ရပ်ပီးတခါတလေ လုပ်ရတာက ….. တမျိုးကောင်းနေပြန်ရော………

“အို..ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖုတ်လေးပါလား ……… ဖောင်းပီးအိနေတာပဲ …” စိတ်ထဲကျေနပ်အားရစွာပြောနေရင်း… စီးပိုင်ကာတင်းကြပ်နေသော အဖုတ်လေးထဲကို ခပ်သွက်သွက်လေး … ကြမ်းကြမ်းလေး ဆောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
အချိန် တော်တော်ကြာသည်အထိ ပုံစံမပြောင်းမိပါ…………. ဆွဲတာဆွဲတာ……….. ခနကြာတော့မှ…စိန်စိန့်ကိုယ်လုံးလေးကို…ဖြေးဖြေးလေးနောက်ပြန်လှည့်လိုက်တယ်… နှုတ်ကတော့ .. ဘာမှမပြောဖြစ်ပါ…
ညီတော်မောင် နိုးဘာမှာကိုလည်း စိုးရိမ်ရသေးတယ်လေ…….. အသံတွေကလည်း….တော်တော်ဆူနေပီလေ…
စိန်စိန့်ကို နောက်ပြန်လေးလှည့်လိုက်ပီး ခုံတန်းရှည်ပေါ်ကို လက်ထောင်ခိုင်းကာ… ..နောက်မှ အားပါးတရ ဖင်တုံးကြီးတွေကို စုပ်ချေလိုက် … ညီလေးကို တဆုံးထိုးထည့်လိုက်နဲ့..
တော်တော့ကို ကျေနပ်ပီတိဖြစ်မိနေပါ.တော့တယ်…
အချိန်တော်တော်ကြာအောင် …ဆွဲပီး .. အားရပါးရကို…. စိန်စိန့်ကို ချစ်နေမိပါတယ်.. 😛 တအားအားညီးတွားသံနဲ့အတူ..နပ်စ်မလေးဆီမှတီးတိုးစွာ အသံများထွက်နေတယ်လေ ………. ကျတော်လည်း…နောက်ကျေမှ…လှပသော ကိုယ်လုံးလေးကိုတဝကြည့်ကာ … အားရပါးရဆောင့်ကာဆောင့်ကာ ……… စိန်စိန့်အဖုတ်လေးထဲကို… သုတ်ရည်တွေ…နွေးထွေးစွာ …. ထုတ်လွတ်လိုက်ပါတယ်…. ။

သိပ်ချစ်ရတဲ့ … မောင် … နဲ့ ကျွန်မ … စတွေ့တာ … ဒီအင်းယားလမ်းမှာပေါ့ …

UFL ကျောင်းမှာ ညနေပိုင်း … အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းတက်ဖို့ သွားတိုင်း … နောက်က တကောက်ကောက်လိုက်လာတဲ့ … ခပ်တောင့်တောင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို … အစကတော့ သတိမထားမိပါဘူး … သုံးလေးရက်လောက်နေတော့ သတိထားမိတာပါ … ကျွန်မအိမ်က … ကန်လမ်းထဲမှာဆိုတော့ … UFL ကျောင်းကို … ဘက်စ်ကားစီးရမှာလည်း အဆင်မပြေဘူးလေ … စီးလည်း မစီးချင်ဘူး … လူတွေ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာမျိုးကို … ကျွန်မ မကြိုက်ဘူးရှင့် … သုံးလေးရက်လောက် … နောက်ကနေလိုက်လာပြီး … ဘာမှလည်း မပြောတော့ … နည်းနည်းတော့ ခံရခက်တာပေါ့ … ဒီနေ့လည်းကြည့်အုံး … ကန်ဘောင်ကနေ … ဒီဘက်လျှောက်လာတော့ … သူ … လိုက်လာတယ်ဆိုတာ … လှည့်မကြည့်ပေမယ့် သိနေပါတယ် … မြန်မာဆန်ဆန်လေး … ရင်စေ့အင်္ကျီ … ပါတိတ်ထမီအနီရောင်လေးက … ကျွန်မ ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ … လှစေတာ သိတာပေါ့ … ဒေါက်တွေပါတဲ့ … ပါတိတ်လေးကလည်း … တင်းတင်းရင်းရင်း … ဖွံ့ကားနေတဲ့ … တင်အလှကို ဖော်ပြနေမှာပဲ ….. ဒေါက်ဖိနပ် နည်းနည်းမြင့်တာလေးကလည်း … တင်လေးကို … ပိုပင့်ထားသလိုဖြစ်ပြီး … ကားတက်နေတဲ့ … ကျွန်မနောက်ပိုင်း အလှကို … ကြည့်ပြီး … ခပ်စိုက်စိုက်နောက်ကနေ လိုက်လာတော့ … နည်းနည်းတော့ ရင်တုန်မိတာပေါ့နော် … လူဆိုးလေးလား … နှာဘူးလေးလား … တစ်ခုခုပဲ … ကျွန်မနောက်က တစ်ယောက်ယောက် … ဒီလိုမျိုးလိုက်ကြည့်နေရင် … ဆက်မလျှောက်တတ်တော့ဘူးရှင့် … ရင်ထဲမှာ … တစ်မျိုးချည်းပဲရှင် … ကြောက်တာလား … ရွံ့တာလား ပြောတတ်ပါဘူး … ဒီလိုမျိုးအကြည့်ခံရရင် … ဟိုပေါင်ကြားက … ခဏခဏ … ညှစ်ညှစ်မိတတ်ပါတယ် … ပေါင်နှစ်ချောင်းကို … အတင်းလိမ်လျှောက်သလို ဖြစ်ဖြစ်သွားတတ်တယ် … ခက်တော့တာပဲ … ဖိုင်တွဲလေးကို … ရင်မှာပိုက်ပြီး … ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာမိတယ် … သူလည်း သွက်သွက်လိုက်လာတယ် … အတင်းချည်းပါလား … ဒီလိုမျိုး နောက်ကလိုက်နေရင် … မကောင်းဘူးရှင့် … အင်းယားလမ်း မီးပွိုင့်နားရောက်တော့ … ကျွန်မ ရပ်လိုက်တယ် … ကောင်လေးက … ကျွန်မနားလာရပ်တယ် … ကောင်လေးပုံစံက … မျက်ခုံးကောင်းကောင်း … ဗလတောင့်တောင့်လေးပါပဲ … တီရှပ်နဲ့ … ဂျင်းဘောင်းဘီလေး ဝတ်ထားတဲ့ဟန်က … ယောကျ်ားပီသပါတယ် … သူ့ပုံစံက … ရည်ရည်မွန်မွန်ပါပဲ …

“မင်း … ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို … တစ်ကောက်ကောက်လိုက်နေတာလဲဟင်”
“ချစ်လို့”
“ဘာ”
“မမက … အရမ်းလှတာကိုး … ကျွန်တော့်နာမည် … ဟိန်းထက်ပါ … မမ နာမည်က … လှမျိုးသွယ် … အသက်က ၂၇ … ကန်လမ်းက တိုက်ခန်းမှာ တစ်ယောက်ထဲနေတယ် … ”

အောင်မြတ်လေးရှင် … ကျွန်မကြောင်းကို … ဘယ်အချိန်က စုံစမ်းထားလဲ မသိပါဘူး … နည်းနည်း ရင်တွေတောင် ခုန်သွားတယ် … တွေ့တာနဲ့ ချစ်လို့တဲ့ … အတင်းပဲ … အစလေးတောင် မပျိုးဘူး … ဒီလိုအထာမျိုးနဲ့တော့ … မစနဲ့လေ … ကျွန်မအချစ်က … ဒီလောက် မပေါဘူး …

“ကျွန်မကတော့ … မချစ်နိုင်ဘူးရှင့် … ဆက်မလိုက်နဲ့တော့နော် … ချာတိတ်”

ကျွန်မ … ခပ်တင်းတင်း ပြောပစ်လိုက်တယ် …

“ချာတိတ်မဟုတ်ပါဘူးဗျာ … ၂၄ နှစ်ရောက်နေပါပြီ … မမကို … တကယ်ချစ်တာပါဗျာ … တစ်သက်လုံး မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ … မမကို … ချစ်ပါ့မယ် … ကျွန်တော့် အချစ်ကို … လက်ခံပေးပါလားဗျာ”

ချာတိတ် … ပြောလည်းပြီးရော … ဒူးထောက်ပြီး … လက်ထဲက နှင်းဆီပန်းလေးကို … ကျွန်မ လက်ထဲ ကမ်းပေးနေတယ် … ရှက်လိုက်တာရှင် … ရှက်လိုက်တာ … ဖြန်းကနဲ ရှက်သွားပေမယ့် … ရင်တော့ တအားခုန်သွားတယ်ရှင့် … သူ့လုပ်ရပ်က … တော်ရုံကောင်မလေးဆို … ကြွေသွားမှာပဲရှင် … အင်းယားလမ်း မီးပွိုင့်ဆိုတာ … ကားတွေ မများပေမယ့် … ဖြတ်သွားဖြတ်လာတော့ ရှိတာပဲ … မီးပွိုင့်မှာ … ဒူးထောက်ရဲတာကို … စိတ်မှာ အမှတ်အပြည့်ပေးပစ်လိုက်တယ် … ဟောကြည့် … ကားပေါ်ကနေ လှမ်းအော်သွားတယ် …

“ရုပ်ရှင်ရိုက်နေတယ်ဟေ့ … မင်းသမီး … ယူလိုက်လေ … မြန်မြန်ယူလိုက် … မင်းသား … ဒူးတွေ ညောင်းနေပြီ”

ရှက်လိုက်တာရှင် … ကျွန်မမျက်နှာ … အရှက်ကြောင့် … ရဲရဲနီသွားမှာပဲ … ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟင် … ဒီလူဆိုးလေးကို … ခက်တော့တာပဲ … မယူပြန်ရင်လည်း … အတင်းနောက်ကလိုက်လာအုံးမယ် … ယူပြန်တော့လည်း … သူ့ကို ချစ်လို့ ဖြစ်အုံးမယ် … အို … မဖြစ်သေးပါဘူး …

“မင်းက တကယ်ချစ်တာလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဟုတ်ပြီ … အတည်ဆိုရင် … ငါ စဉ်းစားပေးမယ် … ထတော့”
“တကယ်စဉ်းစားပေးမှာလား … မမ”
“အင်း … တစ်ခုတော့ ရှိတယ် … ငါပြောတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို … မင်းလိုက်နာရမယ်”
“ဘာစည်းတွေလဲဟင်”
“၁. အခုထ”
“ဟုတ် … ထပြီ”

“၂. ငါ့နောက်ကို … အနည်းဆုံး … ဆယ်ပေအကွာကနေ လိုက်ရမယ်”
“ဗျာ”
“မလုပ်ချင်လည်းရတယ်လေ … မစဉ်းစားယုံပေါ့”
“လုပ်မယ်ဗျာ … စိတ်ချ”
“၃. ငါတက်တဲ့ ကျောင်းထဲ မလာရဘူး … ငါ နေတဲ့လမ်းထဲ … မလာရဘူး …”
“၄. ဒီလိုမျိုး အကြပ်မကိုင်ရဘူး … အတင်းစကား လိုက်မပြောရဘူး”
“ဟင်း … ဒါပဲလားဗျာ”
“အင်း … ဒါပဲ … မစဉ်းစားရသေးတဲ့ စည်းကမ်းတွေ ရှိသေးတယ် … အဲဒါတွေကိုလည်း … လိုက်နာရမယ်”
“ဘယ်အချိန်ထိ လိုက်နာရမှာဟင် … မမ … ဘယ်တော့ အဖြေပေးမှာလဲ”
“မင်းရဲ့ အပြုအမူပေါ်မူတည်ပြီး … စည်းကမ်းလျော့တာ တိုးတာ … ဖြစ်လာမယ် … အဖြေပေးဖို့ကတော့ … စောပါသေးတယ် … မင်း … တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင် … သုံးနှစ် … စောင့်ရမယ်”
“ဗျာ … သုံးနှစ်တောင်”
“မစောင့်ချင်လည်း … ဂိုးတော့”

ကျွန်မ … ခပ်တည်တည်နဲ့ … ကျောင်းဘက်လျှောက်လာတယ် … ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်နေတယ် … နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ချင်တဲ့စိတ်ကို … မနည်းထိန်းပြီး … ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့တယ် … ချာတိတ်ကို … ဒီလိုမှ မကိုင်တွယ်ရင် … နောက်ပိုင်းပိုဆိုးလိမ့်မယ် … ကောင်လေးကြည့်ရတာ … တဇွတ်ထိုးတော့နိုင်တယ် … လမ်းလယ်ကောင်မှာ … ဒူးထောက်ပြီး ပန်းပေးတာ … ဘယ်လိုသတ္တိများပါလိမ့် … သိပ်ပေါတာလား … သိပ်ချစ်လို့လား … သိပ်ချစ်လို့နေမှာပါ … အို … ငါ ဘာလို့ … မဆွတ်ခင်က ညွှတ်ချင်နေတာလဲ … သူ့ဘက်က … တွေးပေးနေတာလဲ … နာမည်က … ဟိန်းထက်တဲ့ … သူ့မျက်ဝန်း စူးစူးက … မျက်စိထဲက ဖျောက်လို့မရဘူးရှင့် … စာသင်ခန်းထဲ ရောက်တော့ … အတွေးတွေက … တဝဲလည်လည်နဲ့ … ခုနက အဖြစ်ကို … စိတ်ထဲစွဲနေတယ်ရှင့် … ကျွန်မကို … ချစ်လို့ပါ … ကြိုက်လို့ပါ … စာလိုက်ပေးကြ … စကားလိုက်ပေးကြတယ်ဆိုပေမယ့် … တခါမှ ရင်မခုန်ဘူးပါဘူး … စိတ်လဲမဝင်စားဘူး … ဒီချာတိတ်အလှည့်ကျမှ … ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဟင် … ၂၇ နှစ်လုံး ထိန်းထားတဲ့ … မိန်းမသိက္ခာတွေ အရည်ပျော်ကုန်ပြီလား … မဟုတ်သေးပါဘူး … ငါဘာလို့ … သူ့ကို စည်းကမ်းတွေ ထုတ်ခဲ့တာလဲ … ဘာလို့ သုံးနှစ်စောင့်ခိုင်းတာလဲ … တခြား ယောကျ်ားလေးတွေ … လာပြောတိုင်း … ကန်တော့ဆွမ်းပါရှင်လို့ … ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောပစ်ခဲ့တဲ့ … ကျွန်မ … သူနဲ့ ကျမှ … ဇာတ်လမ်းဆက်ဖို့ … ပြောခဲ့တာလဲ … သူ့ကိုများ … ကျွန်မ … ချစ်မိနေပြီလားရှင် …

သင်တန်းပြီးချိန်က ၈းဝ၀ … မှောင်နေပြီ … ဟိုဟိုဒီဒီလိုက်ကြည့်တော့ … သူ့ကို မတွေ့ရ … ကျောင်းထဲမှာ မတွေ့ရ … ကျောင်းရှေ့မှာလည်း မရှိ … သုံးနှစ်စောင့်ခိုင်းလို့ … မလာတော့ဘူးထင်ပါရဲ့ … စိတ်ထဲ နဲနဲ ဝမ်းနည်းသွားသည် …ယောကျ်ားတွေက ဒီလိုပါပဲလေ … လိုချင်တာ မရတော့ … စိတ်ညစ်ပြီး ခွာသွားမှာပေါ့ … ကျွန်မကလည်း … အချစ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ … မပေးနိုင်ဘူးရှင့် … ဟော … ကိုယ်တော်ချောက … မီးပွိုင့်မှာ စောင့်နေတာကိုး … ရင်ထဲမှာ … ဒိန်းကနဲ ဝမ်းသားသွားပါတယ် … အင်း … သူက စောင့်နေရှာသားပဲ … တစ်မှတ် …

အနားရောက်တော့ … ကျွန်မကို … ပြုံးပြတယ် …
“မမ … တစ်ခုတော့ လက်ခံပါဗျာ”
“ဘာလဲ”
“မမ … စားဖို့ … ဒိုးနပ် မုန့်လေးပါ … မမက စတော်ဘယ်ရီ ဒိုးနတ် ကြိုက်တယ်မှတ်လား”

အိုး … ကျွန်မ … စတော်ဘယ်ရီ ဒိုးနတ် ကြိုက်တာ ဘယ်လိုသိတာလဲဟင် … သူ့လက်ထဲက … မုန့်ထုပ်လေးကို … ယူရင်ကောင်းမလား မယူရင်ကောင်းမလား … အိုး … မယူပါဘူး … တစိမ်းယောက်ျားလေးဆီက … ပစ္စည်းတွေလက်ခံမိရင် … နောက်ပိုင်းအားနာရလိမ့်မယ် … ပြတ်ပြတ်သားသားမယူတာပဲ ကောင်းတယ် …

“ငါက … သူများပေးတဲ့ မုန့်ကို … မယူတတ်ဘူး … မစားတတ်ဘူး”
“ဗျာ”
“စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော် မမ … မယူချင်လည်း မယူပါနဲ့ … နောက်ကနေ … ဆယ်ပေအကွာက လိုက်ခဲ့မယ်ဗျာ …”

ကျွန်မ … ဘာမှပြန်မပြောပါဘူး … ခပ်တည်တည်နဲ့ … ဒီအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာတယ် … သူကလည်း … နောက်ကနေ … လိုက်လာတယ် … ဆယ်ပေအကွာကပေါ့ … သူက တကယ်ချစ်တာလား … အစမို့လို့ နာခံနေတာလား … နောက်နေ့ကော စောင့်နေမှာလား … အို … သူ နောက်ကနေ လိုက်လာတော့ … ငါ့နောက်ပိုင်းကိုကြည့်နေမှာပေါ့ … ညဘက်ဆိုတော့ … အလင်းရောင်က အားမကောင်းဘူးလေ … ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ရမယ် မထင်ပါဘူး … နည်းနည်းတော့ လန့်တာပေါ့နော် … ခပ်သွက်သွက်လျှောက်တော့ … နောက်က တင်တွေက … ထိန်းမရအောင် … ယမ်းခါနေမလားဟင် … ဖြစ်ချင်တော့ … ပန်းခြံနားရောက်တော့ … ဖိနပ်လေးက ပြတ်သွားတယ် … ဟောတော့ … သုံးလေးရက်လောက်ပဲ စီးရသေးတဲ့ … ဖိနပ်အသစ်လေးက … ပျက်သွားပြီ … စိတ်ညစ်လိုက်တာရှင် … ရှက်လိုက်တာ … နောက်ကနေ ရီးစားစကားလိုက်ပြောနေတဲ့ကြားက … ဖိနပ်က ပြတ်သွားရတယ်လို့ … ဟင့် …

ဖိနပ်သွားတော့ … ဆက်လျှောက်လို့မရတော့လေ … အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားရင်း … ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်နေတဲ့ … ကျွန်မနားကို … သူရောက်လာပါတယ် …

“မ … ဘာဖြစ်တာလဲဟင် … ကျွန်တော်ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”

ကျွန်မ … သူ့ကို … အကူအညီမတောင်းချင်ပါဘူး … ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ … ရှက်နေမိပါတယ် … ဖိနပ်ပျက်သွားတယ်ဆိုတာ … သူ့ကိုလည်း မသိစေချင်ဘူး … သူက နည်းနည်းလျင်တယ် …

“မ … ဖိနပ်ပြတ်သွားတာ မဟုတ်လား … ပေးပေး … ကျွန်တော် လုပ်တတ်တယ်”
“အို … မလုပ်ပါနဲ့”

တားဖို့တောင် အချိန်မမှီတော့ပါဘူးရှင် … သူ … ကျွန်မဘေးမှာ … ထိုင်ပြီး … စီးလာတဲ့ ဖိနပ်ကို … အတင်းချွတ်ပစ်လိုက်ပါတယ် … ကျွန်မလည်း ရှက်လွန်းလို့ … သူလုပ်သမျှ … မငြင်းဆန်နိုင်တော့ပါဘူး … အသာအယာပဲ ချွတ်ပေးလိုက်မိပါတယ်ရှင် … သူ ကျွန်မ ခြေဖဝါးကို … လာကိုင်တော့ … တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်းထသွားပါတယ် … ကျွန်မက … ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ … တန်ဖိုးထားပါတယ် … တစိမ်းယောက်ျားလေးတွေနဲ့ ပရောပရီနေဖို့မပြောပါနဲ့ … ကိုယ်လုံးချင်းတောင် မထိဖို့ … ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်းသိမ်းထားပါတယ် … လူ့လောက အလယ်မှာ … တစ်ကောင်ကြွက် ကျွန်မက … ကိုယ့်ကိုကိုယ် မထိန်းသိမ်းရင် … စုတ်ပြတ်သွားမှာပေါ့ … ကျွန်မခြေထောက်ကို … ပထမဆုံးလာကိုင်တဲ့ … မောင့်ကို … ကျွန်မ အရမ်းသဘောကျသွားပါတယ်ရှင် … အားနာခြင်း၊ ရှက်ရွံ့ခြင်းနောက်မှာ … ကြည်နူးခြင်း … ဝမ်းသာခြင်း … များနဲ့ … ကျွန်မရင်တွေ လှိုက်ဖိုနေမိပါတယ်ရှင် …

ကြွေသွားပြီ မောင်ရယ် … ကြွေသွားပြီ … ကျွန်မ သဘောကျလွန်းလို့ … ကြည်ကြည်နူးနူး ပြုံးမိပါတယ် … ယောက်ျားတစ်ယောက်က … မာနတရားတွေ မရှိပဲ … ပြတ်သွားတဲ့ … ကျွန်မ ဖိနပ်လေးကို … ပင်အပ်လေးနဲ့ … ထိုးပေးနေတာ … ကြည်နူးလိုက်တာရှင် … ဒီလိုမျိုး အပြုအမူလေးက … မောင့်ကို … ကျွန်မ စချစ်သွားတယ်ဆိုရင် … မမှားပါဘူး … မာနတရားတွေ မပါတဲ့ … အချစ်ကို … လက်ခံသင့်ပါတယ်လေ … ချက်ချင်းတော့ အဖြေပေးချင်သေးဘူး … ကျွန်မ အချစ်တွေကို …မောင် အထင်သေးသွားမယ် လို့ ထင်တယ်နော် … နောက်ပြီး … ကျွန်မ အရမ်းရှက်တယ်ရှင့် … မောင့်ကို ကျွန်မ … ချစ်ပါတယ်လို့ ပြောရမှာကို … ပြောမထွက်ဘူး … တစ်ခါမှ မချစ်ဘူးတော့လည်း … နှုတ်မရဲတာလည်း ဖြစ်မှာပေါ့နော် … ကျေးဇူးတော့တင်ပါတယ် … ကျွန်မလည်း … မနေတတ်တာနဲ့ … သူ့ဘေးမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ပြီး … သူလုပ်နေတာ လိုက်ကြည့်နေမိပါတယ် … ပင်အပ်လေးနဲ့ … ကျွန်မဖိနပ်ကြိုးလေးကို … သေချာ ထိုးပေးပြီး … ကျွန်မခြေထောက်မှာ ပြန်စွပ်ပေးပါတယ် … အားနာလိုက်တာရှင် … ကျွန်မကို အောက်ကနေ မော့ကြည့်ပြီး

“မ … စီးကြည့်ပါအုံး … ရသွားပြီ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်”
“မ … ကို ကူညီခွင့်ရတာပဲ … ကျေနပ်ပါတယ်ဗျာ … တစ်သက်လုံး … အနားမှာ နေခွင့်ပေးရင် … သိပ်ကောင်းမှာပဲ”

နေခွင့်ပေးမှာပေါ့ … မောင်ရယ် … နေခွင့်ပေးမှာပေါ့ … အခုမှ စတွေ့တော့ … စောပါသေးတယ် … နောက်မှပေါ့ … အို … ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ မသိပါဘူး …လမ်းစလျှောက်တော့ သူက အတူတူ လိုက်ရမလို … နောက်ကနေခွာလျှောက်ရမလို ဖြစ်နေတယ် … မဝံ့မရဲနဲ့ …

“မ … နဲ့ အတူတူ လမ်းလျှောက်လို့ရတယ်မှတ်လားဟင်”
“အင်း … ရပါတယ်”

မလိုက်နဲ့လို့ ပြောရမှာ … ပါးစပ်က … လွှတ်ကနဲထွက်သွားတယ် … မတတ်နိုင်တော့ … နံပါတ် ၂ စည်းမျဉ်း ပျက်သွားပြီ … အတူတူလမ်းလျှောက်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်လေ … ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ … သူနဲ့ အင်းယားလမ်းကို … လျှောက်ကြည့်ချင်ပါတယ် … သူ့အရပ်က … ကျွန်မ ထက်ရှည်ပါတယ် … ကျွန်မက ၅ ပေ ၆ လက်မ … ကျွန်မထက် … ခေါင်းတစ်လုံးလောက် ပိုမြင့်တော့ … ၆ ပေလောက်ရှိမယ် ထင်ပါရဲ့ …

“ဟိန်းထက်က … ဘယ်မှာနေတာလဲဟင်”
“ကျွန်တော်က … လှည်းတန်းက … အဆောင်တစ်ခုမှာ နေပါတယ် … မ … ဖေဖေက ကျွန်တော် … ငယ်ငယ်တည်းက ဆုံးသွားတယ် … မေမေကတော့ မနှစ်က ဆုံးရှာတယ် … မွေးချင်းတွေလည်း မရှိတော့ … မန ္တလေးမှာ မနေချင်တာနဲ့ … ရန်ကုန်ဆင်းလာတာ … အလုပ်ကတော့ … ကော်ဖီကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရမယ်ထင်တာပဲ … အလုပ်ရမရ မသိရသေးပါဘူး … မ”
“ဟိန်းထက်က … တို့ကို … ဘယ်လို သိတာလဲဟင်”
“မ … ကိုလား … ဟိုနေ့က ကန်လမ်းထိပ်မှာ တွေ့မိတာပါ … စစ တွေ့တုန်းက … မ က … သိပ်လှလို့ … အရမ်းရင်ခုန်သွားတယ်ဗျာ … အရမ်းချစ်သွားတယ်ဗျာ … သိပ်ချစ်လွန်းလို့ … မ က … ဘယ်သူလဲ … ဘယ်မှာနေတာလဲ … လိုက်စုံစမ်းတာပေါ့”
“တို့က … လှလို့ … မင်းက စိတ်ဝင်စားတယ်ပေါ့”
“လှလို့ဆိုတာထက် … အိန္ဒြေရှိရှိ … ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်လေးကို … ပိုချစ်တယ်ဆိုတာ မှန်လိမ့်မယ် ထင်တယ် … မရဲ့”
“အပြောကတော့ … ကြွေလောက်တယ်နော် … ဟိတ် … ရီးစား ဘယ်နှယောက်ထားပြီးပြီလဲ”
“ဘုရားပေးပေး … ကျမ်းပေးပေးပါဗျာ … တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူးဗျာ … ထားလည်း မထားဖူးပါဘူး”
“ညစာကော … စားပြီးပြီလားဟင်”
“မစားရသေးဘူးဗျ … မ … ဝယ်ကျွေးမလို့လား”
“အင်း … ဖိနပ်ပြတ်သွားတာကို .. ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့”
“ရပါတယ်ဗျာ … မ က … တစ်သက်လုံး … ညစာကျွေးလည်း … စိတ်မဆိုးပါဘူး”
“ဟိန်းထက်နော်”

စကားကလည်း တတ်ပ့ါ … တသက်လုံး ညစာကျွေးရမယ်တဲ့ … ဟွန့် … နည်းနည်းတော့ … လွန်တာပေါ့ မောင်ရယ် … ကျွန်မ မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်မိပါတယ် … ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် စကားတပြောပြောနဲ့ … ကန်လမ်းထိပ်က … ကော်ဖီဆိုင်မှာ … ထမင်းစားကြပါတယ် … ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ … ညစာအတူတူမစားဖူးတော့ … ဖိန်းကနဲ … ရှိန်းကနဲ ခဏခဏ … ဖြစ်ဖြစ်သွားပါတယ် … နည်းနည်းတော့ ရှက်မိပေမယ့် … အပြောကောင်းတဲ့ … မောင့်လေထဲမှာ … မျောနေမိပြီး … မျက်ဝန်းချင်း ဆုံမိတာ … ခဏခဏပါပဲ … မောင်က ကြင်နာတတ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါပဲ … ထမင်းအတူတူစားတော့ … ကျွန်မကို … ဟင်းလေးတွေ ခပ်ထည့်ပေးလိုက် … ရေငှဲ့ပေးလိုက်နဲ့ … ဟန်ဆောင်နေတာမဟုတ်ပဲ … ချစ်လို့ လုပ်ပေးနေတယ်ဆိုတာ … ကျွန်မခံစားမိပါတယ် …

ထမင်းစားပြီးတော့ … ည ၁၀ နာရီ ထိုးခါနီးပြီ …

“ညစာကျွေးတဲ့အတွက် … ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“အိမ်မက်လှလှမက်ပါစေရှင်”
“အိမ်အောက်ထိ လိုက်ပို့လို့ရလားဟင်”
“ဟင့်အင်းနော် … လမ်းကထဲကလူတွေက … ဝိုင်းကြည့်နေမှာစိုးလို့”
“မ … ကျွန်တော် … တကယ်ချစ်တာနော် …”
“အို … သွားတော့နော် … နောက်ကျနေပြီ”
“ဟင့်အင်း … မ … အရင်သွား … ကျွန်တော် ကြည့်နေချင်လို့ပါနော်”
“ကောင်းပြီလေ … တို့သွားတော့မယ်”
“မ … ဒီမုန့်လေး ယူသွားပါလားဗျာ … ညဘက် … မ … စာကြည့်ရင်း … မုန့်စားလို့ရတာပေ့ါ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင် … သွားပြီနော်”

ပြန်ခါနီး အလွမ်းသယ်နေကြသေးတယ် … သူပေးတဲ့ မုန့်ထုပ်လေးကို … ကိုင်ရင်း … ကျွန်မ … လမ်းတဝက်ရောက်တော့ … လှည့်ကြည့်လိုက်မိပါသေးတယ် … မောင်လမ်းထိပ်မှာ … ရပ်စောင့်ကြည့်နေတုန်းပါပဲ … အော် သူ ငါ့ကို … တကယ်ချစ်တာနေမှာပါ … မောင်နဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့တဲ့ညလေးက … ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး … အိမ်ရောက်တော့ … ရေမိုးချိုးပြီး … စာကြည့်တောလည်း ကြည့်မရပါဘူး … မောင့်မျက်နှာပဲ မြင်မြင်နေမိပါတယ် … ကျွန်မတော့ အချစ်ကြောင့် … ရူးပြီထင်ပါရဲ့ရှင် … ရူးလောက်အောင်လည်း … မောင်က ကျွန်မကို … သူ့အချစ်တွေ ဖော်ပြပါတယ် … လမ်းလယ်ကောင်မှာ … ဒူးထောက်ပြီး ချစ်ရေးဆိုတာ … ကျွန်မရဲ့ ဖိနပ်ကို ကိုင်တာ … ဒီနှစ်ခုနဲ့တင် … ကျွန်မ ချစ်သွားပြီ မောင်ရေ … ချစ်သွားပြီ … မဆွတ်ခင်က … ညွတ်ချင်နေတဲ့ … ကျွန်မအကြောင်း … မောင်သိမှာပါလေ …

ကွယ်လွန်သွားရှာပြီဖြစ်တဲ့ … ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ ဓါတ်ပုံရှေ့မှာ … ကျွန်မ ဦးချရင်း … တိုင်တည်လိုက်ပါတယ် …

“ဖေဖေနဲ့ မေမေ … သမီးကို ချစ်တဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်ကို တွေ့ထားပါတယ် … သူက သမီးကို တကယ်ချစ်တာလား … ရိုးသားရဲ့လား … သမီးသိချင်ပါတယ် … နောက်ပိုင်းမှ စိတ်ဆင်းရဲ … ကိုယ်ဆင်းရဲ အရှက်တကွဲ မဖြစ်ရအောင် … ကြည့်ရှုစောင်မပေးပါအုံး … ဖေဖေနဲ့ မေမေ …”

သိပ်ချစ်ရတဲ့ … ဖေဖေ ကျွန်မ ဆယ်တန်းလောက်မှာ ကွယ်လွန်သွားပါတယ် … တော်သေးတာက … ကျွန်မတို့ သားအမိ မျက်နှာမငယ်အောင် … ဖေဖေ ရှာဖွေပေးခဲ့တဲ့ … အိမ်နှစ်လုံး ငှားရမ်းငွေ ရယ် … ဘဏ်တိုးရယ်နဲ့ … ကျွန်မ သားအမိနှစ်ယောက် အေးအေးလူလူ နေလို့ရပါတယ် … ခက်တာက … မေမေက … ဖေဖေ့ကို သိပ်ချစ်တော့ … အားရင် … ပြတင်းပေါက်ကနေ … ငေးငေးကြည့်နေပါတယ် … သိပ်မကြာပါဘူး … နှစ်ပိုင်းပါပဲ … မေမေကလည်း … ဒီစိတ်နဲ့ပဲ … ကွယ်လွန်သွားတော့ … ကျွန်မ တစ်ယောက်ထဲ … လောက အလယ်မှာ … ယောင်လည်လည်ဖြစ်နေပါတယ် … ဒါပေမယ့် … ကျွန်မ … စိတ်မညစ်ပါဘူး … အားကိုးရာမရှိပေမယ့် … မိမိကိုယ်သာ အားကိုးရာဆိုပြီး … တစ်ယောက်ထဲနေပါတယ် … ကျွန်မကို … ချဉ်းကပ်လာတဲ့ … ယောက်ျားတွေကိုလည်း … မယုံရဲတော့ … ကန်တော့ ဆွမ်းပါဆိုပြီး … ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ … နှင်လွှတ်ရတာလည်း … အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ … မချစ်မိတာလည်း ပါမှာပေါ့ … ဒီနေ့တော့ … ကျွန်မနှလုံးသားကို … ဆွဲလှုပ်ခါပစ်လိုက်နိုင်တဲ့ … မောင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးနဲ့ … စတင်ဆုံဆည်းခဲ့ပါတယ် …
… … …
ဒီလိုနဲ့ … သုံးလလောက် … ကျောင်းသွားတိုင်း … သူစောင့်နေပြီး … အတူတူသွား … ကျောင်းပြန်တိုင်း အတူတူပြန်နဲ့ … ဒီအင်းယားလမ်းပေါ်မှာ … မောင်နဲ့ ကျွန်မကြားမှာ … တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက်ပိုသိလာသလို … မောင့်ကို ချစ်ပါတယ်ဆိုတာ … ဖွင့်မပြောရသေးပေမယ့် … မောင် သိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ် … မျက်ဝန်းချင်းဆုံတိုင်း … ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်လေ့ရှိတဲ့ … သူ့အကြည့်တွေကို … ပြန်ပြန်ကြည့်မိတဲ့ … ကျွန်မအကြည့်တွေထဲမှာ … ချစ်ရည်ရွှမ်းနေမယ်ဆိုတာ … သေချာတာပေါ့ရှင် … မောင် အလုပ်ရတော့ … ကျောင်းသွားရင် မတွေ့ရလို့ … ကျွန်မ ရင်မှာ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေပါတယ် … ကျောင်းဆင်းချိန်ကျတော့ … မောင် အမြဲစောင့်နေတတ်ပါတယ် … မောင်နဲ့ ကျွန်မ လျှောက်ခဲ့တဲ့ … အင်းယားလမ်းက … တခါတလေ … တိုများနေသလားလို့ စိတ်ထဲထင်မိပါတယ် … တွေ့ရဆုံရတာ အားမရနိုင်တော့ပါဘူး … ပြန်ခါနီးတိုင်း … စိတ်ထဲမှာ … ဝမ်းနည်းမိပါတယ် … ကျွန်မက …မောင့်ကို ချစ်နေပြီဆိုပေမယ့် … လျှောက်လည်း မလည်ပါဘူး … တစ်ခါမှ အိမ်အလည် မခေါ်ဘူးပါဘူး … တိုက်အောက်ကိုလည်း … မလာခိုင်းပါဘူး … လမ်းထိပ်မှာ မောင်ကျန်နေခဲ့ပြီး … ကျွန်မကို ကြည့်နေခဲ့တော့ … မောင့်ကို … ပိုချစ်မိလာပါတယ် … စိတ်ထဲမှာ … နီးစပ်ချင်တဲ့ စိတ်လည်း … ကိန်းအောင်းနေပါတယ် …

ဖေဖော်ဝါရီလ … ၁၄ ရက်နေ့ … ချစ်သူများနေ့တဲ့ …

မှတ်မှတ်ရရပါပဲ … ကျွန်မ … သိပ်ချစ်ရတဲ့ မောင်ကို … အဖြေပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ နေ့ပါ …

မနက် ၆ နာရီလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ် … တံခါးလာခေါက်တယ် … အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ … တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ … မောင်လေ … အသဲပုံကို ဖက်ထားတဲ့ ဝက်ဝံရုပ်ကြီးနဲ့ … နှင်းဆီပန်း တစည်းနဲ့ ဖိုင်တစ်ခုကို … ကိုင်ပြီး … မတ်တပ်ရပ်နေပါတယ် … ဒီနေ့ကတော့ … ချစ်သူများနေ့ဆိုတော့ … ချွင်းချက်ပေါ့ရှင် … မောင့်ကို … အိမ်လာခဲ့ဖို့ … ဖိတ်ခဲ့ပါတယ် … ဒါပေမယ့် … ဒီလောက် အစောကြီး မဟုတ်ဘူးလေ … ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် … ကျွန်မ … အရမ်းဝမ်းသာပါတယ် … မနက်စောစောစီးစီး … သိပ်ချစ်ရတဲ့ … မောင့်ကို … တွေ့လိုက်ရတော့ … မင်္ဂလာရှိလိုက်တာရှင် …

“သိပ်ချစ်ရတဲ့ … မ အတွက်”
“ဟယ် … အရုပ်က အကြီးကြီးပဲနော်”
“မောင့်အချစ်ကလည်း … သိပ်ကြီးတယ်လေ”

ကျွန်မ … မောင့်ကို … ချစ်မျက်စောင်လေး … ထိုးပစ်လိုက်တယ် … ကျွန်မ သိပ်ပျော်သွားတယ်ဆိုတာ … ဖုံးဖိလို့ မရတော့ပါဘူး … ဝက်ဝံရုပ်ကြီးက … ကြီးလွန်းလို့ … အိမ်တံခါးဝမှာ တစ်နေပါတယ် … ကျွန်မက ရှေ့ကနေ ဆွဲ … သူက နောက်ကနေ တွန်းမှ … အရုပ်ကြီးက အထဲ ရောက်လာပါတယ် … သူပေးတဲ့ အရုပ်ကို … လက်ခံလိုက်တယ်ဆိုတာ … သူ့ကို ချစ်ပါတယ်လို့ … အဖြေပေးလိုက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလားရှင် …

“အိမ်ထဲဝင်လို့ … ရတယ်မှတ်လားဟင်”
“အင်း … ဝင်ခဲ့လေ … ကော်ဖီသောက်မလားဟင်”

ကျွန်မတို့ … ဝက်ဝံရုပ်ကြီးကို … ဆိုဖာပေါ်တင် … ပန်းစည်းကို … စားပွဲပေါ်တင်ထားပြီး … ကော်ဖီတစ်ခွက် သွားဖျော်လိုက်ပါတယ် … နို့ဆီတွေအများထည့်ဖို့ ခပ်လိုက်ပြီးမှ … သတိရတယ် … မောင်က … ကော်ဖီဆို နည်းနည်းခါးခါးမှ ကြိုက်တာလို့ … သူ့အကြိုက် ဖျော်ပေးပြီး … သူ့ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်တယ် … သူ့ဘေးမှာ ခပ်ခွာခွာ ဝင်ထိုင်ရင်း …

“မ … ဒီနေ့ အဖြေပေးမယ်ဆို”
“အင်း … ပေးပြီးပြီလေ”
“ဗျာ … ဘယ်လို”

တော်တော်တုံးတဲ့ … မောင် … တော်တော် အတဲ့ … မောင် …
မိန်းကလေး တစ်ယောက်ထဲနေတဲ့ … အိမ်ကို လာခိုင်းပြီး … သူပေးတဲ့လက်ဆောင်တွေကို … လက်ခံတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က … သူ့ကို ချစ်ပါတယ်လို့ ပြောနေရအုံးမှာလား … ကျွန်မ ချစ်မျက်စောင်းလေး … ထိုးပစ်လိုက်တယ် … အ ရန်ကော ဆိုတဲ့ … အကြည့်နဲ့ ဆတ်ကနဲ ကြည့်လိုက်မိပါတယ် … ပြီးတော့ … သူ့ကို ဆက်မကြည့်ရဲတာနဲ့ … ဝက်ဝံရုပ်ကြီးကိုပဲ … ကြည့်လိုက်တယ် … သူ တစ်မိနစ်လောက် စဉ်းစားပြီး … ကျွန်မ လက်ကို လာကိုင်ပါတယ် … ကျွန်မ ရင်ထဲ … ဒိတ်ကနဲ ခုန်သွားပါတယ် …

“အို … မောင်နော် …”

ကျွန်မ … လက်ကို ပြန်ရုန်းလိုက်ပါတယ် … မောင် … မလွှတ်ပေးတော့ဘူး …

“မောင်တဲ့လား … သိပ်ချစ်တယ် … မရယ် … သိပ်ချစ်တယ်ဗျာ”

ပြောရင်းဆိုရင်း … ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံးကို … သိမ့်ကနဲ … ဖက်ပစ်လိုက်ပြီး … မောင့်မျက်နှာက … ကျွန်မနားကို ကပ်လာပါတယ် … ရှက်ရွံ့ခြင်း … ချစ်မြတ်နိုးခြင်းကြောင့် … ကျွန်မ ပါးပြင်လေးက … ရဲရဲနီနေမှာပါပဲ …. ပထမဆုံး … အပျိုစင် ပါးပြင်နုနုလေးကို … ဖွဖွလေး နမ်းပါတယ် … နောက်တော့ … အနမ်းမိုးတွေ ရွာချပစ်လိုက်ပါတယ် … ကျွန်မလေ … ကျွန်မ … ရှက်ရွံ့ခြင်း … ကြည်နူးခြင်း … ချစ်ခြင်းများနဲ့ … ကျွန်မ တကိုယ်လုံး … ကြက်သီးတဖျန်းဖျန်းထလို့နေပါတယ် …

“အို … ဟင့် … မောင်နော် … အဲဒီလို မကဲရဘူးကွာ”

ကျွန်မ … ရှက်ရှက်နဲ့ … သူ့ကို တွန်းလိုက်မိပါတယ် …

“ပြောပါအုံး မ ရယ် … မောင့်ကို ချစ်တယ်လို့ …”
“မောင့်ကို … ချစ်ပါတယ်ရှင်”

ကျွန်မ … ရှက်လွန်းလို့ … ခေါင်းလေး ငုံ့ပြီး … တိုးတိုးလေး … ချစ်တယ်လို့ ပြောလိုက်မိပါတယ် … မောင်ကတော့ … အားမရဘူး … အသံလေးက … တိုးနေတာကိုး …

“မကြားရဘူးကွာ … မောင့်ကို ကျယ်ကျယ်လေးပြော”
“မောင့်ကို … ချစ်ပါတယ်ရှင်”
“တကယ်ချစ်တာနော် … အတည်ချစ်တာနော် … မောင့်ကို … တကယ်လက်ထပ်မှာပါနော် … အပျော်ကြံတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
“မောင်နော်”

ကျွန်မပြောရမယ့် စကားတွေ … မောင်ကချည်း … ပြောနေတယ် … ကျွန်မ … ချစ်ဒေါသလေး ထွက်လာတာနဲ့ … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို … ကိုက်ပြီး … မောင့်ကို … မျက်စောင်းထိုးလိုက်မိပါတယ် …

“အိုး … မောင့်”

မောင် … ကျွန်မကို … ကြည့်ပြီး … အသည်းယားသွားတယ်နဲ့တယ် … ကျွန်မကိုယ်လုံးလေးကို … စွေ့ကနဲ ဖက်လိုက်ပြီး … ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းတွေကို … နမ်းပစ်လိုက်တယ် … မောင့်ရဲ့ အနမ်းတွေအောက်မှာ … ကျွန်မ ရုန်းဖို့ မေ့သွားပါတယ် … ကျွန်မ ထားခဲ့တဲ့ … မိန်းမသိက္ခာတွေ … အိန္ဒြေတွေ အရည်ပျော်သွားပြီရှင် … မောင်က … ကျွန်မခါးလေးကို … လာဖက်ပါတယ် … ကျွန်မလည်း … ယောင်ယမ်းပြီး … သူ့ခါးကို … ပြန်ဖက်လိုက်ရင်း … ဆိုဖာပေါ်ကို … ဖြေးဖြေးလေး … လဲကျသွားပါတယ် … နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုက … ဂဟေဆက်ထားသလို … မကွဲကွာပဲ … အလိုက်သင့် … မောင်က … ကျွန်မပေါ်မှာ … အိပ်ရင်း … ချစ်အနမ်းတွေ … ရွာချနေပါတယ် … အနမ်းတွေက … ချိုမြိန်လိုက်တာရှင် … တဇတ်ဇတ်တုန်နေတဲ့ … အပျိုစင်လေးရဲ့ … နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို … မောင် … ငုံထားပြီး … လျှာလေးနဲ့ ကလိလိုက်ပါတယ် … အသဲတွေ ကြွေသွားပြီမောင်ရယ် … ပထမဆုံး အထိ ညဝတ်ဂါဝန်ရှည်ကြီးအောက်က … အခုအခံမရှိတဲ့ … ကျွန်မရဲ့ … ရင်နှစ်မွှာက … ရုန်းကြွလို့နေပါတယ် … မောင့်ရဲ့ ကိုယ်လုံးက … ကျွန်မအပေါ်ကို … ပိကျလာတော့ … ရုန်းကြွနေတဲ့ … ရင်သားတွေက … အိကနဲ … ပိပြားသွားပါတယ် …. အို … မောင်ရယ် … ကျွန်မ … အတွင်းခံ ဝတ်မထားမိတာ … မောင်မသိပါစေနဲ့ … မောင့်အနမ်းတွေက … ကျွန်မရင်ကို … တသိမ့်သိမ့်တုန်စေပါတယ် … စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ … မောင် ပြုသမျှ … မငြင်းဆန်နိုင်ပဲ … နုနေမိပါတယ် … မောင် … တော်တော်ဆိုးပါတယ် … ကျွန်မလည်း … ကြောက်ကြောက်နဲ့ … နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကို … ခပ်တင်းတင်း စိထားမိပါတယ် … မောင့်လျှာလေးက … ကျွန်မနှုတ်ခမ်း နှစ်ခုကြားမှာ … ဟိုဟိုဒီဒီနဲ့ … လျှောက်ထိုးနေပါတယ် … ဟင့် … ကျွန်မနှုတ်ခမ်းလေး ဟသွားတော့ … မောင့်လျှာက … ပါးစပ်ထဲကို … တိုးဝင်လာပါတယ် … တားဆီးဖို့ကြိုးစားပေမယ့် … မမှီတော့ပါဘူး … မောင့်လျှာလေးနဲ့ … ကျွန်မကို … မထိတထိ … ကလိပါတယ် … မောင် … တအားဆိုးတယ် … ကျွန်မရဲ့ လျှာလေးကိုပါ … စုပ်ယူသွားပါတယ် … တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းလေးရယ် … ချစ်သူမောင်ရဲ့ အထိအတွေ့ရယ် … ကြောင့် … ကျွန်မ တကိုယ်လုံး … ကြက်သီးတဖျန်းဖျန်းထနေသလို … ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားက … ရတနာရွှေကြုပ်လေးကလည်း … ဖောင်းကြွနေပါတယ် … အထဲက … တဆစ်ဆစ်နဲ့ … ယားလာပါတယ် … ကျွန်မလေ … ကျွန်မ … မောင့်ကို … ပြန်နမ်းတတ်လာပါတယ် … သူ့လျှာလေးကိုလည်း … ပြန်စုပ်တတ်လာတယ် … ကလိတတ်လာတယ် … မောင်သင်ပေးတဲ့ … အချစ်သင်တန်းကို … အချိန်တိုအတွင်း … ကျွန်မ နားလည်သွားပါတယ် … ဟင့် … ကျွန်မလေ … နမ်းနေရင်း … အရမ်းရှက်လာတော့ … မောင့်ကို … ဖွဖွလေး … တွန်းလိုက်ပါတယ် … မောင်ကလည်း … အလိုက်သိပါတယ် … မနမ်းတော့ပဲ ခွာလိုက်ပြီး … ချစ်ရည်ရွှမ်းတဲ့ … မျက်လုံးတွေနဲ့ … မိုးကြည့်နေပါတယ် …

“မောင် … အရမ်းဆိုးတယ်ကွာ”
“မ … က သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာကိုး”

ဆန္ဒတွေကြောင့် … ရှေ့ဆက်ချင်ပေမယ့် … လက်မထပ်ရသေးဘူးဆိုတဲ့ … အသိတရားက … ကျွန်မကို … ဟန့်တားလိုက်ပါတယ် … ကျွန်မက … မြန်မာမိန်းကလေးလေ … ချစ်တာတော့ ချစ်တာပေါ့ … အိမ်ထောင်မပြုခင် … အချစ်နယ်မကျွံချင်ပါဘူး … မင်္ဂလာဦးညကျမှ … မောင့်ကိုလေ … ကျွန်မရဲ့ … အပျိုစင်ပန်းဦးလေး ပေးပန်မယ်လို့ … ရည်ရွယ်ထားပါတယ် … မောင့်ကို … ချစ်လွန်းလို့သာ … အိမ်ကို … လာဖို့ ဖိတ်ခဲ့တာပါ … ဆိတ်ကွယ်ရာ အခန်းထဲမှာ … မောင်နဲ့ ကျွန်မ … အတူနေရင် … ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်မယ်ဆိုတာ … ကျွန်မသိတာပေါ့ရှင် … အခုတောင် ကြည့်ပါလား … မောင့်ရဲ့ အနမ်းတွေအောက်မှာ … ကျွန်မ စိတ်တွေ ယိုင်နေပြီ … ကြာရင် … ကျွန်မရဲ့ … မိန်းကလေး သိက္ခာတွေ … အကုန်လုံး … ဒီရေ တအားတိုးခံရတဲ့ … တာတမံလို … ပွင့်ကုန်မယ် ထင်ပါရဲ့ရှင် … ကျွန်မ … စိတ်တွေက … မထချင်ပေမယ့် … အတင်းထလိုက်ပြီး … ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိပါတယ် … ပြီးတော့ … ညဝတ်ဂါဝန်ကို … ဆွဲဆန့်လိုက်ပါတယ် … မောင်ကတော့ … ကျွန်မ လုပ်သမျှကို … လိုက်ကြည့်နေပါတယ် …

“နောက်မဆိုးရဘူးနော် မောင် …”
“အင်းပါ … မောင် သိပါတယ် … မ ကို အရမ်းချစ်သွားလို့ပါဗျာ … စိတ်မဆိုးရဘူးနော်”
“တော်ပါ … သူ့ကို အဖြေပေးမိတာ … မှားသွားပြီလားမသိဘူး … အရမ်းကဲတယ်”
“မ … ရယ် … မောင်က ချစ်လွန်းလို့ပါ … ဆိုနေမှ … မယုံရင် … အခုလက်ထပ်မလားဟင်”
“အိုး … မောင်နော်”

အရမ်းရှက်မိသွားပါတယ် … မောင့်ကို … ချစ်တယ်လို့ အဖြေပေးလိုက်မိတာနဲ့ … မောင်က တအားကဲလာတာပဲ … အခုများ လက်ထပ်လိုက်ရင် … မောင်က … ကျွန်မကိုလေ … အို … အတွေးရိုင်းလေးတွေက … ကျွန်မစိတ်ကို … ရင်သိမ့်တုန်စေပါတယ် …

“မ … ခဏလေးနော် … မောင် … သွေးစစ်လာတာ ပြမလို့ … ဟိုနေ့က … မ နဲ့ တူတူသွားစစ်ထားတာ … ရပြီ … ရော့ ကြည့်ပါအုံး”
“အင်း”

ဟိုနေ့က … ကျွန်မနဲ့ အတူတူသွားပြီး … စစ်ခဲ့ကြတာပါ … စာရွက်စာတန်းတွေက … အတုတော့ မဟုတ်ပါဘူး … ဖေဖေ့အသိ မိတ်ဆွေ ဆရာဝန်ကြီး … လက်မှတ်လည်း ပါပါတယ် … ကာလသားရောဂါ၊ HIV ရောဂါ၊ အသည်းရောဂါ၊ နဲ့ တခြား ရောဂါများ ကင်းရှင်းကြောင်း … လက်မှတ်တွေက … မောင့်ရဲ့ ရိုးသားမှုကို … ထောက်ခံပေးလိုက်တာပါပဲ … ကျွန်မ … မောင့်ကို … စိတ်ချလက်ချ ယုံလို့ရပြီ … ကျေနပ်အားရခြင်း … အကြည့်တွေနဲ့ … မောင့်ကို … ကြည့်ပြီး …

“ဘာရောဂါမှ မရှိတာ ကောင်းတယ် … မောင် … တို့ ဘယ်လောက်ချစ်ချစ် … ရောဂါတွေရှိနေရင် … မောင်နဲ့ လက်ထပ်လို့မရဘူး … ဒါကို မောင်နားလည်တယ်မှတ်လား”
“အင်း”
“ဒါက … တို့ရဲ့ … ဖေဖေနဲ့ … မေမေပုံလေ”

ကျွန်မ … မောင့်ကို … ဖေဖေမေမေတို့ပုံ ရှေ့ကို … ခေါ်သွားပါတယ် … မောင်က … လိမ္မာပါတယ် … အလိုက်လည်း သိတယ် … ကျွန်မမိဘပုံတွေရှေ့မှာ … ဂါဝရပြုလိုက်ပါတယ် … ကျွန်မ … ဖန်ခွက်လေးထဲ … ရေဖြည့်လိုက်ပြီး …

“မောင် … ဒီခွက်ကို ကိုင်ပြီး … ဖေဖေနဲ့ မေမေရှေ့မှာ သစ္စာဆိုရမယ်နော်”
“အင်း … ဘယ်လို သစ္စာဆိုရမလဲ”
“နောက်ကလိုက်ဆို”
“ကျွန်တော် ဟိန်းထက်သည် … ”
“ကျွန်တော် ဟိန်းထက်သည် … ”
“လှမျိုးသွယ် ကို … တစ်ယောက်ထဲ …”
“လှမျိုးသွယ် ကို … တစ်ယောက်ထဲ …”
“မြတ်မြတ်နိုးနိုး …”
“မြတ်မြတ်နိုးနိုး …”
“ချစ်ချစ်ခင်ခင် …”
“ချစ်ချစ်ခင်ခင် …”
“သစ္စာရှိရှိ …”
“သစ္စာရှိရှိ …”
“တစ်သက်လုံး …”
“တစ်သက်လုံး …”
“ပေါင်းသင်းပါ့မယ် …”
“ပေါင်းသင်းပါ့မယ် …”
“ရန်ဖြစ်စကားများပါက …”
“ရန်ဖြစ်စကားများပါက …”
“မရိုက်နှက်ပါ …”
“မရိုက်နှက်ပါ …”
“မနှိပ်စက်ပါ …”
“မနှိပ်စက်ပါ …”
“မညှင်းပန်းပါ …”
“မညှင်းပန်းပါ …”

“ကွယ်ရာတွင် … တခြားမိန်းကလေးကို …”

မောင် ကျွန်မကို … လှည့်ကြည့်ပါတယ် … ပြီးတော့ ဆက်ဆိုပါတယ် …

“ကွယ်ရာတွင် … တခြားမိန်းကလေးကို …”
“ကွယ်ရာတွင် … တခြားမိန်းကလေးကို …”
“သွေးမဆောင်ပါ”
“သွေးမဆောင်ပါ”
“မဖောက်ပြန်ပါ”
“မဖောက်ပြန်ပါ”
“စိတ်နှင့်လည်း … မဖောက်ပြန်ပါ”
“စိတ်နှင့်လည်း … မဖောက်ပြန်ပါ”
“သစ္စာဖောက်ခဲ့သည် ရှိသော်”
“သစ္စာဖောက်ခဲ့သည် ရှိသော်”
“ကုန်းပေါ်တွင် … ကုန်းဘေးဖြင့်သေပါစေ”
“ကုန်းပေါ်တွင် … ကုန်းဘေးဖြင့်သေပါစေ”
“ရေထဲတွင် … ရေဘေးဖြင့်သေပါစေ”
“ရေထဲတွင် … ရေဘေးဖြင့်သေပါစေ”
“လေထဲတွင် … လေဘေးဖြင့်သေပါစေ”
“လေထဲတွင် … လေဘေးဖြင့်သေပါစေ”
“သွေးပွက်ပွက်အန်ပြီး … သေပါစေ”
“သွေးပွက်ပွက်အန်ပြီး … သေပါစေ”
“ကိုယ်တွင်းရောဂါဆိုးဖြင့် … သေပါစေ”
“ကိုယ်တွင်းရောဂါဆိုးဖြင့် … သေပါစေ”
“ဖြစ်လေရာ ဘဝတွင်လည်း …”
“ဖြစ်လေရာ ဘဝတွင်လည်း …”
“လူမဖြစ်ပဲ … ငရဲတွင်သာ ခံရပါစေ”
“လူမဖြစ်ပဲ … ငရဲတွင်သာ ခံရပါစေ”

“ပြီးပါပြီ … မောင် … သစ္စာရေကို သောက်လိုက်ပါ … အခုအချိန်ကစပြီး … မောင်က … တို့ကို … သစ္စာရှိရမယ် … တို့ကလည်း … မောင်ကလွဲလို့ … ဘယ်သူနဲ့ မှ ဖောက်ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး … မောင် ယုံအောင် … သစ္စာဆိုပြရအုံးမယ်”
“မရယ် … မကို … ကျွန်တော် ယုံပါတယ်ဗျာ … သစ္စာဆိုစရာမလိုပါဘူး”
“အင်း … ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ … မောင်ရယ် … တစ်ခုတော့ … မောင့်ကို ရှင်းထားချင်ပါတယ် … တို့ … မောင်ကလွဲပြီး … ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်နဲ့ ကော်ဖီလည်း မသောက်ဖူးဘူး … ထမင်းလည်း မစားဖူးဘူး … မောင်က … တို့ရဲ့ … ချစ်ဦးသူ … ဒါကိုယုံတယ်မှတ်လား”
“အင်း … မောင်ယုံပါတယ် … မရယ် … ယုံပါတယ်”
“ယုံရင်လည်း ပြီးတာပဲ … နောက်မှ သံသယတွေ မပွားရဘူး”
“မပွားပါဘူးဗျာ … မပွားပါဘူး … မောင်ယုံပါတယ်”
“ဒါနဲ့ … မှတ်ပုံတင် မူရင်း … ပါလာတယ် မှတ်လား”
“ပါလာတာပေါ့”
“တကယ်လို့ … ဒီနေ့ … မောင် … ကျွန်မကို … ရုံးတက် လက်မှတ်ထိုးရမယ်ဆိုရင် … လက်မှတ်ထိုးမလားဟင်”
“ဗျာ … မ တကယ်ပြောတာလား”

မောင် … အံ့သြခြင်း … ဝမ်းသာခြင်းများနဲ့ … ကျွန်မကို … မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ် …

“လက်ထပ်မှာပေါ့ … မရယ် … လက်ထပ်မှာပေါ့”

မောင် … ပျော်လွန်းလို့ … ဆတ်ကနဲ … ကျွန်မလက်လေးကို … ဆွဲလိုက်ပါတယ် … ဖွံ့ထွားတဲ့ ကျွန်မ ကိုယ်လေးက … မောင့်ရင်ထဲ … သိမ့်ကနဲ … လဲပြိုကျသွားတယ် … ကိုယ်ကို … အတင်းဖက်ပြီး … နမ်းပစ်လိုက်ပါတယ် … ဒီတစ်ခါ မောင်နမ်းတာတော့ … နည်းနည်းကြမ်းသည် … ကျွန်မ ပါး … မျက်လုံး … နှဖူး … နှာခေါင်း … နှုတ်ခမ်း … မေးစေ့လေးကို … အဆက်မပြတ် ဖမ်းမမိအောင် နမ်းပစ်လိုက်သည် … မောင့် အနမ်းတွေက … အရမ်းဆိုးတော့ … ကျွန်မ တကိုယ်လုံး … ကြက်သီး တဖြန်းဖြန်းထနေပါတယ် … နောက် … ကျွန်မ လည်တိုင်လေးနမ်းတယ် … ယားလိုက်တာရှင် … တခါမှ အနမ်းမခံဖူးတော့ … တစ်ကိုယ်လုံး ထွန့်ထွန့်လူးသွားပြီး … ပေါင်နှစ်ချောင်းကို … လိမ်ကျစ်ထားမိပါတယ်ရှင် … ကျွန်မ … မနေတတ်လွန်းတော့ … ခေါင်းလေးမော့လိုက်မိပါတယ် … အိထွားတဲ့ ကျွန်မရင်သားတွေက … ညဝတ်အင်္ကျီလေးအောက်မှာ … ကုန်းထလို့နေပါတယ် … နူးညံ့ပြီး … အိစက်တဲ့ … ကျွန်မ ရင်နှစ်မွှာကို … မောင်လေ … မောင်ပေါ့ … ညဝတ်အင်္ကျီလေးပေါ်ကနေ … နမ်းပစ်လိုက်တယ် …

“အို … မောင်ရယ် …”

ကျွန်မ … ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်နေပြီး … မောင်လုပ်သမျှကိုသာ … လိုက်လျောနေမိပါတယ်ရှင် … အို … ရှင် … ကျွန်မ ရင်သားတွေကို … မောင်နမ်းတော့ … ကျွန်မလေ ရှက်လိုက်တာရှင် … တသက်လုံး လုံအောင် ဖွက်ထားတဲ့ … ရင်နှစ်မွှာက … မောင့်အနမ်းအောက်မှာ … အတင်းပဲ ကော့ပေးနေပါတယ်ရှင် … အထိအတွေ့ … ကြက်သီး တဖြန်းဖြန်းထစေတာမို့ … မောင့်ကိုလေ … တားဆီးဖို့ … မေ့သွားပါတော့တယ် … မောင့်လက်တွေကလည်း … အငြိမ်မနေတော့ပါဘူး … ကျွန်မ ခါးလေးကို လာဖက်တယ် … ခါးသိမ်သိမ်လေးကို … အစုန်အဆန်ပွတ်သပ်ရင်း … ကားတက်နေတဲ့ … ကျွန်မတင်တွေကို … လာကိုင်ပါတယ် … အတွင်းခံဘောင်းဘီအောက်မှာ … လုံးကျစ်နေတဲ့ တင်တွေက … လှိုင်းထသလို … မို့လိုက် … မောက်လိုက်နဲ့ … မောင် ကိုင်ရခက်နေပါတယ် … မောင်ကလည်း … လည်ပါတယ် … အတင်းပဲ … တင်သားလေးကို မောင့်လက်ဖဝါးကြီးနဲ့ … အုပ်ပစ်လိုက်တယ် … ကျွန်မတင်တွေက … ကြီးတာမို့ … မောင့်လက်နဲ့ မဆန့်ပါဘူး … အတင်းတော့ မဆုပ်ပါဘူး … ပွတ်ပဲ ပွတ်နေတာ … မောင် ပွတ်လေ … ကျွန်မ စိတ်တွေ … ဟိုရောက်လိုက် … ဒီရောက်လိုက်နဲ့ … ဖြစ်နေပါတယ် … ကျွန်မ စိုးရိမ်တာ တစ်ခုပဲရှိတယ် … တင်နှစ်လုံးကြားက … ကျွန်မရဲ့ … ရတနာ ရွှေကြုပ်လေးကို … မောင်စမ်းမိသွားရင်ဖြင့် … တွေးပူမိပါတယ် … မောင့်လက်ကလည်း … ပွတ်ရင်း ပွတ်ရင်း … တင်နှစ်ခုကြားကို … ဦးတည်လာပါတယ် …

“အို … မောင်နော် …”

စိတ်က … အနောက်ရောက်တုန်း … မောင်က … ကျွန်မ … ရင်သားလေးပေါ်မှာ … အနမ်းတွေ … ဖိကပ်ပြီး … တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေပါတယ် … တော်သေးတာက … ညဝတ်အင်္ကျီလေးခံနေပေလို့ … နို့မို့ဆိုရင် … ကျွန်မ ရင်သားထိပ်က … ပတ္တမြားခဲလေးကို … မောင်တွေ့သွား …

“အို … ဟင့်”

စိုးရိမ်တဲ့အတိုင်း … မောင်တွေ့သွားတာပဲ … ကျွန်မရင်သားက ထွားတယ်ရှင့် … ဒါပေမယ့် … ပတ္တမြားခဲလေးက … သေးသေးလေး … ရှိတယ်ဆိုရုံလေးရှိတာပါ … အခုတော့ … အခုတော့ … ဟင့် … မောင်တွေ့သွားပြီ …

“အိုး … မောင်ရယ် … ဟင့်”

မောင်လေ … မောင် … ကျွန်မ ရင်သားတွေကို … ဆော့နေတာ … ကလေးလေးကျနေတာပဲ … နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ စုပ်လိုက် … အတင်းဖိနမ်းလိုက် … လျှာလေးနဲ့ တို့လိုက် … ကျွန်မလည်း မနေနိုင်တော့ဘူးရှင့် … အတင်းပဲ … ရင်သားကို … ကော့ပေးမိပါတယ် … ရှက်လိုက်တာရှင် … ရှက်လိုက်တာ … ကျွန်မက အပေါ်မှာ … သူ အောက်မှာ … အို … တစ်ယောက်ယောက်များ တွေ့သွားရင် … ရှက်လွန်းလို့ … ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေပစ်လိုက်မယ် …

“မောင် … တော်ပြီနော် … တော်ပြီ … အရမ်းဆိုးတယ်ကွာ … တို့ … ငိုချင်လာပြီနော်”

မောင် … အရမ်းဆိုးတယ် … ကျွန်မ … ရင်သားထိပ်ဖျားလေးက … အထိမခံနိုင်လောက်အောင် … နာလာပါတယ် … မောင်နော် … ဟင့် … ကျွန်မကို … အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ … မိန်းကလေးများ … အောက်မေ့နေလားမသိပါဘူး … အပျိုရှင့် … အပျို … ဒီလိုမျိုး … အချစ်ကြမ်းတော့ … မောင့်ကိုလေ … ကြောက်တောင် ကြောက်လာတယ် … ကျွန်မလေ … အတင်းရုန်းပြီး … အိပ်ခန်းထဲ ပြေးဝင်လာပြီး … တံခါးပိတ်ပစ်လိုက်ပါတယ် … ကျွန်မလေ … ရှက်လွန်းလို့ … မျက်ရည်လေးတွေ ကျလာပါတယ် … မောင့်ကို … အဖြေပေးလိုက်မိတာ မှားများမှားသွားပြီလားလို့ … ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့မှာ … ကျွန်မ ညဝတ် ဂါဝန်လေးကို … ချွတ်ချလိုက်ပါတယ် … ဖွံ့ထွားတဲ့ … ရင်နှစ်မွှာ … သိမ်နေတဲ့ … ခါးနဲ့ … ကားစွင့်သွားတဲ့ … တင်သားတွေက … အလှကြီးလှနေပါတယ် … မောင် တအားဆိုးတယ် … မောင့်အနမ်းဆိုးတွေကြောင့် … ကျွန်မ ရင်သားထိပ်က … ပတ္တမြားခဲလေးက … နီရဲနေတာပဲ … အထိတောင် မခံနိုင်တော့ဘူးဟင့် … အို … ကြည့်ပါအုံးရှင် … ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားက … ရတနာရွှေကြုပ်လေးထဲမှာ … အရည်တွေ … ဘာအရည်တွေလဲ … ဟင့် … မောင်နဲ့ ပလူးပလဲနေမိတော့ … ထွက်ကျလာတဲ့ … ချစ်ဝတ်ရည်တွေက … ပေါင်ကြားမှာ ပေပွနေသည် … ရှက်သွေးက ငယ်ထိပ်တက်ဆောင့်လာသလိုပဲ … မျက်နှာတစ်ခုလုံး … နီရဲလာပါတယ် … အို … ခက်တော့တာပဲရှင် … ဒီညတော့ … ကျွန်မရဲ့ … အပျိုစင်ပန်းလေးက … မောင်ခူးဆွတ်လိုက်ရင်လေ … နွမ်းသွားတော့ပေါ့နော် … ဟင့် … နှမြောမိပါတယ် … ၂၇ နှစ်လုံးလုံး … အထိအခိုက် … အပွန်းအပဲ့ မရှိအောင် … ထိန်းသိမ်းလာတဲ့ … ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်လေးက … မောင့်လက်ထဲမှာ … ကြွေမွသွားမှာလားဟင် … ကျွန်မလေ … မောင့်ကို … ဘယ်လိုမျက်နှာခြင်းဆိုင်ရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး … ရှက်လိုက်တာရှင် … ရှက်လိုက်တာ … ရှက်လွန်းလို့ … ခြေဖျားလက်ဖျားတွေတောင် အေးစက်လာပါတယ် …

“မ … မ … စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော် … ကျွန်တော် အရမ်းပျော်သွားလို့ပါ”
“မ … မ … စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဗျာ … ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် … နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး”

တမိနစ်လောက် … စကားပြန်မပြောပဲ ထိုင်နေလိုက်ပါတယ် … သွေးနည်းနည်းအေးသွားတော့မှ … အပြင်က မောင့်ကို …

“မောင် … အရှေ့မှာ သွားစောင့်နေကွာ … အင်္ကျီလဲနေတယ်”
“တော်သေးတာပေါ့ … မရယ်”

ကျွန်မ … ရင်စေ့အင်္ကျီလေးနဲ့ … ထမီလေးကို … သေချာဝတ်ပြီး … မောင်နဲ့ ပလူးထားတဲ့ မျက်နှာကို … မြန်မြန်ပြင်လိုက်သည် … ကျွန်မ အပြင်ထွက်လာတော့ …

“မောင်နော် … အဲဒီလိုမျိုး ဆိုးရင် … မခေါ်တော့ဘူးနော် … နောက်မလာနဲ့တော့ …”
“အောင်မြတ်လေး … မရယ် … ကျွန်တော့်ကိုတော့ မနှင်ထုတ်ပါနဲ့ … မ မကြိုက်ရင် … မလုပ်တော့ပါဘူး”

ဒီလိုနဲ့ … မောင့်ရဲ့ … အချော့အမြှူအောက်မှာ … ကျွန်မမျက်နှာလေးက … နေကြာပန်းလို … ပွင့်လန်းလာပါတယ် … မောင်လေ … အိမ်က ထွက်ကတည်းက … ကျွန်မလက်ကို မလွှတ်တော့ပါဘူး … တက်ခ်စီပေါ်မှာလည်း … လက်မလွှတ်ဘူး … ရှက်လိုက်တာရှင် … မောင်လေ … သိပ်ကဲတာပဲ … ကျွန်မတို့ ပန်းဆိုးတန်း တရားရုံးရောက်တော့ … ရုံးရှေ့က … ဆိုင်တွေမှာ … လက်ထပ်စာချုပ် … ရွေးပါတယ် … အနီရောင် ကတ္တီပါအုပ်ထားတဲ့ ပေါ်မှာ ဖဲကြိုးလေး ချည်ထားတဲ့ လက်ထပ်စာချုပ် အဖုံးကို … ရွေးလိုက်ပါတယ် … စာရေးမလေးက … လက်နှိပ်စက်နဲ့ … စာချုပ်ပေါ်မှာ … ကျွန်မတို့ နာမည်တွေကို … တစ်ဖျောက်ဖျောက် … ရိုက်နေတဲ့အချိန်ကလေ … ကျွန်မ ရင်တွေ တအားခုန်တာပဲရှင် … အားလုံးပြီးတော့ … တရားရုံးပေါ်တက်ပါတယ် … တရားသူကြီးက သဘောကောင်းပါတယ် … ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့ …

“သားက မောင်ဟိန်းထက်နော် …”
“သမီးက … လှမျိုးသွယ်နော် …”
“ဟုတ်ပါတယ် ခင်ဗျ”
“ဟုတ်ပါတယ် ရှင့်”
“သား အသက်က”
“၂၄ ကျော်ပါပြီ ခင်ဗျ”
“သမီးက”
“၂၇ ပါရှင့်”
“သား မှတ်ပုံတင်အမှတ်က …”
“၁၂/ ….”
“သမီး မှတ်ပုံတင်အမှတ်က …”
“၁၂/…”
“သားမှာ အိမ်ထောင်ရှိပါသလား”
“မရှိပါဘူး … ဆရာ … မရှိပါဘူး”
“သမီးမှာကော”
“မရှိပါဘူးရှင့်”
“သမီးနဲ့ မောင်ဟိန်းထက် … လက်ထပ်ဖို့ … သဘောတူပါသလား …”
“တူပါတယ်ရှင့်”
“သမီးကို လက်ထပ်ဖို့ … အတင်းအကြပ်ကိုင်ထားတာတွေ ဘာတွေ များရှိသလား”
“မရှိပါဘူး ရှင်”
“မိဘတွေကကော သဘောတူသလား”
“နှစ်ဘက်မိဘတွေကတော့ … မရှိတော့ပါဘူး … ကွယ်လွန်သွားကြပါပြီ”
“အော်အော်”
“အုပ်ထိန်းသူတွေရော ရှိမှာပေ့ါ”
“မရှိပါဘူးရှင့်”
“ဟုတ်ပြီ … သားအလှည့်”
“သားနဲ့ မလှမျိုးသွယ်နဲ့ … လက်ထပ်ဖို့ … သဘောတူပါသလား …”
“တူပါတယ် ခင်ဗျာ”
“သားကို လက်ထပ်ဖို့ … အတင်းအကြပ်ကိုင်ထားတာတွေ ဘာတွေ များရှိသလား”
“မရှိပါဘူး ခင်ဗျာ”
“သက်သေတွေကော ခေါ်လာလား”
“ခင်ဗျာ”
“ဟား ဟား ဟား … ဒီစုံတွဲကတော့ … ဘာမှမသိဘူးနဲ့ တူတယ် … လက်ထပ်စာချုပ်မှာ … သက်သေနှစ်ယောက်လိုတယ်လေ … ကဲ … ကဲ … မောင်သန်းဝေ … မင်းမိန်းမသွားခေါ်ချည် … ဒီမှာ သက်သေလာထိုးပေးလို့”
“မောင်ဟိန်းထက် … ခိုးပြေးလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
“မဟုတ်ရပါဘူး ခင်ဗျာ … မဟုတ်ရပါဘူး … ကျွန်တော်တို့က အရမ်းချစ်လို့ … ဆုံးဖြတ်ပြီး လက်ထပ်ကြတာပါ”

အို … မောင်လေ … သိပ်စကားရှည်တာပဲ … “ကျွန်တော်တို့က အရမ်းချစ်လို့ …” ဆိုတဲ့ စကားနောက်မှာ … ကျွန်မမျက်နှာ … ဘယ်ထားရမှန်းမသိအောင် … ပူသွားတာပဲရှင် … ချစ်တာတော့ ချစ်တာပေါ့ … တွေ့သမျှလူ လိုက်ကြွားနေတော့ … ရှက်စရာကြီးရှင် …
တော်သေးတာပေါ့ … သက်သေနှစ်ယောက်က … အဆင်သင့်ရှိနေလို့ … နို့မို့ဆို ခက်အုံးမှာ …

“ကဲ … ဒါဆို … ဒီနေရာမှာ … လက်မှတ်ထိုးကြ”

မောင်နဲ့ ကျွန်မ … လက်ထပ်စာချုပ်မှာ … လက်မှတ်ထိုးကြပါတယ် … ပြီးတော့ စာချုပ်ခြင်းလဲပြီး … ထိုးကြတယ် … အားလုံး ပီတီဝေဖြာပြီး … ပြုံးပျော်နေကြပါတယ် … တရားသူကြီးမင်းကလည်း … တံဆိပ်တုံးထု … လက်မှတ်ထိုးပေးပါတယ် …

“အားလုံးပြည့်စုံသွားပြီ … ကဲ … ဒီလင်ဒီမယား … အိုအောင်မင်းအောင် … ပေါင်းရပါစေ လို့ … ဦး ဆုတောင်းပေးပါတယ်ဗျာ”
“ပေးတဲ့ဆုနဲ့ ပြည့်ပါစေ … ခင်ဗျာ”
“ပေးတဲ့ဆုနဲ့ ပြည့်ပါစေ … ရှင်”

တရားသူကြီးမင်းက … ကျွန်မတို့ကို … ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနဲ့ …

“ဒီနေ့တော့ မင်္ဂလာရှိသွားပြီဗျာ … မနက်စောစော လက်ထပ်စာချုပ် လုပ်ပေးရတာ … ဝမ်းသာတယ်ဗျို့”
“ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ …”

ကျွန်မလေ … စိတ်ထဲမှာ … အရမ်းပျော်ပါတယ် … မောင့်အချစ်ကို … တရားဝင်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတဲ့အတွက် … ကျေနပ်ခြင်း … ဝမ်းသာခြင်းများနဲ့ … အပြုံးတွေက … မျက်နှာမှာ ဖုံးဖိမရအောင် … ဝေဆာနေပါတယ်ရှင် … မောင်လည်း ပျော်နေပါတယ် … ချစ်ဦးသူနဲ့ … လက်ထပ်ခွင့်ရတာ … မပျော်ပဲနေပါ့မလားဟင် … သက်သေထိုးပေးတဲ့ … အစ်ကိုနဲ့ အမနဲ့က … သဘောကျ … ဝမ်းသာနေတဲ့ပုံပါပဲ …

“ညီမလေးတို့ စုံတွဲက … လိုက်တယ်နော် … မျက်နှာချင်းလည်းဆင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်နော် … သက် … ကိုယ်တို့တုန်းကလိုပဲ …”
တရားသူကြီးက “ဘာကွ … မင်းတုန်းက … ခိုးပြေးလို့ … မနည်းလိုက်ရှင်းရတာ … မမှတ်မိဘူးလား”
“ကိုသန်းနော် … ကလေးတွေရှေ့ မှာ ပေါ်ကုန်ပြီ … လျှောက်ကြွားနေတယ်”
“ဟား ဟား ဟား”

မသက်က … “ကျွန်မတို့ကလည်း … ဆုတောင်းပေးပါတယ်ရှင် … ဒီလင်ဒီမယား … အိုအောင်မင်းအောင် … ပေါင်းရပါစေ … ခလုတ်မထိ ဆူးမငြိပဲ … ချစ်ခရီးလမ်း … သာယာဖြောင့်ဖြူးပါစေလို့ …”

“ဟုတ်ကဲ့ … မမ … ပေးတဲ့ ဆုနဲ့ ပြည့်ပါစေ ရှင်”
“ကျေးဇူးတင်တယ်နော် … အစ်ကို”
“ဟာ … ရပါတယ်ဗျာ … ကျွန်တော်တို့က … ဒါမျိုးဆို ဝါသနာပါပါတယ် … နောက်အကူအညီလိုလည်း လာခဲ့ပါ … ဒီရုံးမှာ … မောင်သန်းဝေဆို … အကုန်သိပါတယ်”
“ဟုတ် … ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ”

ကျွန်မတို့ … တရားရုံးက … ဆင်းလာပြီး … ဒန်ပေါက်နဲ့ … ရေခဲမုန့် … စားကြပါတယ် … အပေါင်းအသင်းတွေ မပါတဲ့ … မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲပေါ့နော် … ပျော်လိုက်တာရှင် … မောင်ကလေ … စားနေရင်းနဲ့ …

“မ … ကျွန်တော်တို့ … မင်္ဂလာဦးအလှူအနေနဲ့ … မျက်ကြည်လွှာသွားလှူရင်ကောင်းမလား”
“ကောင်းတယ် … မောင် … ဘိုးဘွားရိပ်သာလဲ သွားလှူချင်တယ် …”
“မိဘမဲ့ကလေးကျောင်းလည်း … သွားလှူသင့်တယ် … မရဲ့ ….”
“ဟုတ်တာပေါ့ … သွားကြမယ်လေ … ”

ဒန်ပေါက်စားပြီး … ရေခဲမုန့်စားတော့ … မောင်က …

“မ … ကျွန်တော့်ကို ချစ်ရင် ခွံ့ကြွေးရမယ် …”
“ဟယ် … မောင်နော် … လူတွေအများကြီးရှိတယ်လေ …”
“မရဘူးကွာ … ခွံ့ကြွေးရမယ် …”
“အို … ခက်တော့တာပဲ”
“ရော့ … မြန်မြန်စားနော် …”

ကျွန်မလေ … ရှက်လွန်းလို့ … လက်တွေတောင် တုန်တယ် … ဒါပေမယ့် … ပျော်တယ်ရှင့် … မောင်လည်း ကျွန်မကို … ခွံ့ကျွေးပါတယ် … ဘေးနားက စုံတွဲတစ်တွဲက …

“တွေ့လား … သူများတွေများ ဘယ်လောက် ကြင်နာလဲ … တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် … ခွံ့ကျွေးနေတယ် …”
“အို … ကိုကလည်း … တိုးတိုးပြောပါ … ဟိုက ကြားသွားအုံးမယ်”

အားကျတဲ့ အကြည့်တွေက …. ကျွန်မ ရင်ကို … လှိုက်ဖိုစေပါတယ် … ပျော်ရွှင် ကြည်နူးရပါတယ် … စားသောက်ပြီးတော့ … မောင်က … လှည်းတန်းက … အဆောင်ပြန်ပြီး … ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး … ကျွန်မအိမ်လိုက်လာပါတယ် … အိမ်မှာ … ပိုက်ဆံထုပ်ယူပြီး … မျက်စိဆေးရုံမှာ … မျက်ကြည်လွှာသွားလှူပါတယ် … နောက် … မိဘမဲ့ ဂေဟာ … နောက် … ဘိုးဘွားရိပ်သာ … မင်္ဂလာဦးမှာ … ဒီလိုမျိုးတွေ လှူဒါန်းရတာ … အရမ်းကြည်နူးမိပါတယ်ရှင် …

ဒံပေါက်စားပြီး … နေပူထဲမှာ … မောင်နဲ့ လျှောက်သွားတော့ … ကျွန်မခေါင်းတွေ .. ကိုက်လာပါတယ် … ကျွန်မကို … အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတဲ့ …မောင်က … ကျွန်မ အခြေအနေကို သိပါတယ်. ..

“မ … ခေါင်းကိုက်နေပြီမှတ်လား”
“အင်း … အရမ်းခေါင်းကိုက်တယ် … မောင်ရယ် … ”
“ဒါဆို … အိမ်ပြန်ရအောင်လေ …”
“ဟင် …”

ကျွန်မလေ … ကျွန်မ … အိမ်မပြန်ချင်သေးပါဘူး … အိမ်ပြန်ရောက်ရင် … မောင်နဲ့ … နှစ်ယောက်ထဲ … နေရမှာ … လက်မှတ်လဲထိုးပြီးပြီဆိုတော့ … ငြင်းလို့လည်း … ရမှာမဟုတ်ဘူး … မောင်နဲ့ ချစ်ပွဲဝင်ရမှာ … တွေးရင်းနဲ့ … ဒူးတောင် တုန်လာတယ် … ခုနက … မောင်နဲ့ … ပလူးပလဲနေခဲ့မိတော့ … မောင်လည်း စိတ်ကြွနေမှာပေါ့ … မြတ်နိုးရတဲ့ မောင်ကို … ကျွန်မရဲ့ … သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ … အပျိုစင်ပန်းလေးကို … ခူးဆွတ်ခွင့်ပေးရမယ့် အချိန် … တဖြေးဖြေးနဲ့ နီးကပ်လာပါတယ် … ကျွန်မလေ … ရှက်တာရော … ကြောက်တာရော … နှမြောတာရော ခံစားချက်မျိုးစုံက … ခေါင်းကို ပိုကိုက်စေပါတယ် … နဖူးလေးမှာ … ချွေးလေးတွေတောင် စို့လာပါတယ် … မောင်က ရိုးမလိုနဲ့ … ဒါမျိုးကျတော့ … ပါးတယ် … ကျွန်မ အိမ်မပြန်ချင်ဘူးဆိုတာ သိနေတယ် … အတင်းပဲ … အိမ်ကို ချော့ခေါ်လာတယ် … လာပါ … မရယ် … ခေါင်းကိုက်နေတယ်မှတ်လား … နေအရမ်းပူတယ် ဘာညာနဲ့ … ကျွန်မတို့ တိုက်အောက် ရောက်လာပါတယ် … ကျွန်မလေ … အပေါ်ထပ်ကို … မတက်ချင်ဘူး … ရင်ထဲမှာ … ကြောက်နေပါတယ် … ရှေ့ဖြစ်လာမယ့် … အခြေအနေတွေကို … ကြိုသိနေတော့ … ပိုဆိုးတယ်ရှင့် … မောင်က … ကျွန်မကို … ဆော့ကစားရင် … အို … အတွေးလေးတွေက … နားရွက်ကလေးတောင် … ရဲရဲနီသွားစေပါလား … ကျွန်မရဲ့ ရတနာ ရွှေကြုပ်လေးကလည်း … အတွေးရိုင်းတွေကြောင့် … တဖျစ်ဖျစ်နဲ့ … အထဲမှာ ညှစ်နေပါတယ် … အို … မောင်ရယ် … တို့ … အရမ်းရှက်တယ်ကွယ် …

“မ … အရင်တက်နော် … မူးပြီး လိမ့်ကျမှာ စိုးလို့ … နောက်ကလိုက်ခဲ့မယ် …”

ကျွန်မလည်း မတက်ချင်တက်ချင်နဲ့ တက်လာခဲ့ပါတယ် … မောင်က … သူ့အထုပ်ကြီးကို … ဆွဲပြီး … ကျွန်မနောက်က … လိုက်တက်လာပါတယ် … လှေခါးတဆစ်ချိုးလောက်ရောက်မှ … ကျွန်မ သတိထားမိတယ် … ကားစွင့်နေတဲ့ ကျွန်မ နောက်ပိုင်းက … လှေခါးတက်တော့ … နောက်ကို ကော့သလို ဖြစ်နေမှာပေါ့ … အို … ကျွန်မအိုးလေးက … မောင့်ရှေ့မှာ … ဆိုတော့ … လှေခါးတက်တိုင်း … သိမ့်ကနဲ လှုပ်ခါသွားမှာပေါ့ … ဟင်း … ဒါဆို … မောင့်အကြိုက် ဖြစ်ပြီပေါ့ … ကျွန်မလေ … ဘယ်လိုမှ … လှေခါးကို … ဆက်မတတ်တော့ဘူးရှင့် … မောင် … နောက်ကနေကြည့်နေတော့ … ရင်ထဲမှာ … ရှက်ရွံ့စိတ်လေးက … ကျွန်မ ရင်သားပတ္တမြားခဲလေးကို … ထောင်ထစေပါတယ် …

“ဆက်တက်လေ … မရဲ့”
“ဟင့်အင်း … မောင်က … နောက်ကနေ လိုက်ကြည့်နေတော့ … မလျှောက်တတ်တော့ဘူး”
“ဟာဗျာ … မကလဲ … လင်မယားပဲ ဖြစ်နေပြီ ဥစ္စာ … ရှက်မနေပါနဲ့ဗျာ …”
“အို …”

မောင့် အပြောက … ကျွန်မရင်ကို ပိုတုန်စေပါတယ် …

“ဟင့်အင်း … ဟင့်အင်း … မောင်အရင်တက်”
“လာပါ … မရယ် … တက်ပါ …”

မောင်လေ … အောက်နေက … ကျွန်မဖင်လေးကို … လက်ဝါးကြီးနဲ့ … ပင့်ပြီးတင်ပေးလိုက်တယ် …

“မောင်နော် … ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ … လှေခါးမှာ … လက်မဆော့နဲ့ကွာ”
“ဟီး … မရဲ့ နောက်ပိုင်းက … အရမ်းလှတယ်နော် … ချစ်ချင်လာပြီ”
“ဟာ … ကွာ … မောင်က နှာဘူးလေးပဲ”
“ဟဲ … ဟဲ … ကိုယ့်မိန်းမကိုယ် ဘူးတာ … ဘာဖြစ်လဲ မရဲ့”
“အို … မောင် မကောင်းဘူး”

ကျွန်မလေ … ရှက်လွန်းလို့ … သွက်သွက်လေး ပြေးတက်သွားတယ် … တံခါးသော့ကို … မြန်မြန်ဖွင့်ပြီး … အခန်းထဲ ဝင်လိုက်တယ် … အပူထဲက ပြန်လာလို့လား မသိပါဘူး … တိုက်အအေးဓါတ်က … ရင်ထဲမှာ … အေးကနဲဖြစ်သွားတယ် … အိပ်ခန်းထဲ … သွက်သွက်ဝင်လာတော့ … ကျွန်မအိပ်တဲ့ … မွေ့ယာလေးကို မကြည့်ရဲဘူးရှင် … အရင်တုန်းက … နေ့တိုင်းအိပ်တဲ့ အိပ်ယာလေးက … မောင် … ကျွန်မရဲ့အပျိုပန်းလေးကို … ချွေမယ့်နေရာ ဖြစ်နေပါရော့လားရှင် … ကျွန်မ တွေဝေနေတုန်း … မောင် ဝင်လာပါတယ် …

“မ … အဝတ်တွေ လဲလိုက်ပါလားဟင် … ခေါင်းကိုက်နေတယ်ဆို …”
“အင်း … မောင် … အပြင်ခဏထွက်ပေးနော် …”
“နောက်ဖေးမှာ သံပုရာသီးရှိလား …”
“ဘာလုပ်မလို့လဲဟင် …”
“အော် … မောင့်မိန်းမက … ခေါင်းကိုက်နေတယ်မှတ်လား … သံပုရာရည်လေး ဖျော်တိုက်မလို့ပါဗျာ”
“ဘာ … မောင့်မိန်းမလဲ … ဟွန့် …”
“မဟုတ်လို့လား … မရယ် … ဟောဒီမှာကြည့်ပါအုံး … လက်ထပ်စာချုပ် … မ နော် … အခုမှ … ဘွာတေးမလုပ်နဲ့ …”
“ဟာကွာ … မောင်နော် … သိပ်မစနဲ့ကွာ … တို့ အရမ်းရှက်တယ် … ခဏအပြင်ထွက်ပေးနော် …”
“အင်းပါ … အင်းပါ … သံပုရာသီး ဘယ်နားထားလဲဟင်”
“ရေခဲသေတ္တာ အောက်ဆုံးဆင့်မှာ”
“အိုကေ … ဖြေးဖြေးလဲနော်”

မောင် … တံခါးလေးပိတ်ပြီး … အပြင်ထွက်သွားတယ် … ရင်စေ့အင်္ကျီလေးကို … ချွတ်လိုက်ပြီး … အောက်ခံဘော်လီကို … ဝတ်သင့်မဝတ်သင့် … စဉ်းစားလိုက်ပါသေးတယ် … ကျွန်မတကိုယ်လုံး ချွေးစေးတွေနဲ့ ကပ်စေးနေတော့ … မဝတ်ချင်တော့ပါဘူး … အရင်တုန်းကလည်း … ကျွန်မ အရမ်းအိုက်ရင် … ဝတ်လေ့မရှိပါဘူး … အောက်ခံဘော်လီလေးကို … ချွတ်လိုက်တော့ … သားကောင်းမိခင် ရင်နှစ်မွှာက … ဖွံ့ဖြိုးတင်းရင်းနေသည် … မနက်ကလေ … မောင် အရမ်းနမ်းတော့ … ကျွန်မကော့ကော့ပေးတဲ့အဖြစ်က … သိပ်ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ … မောင်နမ်းတာ … မနေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပြီး … ကော့ပေးလိုက်တာ … မကောင်းပါဘူးရှင် … မောင် … ထိပ်ဖျားလေးကို … အတင်းလိုက်ရှာတုန်းက … ကျွန်မ ရင်တွေ လှိုက်ဖိုမောခဲ့ရတာ … မခံစားတတ်အောင်ပဲရှင် … အို … ညကျရင် … မောင်က … ကျွန်မတကိုယ်လုံး နမ်းမှာပေါ့နော် … ဟင့် … ရှက်ပါတယ်မောင်ရယ် … မှန်တာဝန်ခံရရင် … မောင်နမ်းတာကို … ရှက်ပေမယ့် … ထပ်ပြီး အနမ်းခံကြည့်ချင်ပါသေးတယ် … ရင်ထဲမှာ … လှိုက်ကနဲ … ဖိုကနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ ခံစားချက်ကို … မမေ့နိုင်တော့ပါဘူးရှင် … ထမီလေးကို … ချွတ်လိုက်ပြီး … ကျွန်မ ညဝတ်ဂါဝန်လေးကို … လဲနေတုန်း … မသင်္ကာလို့ … လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ … တံခါးလေးက … ဟစိလေး ဖြစ်နေပါတယ် … အို … မောင်လေ … … ကျွန်မအင်္ကျီလဲတာကို … ချောင်းကြည့်နေတယ် … မောင် … တော်တော်လည်တယ် … ခုနက … တံခါးသေချာပိတ်သွားတာမှ မဟုတ်ပဲ … ကျွန်မလေ … မောင့်ကို … ကြောက်လာတယ် … မောင်က … ကျွန်မကို အလွတ်ပေးမှာ … မဟုတ်တာ သေချာသွားပြီ … ဟင့် … မောင်နဲ့ ကျွန်မ … ချစ်တင်းနှောကြရင်ဖြင့် … ကျွန်မလေ … ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်လာပါတယ် …

“ဟာကွာ … မောင် … အရမ်းဆိုးတယ် … တို့ အဝတ်လဲနေတာ … ချောင်းကြည့်ရသလား”
“မ … က အရမ်းလှတယ်နော် … မောင်အရမ်းကံကောင်းတာပေါ့နော် …”
“အို … သွားပါ …”
“ဘယ်သွားရမှာလဲ … မရဲ့ … မင်္ဂလာဦးမှာ … သတို့သားကို … အဲဒီလို မနှင်ထုတ်ရဘူးလေ …”
“အို …”

ကျွန်မ … မျက်နှာလေး … ရှက်သွေးဖြာသွားပါတယ် …

“မရှက်ပါနဲ့ မ … ရယ် … အခု ခေါင်းမူးနေသေးတယ် မှတ်လား … ရော့ … သံပုရာရည်လေး အရင်သောက်လိုက်နော် … မ”
“ကြည့်စမ်းပါအုံး … မ ရယ် … ချွေးတွေချည်းပဲ … ချွေးနဲ့ အအေးပတ်ကုန်တော့မှာပဲ …”
“အင်း … ခဏနေ ခြောက်သွားမှာပေါ့ … မောင်ရယ် …”

မောင် ဖျော်လာတဲ့ … သံပုရာရည် ချဉ်ချိုလေးကို … သောက်ပြီး … ကျွန်မ ခေါင်းမူးတာ နည်းနည်း သက်သာသွားသည် … အင်း … ဒီလိုတော့လည်း … မောင်က … ချစ်တတ်သားပဲ …

“မ … ခေါင်းမူးနေရင် … ခဏလှဲနေလိုက်နော် …”
“အင် …”

လှဲနေရမယ် … မောင့်အကြံ ဒါအကုန်ပဲလားဟင် … မောင်နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ ရှိတုန်း … ကျွန်မက … လှဲနေရင် … မောင့်အကြိုက်ဖြစ်သွားမှာပေါ့ … ကျွန်မက … မောင့်ကို … ကြည့်လိုက်တော့ … မောင့်ပုံစံက … ရိုးရိုးသားသားပါပဲ …

“မ … စိတ်ထဲမှာ … မောင် … အတင်းဖက်နမ်းမယ်များ ထင်နေလို့လားဟင် …”
“အို … မဟုတ်ပါဘူး … မနက်ကလိုဆိုရင် … တို့ ကြောက်တယ် …”
“ဟား ဟား ဟား … မနက်တုန်းက … ပျော်လွန်းလို့ ဖက်နမ်းလိုက်တာပါဗျာ … လာလှဲနေလိုက်နော် … မောင် နှိပ်ပေးမယ် … လာ … လာ”

ကျွန်မလေ … မလှဲချင်လှဲချင်နဲ့ … မွေ့ယာပေါ်ကို … လဲကျသွားပါတယ် … မောင်က ဘေးမှာလာထိုင်ပါတယ် … ကျွန်မက ပက်လက်ကလေးပေါ့ … မောင်လေ … ကျွန်မ မျက်ခုံးလေးကို … စနှိပ်ပေးတယ် … မောင်က ရိုးရိုးသားသားနှိပ်ပေးပေမယ့် … ရင်တွေ ခုန်နေတဲ့ … ကျွန်မက … မရိုးသားတာလားဟင် … ညဝတ်ဂါဝန်အောက်က … ရင်နှစ်မွှာက … ဖားဖိုကြီးလို … မို့လိုက် ဖောင်းလိုက်နဲ့ … စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ … မောင် တွေ့မှာပါလေ …

“အို … မလုပ်ပါနဲ့ … မောင်ရယ် … ငရဲကြီးကုန်ပါ့မယ် …”
“မကြီးပါဘူးကွာ … မျက်စိလေး မှိတ်ထားနော် … သေချာနှိပ်ပေးမယ်”

လေးငါးမိနစ်လောက် … မောင် … သေချာနှိပ်ပေးပြီးနောက် …

“ဘယ်လိုလဲ … အနှိပ်ခံရတာကောင်းတယ်မှတ်လားဟင် …”
“အင်း … မောင်က တအားတော်တာပဲ …”
“မ … နည်းနည်းနာမယ်နော် … ဒီငယ်ထိပ်က ဆံပင်စုလေးကို … ဆွဲပေးမယ် …”
“အရမ်းနာအောင် … မလုပ်နဲ့ မောင်ရယ် …”
“သိပ်မနာပါဘူး … တမိနစ်ပဲ ဆွဲမှာပါ … ဒါမှ မ ခေါင်းထဲက … အပူတွေ ပျောက်သွားမှာ …”
“လုပ်ကြည့်လေ … နာရင်တော့ … အော်မှာနော် …”

မောင် … ကျွန်မ ငယ်ထိပ်နားက … ဆံပင်စုလေးကို … ဆွဲလိုက်သည် …

“အား … နာတယ် … နာတယ် … မောင် … လွှတ်ကွာ … အရမ်းနာတယ် …”
“ခဏလေး … ခဏလေး … တမိနစ်ပဲ …”
“ဟင့်အင်း … ဟင့်အင်း … နာတယ် … မောင်ရယ် … လွှတ်ပါတော့ …”

ကျွန်မလေ … နာလွန်းလို့ … ယောင်ယမ်းပြီး … မောင့်ပေါင်ကို … ကိုင်ထားမိတယ် … မောင့်ရဲ့ပေါင်ကလေ … မာတောင့်နေတာပဲ … မောင်က … ဝိတ် သွားသွား မထားတော့ … ကြွက်သားတွေက … မာပြီးတင်းနေတာပဲရှင် … ကျွန်မ … မောင့်ပေါင်ကြီးကို … ကိုင်လိုက်တော့ … မောင်လည်း တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ် …

“အခု … အပူထွက်သွားပြီမှတ်လားဟင်”
“အင်း ဟုတ်တယ်နော် … မောင်က အရမ်းတော်တာပဲ”
“တော်ရမယ်လေ … မရဲ့ မောင်ပဲဟာ … ဟဲ … ဟဲ”
“မောင် … ဖယ်တော့လေကွာ … ”
“ဟင့်အင်းကွာ …”
“မောင်နော် … ဖယ်ပါကွာ … တို့ ကြောက်တယ် …”
“ဘာကို ကြောက်တာလဲဟင် …”
“မောင့်ကို ကြောက်တာ …”
“မောင်က … ဘာလုပ်လို့လဲဟင် …”
“အို … မောင်နော် … သိရဲ့သားနဲ့ … ဟိုလေ … ဟာကွာ … တို့ … ကြောက်နေတယ်ကွာ …”
“အင်းပါ … မရယ် … ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး … ခြေလက်မျက်နှာ သွားဆေးလိုက်နော် …”
“အင်း …”

ကျွန်မ … ရေချိုးခန်းထဲ … ဝင်ပြီး … ခြေလက်မျက်နှာဆေးရင်း … မထူးတော့ပါဘူး … တကိုယ်လုံးက … ချွေးစေးတွေနဲ့ … နံနေသလို ဖြစ်နေတော့ … ရေချိုးလိုက်တယ် … တော်ကြာ … မောင်နမ်းလို့ … အနံ့ထွက်နေရင် … အထင်သေးသွားမှာ စိုးပါတယ် … ကျွန်မရဲ့ ရင်နှစ်မွှာကလေ … အရမ်းတင်းပြီး … ထိပ်ဖျားလေးတွေက … ထောင်နေပါတယ် … ဘာကြောင့်မှန်းမသိတဲ့ … ခံစားချက်တမျိုးကို … ရင်ထဲက … တောင့်တနေပါတယ် … မောင့်ရဲ့ အနမ်းတွေကိုလား … မောင့်ရဲ့ အထိအတွေ့တွေကိုလား … မပြောတတ်ပါဘူးရှင် … ပေါင်ကြားက ရွှေကြုပ်လေးထဲမှာလဲ … ချွဲပြစ်တဲ့ … အရည်တွေနဲ့ ကပ်စေးနေပါတယ် … သေချာ ပွတ်တိုက်ဆေးကြောပြီး … အတွေးရိုင်းလေး … ဝင်လာပါတယ် … ညကျလို့ … မောင်နဲ့ ချစ်တင်းနှောရင် … မောင်က … ကျွန်မရဲ့ … ရွှေကြုပ်လေးကို … နမ်းမှာလားဟင် … မနမ်းလောက်ဘူးထင်ပါတယ် … မောင် ဘုန်းနိမ့်သွားမှာပေါ့ … ဟင့်အင်း … မနမ်းခိုင်းရက်ပါဘူး … အို … ငါဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲမသိပါဘူး … ဒါပေမယ့် … အတွေးတွေကြောင့် … ကျွန်မ တကိုယ်လုံး … တောင့်တင်းနေပြီး … တစ်ခုခုကို တောင့်တနေတယ်ဆိုတာ … လိမ်လို့မရပါဘူးရှင် … မောင်ချစ်ချင်လည်း … ချစ်ပါစေတော့ … အပျိုစင်ပန်းဦးလေးကို … ချွေမယ်ဆိုလည်း … ချွေပါတော့ … မောင်ရယ် … တို့ … ခွင့်ပြုရမှာပေါ့ … ဟုတ်ဖူးလား … ရေချိုးပြီးနောက် … မျက်နှာသုတ်ပဝါကြီးကို … ကိုယ်လုံးလေးမှာ ပတ်ပြီး …. အပြင်ထွက်လာတော့ … မောင်စောင့်နေပါတယ် …

“အို … ဒုက္ခပါပဲ”

ကျားရှေ့ မှောက်ရက်လဲသလိုပါပဲ … မျက်နှာသုတ်ပဝါက … တောင့်တင်းကျစ်လစ်တဲ့ … ကျွန်မကိုယ်လုံးလေးကို … လုံခြုံအောင် … ဘယ်ကာထားနိုင်ပါ့မလဲရှင် … ဖွံ့ထွားတဲ့ … ရင်နှစ်မွှာက … တဝက်လောက်ပေါ်နေပြီး … ဖြူဝင်းတဲ့ရင်သားဆိုင်တွေက … မို့မောက်ကာ … တင်းတင်းလေး ရုန်းထနေသည် … မောင်လေ … ကျွန်မကို … မြင်တာနဲ့ … အတင်းဖက်နမ်းတော့တာပဲရှင် …

“အို … မောင် … မနမ်းနဲ့ကွာ …”
“အို … ဟင့် … ပြောလို့လဲ မရဘူး …”

မောင်လေ … ကျွန်မကိုယ်လေးကို … အတင်းဖက်ထားပြီး … မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို … လျှောက်နမ်းတော့တာပါပဲရှင် … ရှက်လွန်းလို့သာ … ရုန်းကန်နေတာ … ကျွန်မ ငြင်းဟန်လေးက … အားမရပါဘူး … မနက်က … မောင့်အနမ်းတွေကို … တမ်းတနေမိတော့ … မရုန်းမိပါဘူး … မောင်လေ … ကျွန်မကို … နမ်းနေရင်းနဲ့ … မွေ့ယာလေးပေါ်ကို … နှစ်ယောက်သား … လဲကျသွားပါတော့တယ် … မောင့်အနမ်းတွေက … မျက်နှာတစ်ခုလုံး လျှောက်နမ်းနေသလို … ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကလည်း … မြန်လာပါတယ် …

အို … မောင်ရယ် … ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို … လာနမ်းတဲ့ … မောင့်အနမ်းတွေက … ပူနွေးလွန်းပါတယ် … ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းအိအိလေးတွေကို … မောင် စုပ်ယူသွားတော့လေ … ကျွန်မရင်ထဲမှာ ဗြောင်းဆန်သွားတာပဲရှင် … အို … မောင်ရယ် … မောင့်ရဲ့ လျှာလေးက … ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းကြားထဲ တိုးဝင်လာပြန်ပြီ … အို … အို … မောင်နော် … ဟင့် … ကျွန်မလျှာလေးကို … မောင် စုပ်ယူသွားလိုက်တာ … ကျွန်မ ရင်ထဲက အသဲတွေပါ … ပါသွားမတတ်ပါပဲရှင် … မောင့်ရဲ့ အနမ်းတွေက … ချိုမြိန်လွန်းတော့ … မျက်စိလေး စင်းပြီး … မောင့်ကို … တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … မောင်ချစ်သမျှ ကျွန်မလိုက်လျောလိုက်ပါတယ် … ဟင်း … အနမ်းတွေက … ငါးမိနစ်လောက်ကြာတယ် ထင်တယ် … မောင်နဲ့ … ကျွန်မ … ခဏလေး နမ်းတာရပ်သွားတော့ … သက်ပြင်းလေးခိုးချမိပါတယ် … မောင်ရယ် … ချစ်ချင်သလိုသာ ချစ်ပါတော့ … မောင်ရယ် … ကျွန်မရင်ထဲမှာလေ … မောင်ချစ်သမျှကို … လိုက်လျောချင်နေတဲ့ … ဆန္ဒအပြည့်ပါပဲကွယ် …

“အရမ်းချစ်တယ် … မ ရယ် …”
“ချစ်တာပေါ့ … မောင်ရယ် … ချစ်တာပေါ့ …”
“မ … ကျွန်တော် … မ ကို … အရမ်းချစ်လို့ ရပြီလားဟင် …”
“အို …”

ကျွန်မလေ … မောင့်အမေးကို … မဖြေနိုင်အောင် … ရှက်ရွံ့သွားပါတယ် … မောင် တော်တော်ဆိုးတယ်ရှင် … အပျိုစင်လေးကို … ဒါမျိုးမေးစရာလားလို့ … ချစ်လွန်းလို့ … လက်ထပ်လိုက်တာပေါ့ … မောင် ပြုသမျှ … နုမယ့် … တို့ပါကွယ် … ကျွန်မလေ … ရှက်လွန်းလို့ … မောင့်မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ဘူး … ခေါင်းလေး စောင်းကာ …
မျက်စိလေးကို မှိတ်ပြီး … ဆက်ချစ်လာမယ့် … မောင့်အနမ်းတွေကို … စောင့်နေလိုက်ပါတယ် …

ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် … ဝန်ခံခြင်းလို့ … မောင်မှတ်ယူလိုက်တယ် ထင်ပါတယ် … ခေါင်းလေးစောင်းသွားတဲ့ … ကျွန်မရဲ့ လည်တိုင်ဝင်းဝင်းလေးကို … နမ်းပါတယ် … အို … မောင်ရယ် … ဘယ်လိုများ နမ်းလိုက်တာလဲဟင် … ကျွန်မ ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထသွားပါတယ် … မောင်လေ … အနမ်းတွေက .. တဖြေးဖြေး အောက်ဆင်းလာပါတယ် … အို … မျက်နှာသုတ်ပဝါလေးက … တင်းတင်းစီးထားတော့ … ရင်နှစ်မွှာက … မို့မောက်နေပါတယ် … မောင် … ကျွန်မရဲ့ … ရင်နှစ်မွှာကြားကို … စနမ်းပါတယ် … အို … ရှင် … သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနေလာတဲ့ … ကျွန်မရဲ့ … ရွှေရင်မို့မို့လေးက … မောင့်အနမ်းတွေကြောင့် … ပိုပြီး ကော့လာပါတယ် … ကျွန်မလေ … မောင့်ခေါင်းကို … တွန်းဖယ်လိုက်ချင်ပေမယ့် … မတွန်းဖယ်ရက်ပါဘူး … ဆွဲအားတစ်ခုက … မောင်ဆက်နမ်းဖို့ … တွန်းအားပေးနေပါတယ် …

“မ … မောင် … ဖြည်လိုက်တော့မယ်နော် …”
“အို … ဟင့်”

မောင်ပေါ့ … ကျွန်မရဲ့ … အဖြေတောင် မစောင့်တော့ဘူး … မျက်နှာသုတ်ပဝါလေးကို … ဖြည်လိုက်ပါတယ် … ကျွန်မလေ … မောင့်လက်ကလေးကို … အမြန်ဖမ်းပြီး …

“မောင်က … တို့ကို … တကယ်ချစ်တာပါနော် …”
“မေးနေစရာလိုသေးလား … မ ရယ် … ချစ်တာပေါ့ … အရမ်းချစ်တာပေါ့ …”
“တို့လည်း … မောင့်ကို … အရမ်းချစ်တယ်ကွယ် … မောင် … တို့ကို … ပစ်မသွားရဘူးနော်”
“ပစ်သွားစရာလား … မ ရယ် … ဒီလောက်ချစ်တဲ့ဟာကို …”
“အင်းပါ … မောင်ရယ် … တို့ ယုံပါတယ် …”

ကျွန်မလေ … မောင် ဆက်နမ်းဖို့ … လိုက်လျောလိုက်ပါတယ် … သိပ်ချစ်ရတဲ့ ချစ်ဦးသူ … နမ်းချင်သလိုသာ နမ်းပါစေတော့ … မောင်ပျော်ရင် … ကျွန်မပျော်တာမို့ … မောင်လိုချင်တာ … ဖြည့်ဆည်းပေးချင်ပါတယ် … ကျွန်မလေ … မျက်စိလေး မှိတ်ပြီး … ရင်နှစ်မွှာကို … မောင်နမ်းမယ့် အနမ်းတွေကို … ရင်ခုန်စွာနဲ့ … စောင့်နေလိုက်ပါတယ် … မျက်နှာသုတ်ပဝါလေးက … လှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး … ကျွန်မရဲ့ … အလှတရားတွေ … ပေါ်လာပါတယ် … ဖြူဝင်းတဲ့ … ရင်နှစ်မွှာက … အလုံးတူ ဝိုင်းစက်နေပြီး … အလယ်မှာ … ပတ္တမြားခဲလေးက … တင်တယ်ဆိုရုံလေးတင်ထားတာပါ … ကျွန်မရဲ့ … ရင်အလှကို ကြည့်ပြီး … မောင်မနေနိုင်တော့ပါဘူးရှင် …

“လှလိုက်တာ … မ ရယ် … အရမ်းလှတယ် …”
“အို … မောင်ရယ် …”

မောင် … ကျွန်မ ရင်သားတွေကို … မက်မက်မောမောနဲ့ … ကြည့်ပြီး … အရမ်းကို သဘောတွေကျနေပါတယ်ရှင် …

“မောင်ရယ် … အဲဒီလိုမျိုးကြီး … စိုက်မကြည့်နဲ့လေကွာ … အရမ်းရှက်ပါတယ်ဆိုနေမှ … ဟင့်”
“လက်တွေ မကာနဲ့လေ … မရယ် … ဖြေးဖြေးလေး ကိုင်မယ်နော် …”

ကျွန်မ ကာထားတဲ့ … လက်လေးတွေကို … ဆွဲဖယ်လိုက်တယ် … ရှက်တာရယ် … ကြောက်တာရယ်ကြောင့် … မဖယ်ပေးရဲပါဘူး … မောင်လေ … ကျွန်မ လက်ကလေးကို နမ်းလိုက်တယ် …

“ဖယ်ပေးပါနော် … မရယ် … မောင်ကိုင်ချင်လို့ပါ …”
“အို … မောင်ရယ် …

ကျွန်မလေ … မျက်စိလေး မှိတ်ပြီး … ကျွန်မလက်ကို ဖယ်ပေးလိုက်ပါတယ် … သိပ်ချစ်လွန်းတဲ့ မောင့်ကို … လိုက်လျောရမှာပေါ့ရှင် … မောင် … ကျွန်မ ရင်သားအိအိလေးကို … ဖွဖွလေး လာကိုင်ပါတယ် … ကျွန်မလေ … တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ် … အသဲယားလိုက်တာရှင် … မောင် … ကျွန်မရင်တွေကို … ခြေမွပစ်မှာလားဟင် …

“မောင် … ဖြေးဖြေးနော် …”
“အင်းပါ … မရယ် … မရင်သားတွေက … သစ်တော်သီးလောက်ရှိတယ်နော် …”
“အို … မောင်နော် … မပြောနဲ့ကွာ … တို့ နားရှက်တယ်”
“တင်းနေတာပဲနော် …”
“ဟိတ် … မောင် … ပြောလေဆိုးလေပါလား”
“မောင် … ညှစ်ချင်တယ်ကွာ …”
“ဟင့်အင်း … နော်”

မောင်လေ … ကျွန်မရင်သားတွေကို … ဖွဖွလေး နယ်ပစ်လိုက်တယ် … ကျွန်မ … အသွေးအသားတွေ ဗြောင်းဆန်သွားတာပဲရှင် …

“အို … ဟင့် …”

ရင်နှစ်မွှာကို … မောင် စိတ်ကြိုက် … ကိုင်တော့လေ … ကျွန်မ … ရင်တွေ ပူလာပါတယ် … ကြက်သီးတွေက တဖြန်းဖြန်းထလို့ … တကိုယ်လုံးလည်း … ထွန့်ထွန့်လူးနေတာပဲ …

မောင်လေ … ကျွန်မ … ရင်နှစ်မွှာကို … နမ်းတော့တာပဲရှင် … မောင့်ရဲ့ မွတ်သိပ်တဲ့ အနမ်းတွေကြောင့် … ကျွန်မ ရင်တွေ … အရမ်းခုန်ပြီး … ရင်ထဲမှာ လှိုက်ခနဲ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားပါတယ် … အို … မောင်ရယ် … မောင်လေ … ကျွန်မ … ရင်သားထိပ်ဖျား သေးသေးလေးကို … အတင်းစုပ်တော့ … ကျွန်မ … နှုတ်ခမ်းလေးက … မမျိုသိပ်နိုင်တော့ဘူးရှင့် …

“အို … ဟင့် …”

မောင်လေ … ကျွန်မ ရင်သားတစ်ဖက်ကို နမ်းတယ် … တစ်ဖက်ကလည်း … ဆော့ကစားတယ် … သိပ်ဆိုးတယ် မောင်ရယ် … အို … ဖြေးဖြေး စို့ပါကွယ် … တို့ … မောတယ်ကွာ … မနေတတ်ဘူးကွယ် … မောင် ကျွန်မ ရင်သားကို … ဖွဖွလေး နယ်နေရင်း … ထိပ်ဖျားလေးကို … လက်မနဲ့ လက်ညှိုး … ညှပ်ပြီး .. ချေလိုက်ပါတယ် … အစေ့လေးက … သေးသေးလေးမို့ … မောင်ကိုင်ရခက်နေပါတယ် … မောင်လေ … မရမက … အတင်းညှစ်ပါတယ် …

“အ … မောင် … အရမ်းမညှစ်နဲ့ကွာ … တို့ … မနေတတ်ဘူး .. အရမ်းယားတယ်ကွာ … အို … ဟင့် …”
“ဟင့် … မောင်ကွာ … အာ … ရှီး … ဟင့် … ကျွတ် … ကျွတ် … ရှီးး … ”

ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက … ကလီစာတွေ ဗြောင်းဆန်ကုန်ပြီလား မသိပါဘူးရှင် … အတင်း နမ်းနေတဲ့ … မောင့်ခေါင်းကို … တွန်းဖယ်ရမယ့်အစား … ကျွန်မလက်တွေက … မောင့်ဆံပင်တွေကြားထဲ … ထိုးထည့်ပြီး … အတင်းဖိပေးနေပါတယ် … အောက်က ရင်နှစ်မွှာကလည်း … ကော့ကော့ပေးနေပါတယ် … ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလဲဟင် … ကျွန်မ တကိုယ်လုံး ထိန်းချုပ်လို့မရတော့အောင် … မောင့်ကို ချစ်မိသွားတာလား မသိတော့ပါဘူးရှင် …

“မောင် … ရယ် … တော်ပါတော့နော် … တို့ ရင်တွေ အရမ်းမောနေပြီ …”

မောင်လေ … ကျွန်မကို … စကားတောင် ပြန်မထူးတော့ဘူး … အဆော့မက်တဲ့ကလေးလိုပဲ … အရုပ်သစ်လေးရတော့ … ထမင်းမေ့ ဟင်းမေ့ဖြစ်နေပြီ … နူးအိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်နှစ်မွှာက … မောင့်အနမ်းတွေ … မောင့်အဆုပ်အညှစ်လေးတွေ … မောင့်ဝင်သက်ထွက်သက်လေကြောင့် … အရမ်းကို … တင်းပြီး … ကြွတက်မို့မောက်နေပါတယ် …

မောင်လေ … ကျွန်မ ရင်သားတွေကို … နမ်းနေရင်းက … အနမ်းတွေက … အောက်ကို ရွေ့လာပါတယ် … ကျွန်မဗိုက်လေးကို နမ်းတယ် … ချက်ကလေးနားရောက်တော့ … လျှာလေးနဲ့ ကလိပါတယ် …

“အို … မောင့် … ”

မောင့်အနမ်းတွေက … ကျွန်မ ဗိုက်လေးကို … လှိုင်းထစေပါတယ် … ချက်နားကလေ … အောက်ကိုရွေ့တော့လေ … ကျွန်မ … ရှက်လိုက်တာရှင် … မောင့်ကိုလေ … ဘယ်လောက်ချစ်တယ်ပြောပြော … အပျိုစင်လေးမို့ … အရမ်းရှက်မိပါတယ် မောင်ရယ် … တသက်လုံး … လုံလုံခြုံခြုံ ထိန်းသိမ်းလာတဲ့ … ကျွန်မရဲ့ ရတနာရွှေကြုပ်လေးက … ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားမှာ … ဖောင်းကားနေပါတယ် … အို … ဟင့် … မောင် … ကျွန်မ ပန်းလေးကို … ကြည့်နေတာပေါ့လေ … ကျွန်မ ပေါင်လေး နှစ်ဖက်ကို … လိမ်ကျစ်ပြီး … နောက်ဆုံး ခံတပ်ကို … ကာကွယ်နေပါတယ် … မောင်လေ … ကျွန်မပေါင်လေးကို … ဖြဲကြည့်တယ် … မရဘူး … မောင်ရယ် … တို့ … အရမ်းရှက်တယ် … အရမ်းကြောက်တယ်ကွာ … မောင်လေ … ဆီးခုံမို့မို့လေးပေါ်က … အမွှေးလေးတွေကို … မြင်သွားပြီပေါ့ … မောင် … အမွှေးလေးတွေကို … နမ်းလိုက်ပါတယ် … မြတ်မြတ်နိုးနိုးပေါ့ရှင် … မောင်က … စိတ်ရှည်ပါတယ် … ကျွန်မ ကြောက်နေတာသိနေတော့ … ပေါင်လေးကို … နမ်းတယ် … ခြေသလုံးလေးကို … နမ်းတယ် … ခြေဖမိုးလေးကို နမ်းတယ် …

“မောင် … နော် … ခြေထောက်တွေ လျှောက်မနမ်းနဲ့ကွာ … မောင် ဘုန်းနိမ့်လိမ့်မယ် … ဟိတ် … အာာာ”
“မောင် … ရယ် …”

မောင်ရယ်လို့ပဲ … ကျွန်မ ပြောနိုင်ပါတော့တယ် … ကျွန်မ ခြေမလေးကို … မောင်ပေါ့ … သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပြီး … စုပ်နေပါတယ် … ကျွန်မလေ … ကျွန်မ … မောင့်ကို … အရမ်းချစ်သွားတယ် … မောင့်ရဲ့ အပြုအစုတွေကြောင့် … ကျွန်မ ကြွေသွားပြီကွယ် … ကဲ … မောင်ရယ် … မောင် ဆွတ်ခူးချင်တဲ့ … တို့ရဲ့ အပျိုစင်ပန်းလေးကို … ယူပါတော့ … ကျွန်မလေ … လိမ်ကျစ်နေတဲ့ … ပေါင်လေး နှစ်ချောင်းကို … ဖြေပေးလိုက်တယ် … ဆွတ်ခူးလိုက်ပါ … မောင်ရယ် … ဆွတ်ခူးလိုက်ပါ … ကျွန်မ ပေါင်နှစ်ချောင်း … အားလျော့သွားတာ … မောင်သိတယ် … လူပါးလေး မောင်က … အနမ်းတွေ ပေးရင်း အပေါ်ပြန်တက်လာတယ် … ကျွန်မလေ … အသဲယားလွန်းလို့ … မျက်စိလေး မှိတ်ထားလိုက်ပါတယ် … မောင်လေ … ပေါင်ကြားထဲ … မျက်နှာ … ဘယ်လို ရောက်သွားလဲ မသိပါဘူး … ကျွန်မက … ဟပေးလိုက်တာလား … မောင်က … ဖြဲပြီး ဝင်လာတား …

“လှလိုက်တာ မ … ရယ် … အရမ်းလှတာပဲ …”
“အို … မောင်နော် …”

ကျွန်မ … ရွှေကြုပ်လေးကို … မောင် … တို့ကြည့်တယ် … ထိကြည့်တယ် … အမွှေးနုနုလေးတွေ … သဘောကျလွန်းလို့ … နမ်းတယ် … ဖောင်းဖောင်းမို့မို့ … ကျွန်မ ပန်းလေးကို … နမ်းတယ် … အရမ်းရှက်ပေမယ့် … မောင့်ကို မတားနိုင်တော့ပါဘူး … မောင့်ကို တားမယ့် … နှုတ်ခမ်းလေးက … အားစေးထည့်သလို … နှုတ်ပိတ်နေပါတယ် … မောင်လုပ်ချင်တာသာ လုပ်ပါတော့ … မောင်ရယ် … မောင်လေ … ကျွန်မ … အတွင်းခံလေးကို … ဘေးကပ်လိုက်တယ် … ပန်းလေးပေါ်က … အတွင်းခံလေးက … ဘေးကပ်သွားပြီး … ကျွန်မ ပန်းလေးကို … ဖြဲကြည့်တယ် … ရှက်လိုက်တာ မောင်ရယ် … ရှက်လိုက်တာ … ကျွန်မလေ … ကျွန်မ … မျက်စိကို မှိတ်ပြီး … ခေါင်းအုံး အဖျားလေးကို … ကျစ်ကျစ်ပါအောင် … ဆွဲထားရင်း … အရှက်ဖြေနေရတယ် …

“မ … အဖုတ်လေးက … အရမ်းလှတယ်ကွာ …”
“အို … မောင်နော် ဟင့် … မကြည့်နဲ့တော့ကွာ … အရမ်းရှက်လာပြီ …”
“သုံးရောင်ခြယ်လေးနော် … မောင်နမ်းချင်တယ်ကွာ …”

ရှက်လိုက်တာမောင်ရယ် … ဘာသုံးရောင်ခြယ်လဲ … မသိပါဘူး … ကျွန်မ ဒီအရွယ်ထိ … ကိုယ့်ဟာကိုယ် သေချာမကြည့်ဖူးတော့ … မောင် ဘာပြောမှန်းနားမလည်ပါဘူး …

“အာ … ဟေ့အေး … နမ်းရဘူးနော် … မောင် …”
“ဟာ …. အား … အား … အား … ”

မောင်လေ … ကျွန်မရဲ့ … ပန်းလေး အဝကို နမ်းလိုက်ပါတယ် … မရွံဘူးလား မောင်ရယ် … မောင့်ကိုလေ … မတားဆီးနိုင်တော့ဘူး … အထိအတွေ့က … အရမ်းခံရတယ် မောင်ရယ် … မောင့်ရဲ့ လျှာဖျားလေးနဲ့ … ကျွန်မ … ပန်းလေးနုနုကို … ထိလိုက်တာ … အရမ်းကောင်းတာပဲရှင် … ရင်ထဲမှာ … ဗုံးပေါက်သလိုပဲ … ဝုန်းကနဲ … သွေးတွေ ဆူကြွလာပါတယ် … အို … မောင်ရယ် … ဟင့် …

“အား … အား … အား … ရှီး … ”

ကျွန်မ ရူးပြီ … မောင်ရယ် … အသွေးအသားတွေက … ပွက်ပွက်ဆူလောက်အောင် … မောင်နမ်းတတ်တယ်ကွယ် … မောင့်ရဲ့ အနမ်းတွေအောက်မှာ … ကျွန်မလေ … ဘယ်လိုနေရမလဲမသိတော့ပါဘူးရှင် … ကောင်းလွန်းတော့ ခံရခက်တယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့ … မောင် … ရင်သားလေးတွေကို နမ်းတုန်းကနဲ့ … ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူးရှင် … အထိအတွေ့က … ကျွန်မကိုလေ … ဟိုးမိုးကောင်းကင်ဆီ … ခေါ်သွားပါတယ် … အေးကနဲ သိမ့်ကနဲ … မြင့်လိုက် နိမ့်လိုက်နဲ့ … ရင်တုန်လွန်းလို့ … ကျွန်မ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို … အတင်းဖိကိုက်ထားပြီး … မောင့်အနမ်းတွေကို … ခံနေရရှာတယ် … နမ်းပါမောင်ရယ် … နမ်းပါ … သိပ်ချစ်ရလွန်းတဲ့ … ချစ်ဦးသူ မောင့်ကို … အရာရာပေးဆပ်ထားပါတယ် … မောင်လိုချင်တာ ယူပါလေ … မောင်လေ … ကျွန်မ ပန်းလေးထဲက … ပန်းနုရောင် ပန်းဖတ်လေး နှစ်ဖတ်ကို … လျှာနဲ့ယက်လိုက်တယ် … အာ … ဟာ … ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ် … ကောင်းလိုက်တာ … နူးညံ့တဲ့ ပန်းဖတ်လေးတွေကို … မောင့်လျှာကြမ်းကြမ်းနဲ့ … ယက်ပေးတော့ … ကျွန်မလေ … ကျွန်မ … ရမက်တွေ ထန်ကုန်တာပေါ့ … ဟိုးအရင်တုန်းက … အပျိုလေးဆိုတော့ … ကာမအရသာဆိုတာ ဘယ်သိပါ့မလဲရှင် … မောင်နဲ့ လက်ထပ်မှ … မောင့်အနမ်းတွေအောက်မှာ … ဒီအရသာကို … စသိလာပါတယ် … ကာမဆန္ဒက … ပြောမပြတတ်အောင် … ထကြွနေလို့ … ကျွန်မလေ … မရှက်နိုင်တော့ပါဘူး … အတင်းပဲ … ပန်းလေးကို ကော့ကော့ပစ်လိုက်တယ် … ကျွန်မတင်လေးတွေ … မွေ့ယာကနေ လွတ်သွားလောက်အောင် … ကော့ပစ်လိုက်တာ … မောင် နမ်းတာ အရမ်းကောင်းလို့ရှင့် … ရှက်ပေမယ့် မနေနိုင်တော့ … မောင်ရယ် … ပန်းလေးထဲက … ယားလိုက်တာမှ … အရမ်းပဲ … အထဲကနေ … မောင့်လျှာလေးများ … တိုးဝင်လာမလား … အတင်း ဖမ်းပြီး စုပ်နေတာ … ရှက်လိုက်တာကွယ် … မောင်ရယ် …

“အို … အား … အား …”

နမ်းတတ်လိုက်တာ မောင်ရယ် … နမ်းတတ်လိုက်တာ … ကျွန်မရဲ့ … ငြီးသံတွေက … ထိန်းမရအောင် … ထွက်နေပါတယ် … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို … အတင်းဖိကြိတ်ထားပြီး … မောင်ပေးတဲ့ချစ်အရသာက … ကောင်းလွန်းတော့ … ဖင်လေးကို … ကော့လိုက် … စကောဝိုင်းလို … ဝေ့ကနဲ … ကော့လိုက်နဲ့ … မောင့်အနမ်းအောက်က … လွတ်လေမလား … ရုန်းကြည့်မိပါတယ် … မောင်ကလည်း မောင်ပဲလေ … ကျွန်မ အပေါ်ကို ကော့ပေးရင် … မောင့်လျှာလေးက … အပေါ်ကို လိုက်လာပါတယ် … အောက်ကိုကျသွားရင် … အောက်ကို လိုက်လာတယ် … ဘယ်ကိုဝိုက်ရင်လည်း … ပါလာတာပဲ … ကော်နဲ့များ ကပ်ထားသလား မောင်ရယ် … ခွာမရတော့ဘူး …

“အို … ဟင့် … ဟင့် … အရမ်းထိတယ် မောင်ရယ် … တို့ မခံနိုင်ဘူး … အား ရှီး … အား … အား … ရှီး”

မောင်လေ … ကျွန်မ ရတာဖူးလေးကို ဘယ်လိုများတွေ့သွားလဲမသိပါဘူး … အစေ့သေးသေးလေးကို … အတင်းပဲ ဖိပြီးယက်တယ် …

“ဟင့်အင်းကွယ် … အို … ရှီး … မခံနိုင်တော့ဘူး … မခံနိုင်တော့ဘူး … တော်ပါတော့ မောင်ရယ် … အိုး … ဟာာ … ဟာာာ”

ကျွန်မ ခံရခက်မှန်းသိလေ … မောင်ပိုနမ်းလေပဲ … တားလို့လည်း မရတော့ဘူးလေ …

“အို … မောင် … တော် … တော်ပြီနော် … တို့ … သေးထွက်တော့မယ် …”
“ဟိတ် …. ဖယ်ပါကွာ … ဟင့် … ဟင့် …”

ကျွန်မ ပန်းလေးထဲကလေ … ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်တော့ … ယားလွန်းလို့ သေးထွက်ချင်သလို … ဖြစ်လာပါတယ် … မောင်ရယ် … ဖယ်လိုက်ပါကွာ … တော်ကြာ … ရှူးရှူးတွေ ထွက်ကျကုန်မှ … မောင့်မျက်နှာတွေ ပေကုန်အုံးမယ် …

“မောင်ရေ … အား … အား … အား … မရတော့ဘူး … တို့ … မထိန်းနိုင်တော့ဘူး … ရှူရှူးတွေ … ထွက်ကုန်ပြီ … ထွက်ကုန်ပြီ … ဟင့် … ဟင့် … ဟင့် ”

ကျွန်မစိတ်တွေ … ထိန်းမရအောင် … ဟိုးအဝေးကြီးကို ပျံတက်သွားပါတယ် … ထိပ်ဆုံးလည်းရောက်ရော … ဝုန်းကနဲ … ပြုတ်ကျလာတာ … ရင်ထဲ အေးကနဲ … ဖြစ်သွားတာပဲရှင် … ကောင်းလိုက်တာ … သွေးကြောလေးတွေက … တဆစ်ဆစ်ယားနေတဲ့ … ဝေဒနာလေး … တစိမ့်စိမ့်နဲ့ … ပျောက်သွားတာ … သိပ်ကောင်းတာပဲမောင်ရယ် … မောင် ပေးတဲ့ ချစ်အရသာက … တော်တော်ကောင်းတာပဲရှင် … သိပ်ချစ်သွားပြီ … မောင်ရယ် … သိပ်ချစ်သွားပြီ …

“ဟင့် … မောင် အရမ်းဆိုးတယ်ကွာ …”
“အရမ်းကောင်းတယ်မှတ်လားဟင် …”
“သိဘူးကွာ … ရင်ထဲမှာ … အရမ်းမောနေတာပဲ သိတယ် …”

ဟုတ်ပါတယ်ရှင် … မောင့်ရဲ့ အနမ်းတွေကြောင့် … ကျွန်မ … ရင်တွေ တလှပ်လှပ်ဖြစ်နေပြီး … တကိုယ်လုံး ရှိသမျှအားတွေကို … မောင် စုပ်ယူသွားပါတယ် … သိပ်ဆိုးတာပဲ မောင်ရယ် … မောင်လေ … ကျွန်မ ပန်းလေးထဲက … အရည်တွေကို … အတင်းပဲ စုပ်ယူပြီး … မျိုချလိုက်တယ် … မောင့်လျှာကြီးနဲ့ … အတင်းပိတ်ထားပြီး … အရည်တွေကို … အကုန်ယက်ပစ်လိုက်ပါတယ် …

“မောင်ရယ် … မရွံဘူးလားဟင် …”
“မောင် … သိပ်ချစ်တာ ယုံပြီလား … မ ကို ချစ်လွန်းလို့ … မ အရည်တွေကို … မရွံပါဘူး … ချိုတောင် ချိုသေးတယ် …”
“ဟင့် … မောင်ရယ် … အရမ်းအားနာတာပဲ … ဘာလို့ အကုန်စုပ်ပစ်လိုက်တာလဲ … မောင် အကုန်စုပ်ပစ်လိုက်တာ … အားတောင်မရှိတော့ဘူး … မောင်ရယ် … တို့ကို … ဖက်ထားပါလားဟင် …”
“မောင့်ကို ချစ်တယ်မှတ်လားဟင် …”
“သိပ်ချစ်တာပေါ့ … မောင်ရယ် … သိပ်ချစ်တာပေါ့ …”
“မောင့်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် … မောင် အရမ်းချစ်ချင်လာပြီကွာ … ဟိုဟာလေးကို ချွတ်လိုက်တော့နော် …”
“ခဏလေးပါ မောင်ရယ် … တို့ အားမရှိလို့ … ခဏလေး … မှေးနေတယ် …”
“အင်း …”

မောင် … ကျွန်မ နှဖူးလေးကို … နမ်းလိုက်ပြီး … အတွင်းခံလေးကို … ချွတ်လိုက်သည် …

“အို … မောင်နော် … ဟင့်”

ကျွန်မလေ … ရှက်လွန်းလို့ … အတွင်းခံလေးကို … လိုက်ဆွဲနေမိပါတယ်ရှင် … ရှက်လိုက်တာ အရမ်းပေါ့ … အပျိုလေးဆိုတော့ … မရဲဘူးရှင့် … မောင်ကို့ သိပ်ချစ်ပေမယ့် … တကယ်တမ်း … လိုက်လျောဖို့ကျတော့ … နှမြောနေမိသည် … ကျွန်မရဲ့ … အပျိုစင်ပန်းဦးလေးကို … မောင့်ကို … ခူးခွင့်ပေးလိုက်ပေမယ့် … ရှက်လိုက်တာရှင် … မောင်လေ … အားမရှိတဲ့ … တို့ကို … အနိုင်ကျင့်တယ် … အတွင်းခံလေးက … ပေါင်လေးတစ်လျှောက် … လိပ်ပြီး … ကျွတ်သွားတယ် …

“အရမ်း … ချစ်တယ် … မရယ် … အရမ်းချစ်တယ် …”

မောင်လေ … ကျွန်မ မျက်နှာကို … အတင်းနမ်းတော့တာပဲရှင် … လည်တိုင်လေးကို … နမ်းတော့ … ယားလွန်းလို့ … အောက်က … ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေတာ … မေ့သွားတယ် …

မောင်လေ … သူ့အင်္ကျီတွေလည်း ချွတ်ပစ်လိုက်တယ် … မောင် ဘောင်းဘီကိုချွတ်တော့ … ကျွန်မ … မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်တယ် … မောင့်ရဲ့ ဟိုဟာကို … မကြည့်ရဲဘူးရှင့် … ရှက်လိုက်တာရှင် … ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ခါမှ … မနေဖူးပေမယ့် … ဖိုမကိစ္စတွေကိုတော့ … ကျွန်မ … သိတန်သလောက် သိထားပါတယ် … မောင့်ရဲ့ … ပေါင်ကြားထဲက ပစ္စည်းနဲ့ … ကျွန်မ ပန်းလေးထဲကို … ထည့်လိုက်ရင် … အို ဆန့်ပါ့မလားရှင် … တော်ကြာ မဆန့်လို့ … ကွဲပြဲသွားမှရှင့် … မသိတော့ပါဘူးရှင် … မောင်ချစ်သမျှ … လိုက်လျောလိုက်တော့မယ် … ဟင့် …

“အို အို …”

မောင်လေ … ကျွန်မပေါင်ကို ကားလိုက်ပါတယ် … ရှက်လိုက်တာ … မောင်ရယ် … ပေါင်လေးကို … အတင်း ပြန်စိတယ် … မောင်က ပြန်ကားတယ် … ကျွန်မက ပြန်စိတယ် … ဒီလိုကားလိုက် … စိလိုက်နဲ့ … ကျွန်မရင်တွေ တုန်လိုက်တာရှင် … နောက်ဆုံးတော့ … မောင့်ကို အရှုံးပေးလိုက်ပါတယ် … မောင်လေ … ကျွန်မကို … ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေက … အရမ်းကို … ရမက်ထန်နေပါတယ် … သားကောင်ကို စားခါနီးကြည့်တဲ့ … ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ အကြည့်မျိုးဆို … ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ် … ကျွန်မလေ … မောင့်မျက်လုံးတွေကို … ကြည့်ပြီး … ကြောက်လာပါတယ် … သူကတော့ … ပျော်နေမှာပေါ့ … ကျွန်မကတော့ ကြောက်နေပါတယ် … မောင် သူ့အင်္ကျီတွေကို … ချွတ်လိုက်ပါတယ် … မောင့်ရဲ့ ဗလတောင့်တောင့် ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးက … ကျွန်မကို လှန့်နေတာလားဟင် … မောင့်ရဲ့ဗိုက်မှာ … ဗယ်လီတုံးလေးတွေက အစီအရီ … ဟင့် … ကြောက်လာပြီမောင်ရယ် … ကျွန်မလေ … ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘူး … မောင် ဘောင်းဘီဇစ်ကို ကိုင်လိုက်တော့ … မျက်စိလေးမှိတ်ပစ်လိုက်တယ် … ဒါပေမယ့် … နားထဲမှာ ကြားလိုက်တာက … ဇစ်ဖြုတ်တဲ့အသံလေး … ဇွိကနဲ ကြားလိုက်ရတာ … ရင်တုန်သွားတယ် … ဟင့် ဟင့် … ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝလေး … အဆုံးသတ်မယ့်အချိန်ကို နီးလာပြီပေါ့ …

“မ … ကြောက်နေတာလားဟင် ”
“အို …”

ကျွန်မလေ … ဘာအသံမထွက်ရဲဘူး …

“မကြောက်နဲ့နော် … မ … မနာပါဘူး မရယ် …”
“ဟင့် … ဟာ …. ဟာ … ရှီး”

အိုး … မောင်လေ … သူ့ပစ္စည်းကြီးနဲ့ … ကျွန်မပန်းလေးကို လာထိတယ် … ကျွန်မ တကိုယ်လုံး တုန်သွားတာပဲရှင် … မောင့်ရဲ့ ထိပ်ဖျားက … နူးညံ့ပါတယ် … ဒါပေမယ့် မာတယ် … မောင်လေ … အရမ်းနူးညံ့တဲ့ ပန်းလေးအဝကို တေ့လိုက်ပါတယ် …

“ဟာ … ဟင့်”

အထိအတွေ့က မပြောပြတတ်အောင်ပဲရှင် … ကျွန်မလေ … ရှက်လည်းရှက် … ကြောက်လည်း ကြောက်တော့ … ကျွန်မပန်းလေးကို … အတင်းညှစ်ထားလိုက်ပါတယ် … မောင်လေ … တေ့သာတေ့ထားတယ် … သွင်းမရဘူးရှင့် … မောင် … က စိတ်ကြီးတယ် ထင်တယ် … အတင်းပဲ … ဟိုထိုး … ဒီထိုးလုပ်တယ် …

“အို … မောင်နော် … ဟင့်အင်းကွာ … ဟင့်အင်း …”
“အို … မောင် … မောင့် …”

မောင်လေ … ကျွန်မပန်းလေးကို … ထိုးလို့လည်းမရတော့ … အပေါ်အောက် … လျှောက်ပွတ်တယ်ရှင့် … ခံရခက်လိုက်တာရှင် … အို … ဟင့် … ကျွန်မ ပန်းဖူးလေးကို … မောင့်ပစ္စည်းကြီးနဲ့ … လာလာထိတယ် … အား … ခံရခက်လိုက်တာရှင် … ပန်းလေးက အထည့်သာမခံတာ … အထဲမှာ … အတင်းညှစ်ညှစ်နေပြီး … ပန်းဝတ်ရည်တွေက … တစိမ့်စိမ့် ယိုကျနေပါတယ် … ပန်းလေးထဲကလည်း … အရမ်းယားလာပါတယ် … ချစ်ချင်လည်း … ချစ်လိုက်ပါတော့ မောင်ရယ် … ကျွန်မလေ … ပေါင်လေးကို … ပိုပြီး ကားပေးလိုက်တယ် … မောင်လေ … နည်းနည်းလေး ဟပေးတာနဲ့ … အတင်းပဲ … ထိုးထည့်တယ် …

“အား … နာတယ် … မောင်ရယ် … နာတယ်…”

ပြွတ်ကနဲ … မောင့်ထိပ်ဖျားလေး … ဝင်လာပါတယ် … ကြီးလိုက်တာရှင် … ပန်းလေးက ကျဉ်းတော့ … နာတယ်ရှင့် …

“ဟား … မရယ် … ဝင်သွားပြီ … ဝင်သွားပြီ”

မောင်ရဲ့ … နှစ်ထောင်းအားရသံက … နှစ်ကိုယ်ကြားပြောတာဆိုတော့ … ကျွန်မကို … ပိုပြီး ရမက်ထန်စေပါတယ် …

“အား … မောင် … မောင် … ပြန်ထုတ်ကွာ … ထပ်မထည့်နဲ့တော့ … ဟင့် … နာတယ် … နာတယ် … ဟီး”

မောင်လေ … ကျွန်မကို … မညှာတော့ဘူး … သူ့ဟာက … တထစ်ချင်း ဝင်ချလာတာ … အရမ်းကျဉ်းတဲ့ … ပန်းလေးထဲက အသားစိုင်တွေကို … ထိုးခွဲပြီး … ဝင်လာပါတယ် … ကြပ်လိုက်တာရှင် … ကြပ်လိုက်တာ … နာလိုက်တာလည်း … အရမ်းပဲ … အသားနုလေးတွေကို … ပွတ်တိုက်သွားတဲ့ … မောင့်ရဲ့ ဟာက … သံချောင်းလောက်ကို မာလိုက်တာရှင် …

“အား … တော်ပါတော့ … မောင်ရယ် … တို့မခံနိုင်ဘူး … ဟင့် … အရမ်းနာတယ်ကွာ …”
“ခဏလေးပါ … မရယ် … ခဏလေးပါ … ”

ကျွန်မလေ … ဇောချွေးလေးတွေ ပြန်လာပါတယ် … နာလွန်းတော့ အောက်ကနေ … လူးလှိမ့်နေတာပဲရှင် … မောင် ကျွန်မ … ရင်သားတွေကို … လာနမ်းတယ် … လည်တိုင်လေးတွေကို … နမ်းတယ် … လက်လေးက … ရင်သားတွေကို … နယ်ပေးတယ် … အို … ဟင့် … အောက်ကလည်း နာ … အပေါ်ကလည်း ယား … ကျွန်မ တကိုယ်လုံး … မောင့်ရင်ခွင်အောက်မှာ … လူးလိမ့်နေတာပဲရှင် … မောင်လေ … ကျွန်မ ရင်သားထိပ်ဖျားလေးကို … ညှစ်ပြီး ချေပေးပါတယ် … အို … ကောင်းလိုက်တာရှင် … နာကျင်တာတွေ မေ့ပျောက်သွားအောင် … မောင်လုပ်တတ်တယ်နော် … စောက်ခေါင်းလေးထဲ နစ်ဝင်နေတဲ့ … မောင့်ဟာကြီးကိုတောင်မေ့သွားတယ် … မောင်လေ … သူ့ဟာကို … အထဲမှာ မွှေနေတယ် … ထက်အောက် ဘယ်ညာ … ဖမ်းမရ … ညှစ်မရအောင် … မွှေ့ယမ်းနေတော့ … ကျွန်မ တကိုယ်လုံး ထူပူသွားတာပဲရှင် … ရင်ထဲမှာလည်း … လှိုက်ကနဲ ဖိုကနဲ … အို … မောင်ရယ် … ချစ်တယ် မောင်ရယ် … ချစ်တယ် …

မောင်လေ … သူ့ခါးကို ဆတ်ကနဲ ဖိချပစ်လိုက်တော့ … မောင့်ဒုတ်က … ပန်းလေးထဲ … အတင်းဝင်ချလာပါတယ် … မောင်လေ … ကျွန်မ ပန်းလေးထဲက … တစ်ခုခုကို … ထိုးခွဲပစ်လိုက်တယ် … ဆစ်ကနဲ … နာကျင်မှုက … အသည်းခိုက်အောင် … နာလိုက်တာရှင် …

“အား … နာတယ် … နာတယ် … ဟင့် … ဟီး … မောင် အရမ်းရက်စက်တယ်”
“အရမ်းနာသွားလား မရယ် … မငိုနဲ့နော် … တိတ် တိတ် … မ အပျိုမြှေးလေး ပေါက်သွားပြီ”
“အို … ဟင့် … ဟီး …”

ကျွန်မ … အပျိုမြှေးလေး ပေါက်သွားပြီတဲ့ … ဟင့် … နာလိုက်တာရှင် … ဒါဆို … ကျွန်မ … အပျိုမဟုတ်တော့ဘူးပေါ့ … မောင်လေ … ကျွန်မ အပျိုပန်းလေးကို … ဆွတ်ခူးသွားပြီ … နာလွန်းလို့ … ရုန်းကန်ပစ်နေတဲ့ ကျွန်မကို … အနမ်းတွေ တရစပ် ပေးတော့တာပဲ … ကျွန်မလေ … ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ … မျက်ရည်လေးတွေ စီးကျလာပါတယ် …

“မငိုပါနဲ့ … မ ရယ် … မောင်က ချစ်လွန်းလို့ပါ”
“ဟင့် ဟင့် …”

ငိုနေတဲ့ ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို နမ်းရင်း … မောင်လေ … အဆုံးထိထိုးထည့်ထားတဲ့ … မောင့်ဒုတ်ကို … ပြန်ထုတ်လိုက်ပါတယ် …

“ဟင့် … ဟင့် … ရှီး”

ကျွန်မလေ … မျက်စိမှိတ်ထားရာကနေ … အတင်းပဲ ထကြည့်ပါတယ် … မောင် မကောင်းဘူး … ရက်စက်တယ် … ကျွန်မပန်းလေးထဲက … ဆွဲထုတ်လာတဲ့ မောင့်ဒုတ် … နည်းတာကြီးမဟုတ်ဘူး … ကျွန်မ လက်ကောက်ဝတ်နီးပါးလောက်ရှိတာကြီးကို … မောင် ထည့်ရက်တယ် … ဟင့် … ဒီလောက်ကြပ်နေတဲ့ … ပန်းလေးထဲ ထည့်တော့ … အထဲမှာ ကွဲပြဲကုန်ပြီလား မသိပါဘူး … ဟင် … မောင့်ဒုတ်မှာ … သွေးတွေနဲ့ …

“အို … သွေးတွေနဲ့ … မောင် ”
“အပျိုမြှေးပေါက်သွားတာ … မ ရဲ့ … စိတ်မပူပါနဲ့ … အစမို့ နည်းနည်းလေး နာတာပါ …”
“သွားပါ … မောင် အရမ်းရက်စက်တယ် … ဒီမှာ သွေးတွေ ထွက်နေပြီ …”

ပန်းလေးထဲက … အရည်တွေနဲ့ အတူတူ သွေးတွေ ထွက်လာပါတယ် …

“လာပါ … မ ရယ် … စိတ်မဆိုးရဘူးနော် … ဆက်ချစ်ချင်တယ် မရယ် … လာပါ …”
“အို … ဟင့်အင်း … ဟင့်အင်း …”

မောင် အရမ်းဆိုးတယ် … ကျွန်မကိုလေ … အတင်း တွန်းချပြီး … ပန်းလေးထဲကို … မောင့်ဒုတ်ကြီးနဲ့ … တေ့ပြီး … ဆောင့်ချပစ်လိုက်ပါတယ် …

“အား … နာတယ် … နာတယ် … ဟင့်”

မောင်က … အတင်းပဲ … ကျွန်မကို မညှာဘူး … စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်နေတဲ့ … ပန်းလေးက … ဒေါသတကြီး … မောင့်ဒုတ်ကို … ညှစ်ပစ်လိုက်တယ် … ကဲ … မှတ်ပြီလား … မောင်ရေ …

“ဟာ … ဟာ … အရမ်းညှစ်တယ် … မရယ် … အရမ်းညှစ်ထားတယ် …”

ဒီတစ်ခါ … အော်ရတာက … မောင်လေ … ကောင်းတယ် မှတ်ပြီလား … သူများကို … မညှာမတာ … သွေးထွက်အောင်လုပ်တဲ့ မောင် … ကျွန်မလည်း … အရမ်းနာတာပဲ … နာတာပျောက်သွားအောင် … အတင်းညှစ်ထားတော့ … မောင် လုပ်မရတော့ဘူးပေါ့ … မောင်လေ … ကျွန်မ ဒီလို ညှစ်နေတာကို … အရမ်းဖီးတွေ့နေတယ်ထင်ပါရဲ့ … အတင်းပဲ … ဆွဲထုတ်တယ် … ကျွန်မက အတင်းညှစ်ထားတယ် … ဟင့် … ဟင့် … ပန်းလေးထဲက … မောင့်ဒုတ်ကြီးက … ပြန်ထွက်သွားပြီ … ရင်ထဲမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားတယ် … ချက်ခြင်းပဲ … မောင် ပြန်ထည့်တယ် … ဟာ … အား အား … ဆီးခုံနှစ်ခု … ဂဟေဆက်သွားတဲ့အထိ … မောင်ထိုးထည့်တယ် … မောင့်ဒုတ်က ရှည်လိုက်တာရှင် … ကျွန်မ သားအိမ်ကို … ဒိန်းကနဲ လာဆောင့်တဲ့အထိ … ထည့်ပစ်လိုက်တော့ … မျက်လုံးတွေ ပြာသွားတာပဲ … ဒီလိုနဲ့ … အဝင်အထွက်တွေက … တဖြေးဖြေး မြန်လာပါတယ် … ကောင်းလိုက်တာရှင် … အပျိုမြှေးပေါက်သွားတဲ့ နာကျင်ခံစားမှုတွေ … ပျောက်သွားပြီး … ကျွန်မစိတ်တွေ … ချစ်ရမက်ခိုး ဝေနေပါတယ် … မောင့်ဒုတ် ဝင်လာရင် … ခါးလေးကို ယမ်းခါလိုက် … ပြန်ထွက်ခါနီး … ညှစ်ထားလိုက်နဲ့ … ဖီလင်တွေ တက်လာပါတယ် … အော် … ဒါကြောင့်လည်း … အိမ်ထောင်ပြုကြတာကိုး … ဒီအရသာက … ဘာနဲ့မှကိုမတူတာပဲရှင် … မောင်လေ … ကျွန်မ ဂျိုင်းနှစ်ဖက်အောက်ကို … လက်ထည့်လိုက်ပါတယ် … လျှိုပြီး … ပခုံးနှစ်ဖက်ကို … အတင်းဆုပ်ပြီး … ဖိဆောင့်ပစ်လိုက်တယ် …

“ဗြစ် … ဗြစ် … စွတ် … စွိ … အင့် … အီး … ဟင့် … ဟင့် … အား … အား ”

အရမ်းပဲရှင် … နားထင်တွေ ပူထူသွားအောင် … ဆက်တိုက် … ဆောင့်ပစ်နေတယ် … မောင်လေ … အတင်းပဲ ဆောင့်တော့ … ကျွန်မ ရုန်းမရတော့ဘူး … ကောင်းလိုက်တာရှင် … ကောင်းလိုက်တာ … ငြီးသံလေးက … အခန်းထဲမှာ ကျယ်လာတော့ … အတင်း နှုတ်ခမ်းကို … ကိုက်လိုက်ပြီး … အောက်က … တင်သားကို … ကော့ပစ်လိုက်တယ် … ဆောင့်ပေတော့ … မောင်ရေ … ဆောင့် … မောင်ချစ်သမျှ … တို့ လိုက်လျောမယ် … မောင်ချစ်လို့ အသက်ထွက်ရင်လည်း ထွက်ပါစေတော့ … မတတ်နိုင်တော့ဘူး … မောင့် ဆောင့်ချက်တွေက … မှန်မှန်နဲ့ အားပါတော့ … နည်းနည်းတော့ အောင့်တယ်ရှင့် …
…………………………..
မောင့်ရဲ့ ဆောင့်ချက်ကြမ်းကြမ်းတွေကြောင့် … မွေ့ယာထူထူပေါ်က … ပြန်ကန်ထွက်လာတဲ့ ကျွန်မတင်သားတွေကို … မွေ့ယာထဲ တင်ပါးကြီး မြုပ်သွားအောင် ဆောင့်ချလိုက်နဲ့ … မောင်အချစ်ကြမ်းနေပါတယ် … ကောင်းလိုက်တာရှင် … နာနေပေမယ့် … မောင်ချစ်တာ အရမ်းကောင်းတယ် … အီစိမ့်နေအောင် … ကောင်းတဲ့ မောင့်ဆောင့်ချက်တွေအောက်မှာ … ကျွန်မပန်းလေး … ကွဲချင်ကွဲပလေ့စေတော့ရှင် … မောင်ဆောင့်တာ ပိုပြီး ထိအောင် … အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးနေမိတယ် … ကော့ပေးတော့လေ … မောင့်ဆောင့်ချက်တွေက ပိုပြီးထိတယ်ရှင့် … ဒါပေမယ့် ကျေနပ်ပါတယ် … နာပေမယ့် အရမ်းကောင်းတော့ … ခြေထောက်တွေကို … လေထဲမှာ ဟိုကန်ဒီကန် ကန်မိပါတယ် … နောက်ဆုံး သုံးချက်လောက်မှာ … မခံနိုင်တော့ဘူးရှင့် … အဝင်အထွက်ကြမ်းနေတဲ့ … မောင့်ဒုတ်ကြီး … တုံ့ကနဲ ဖြစ်သွားအောင် … ညှစ်ပစ်လိုက်တယ် … ကျွန်မလေ … အရမ်းထန်နေတော့ … ခါးလေးကိုပါ လိမ်ပစ်လိုက်တယ် …

“အား … ဟင့် … ဟင့် … ရှီး … မောင် … မောင် ”

ကျွန်မလေ … မောင့်နာမည်ကို အတင်းခေါ်ရင်း … ပန်းလေးထဲက … အရမ်းယားလာပြီး … ပြွတ်ကနဲ … ချစ်ဝတ်ရည်တွေ ထုတ်ပစ်လိုက်တယ် … ကောင်းလိုက်တာရှင် … ကောင်းလိုက်တာ … ကာမအရသာရဲ့ အဆုံးသတ် ခံစားမှုက … ကျွန်မရင်တွေ တငြိမ့်ငြိမ့်ပါပဲရှင် … မောင့်ကို … အတင်းဖက်ထားရင်း … မော့ကြည့်လိုက်တော့လေ … မောင့်မျက်နှာမှာ ချွေးတွေ ပြန်နေတယ် … အို … မောင်ရယ် … ချွေးထွက်ရလောက်အောင် … ချစ်ရသလားရှင် … ကျွန်မလေ … မောင့် မျက်နှာပေါ်က … ချွေးလေးတွေကို … သုတ်ပေးလိုက်ပြီး …

“မောင်ရယ် … အရမ်းကောင်းတယ်ကွယ် …”
“ဟုတ်တယ် … မရယ် … အရမ်းကောင်းတယ် … ဒါပေမယ့် … မောင် မပြီးသေးဘူး …”
“အို …”

ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟင် … ကျွန်မ အရည်တွေ ထွက်တာ ခဏခဏရှင့် … မောင်ကတော့ ပြီးသေးဘူးတဲ့ …

“မောင့် … အရမ်းမောနေရင် … ခဏလောက်နားပါလားကွယ်”
“ဟင့်အင်း … မ ရဲ့ … အဖုတ်က … အရမ်းချလို့ကောင်းတယ် …”
“အို … မောင်ကလည်း …”

ကျွန်မလေ … မောင့်ကို သိပ်ချစ်ပေမယ့် … ဒီလိုမျိုး စကားလုံးကြမ်းကြမ်းတွေကိုတော့ နားရှက်တယ်ရှင့် … ဒါပေမယ့် … မောင် မပြီးသေးတာကို … အားမလိုအားမရဖြစ်မိတယ်ရှင့် … မောင့်ကိုလည်း … ကျွန်မလို … ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုပေးချင်တယ် … ကျွန်မလေ … မောင့်ကို သိပ်ချစ်သွားတော့ … အတင်းပဲ အောက်ကနေ … ကော့ကော့ပေးတယ် … ညှစ်ပေးတယ် … မောင်လေ … အရမ်းထန်လာတော့ … ကျွန်မ ခါးလေးကို အတင်းမပြီး … ပန်းလေးထဲကို … အတင်းဆောင့်ချနေတော့တာပဲရှင် … ကျွန်မလေ … စက်သေနတ်ပစ်သလို မောင့်အချစ်တွေကြောင့် … ဗလုံးဗထွေးနဲ့ … ငြီးတွားနေပါတယ် …

“အား … ဟာ … ဟာ … မ … မောင် … ပြီးတော့မယ် … ပြီးတော့မယ် …”

အဝင်အထွက်တွေက … မြန်လွန်းလို့ … ကျွန်မ ပန်းလေးကလည်း … မညှစ်နိုင်တော့ဘူးရှင် … ခါးလေးကို ကော့ထားတော့ … ပန်းလေးက … ပိုဟပေးနေသလိုနဲ့ … အရည်တွေ ရွှဲနေတော့ … မောင် ဝင်သမျှ ထွက်သမျှ … အဆင်ချောနေတာပေါ့ရှင် … မောင်လေ … နောက်ဆုံး အချက်မှာ … အတင်းပဲ … ဆောင့်ချလိုက်တာ … ကျွန်မ သားအိမ်ထဲထိ … သူ့ထိပ်ဖျား ဝင်ချလာပါတယ် … ဖွတ်ကနဲ … ဝင်သွားတဲ့ … ခံစားချက်က … ဒီတသက်မမေ့နိုင်တော့ပါဘူး …

“အား … နာတယ် … မောင် … မောင် …”
“ရှီး … ပြီးပြီ … မရေ … ပြီးပြီ … ရှီး … ကောင်းလိုက်တာ မရယ် … ကောင်းလိုက်တာ”

ဟွန့် … မောင်လေ … တဇတ်ဇတ်နဲ့ တကိုယ်လုံးတုန်ပြီး … အရည်တွေ ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်ပါတယ် … အားရလိုက်တာရှင် … မောင်လေ … သူ့ဒုတ်ထဲက … ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်တဲ့ … အရည်တွေက … မီးသတ်ပိုက်လိုပဲ … ပြင်းလိုက်တာ … ပြွတ်ကနဲ … ကျွန်မ ပန်းလေးကို .. နွေးသွားအောင် … ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်တာ … ကောင်းလိုက်တာရှင် ကောင်းလိုက်တာ … မောင်လေ … အရည်တွေလည်း ထွက်ပြီးသွားရော … ကျွန်မဘေးမှာ … လှဲချပြီး … မောနေတယ် … ကျွန်မလေ … မောင့် လက်မောင်းပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးပြီး … မောင့်ကို ဖက်ထားရင်း …

“မောင် … အရမ်းမောနေပြီမှတ်လားဟင်”
“မောတော့ မောတာပေါ့ … မ ရယ် … ဒါပေမယ့် မမောဘူး”
“တို့ကို … ချစ်တယ်မှတ်လားဟင်”
“ချစ်တာပေါ့ မရယ် … ချစ်တာပေါ့”
“တို့လည်း မောင့်ကို … အရမ်းချစ်တယ်ကွယ် … မောင်က ဆိုးတယ်နော်”
“အန် … ဘာကို ဆိုးတာလဲ မကလဲ”
“တို့ကို သွေးထွက်အောင် … လုပ်တယ် အရမ်းနာအောင်လုပ်တယ်”
“ဟား ဟား … မကလည်း ကလေးကျနေတာပဲ … မက အပျိုလေးလေ … ပထမဆုံးအကြိမ်မှာ သွေးထွက်မှာပေါ့ … အရမ်းနာသွားလားဟင်”
“နာတာပေါ့ မောင်ရယ် … အသည်းခိုက်အောင် နာတာပေါ့”
“နာပြီးတော့ … ကောင်းတယ်မှတ်လားဟင်”
“ပြောမပြတတ်အောင် … အရမ်းကောင်းတယ် … ရွှတ်”

ကျွန်မလေ … မောင့်ကို အရမ်းချစ်မိသွားလို့ အသဲယားလွန်းလို့ … အနမ်းတပွင့်ပေးလိုက်ပါတယ် … မောင်လည်း ကျွန်မကို ပြန်နမ်းပါတယ် … ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ပန်းလေး မောင်ခူးသွားပြီးနောက် … နဲနဲတော့ ရဲလာပါတယ် … သိပ်ချစ်ရတဲ့ မောင်နဲ့ ချစ်ရတာ သိပ်မဝသေးပါဘူး … တခါမှ မကြုံဖူးသေးတဲ့ ကာမအရသာကို … ကျကျနန ခံစားလိုက်ရတော့ … ရင်ထဲမှာ ဆန္ဒတွေက ပွက်ပွက်ဆူနေပါတယ် … မောင် ချစ်ချင်ရင် ဆက်ချစ်လို့ရပါသေးတယ် … မောင်ရယ် …

“မ … ထပ်ချစ်ချင်သေးတယ်ဗျာ”
“အို … မောင်နော်”
“မ … အဖုတ်က … အရမ်းကြပ်တယ်နော်”
“ဟေ့အေးနော် … မောင် … ညစ်တီးညစ်ပတ်တွေ ပြောနဲ့ …”
“မရဘူးကွာ … မနဲ့ မောင်က … လင်မယားတွေ ဖြစ်နေပြီပဲဟာကို”
“ဟေ့အေးနော် … တို့ နားရှက်တယ် …”
“မရှက်ပါနဲ့ မ ရယ် … မ အဖုတ်လေးကို … ဖြဲပေးထားနော်”
“ဟေ့အေး … ဟေ့အေး”

ကျွန်မလေ … မောင့်အချစ်ကြမ်းကြမ်းတွေ လက်ခံပြီးပြီဆိုပေမယ့် … အဲဒီလို လုပ်ပေးရမှာတော့ ရှက်မိပါတယ် … မောင့်ကို ချစ်တော့လေ … ရှက်ပေမယ့် … ပေါင်လေးကိုသာ ကားပေးလိုက်တယ် … မောင်ကလည်း ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး … မောင်လေ … အရည်တွေ စိုရွှဲနေတဲ့ ကျွန်မပန်းလေးကို … မတ်မတ်မောမောကြည့်ပြီး … မောင့်ဟာကြီးနဲ့ … တေ့လိုက်ပါတယ် …

“ဟာာာာာာာ”

ငြီးသံလေးကို မတားဆီးနိုင်ခင် … ပါးစပ်ဖျားက ထွက်သွားပါတယ် … မောင့်ဟာက … ကြီးကို ကြီးတာရှင့် … တခါအချစ်ခံပြီးပြီဆိုပေမယ့် … ကျွန်မပန်းလေးက … ကျဉ်းကြပ်နေဆဲပါ … မောင် ထိုးထည့်လိုက်တော့ … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို … အတင်းကိုက်ထားရင်း … မောင့်ကို တအားဖက်ထားလိုက်တယ် … နာလိုက်တာ မောင်ရယ် … အရည်တွေကြောင့် … အဝင်ချောပေမယ့် … စပ်ဖျင်းဖျင်း ဒဏ်ရာက … နာလိုက်တာရှင် … မောင်လေ … ကျွန်မကို … နှစ်သိမ့်တဲ့ အနေနဲ့ … အနမ်းတွေ လျှောက်ပေးနေတယ် … တော်ပါ မောင်ရယ် … လူကို ညာပြီး … အရမ်းလုပ်တယ် …. ဟင့် … ကျွန်မလေ .. ပေါင်တွေကို … အတင်းကားပေးလိုက်ပါတယ် … မဆန့်မပြဲ ဝင်ချလာတဲ့ … မောင့်ပစ္စည်းကို … မခံနိုင်ဘူးရှင့် … မောင်က တအားစိတ်ထန်နေပြီနဲ့ တူပါရဲ့ … ကျွန်မကို ဖက်ထားရာကနေ … နည်းနည်းထပြီး … ကျွန်မ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို … ပိုကားပစ်လိုက်ပြီး … ဖိချလိုက်ပါတယ် …

“ဟာာာာာာာ … နာတယ် … မောင် … မောင်”

ကျွန်မပုံစံက … ပက်လက်ကလေး … ဖြစ်နေပြီး … ခြေထောက်တွေက … ဖားလေးလို ကားကားလေး ဖြစ်နေပါတယ် … ကျွန်မဖင်သားကြီးတွေက … အတင်းကော့ပေးနေသလိုဖြစ်နေတော့ … ပိုထိတာပေါ့ရှင် … အစ တချက် နှစ်ချက် … ဖြေးဖြေးလုပ်ပေမယ့် … နောက်ပိုင်း … မောင် ကြမ်းတော့တာပါပဲ … သိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲ အနီးကပ် ဆောင့်ချက်တွေက … ကျွန်မ စိတ်တွေ ဆောက်တည်ရာမရဖြစ်အောင် … ပြင်းထန်လွန်းပါတယ်ရှင် … မောင့်ရဲ့ ဆောင့်ချက်တွေက … ကျွန်မ ပန်းလေးကို နာကျင်စေတယ်ဆိုပေမယ့် … နာကျင်ခြင်းနဲ့ အတူ ခံစားရတဲ့ … အရသာလေးကို … တဖြေးဖြေးနဲ့ နှစ်သက်လာပါတယ် … မောင့်ရဲ့ အနီးကပ်ဆောင့်ချက်တွေကို … ကျွန်မလေ … ကောင်းလွန်းလို့ အောက်ကနေ ပြန်ပြန်ပြီး ပင့်တင်ပေးပစ်လိုက်တယ် … မောင်လည်း ကျွန်မလို ခံစားချက်တွေ ပြင်းထန်လာလို့ နေမှာပေါ့ … ပါးစပ်ထဲက ငြီးတွားသံတွေ ထွက်လာပါတယ် … တို့လုပ်ပေးတာ … ကောင်းရဲ့လား … မောင်ရယ် … ကျွန်မလေ … မောင့်လည်ပင်းကို အောက်ကနေ အတင်းဖက်ထားရင်း … ကျွန်မတင်ဆိုင်ကြီးတွေကို … မွေ့ယာနဲ့ လွတ်တဲ့အထိ … ကော့ကော့ပေးလိုက်တယ် … မောင်လေ … သဘောတွေ ကျလွန်းလို့ … အားကုန်ဆောင့်တော့တာပဲ …

“အို … ဟာာာာာ …. ဟာာာာာ”
“ဟင့် … ထိတယ် … မောင်ရယ် … အရမ်းပဲ”

မောင် နည်းနည်းမောလာလို့ ထင်ပါရဲ့ … ကျွန်မကိုယ်ပေါ်ကို နည်းနည်း ပိကျလာပြီး … ဆက်တိုက်ဆောင့်ပါတယ် … မောင့်ရဲ့ ဒုတ်က … ကျွန်မပန်းဖူးလေးကို … ပွတ်ပွတ်ဆွဲသွားတာများရှင် … ကောင်းလိုက်တာ ပြောမနေပါနဲ့ … အသဲထဲမှာ ပြောင်းဆန်သွားတာပဲ … မောင်လေ … အားတက်လာလို့ထင်ပါရဲ့ … ကျွန်မ ရင်နှစ်မွှာကို … အတင်းနယ်တော့တာပဲ …

“အာ … ဟာာာ …. ဟာာာ”
“နာတယ် … မောင်ရယ် …”
“တော်ပါတော့ … ဟင့် … ဟင့် …”

ပါးစပ်က တော်ပါတော့ဆိုပေမယ့် … အောက်ကနေ … အတင်းကော့ကော့ပေးနေတာ … ကောင်းလွန်းလို့ပါရှင် … မောင် … ကျွန်မ ရင်သားထိပ်ဖျားလေးကို … ဖိပြီး ချေတော့ … မခံနိုင်တော့ဘူး … စိတ်တွေ အရမ်းထန်လာပြီး … သွေးတွေက ပွက်ပွက်ဆူမတတ် ဖြစ်ကုန်တာပါပဲ … ကျွန်မလေ … အတင်းအော်ရင်း … ဘယ်လိုဘယ်လို … မောင့်ပေါ်ကို ရောက်သွားမှန်းမသိပါဘူး …

မောင် တအားလည်တယ် … ကျွန်မကိုယ်လေးကို … အတင်းဖက်ထားပြီး … ဆွဲလှည့်လိုက်တော့ … မောင်က အောက်မှာ … ကျွန်မက အပေါ်မှာ … ရှက်လိုက်တာရှင် … ပထမဆုံး စချစ်ကြတဲ့နေ့မှာ … မောင်နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကျွန်မကို ချစ်နေတော့တာပဲ … ချစ်ပါမောင်ရယ် ချစ်ပါ … မောင် ချစ်သမျှကို လိုက်လျောဖို့ အသင့်ပါပဲ … မောင့်ပေါ်မှာ ကျွန်မ ရောက်တော့လေ … ခံစားချက်က တမျိုးကြီးပဲရှင့် … အောက်ကနေ ထောင်ပြီး တင်းမာနေတဲ့ မောင့်ဒုတ်ကြီးက … ပိုကြီးလာတယ်လို့ ခံစားရပါတယ် … အတင်းကားထားပေမယ့် … မရဘူးရှင့် … ကျွန်မပန်းလေးက … ပိုကြပ်သွားလိုနဲ့ … မောင့်ဟာကို အတင်းညှစ်ထားပစ်လိုက်တယ် … မောင့်ရင်ခွင်ထဲမှာ … လှဲပြီး မှီနေတဲ့ ကျွန်မကို … မတ်မတ်လေးဖြစ်သွားအောင် … မောင် တွန်းလိုက်ပြီး … ခါးကို ကိုက်ကာ … ဖြေးဖြေးချင်းဆောင့်နည်းလေး သင်ပေးပါတယ် … ကျွန်မ သဘောပေါက်ပါတယ် … မောင့်အကြိုက်လိုက်လျောဖို့ ဖြေးဖြေးလေး … ဆောင့်ပေးလိုက်ပါတယ် … ကောင်းလိုက်တာရှင် … ကောင်းလိုက်တာ … အောက်ကနေ … ဒုံးပျံလို ထောင်မတ်နေတဲ့ မောင့်ဒုတ်ကို … အပေါ်ကနေ တက်ဆောင့်ရတာ သိပ်တော့ မသက်သာလှဘူးရှင့် … တချက်တချက် … ကျွန်မ သားအိမ်ကို လာလာဆောင့်တာ အောင့်ကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားတယ် … ဒါပေမယ့် ကောင်းလွန်းလို့ … သိပ်ကြာကြာ မဆောင့်နိုင်ပါဘူး … စိတ်ထင် လေးငါးဆယ်ခါလောက်ပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ် … မရတော့ဘူး … ပန်းလေးထဲက … ဝတ်ရည်ပေါက်ကွဲမှုနဲ့ အတူ … ကျွန်မ အော်ငြီးပြီး … အရည်တွေ ပြွတ်ကနဲ ထွက်သွားပါတယ် … ကျွန်မလေ … တကိုယ်လုံး အားယုတ်သွားသလို ဖြစ်ပြီး … နည်းနည်းတော့ အိပ်ချင်လာပါတယ် … မောင် ချစ်လို့ မဝသေးဘူးဆိုတာ … ကျွန်မသိပါတယ် … မောင့်ကို ကျွန်မ ခေါင်းနဲ့ ဝှေ့ပြီး … မှီအိပ်နေရင်း … အပေါ်ကနေ … ဖြေးဖြေးလေး ဆောင့်ပေးပါတယ် … ကောင်းလိုက်တာရှင် … ပန်းလေးထဲကို ဝင်နေတဲ့ မောင့်ဒုတ်က … သံချောင်းကျနေတာပဲရှင် … မာပြီးတောင့်တင်းနေတဲ့ … မောင့်ဒုတ်က ကျွန်မ ပန်းဖူးလေးကို ခပ်ပြင်းပြင်းပွတ်ဆွဲတာများ … တချက်တချက် ဆွေမျိုးမေ့သွားလောက်တယ် … မောင်လေ … ကျွန်မခါးလေးကို ကိုင်ပြီး … စကောဝိုင်းလို မွှေခိုင်းတယ် … စိတ်ချ မောင်ရေ … မောင့်အကြိုက် … ကျွန်မဖင်လေးကို အနောက်ကို အစွမ်းကုန်ကော့ထားရင်း … စကောဝိုင်းလို မွှေပေးလိုက်တယ် … အား …. ဟာာာာာ … ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ် … တို့ သိပ်မလုပ်တတ်သေးပေမယ့် … မောင်ကြိုက်မယ် ထင်ပါတယ် … ကြပ်စီးနေတဲ့ ကျွန်မပန်းလေးထဲမှာ … မောင့်ဒုတ်က … အသားနုလေးတွေကို … အီစိမ့်လောက်အောင် … ပွတ်ပွတ်ဆွဲနေတာ … ကောင်းလိုက်တာရှင် …

ကျွန်မ စိတ်တွေ ထိန်းမရအောင် … ကောင်းလွန်းလို့ … မောင့်အပေါ်မှာ … ခပ်ပြင်းပြင်း အဆက်မပြတ်ဆောင့်ပေးလိုက်ပါတယ် … မောင်လေ … ရေနစ်တဲ့လူလိုပဲ … အတင်း … ခေါင်းအုံးကို ဆွဲလိုက် … မွေ့ယာခင်းကို ဆွဲလိုက်နဲ့ … ဆောက်တည်ရာမရဘူး ဖြစ်နေတယ် … ဟား ဟား … မှတ်ပြီလား မောင် … သူ့အလှည့်တုန်းက … အသက်ရှူလို့ မရအောင် … လုပ်ခဲ့တာလေ … အခု တို့အလှည့်ရောက်တော့ … မောင် အသက်ရှူမဝတော့ဘူး မှတ်လား … ကျွန်မလေ … မြင်းစီးသလို … ဖင်ကို အနောက်ကို ကော့ထားလိုက် … သိမ့်ကနဲ အပေါ်ကို ရောက်သွားလိုက် … ပြန်ပြုတ်ကျလာလိုက်နဲ့ … ပြောမပြတတ်အောင် … ရမက်ခိုးတွေ ဝေနေပါတယ် … ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မလေ … ဘာမှ မသိချင်တော့ဘူး … မောင့်ကို … အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးချင်တဲ့စိတ်က … မောင့်ဒုတ်ကို … ညှစ်ထားတဲ့ ပန်းလေးကို … အဆုံးရောက်တဲ့အထိ … ဖင်လေးကို ပြန်ကြွပြီး … ပစ်ထိုင်ပစ်လိုက်တယ် … အားကနဲ ကျွန်မလေ နာသွားတယ်ရှင့် … ဒါပေမယ့် … အရမ်းကောင်းလွန်းတော့ … မောင့်ဟာကို အဆုံးထိ ထုတ်လိုက် … အဆုံးနားရောက်ခါနီးရင် … သိမ့်ကနဲ ထိုင်ချပစ်လိုက်နဲ့ … မောင်တောင် … အိပ်မနေနိုင်တော့ဘူး … ငေါက်ကနဲ ထထိုင်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာတယ်နဲ့ တူတယ် … ဟင်း ဟင်း … ဘယ်ရမလဲရှင် … ကျွန်မ … မောင့် … ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ဖိထားပြီး … ဆက်တိုက် … ဆောင့်ပေးလိုက်ပါတယ် … ဒီနေရာမှာ ကျွန်မ တင်ဆိုင်ကြီးတွေက အရမ်းအသုံးဝင်တာပဲရှင် … ကျွန်မသာ တင်သားသေးသေးလေးဆို … မောင်အားရပါ့မလား မသိပါဘူး …. အခုတော့ … မောင့်အပေါ်ကနေ … သိမ့်ကနဲ ဆောင့်ဆောင့်ချပစ်လိုက်တာ … မောင်အရမ်းသဘောကျမယ်ထင်ပါတယ် … မောင့်ဒုတ်ကို ညှစ်ထားရင်း … ပြန်ကြွလိုက် … စိတ်ကိုလွှတ်ပေးပြီး … သိမ့်ကနဲ ဆောင့်ချလိုက် … အောက်က မောင်က ပင့်တင်ပေးချိန်နဲ့ အံကိုက် … ဒုန်းကနဲ အဆောင့်ခံရတော့ … ကျွန်မစိတ်တွေ … လေထဲ ဝဲပျံနေပါတယ် … ကျွန်မလေ … ကျွန်မ နာကျင်နေပေမယ့် … အောက်ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ မောင့်ဒုတ်ကို … ယမ်းခါသွားအောင် … တင်သားဆိုင်တွေကို စကောဝိုင်းလို မွှေပေးလိုက်နဲ့ ကျွန်မ စိတ်ကြိုက် လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်ရင်း … အရည်တွေက ပွက်ကနဲ ပွက်ကနဲ အန်ကျလာပါတယ် … ကျွန်မလေ … မောင့်ကို အရမ်းဆောင့်ပေးတော့ … မောလိုက်တာရှင် … နည်းနည်းကြာတော့ … ကျွန်မ မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး … အားမရှိတော့ဘူးရှင့် …
………………………………………………………..
“မောနေပြီလား … မရယ်”
“မောတာပေါ့ … မောင်ရယ် … လှုပ်တောင် မလှုပ်ချင်တော့ဘူး”

မောင့်ရင်ခွင်ထဲမှာ လှဲချလိုက်ပြီး … ကျွန်မလေ … မောင့်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို နားထောင်ကြည့်လိုက်တယ် … တဒိန်းဒိန်းနဲ့ … မောင့်ရင်ခုန်သံတွေက အကျယ်ကြီးပဲ … မောင်လည်း မောနေပြီနဲ့ တူတယ် … ဟင်း ဟင်း … ကျွန်မကြောင့် မောင့်ရင်တွေ တအားခုန်တယ် ဆိုတာ သိသာပါတယ် … ကျွန်မ ကျေနပ်သွားတယ် … မောင့်ကို ချစ်ခွင့်ပေးလိုက်တာကို … ဘယ်တော့မှ နောင်တမရပါဘူး … ကျေနပ်စွာနဲ့ … မတွန့်တိုတော့ဘူးကွယ် …

“မောရင် … အောက်မှာ ပြန်နေနော် … မောင် အပေါ်က ချစ်မယ်”
“အို … မောင့် …”

မောင်လေ … ကျွန်မကို အတင်းဖက်ထားရင်း … ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်တော့ … ကျွန်မက မောင့်အောက်ကို ပြန်ရောက်သွားတယ် … မောင့် ဒုတ်ကြီးက … ကျွန်မပန်းလေးထဲမှာ … ဝက်အူရစ်လှည့်လိုက်သလိုပါပဲ … နာလိုက်တာရှင် … အပျိုမြှေးလေး ကွဲပြဲပြီး စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်နေတဲ့ အထဲ … ဒီလိုမျိုး ထိုးမွှေလိုက်တော့ … နာလိုက်တာရှင် … နာလွန်းလို့ ကျွန်မ တကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားရင်း … ကျွန်မ တင်ဆုံကြီးက … အပေါ်ကို အတင်းကြွပစ်လိုက်ပါတယ် …

“အား … နာတယ်နော် … မောင့် …”

မောင်လေ … ကျွန်မ ဒီလို အော်လေ … ပိုလုပ်လေပဲ … သူ့ဒုတ်ကို … အတင်းဆွဲထုတ်ပြီး … အတင်းပြန်ထည့်တယ် … နာကျင်လွန်းလို့ ကျွန်မ ပန်းလေးကို … အတင်းညှစ်ထားတဲ့ကြားက … မောင့်ဒုတ်က … တထစ်ထစ်နဲ့ ပြန်ဝင်လာတယ် … အောင်မလေး မောင်ရယ် … နာလိုက်တာနော် … ဟင့် … ရက်စက်လိုက်တာ မောင်ရယ် … ကျွန်မလေ … မောင့်ကို အတင်းဖက်ထားတော့ … မောင် အသွင်းအထုတ်လုပ်နေတာတွေကို … ရပ်လိုက်တယ် … နာကျင်လွန်းပေမယ့် … မောင်ရပ်လိုက်တော့လည်း … ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ လက်မခံချင်ပါဘူး … မောင့်ကိုလေ … ဆက်လုပ်စေချင်ပါတယ် … မောင် ဘာလုပ်မလို့လဲဟင် … ကျွန်မလေ … မောင့်ကို မော့ကြည့်တော့ … မောင်က ဘေးနားက … ခေါင်းအုံးတလုံးကို … ကျွန်မ ဖင်အောက်ထဲ ထည့်လိုက်တယ် … ကျွန်မဖင်တွေက … အတင်းထောင်ပေးသလို ဖြစ်သွားတယ်ရှင့် … ပန်းလေးက အတင်းကော့ပေးသလို ဖြစ်နေရင်း … မောင့်ဒုတ်က … အတွင်းသား နက်နက်ကို … ပိုထိလာသလို ခံစားရပါတယ် … သေပြီ မောင်ရေ … တို့တော့ … သေပါပြီကွယ် …

“အား … မောင်နော် … ဖြေးဖြေးလုပ်နော် … ဟင့်”
“အရမ်းထိတယ် … မောင်ရယ် … အရမ်းနာတယ် … ဟာာာ …. ဟာာာ …. အူး …. ဟင့် … ရှီး”

ရမက်သံတွေ လျှံထွက်လာအောင် … မောင်လေ … အသွင်းအထုတ် … အထိုးအမြှုပ်လေးတွေ လုပ်ပေးတာ … အရမ်းကောင်းတယ်ရှင် … ကျွန်မကလည်း ကျွန်မပဲရှင် … ဖင်အောက်မှာ ခေါင်းအုံးခံထားလို့ … ကော့ပေးထားသလို ဖြစ်နေတဲ့ကြားက … မနေနိုင်တော့ဘူးရှင် … ခြေဖဝါးကို မွေ့ယာပေါ်မှာ အားပြုပြီး … အတင်းကော့ကော့ပေးနေတယ် … မောင်ရယ် … ဘယ်လိုများ … တို့ကို ချစ်နေတာလဲကွယ် … ပန်းလေးထဲက … စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့ ယားလွန်းလို့ … မနေနိုင်တော့ဘူးကွယ် …

“အို … အမေ့ … ဟာာာ …. ဟာာာ”
“အရမ်းမကြမ်းနဲ့ … မောင်ရယ် ”
“နာတယ်နော် … မောင့် …. ဟာာာာာ … ဟာာာ … ရှီး”
“ဟာာာ … ဟင့်အင်း … ဟင့်အင်း … အဲဒီလို မမွှေနဲ့လေ … အား …. ရှီး”

ချစ်တာကြမ်းလိုက်တာ မောင်ရယ် … မောင်လေ … ကျွန်မခါးကို ကိုင်ပြီး … အတင်း ဆောင့်တာ … မောင့်ရဲ့ အနီးကပ်ဆောင့်ချက်တွေက … ကျွန်မ မခံနိုင်တော့ဘူး … ရုန်းလို့လည်း မရတော့ … ခေါင်းကိုသာ အတင်းခါရင်း … မောင့်လက်မောင်းကို … အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရတော့ပါတယ်ရှင် … လုပ်ပါတော့ မောင်ရယ် … သေအောင်သာ လုပ်လိုက်တော့ … မောင်နော် … ခံစားချက်တွေ ရမက်မီးတွေက … ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေလို့ … ကျွန်မလေ … အရမ်းပဲ ငြီးတွားနေမိပါတယ် … မောင်ရဲ့ မျက်နှာကလည်း နီရဲတွတ်နေတာပဲ … ကြိုက်ရဲ့လားဟင် … မောင် …

“ဟာာာ … ရှီး”

ကျွန်မ … မခံနိုင်တော့ဘူး … ထွက်တော့မယ် … ထွက်တော့မယ် … ပန်းလေးထဲက … တဆစ်ဆစ်နဲ့ … အတင်းညှစ်ထားရင်း … တရစ်ပြီး တရစ်တက်လာတဲ့ … ကာမစိတ်အပြင်းထန်ဆုံးအချိန်ကို … ဘယ်လိုမျိုးအဆုံးသတ်ရမှာလဲရှင် … မခံနိုင်တော့ဘူး မောင့် …. မောင့်ဟာကို … အတင်းညှစ်ထားရင်း … ပြွတ်ကနဲ ထွက်သွားပါတယ် … မိနစ်ဝက်လောက် ကြာချိန်လေး အတွင်းမှာ … ကျွန်မစိတ်တွေ … နတ်ပြည်ကို ရောက်သွားသလိုပါပဲ … ငြိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲ … ထူးကဲတဲ့ … ကာမအရသာက ကောင်းလိုက်တာရှင် … ကောင်းလိုက်တာ … ကောင်းလွန်းလို့ … တကိုယ်လုံးလည်း အားမရှိတော့ပါဘူး … မျက်စိဖွင့်ဖို့တောင် အားမရှိတော့လို့ … မှေးနေရင်း … မောင့်ရဲ့ အဆုံးသတ်ဆောင့်ချက်တွေကို … အောက်နှုတ်ခမ်းလေး ကိုက်ပြီး … မောင့်ဒုတ်ကြီးထဲက … ပန်းထွက်လာတဲ့ … အရည်ပူပူတွေကို … ပန်းလေးထဲက တရစ်ရစ်စုပ်ယူရင်း … တညလုံး မောင်ချစ်သမျှ … အလိုလိုက်ရင်း … မိုးစင်စင်လင်းသွားပါတော့တယ်ရှင် …

ပြီးပါပြီ

ဝါသနာဆိုတာမျိုးကလေ … တယောက်မှာ တမျိုးဆီတော့ ရှိကြတာပဲ … တံဆိပ်ခေါင်းစုတာ ဝါသနာပါတဲ့လူ … ရှေးဟောင်း ပစ္စည်း စုတာ ဝါသနာပါတဲ့လူ … ကျွန်တော်လည်း … စာအုပ်အဟောင်းတွေ စုတာ ဝါသနာပါတယ် … ထားပါတော့ဗျာ … ဘကြီးခန့်ဆိုတဲ့ … ကျွန်တော့် ဦးလေးက … လူ့ဂွစာဗျ … သူ့ဝါသနာက အဆန်း … ပုလင်းသေးသေးလေးတွေကို စုဆောင်းရတာ အရမ်းဝါသနာပါတယ် … သူက လူပျိုကြီး .. အင်းယားမြိုင်က ခြံထဲမှာ နေတာ … ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားအဖေ ကျေးဇူးရှင်လို့လည်း ပြောလို့ ရပါတယ် … ကျွန်တော်တို့က ပြည် ပေါင်းတည် ဇာတိ … ကျွန်တော် ဆယ်တန်းအောင်တဲ့နှစ်မှာ … ကျွန်တော့် မိဘတွေက ဆုံးသွားတော့ … အမေ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး … ဘကြီးခန့်က ကျွန်တော့်ကို … မွေးစားလိုက်တာ … ဆွေမျိုးဆိုလို့လဲ ဒီတူအရီးနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ … ဘကြီးခန့်က … စိတ်ရင်းတော့ အရမ်းကောင်းတယ် … လူဖြောင့်လို့ ပြောရင်ရတယ် … ဘယ်လောက် ဖြောင့်သလဲဆိုရင် … ပေတံတောင် သူ့လောက်မဖြောင့်ဘူး … ရိုးရိုးသားသားနေတယ် … မနက်စောစောထ … ဘုရားရှိခိုး … လမ်းလျှောက် … ပြန်လာရင် … ကော်ဖီနဲ့ မုန့်စား … ပြီးရင် … သူ့အခန်းဘေးက … ပုလင်းတွေသိမ်းထားတဲ့ … မြေအောက်ခန်းကို ဖွင့် … ရှိသမျှပုလင်းတွေကို … အဝတ်သန့်သန့်လေးနဲ့ ထိုင်သုတ်တော့တာပဲ … ဘကြီးခန့်က အလုပ်မလုပ်ဘူးဗျ … အဘိုးလက်ထက်က အမွေတွေက … တော်တော်များတယ် … ဘဏ်ထဲမှာ အပ်ထားတယ် … နောက်ပြီး အင်းယားလမ်းထဲမှာ ခြံတခြံအမွေရတယ် … အဲဒီခြံကို နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတခုကို … ဒေါ်လာနဲ့ ငှားစားထားတာ … တလ သိန်း သုံးဆယ်လောက် ရပါတယ် … ရတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ကျွန်တော်တို့ တူအရီးနှစ်ယောက် လောက်ငှပါတယ် … ပိုတောင်ပိုသေးတယ် … ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း သုံးကြတာမှ မဟုတ်တာ … ကျွန်တော့်ကိုလည်း တော်တော်ဂရုစိုက်ပါတယ် … အဖေအမေ ဆုံးထားတော့ … ကျွန်တော် စိတ်ညစ်နေမှာစိုးလို့ … သုံးချင်တာသုံးဖို့ … တလ သုံးသိန်း သုံးခွင့်ပေးထားပါတယ် … ကျွန်တော်က သိပ်မဝယ်တတ်ပါဘူး … စာအုပ်တွေ ဖတ်ရတာတော့ ကြိုက်တယ် … ဘကြီးခန့်က … ပန်းဆိုးတန်းမှာ … စာအုပ်တွေ လိုက်ဝယ်ပေးပါတယ် …ဘကြီးခန့်က … ကျွန်တော့်အပေါ်ကောင်းရှာပါတယ် …

ကျွန်တော်တို့တဲ့ နေတဲ့ … အိမ်လေးက … တထပ်တိုက် … ခပ်မှိုင်းမှိုင်း မီးခိုးရောင် သုတ်ထားပါတယ် … ဝင်ဝင်ချင်းက ဧည့်ခန်း … ဘယ်ဘက်ခြေရင်းက … ကျွန်တော့်အခန်း … ကျွန်တော့်ဘေးမှာ တခန်းလွတ်တယ် … ဧည့်သည်လာရင်တည်းဖို့ … တခါမှလည်း ဧည့်သည်မလာပါဘူး … ညာဘက်ခေါင်းရင်းက … ဘုရားခန်း … ဘုရားခန်းဘေးက … ဘကြီးခန့် … နေတယ် … အခန်းတိုင်းမှာ … ရေချိုးခန်း အိမ်သာ ပါပြီးသား … နောက်မှာတော့ ထမင်းစားခန်းနဲ့ … မီးဖိုခန်းရှိတယ် … တထပ်တိုက်ပေမယ့် … အောက်မှာ မြေအောက်ခန်းရှိတယ် … ဘကြီးခန့် အခန်းထဲကနေ ဝင်ရတာ … သူ့ပုလင်းတွေ ထားတဲ့ အခန်းပေါ့ … အိမ်ဘေးမှာတော့ … ရေကူးကန်လေး ရှိပါတယ် … ဘကြီးခန့် ပြောတာတော့ … ရေမကူး ဖြစ်တာ ကြာပြီတဲ့ … ဒါပေမယ့် … ရေကူးကန်က … သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ရှိပါတယ် … ဘကြီးခန့်က … တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပါတယ် … ကျွန်တော်ရောက်လာတော့ … ကျွန်တော်ပဲ သန့်ရှင်းရေး လုပ်တယ် … ဘကြီးခန့်က … အဆုတ်သိပ်မကောင်းဘူး … နည်းနည်းအေးတာနဲ့ … ချောင်းဆိုးချင်တယ် … ချောင်းဆိုးရင် … မြန်မာဆေးပဲ သောက်တယ် … အင်္ဂလိပ်ဆေးတွေကို … မယုံဘူးတဲ့ … တခါတလေ … ဘကြီးခန့်က … ဂွ … တကယ့်ဂွ …

ဘကြီးခန့်က တခြားကိစ္စတွေဆို တော်တော်အလိုလိုက်ပါတယ် … ဘာစားချင်သလဲ … ဘာဝတ်ချင်သလဲ … သွားဝယ်ချေ … သွားစားချေ … ဒါပေမယ့် … အဲဒီအခန်းထဲကိုတော့ ဝင်တာ လုံးဝ လုံးဝ မကြိုက်ဘူး … မှတ်မှတ်ရရ … တခါပဲ ရောက်ဖူးပါတယ် … ဘကြီးခန့် စိတ်လိုလက်ရ … ပြတာ … ပေ ၃၀ ပတ်လည်လောက်ရှိတဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ … ပုလင်းတွေဗျာ … နည်းတာ မဟုတ်ဘူး … ဗီဒိုထဲမှာ စီထားတာမှ အစီအရီပဲ … သူ့ပုလင်းတွေက … အကြီးကြီးတွေတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ … ရေမွှေးပုလင်းလို … သေးသေးလေးတွေ အများကြီးပဲ … ပုလင်းတွေဘေးမှာ စာရွက်လေးတွေ ကပ်ထားတယ် … စာရွက်ပေါ်မှာ … ဘယ်နှခုနှစ်က ဘယ်ကရတယ် … ဘယ်သူ့ပစ္စည်း စတာတွေ ရေးထားတယ် … ဘကြီးခန့် ပြောတာတော့ … ပုလင်းတလုံးချင်းဆီမှာ ရာဇဝင်တွေ ရှိတယ်တဲ့ … ပုလင်းလေးတွေက တော်တော်လှပါတယ် … ကနုတ်ပန်းလေးတွေနဲ့ ပုလင်းလေးတွေရဲ့ပုံစံက … တော်တော်ထူးခြားပါတယ် … ပုလင်းတလုံးဆို … ဂရိဘက်ကလာတာတဲ့ … မြေအောက်ခန်းထဲမှာ … မီးခံသေတ္တာ တလုံးလဲ ရှိပါတယ် … အဲဒီထဲမှာတော့ … အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရှေးဟောင်းပုလင်းတွေ ထည့်ထားတယ်တဲ့ … ကျွန်တော်က စိတ်မဝင်စားတာနဲ့ … သူပြောသမျှ နားထဲမရောက်ပါဘူး … သူကလည်း … ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားတာ ရိပ်မိတော့ … နောက်ပိုင်း မပြောတော့ပါဘူး …

ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ … တခြားလူ မရှိဘူး … ဘကြီးခန့်ရယ် … ကျွန်တော်ရယ် … နှစ်ယောက်ထဲ … နေတယ် … အိမ်ကို သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းတွေ အလည်မခေါ်ရဘူး … လမ်းကြုံလို့ဝင်လာရင်လည်း … လက်မခံရဘူး … တမျိုးပဲဗျ … ပေါင်းရသင်းရခက်သလားဆိုတော့လည်း … မဟုတ်ပြန်ဘူး … မနက်အိပ်ရာထရင်လည်း … နိုးပြီလား … သား ဘာစားချင်သလဲ … ဘာညာနဲ့ ဂရုစိုက်ပါတယ် … ကျွန်တော် မသိတဲ့ အကြောင်းတွေဆို … စိတ်လိုလက်ရ ရှင်းပြတတ်တယ် … သူ ပြောတာတော့ … အိမ်ကို ဧည့်သည်လာတာ မကြိုက်ဘူး … လုံးဝမကြိုက်ဘူး … အိမ်ကို ဧည့်သည် လာတာ မကြိုက်တာ … ဘကြီးခန့်က … လကုန်ရက်မျိုး … အထူးသဖြင့် … လကွယ်ရက်မျိုးမှာ … အပြင်သွားလေ့ရှိတယ်ဗျ … သုံးလေးရက်လောက် ပြန်မလာဘူး … ဘယ်သွားလဲ မေးတော့လည်း … မသိချင်ပါနဲ့ကွာတဲ့ … နောက်မမေးနဲ့ … အိမ်မှာသာ ကောင်းကောင်း စောင့်နေတယ်တဲ့ … အစပိုင်းတော့ နေရတာ နည်းနည်း ပျင်းပေမယ့် … တက္ကသိုလ်ကျာင်းတွေ ဖွင့်တော့ … ကျောင်းတက် … ပြန်လာ … စာဖတ်နဲ့ … နေသားကျသွားတယ် …

သန်လျင်နည်းပညာကောလိပ် (GTC) တဲ့ … ကျောင်းစဖွင့်တာ နှစ်ရက်ရှိပြီ … ကျွန်တော် မတက်ချင်ပါဘူး … ကားကို အကြာကြီး မောင်းမှ ရာက်တဲ့ ကျောင်း … ကျောင်းရှေ့ရောက်တော့လည်း အခန်းရောက်ဖို့ အတော်ကို လမ်းလျှောက်ရသည် … ကျောင်းတက်ရတာ စိတ်မပါ … ကျောင်းစဖွင့်တော့ … အခန်းထဲက … ကောင်တွေက သိပ်မမိုက်ဘူးဗျ … ပြောချင်သလိုလို မပြောချင်သလိုလို … မိန်းကလေးတွေလည်း … ဒီအတိုင်းပဲ … ကိုယ်က ခင်ချင်လို့ မိတ်ဆက်တာတောင် … ဖော်ဖော်ရွေရွေမရှိဘူး … ခေါ်ချင်သလိုလို မခေါ်ချင်သလိုလို … နေပေါ့ကွာ … အထာတွေ လာမကိုင်နဲ့ … အဲဒီလို လူမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်း မဖြစ်ချင်ပါဘူး … သူတို့က ခပ်တည်တည်ဆိုတော့ ကိုယ်လည်း ခပ်တည်တည်ပဲ နေရတော့မှာပေါ့ … အတင်းလိုက်ရောရင် ငပေါဖြစ်သွားမယ်လေ … ရန်ကုန်ကလူတွေက တမျိုးဗျ … သိပ်ဖော်ဖော်ရွေရွေမရှိဘူးဗျ … ခပ်တည်တည်နဲ့ တမျိုးပဲ … ကျောင်းနဲ့ အိမ်က တော်တော် ဝေးပါတယ် … ဘကြီးခန့်က … ကျောင်းသွားရင် စီးဖို့ … အမည်းရောင် ဘောက်စဂွန်ကားလေး တစီးဝယ်ပေးပါတယ် … ညနေဘက် … ကားမောင်းသင်ရင်း … နောက်ပိုင်းမောင်းတတ်တော့ … မနက်ဆို … ကိုယ့်ကားကို မောင်းသွား … ပြန်လာ … အဆင်ပြေပါတယ် … ကျောင်းစတက်တဲ့နေ့က … နည်းနည်းတော့ ရွာလည်ပါတယ် … ရန်ကုန်ကလမ်းတွေက နည်းနည်းရှုပ်တယ်ဗျ … ကျောင်းစတက်တဲ့နေ့က … ဘကြီးခန့်လိုက်ပို့ပေးတော့ … မှတ်မိသေးတယ် … နောက်နေ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သွားေတော့ … လမ်းနည်းနည်းမှားသွားတယ် … သာကေတဘက်မှာ လည်နေလို့ … မနည်းမေးပြီး … သန်လျင်ဘက် သွားရပါတယ် … သန်လျင်တံတားကျော်သွားတော့မှ … လမ်းကို မှတ်မိတယ်ဗျ … ဒီအတိုင်းမောင်းရင်း … ကျောင်းရှေ့ရောက်တော့ … ၁၀ နာရီခွဲကျော်သွားပြီ … တချိန်တော့ လွတ်သွားပြီနဲ့တူတယ် …

ကျောင်းသားရေးရာအရှေ့ရောက်တော့ … လူတွေ သိပ်မရှိဘူး … ရှင်းနေတယ် … စာသင်နေကြပြီနဲ့တူပါတယ် … အရိပ်ရတဲ့နေရာမှာ … ကားရပ်လိုက်တယ် …အချိန်စာရင်းအရ … Drawing အချိန် … တီပေတံရယ် … လွယ်အိတ်ရယ် ယူပြီး … အခန်းလျှောက်ရှာကြည့်ပါသေးတယ် … အခန်းက ဘယ်နားမှာမှန်း မသိဘူး … ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက်နဲ့ .. မတွေ့တာနဲ့ … ကျောင်းသား တယောက်ကို .. မေးကြည့်လိုက်တော့ … အခန်းက နည်းနည်း ဝေးသေးတယ် … ကားကိုလည်း မရွှေ့ချင်တော့ပါဘူး … ဒီအတိုင်း လျှောက်လာရင်း … ကောင်မလေး တစ်ယောက် … ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ ထိုင်နေတယ် … သူ့ပုံစံလေးက … လှတယ်ဆိုရုံလေး လှတယ် … ချောတယ် ဆိုရုံလေး ချောတယ် … ထူးခြားတာလေးက … သူ့မျက်နှာ … အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းပါတယ် … ရင်အေးစေတဲ့ မျက်နှာပေါက်မျိုးဆို ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ် … ရင်ထဲမှာ အေးကနဲ ဖြစ်သွားတယ်လို့ … ခံစားမိတယ်ဗျာ … ကြည့်ရတာ … သူလည်း ကျွန်တော့်လိုပဲ အခန်းပျောက်နေတယ်နဲ့ တူတယ် … လမ်းပေါ်မှာလည်း ဘယ်သူမှ မရှိတော့ … သနားပါတယ် … ကျွန်တော်လျှောက်လာတာ မြင်တော့ … အားကိုးတဲ့အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်နေပါတယ် …

“တခုလောက် မေးပါရစေရှင့် … Drawing အခန်းက ဘယ်နားမှာလဲမသိဘူးနော်”
“ညီမက … ဘယ်အတန်းကလဲ”
“Electrical Power ပထမနှစ်ပါရှင့်”
“ဟင် … ဒါဆို ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူပဲဗျ … ကျွန်တော်လည်း EP ပဲ”
“ဟုတ်လား … အိ … ဝမ်းသာလိုက်တာ … ကျောင်းနောက်ကျတော့ … အခန်းက ဘယ်လိုမှ ရှာမရဘူး … ငိုတောင် ငိုချင်တယ်”
“ကျွန်တော့်နာမည် … ခန့်မင်းပါ … ”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့် … အိနာမည်အရှည်က … ယွန်းအိလို့ ခေါ်ပါတယ် … သူငယ်ချင်းတွေက ယွန်းအိလို့ ခေါ်ကြတယ်”
“ကျွန်တော်လည်း … အရမ်းဝမ်းသာပါတယ် … ယွန်းအိ … လို့ပဲ ခေါ်မယ်ဗျာ”

“ဟုတ်ကဲ့ရှင့် … ကိုခန့်လို့ ခေါ်ရင်ရတယ်မှတ်လား”
“ရပါတယ် ခင်ဗျ …”

ယွန်းအိ … နာမည်လေးကလည်း မြန်မာဆန်ဆန်လေးနဲ့ … ချစ်ဖို့ကောင်းသား … အသံလေးက ချိုပြီး … နားထဲအေးသွားစေတဲ့ အသံ … အရင်ဘဝက ရေခဲတုံးတွေ အများကြီး လှူခဲ့တယ်ထင်ပါရဲ့ …

“အင်း … ဒါနဲ့ အဆောင်က မရောက်သေးဘူးလားဟင်”
“ရောက်သေးဘူး … ဟိုးမှာ လိုသေးတယ်”
“ညောင်းလာပြီ … ဟင့်”

သယ်လာတာ လေးလို့ ထင်ပါရဲ့ … ယွန်းအိ … အောက်နှုတ်ခမ်းလေး ကိုက်ရင်း … မျက်နှာလေးက နီရဲရဲလေးဖြစ်နေတယ် … ချစ်ဖို့တော့ အရမ်းကောင်းတယ်ဗျ …

“ခြင်းတောင်းကိုင်ပေးမယ်လေ … လေးနေပြီနဲ့ တူတယ် … ပေးပါဗျာ”
“အို … ရပါတယ်ရှင့်”

ကျွန်တော် … ယွန်းအိ လက်ထဲက ခြင်းတောင်းကို အတင်းယူလိုက်ပါတယ် … ယွန်းအိလက်ကလေးက … အရမ်းနူးညံ့တာပဲဗျာ … မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို … တကယ်ပါ … ပထမဆုံး ကိုင်ဖူးတာပါ … လူကဖိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် … ဘာကြောင့်မှန်းတော့ မသိသေးပါဘူး … သူလည်း တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားပါတယ် … သူလည်း ညောင်းနေပြီ ထင်ပါရဲ့ … သိပ်မငြင်းရှာဘူး … ယွန်းအိ နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဆို … ကျွန်တော်က ခေါင်းတစ်လုံးလောက် ပိုမြင့်တယ်ဗျ … ယွန်းအိ က ဂါဝန်အဖြူရောင် ဝမ်းဆက်လေး ဝတ်ထားတယ် … မှတ်မိတာပေါ့ဗျာ … နည်းနည်းခွာလျှောက်တယ် ဆိုပေမယ့် … ယွန်းအိ သုံးတဲ့ ရေမွှေးအနံ့က သင်းပျံ့နေတာပဲ … အဲဒီတုန်းက … ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်တွေက ဖြူဖြူစင်စင်လေးတွေမို့ … ဟိုဟိုဒီဒီ မတွေးတတ်သေးပါဘူး … ယွန်းအိ သိပ်လှတာတော့ သိပါတယ် …

“ဖြေးဖြေးလျှောက်ပါ … ကိုခန့်ရယ် … နောက်က ကျားလိုက်လာတာကျနေတာပဲ”
“ဆောရီး … ယွန်းအိ … မောနေပြီလား”
“အင်း … ချွေးတောင် နည်းနည်းစို့လာပြီ”
“ဟိုရှေ့က အဆောင်က … Drawing ခန်းပဲ ”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”

ယွန်းအိနဲ့ ကျွန်တော် … အခန်းထဲဝင်လာတော့ … အတန်းထဲက လူတွေ အားလုံး ဝိုင်းကြည့်ကြတယ် … ဆရာ့ကို … ခွင့်တောင်းပြီး … သုံးတန်းမြောက် ခုံမှာ … နေရာယူလိုက်ပါတယ် … ဆရာက ပုံအသစ် သင်ဖို့ စလုပ်နေတုန်း … ဆိုတော့ … အတော်ပါပဲ … ကျွန်တော် ပုံကောင်းကောင်းဆွဲဖို့ လုပ်နေတုန်း … ယွန်းအိ ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ … ယွန်းအိမှာ ပုံဆွဲစာရွက်မပါဘူးလေ … သနားပါတယ် … ဗလာစာအုပ်ထုတ်ပြီး … ငိုမဲ့မဲ့လေး ဖြစ်နေရှာတယ် …

“ယွန်းအိ … စာရွက်မပါဘူးလား”
“ဟင့်အင်း … ဗလာစာအုပ်တွေပဲပါတယ်”
“ရော့ … တရွက်ယူပြီး ဆွဲ”

ကျွန်တော့် ပုံဆွဲ စက္ကူလေးငါးရွက်ထဲက … တရွက်ယူပြီး … ယွန်းအိ စားပွဲပေါ်မှာ ခင်းပေးလိုက်တယ် … ပုံဆွဲတဲ့ခုံတွေက … သေချာမစီထားတော့ … နည်းနည်း ကြပ်တယ်ဗျ … အမှတ်မထင်ပါပဲ … ကျွန်တော့်လက်မောင်းက … ယွန်းအိ ရင်သားလေးကို … ထိသွားတယ်ဗျ … ပွတ်ဆွဲသွားတယ် … ဖိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲဗျာ … ခံစားချက်ကို … သေချာတော့မပြောတတ်ဘူး … လက်မောင်း တလျှောက် … ကြက်သီးတွေ ထသွားတာတော့ သိလိုက်တယ် … ယွန်းအိကို လှမ်းကြည့်တော့ … မျက်နှာ ရဲကနဲ ဖြစ်သွားပြီး … သူ့ကိုယ်လုံးလေး တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ် … အားနာလိုက်တာ ယွန်းအိရယ် …

“ဟာ … မတော်လို့ပါဗျာ … တောင်းပန်ပါတယ်နော် … ယွန်းအိ … ကျွန်တော် တမင်သက်သက်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်”
“ရပါတယ် … ကိုခန့်ရဲ့ …”

ယွန်းအိ … မျက်နှာလေး … ပိုရဲသွားတယ်လို့ထင်ပါတယ် … နည်းနည်းတော့ ရှက်သွားမယ် ထင်တယ်ဗျာ … အားနာလိုက်တာဗျာ … တကယ်ပါ … တမင်သက်သက် လုပ်တာ မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ …

ယွန်းအိ … အသံလေးတိတ်သွားတယ် … သူလည်း တခါမှ … ဒါမျိုး မဖြစ်ဘူးဖူးနဲ့ တူပါတယ် … ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလေး … ရှိန်သွားတယ် … ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးယူတတ်တဲ့ကောင်လို့များ … ထင်သွားလား မသိပါဘူးဗျာ … စကားလည်း ပြန်မပြောတော့ဘူးဗျ … ငါးမိနစ်လောက် ငြိမ်နေပြီး … လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ … ယွန်းအိ ပုံ သိပ်မဆွဲတတ်ဘူးထင်ပါရဲ့ … နောက်ပြီး ယွန်းအိပေတံလေးက တိုတိုလေး … ခဲတံကလည်း … ကောင်းကောင်းမပါဘူး …

“ကိုခန့် … လုပ်ပါအုံး … ဘယ်ကဘယ်လို စဆွဲရမှန်းမသိတော့ဘူး”
“ယွန်းအိ … ပေတံအရှည်မပါဘူးလားဟင်”
“ဟင့်အင်း … မပါဘူး”
“ရော့ … ဒီပေတံနဲ့ဆွဲ”

ကျွန်တော့် ပေတံရှည်ကို … ယွန်းအိကိုပေးလိုက်ပါတယ် … ကျွန်တော် … ယွန်းအိခုံနား ကပ်ပြီး … ဟိုလိုဆွဲ ဒီလိုဆွဲနဲ့ … သင်ပေးပါတယ် … ယွန်းအိ ပေတံကိုင်တာက အစ … လွဲနေတယ် … ဒါမျိုးက ဖြစ်တတ်ပါတယ် … ကျွန်တော်လည်း ငယ်ငယ်က ဖေဖေသင်ပေးလို့ … ဒါမျိုးတွေက ဆွဲတတ်နေတာပါ … ယွန်းအိလိုမျိုး အခုမှ စသင်ရရင် … ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေမှာပေါ့ဗျာ … ယွန်းအိအနားမှာ ကပ်ပြီး သင်ပေးတော့ … ကျွန်တော့်စိတ်တွေ … လှုပ်ရှားနေပါတယ် … မိန်းကလေးတွေနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး … မနေဖူးတော့ … ဒီလိုမျိုးအနီးကပ်နေလိုက်ရင် … ကျွန်တော့် တကိုယ်လုံး ကြက်သီးလေးတွေ ထသွားတာ ဘာလို့လဲဗျာ … ရင်ထဲမှာ … တမျိုးပဲဗျာ … နေရတာ ရှို့တို့ရှန်းတန်းနဲ့ … နည်းနည်း ရှက်သလိုလို … ကျေနပ်သလိုလို ဖြစ်နေတာ … ဘာမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး … ယွန်းအိ ရှက်နေမှာစိုးလို့ … နောက်မဖြစ်ရအောင် … ဂရုတစိုက်တော့ ထိန်းတာပဲဗျာ … ပုံဆွဲတာကို … ပြပေးတော့ … တယောက်နဲ့ တယောက် … ခြောက်လက်မလောက်ပဲ ကွာပါတယ် … ယွန်းအိ ကိုယ်လုံးလေးက … နွေးနွေးလေးဗျ … ကျွန်တော် မထိတွေ့ရပေမယ့် … ခံစားလို့ရပါတယ် … ယွန်းအိရော … ရင်တွေခုန်နေလား မသိပါဘူး … ကျွန်တော်တော့ ရင်တွေ ခုန်လာတယ် … တချက်တချက် … အကြည့်ချင်း ဆုံမိရင် … ယွန်းအိ မျက်ဝန်းလေးက … ပထမပိုင်းမှာ လွှဲလွှဲပစ်လိုက်ပေမယ့် … နောက်တော့ … ကျွန်တော့်ကို ရွှန်းရွှန်းစားစားနဲ့ ပြန်ကြည့်ပါတယ် … စားပွဲခုံက … နည်းနည်းပုတော့ … ခါးကိုင်းပြီးနဲနဲဆွဲရပါတယ် … ယွန်းအိ ဝတ်လာတဲ့ … အဖြူရောင်ဂါဝန်လေးက … လည်ပင်းပေါက် နည်းနည်းတော့ ကျယ်တယ် … လှစ်ကနဲ မြင်လိုက်ရတဲ့ … အတွင်းခံ ဘရာစီယာလေးက … အဖြူလေးဗျ … ကျွန်တော် ကြည့်လဲ ကြည့်ချင်တယ် … မကြည့်လဲ မကြည့်ရဲပါဘူး … စိတ်ထဲမှာ … မကောင်းဘူးထင်လို့ … အတင်း မကြည့်တော့ပဲ နေလိုက်တယ် …

ဒီလိုနဲ့ … အတန်းပြီးသွားတော့ … ယွန်းအိနဲ့ ကျွန်တော် … ပိုပြီး ရင်းနှီးသွားပါတယ် … သူကလည်း … ကျောင်းသူသစ်ဆိုတော့ … အားကိုးတယ်လေ … ကျွန်တော်ကလည်း … ကျွန်တော့်ကို အရေးတယူရှိတဲ့ ကောင်မလေးဆိုတော့ … ခင်မင်မိတာပေါ့ဗျာ … အတန်းပြီးတော့ … ကန်တင်းသွားကြတော့ … ယွန်းအိခြင်းတောင်းလေးကို … ကျွန်တော်ပဲ ကိုင်ပါတယ် … ယွန်းအိက … အားနာနေတယ် … စကားပြောရင်းနဲ့ သူ့အကြောင်း ကျွန်တော် … သိလာပါတယ် … သူက ယုဇန ပလာဇာနားမှာ နေတယ် … ညီမလေး တစ်ယောက် ရှိတယ် … သူ့အဖေက … ပလာဇာမှာ ခေါက်ထီးတွေ ရောင်းတယ် … သူ့အကြောင်းပြောပြီးတော့ … ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောပြဖြစ်တယ် … ယွန်းအိ … ကျွန်တော့် အကြောင်းသိသွားတော့ … သနားသွားတယ် …

“အော် … ဒါကြောင့် … ကိုခန့်က … ပုံဆွဲတာ အရမ်းတော်နေတာပေါ့ …”
“တော်ပါဘူး … နည်းနည်းပါးပါး ဆွဲတတ်တာပါ”
“တော်ပါတယ် … ယွန်းအိကို … ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ … ကော်ဖီတိုက်မယ်နော်”
“ဟိတ် … ယွန်းအိနဲ့ ကျွန်တော့်ကြားမှာ ကျေးဇူးခံ ကျေးဇူးစား မဖြစ်ချင်ဘူး … ကျွန်တော်တို့က သူငယ်ချင်းတွေလေ … ဟုတ်တယ်ဟုတ်”
“ဆောရီး … ယွန်းအိ စကားမှားသွားတယ် … သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့ အထိမ်းအမှတ် … ကော်ဖီတိုက်မယ်နော်”
“အင်း … ဒီလိုမှပေါ့ … ယွန်းအိရဲ့”

ကန်တင်းမှာ ထမင်းစားတော့ … ပဲပြုတ်ဆီဆမ်းနဲ့ ကြက်ဥကြော်လေး တလုံး … မှာစားဖြစ်တယ် … ယွန်းအိက … သူ့ဟင်းခွက်ထဲက … ပုဇွန်တကောင်ထည့်ပေးတယ်ဗျ …

“ကိုခန့် … ပုစွန်စားတယ်မှတ်လား”
“အင်း … စားတာပေါ့ … ကျွန်တော်က … အမဲသားပဲ မစားတာ”
“အတူတူပဲ … ရော့”

ကျွန်တော်လည်း … အလယ်က အနှစ်ကို မပါအောင် … ပိုင်းပြီး … ကြက်ဥကြော် တခြမ်းကို … သူ့ချိုင့်လေးထဲ ထည့်ပေးတယ် …

“ကြက်ဥစားတယ်မှတ်လား”
“အို … စားပါ ကိုခန့်ရဲ့ …”
“တယောက်တဝက်ပေါ့နော့ … ယွန်းအိက အလယ်က အနှစ်မစားဘူး မှတ်လား”
“ဘယ်လိုသိလဲဟင် …”
“ကျွန်တော်က အကြားအမြင်ရတယ်လေ”
“ဟုတ်လား … တကယ်”
“အင်း … ဟုတ်တယ် … တခါတလေ စိတ်ထဲက ထင်ရင် မှန်တယ် … အတင်းမေးရင် မှန်တော့ဘူး”
“ထူးဆန်းတယ်နော် …”
“အင်း … သိပ်ရင်းနှီးတဲ့ လူမှ … ကျွန်တော် ပြောပြတာ … နို့မို့ဆိုရင် … ဂေါက်နေလားလို့ ပြောခံရမှာ”
“ဟုတ်တယ်နော် … ”

ကျွန်တော်တို့ စားပြီးတော့ … ကော်ဖီ သောက်မလို့ လုပ်တုန်း … ယွန်းအိက …

“ကိုခန့် … ခွက်ချင်းတိုက်ရအုံးမယ်လေ”
“အင်”

ကျွန်တော် ကြောင်သွားတယ် … ယွန်းအိ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ … ကျွန်တော် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေတာကြည့်ပြီး … ယွန်းအိ ရီတယ် …

“ကိုခန့်ကလဲ … သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့ အထိမ်းအမှတ် …”
“အော် … ဟုတ်ပြီ … ဟား ဟား ဟား”
“သူငယ်ချင်း ဖြစ်တဲ့ အထိမ်းအမှတ် … ချီးယား … ဟား ဟား ဟား”
“ခစ် … ခစ် … ခစ်”

ယွန်းအိ … ရီနေတာလေးကို … အရမ်းသဘောကျတာပဲဗျာ … တကယ်ပါ … ကျွန်တော့်ရင်တွေကို … ကြည်နူးစေတဲ့ … ယွန်းအိ အပြုံးတွေ အောက်မှာ … ကျွန်တော် သာယာ သွားပါတယ် … ဘေးဝိုင်းက ကောင်တွေ … မသိမသာနဲ့ ရှိုးနေတာကို … သိသားပဲ … ယွန်းအိကို … စိတ်ဝင်စားတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ … ကျွန်တော့်ကိုလည်း … ယွန်းအိနဲ့ … ဘယ်လိုလဲဆိုတာ တွေးနေကြတယ်ထင်ပါတယ် … အဲဒီလို အကြည့်တွေကြောင့် … ကျွန်တော် ယွန်းအိအပေါ် စိတ်ဝင်စားတာတွေက … အရောင်ပြောင်းသွားပါတယ် … ယွန်းအိသာ … ကျွန်တော် ချစ်သူလေးဆိုရင် … ဟာ … ငါ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေမှန်းမသိပါဘူး … ယွန်းအိ သိသွားရင် … မကောင်းဘူး … အခုမှ ခင်မင်ကာစ ရှိသေးတယ် … အခွင့်အရေးယူတတ်တဲ့ ကောင်လို့ ထင်သွားအုံးမယ် …

“ကိုခန့် … တကယ် အကြားအမြင်ရတာလား”
“အင်း … တခါတလေ အာရုံရတယ်”
“မှန်းကြည့်ပေးပါလား … ယွန်းအိ … အိမ်က စာကြည့်စားပွဲပေါ်မှာ ဘာပစ္စည်းတင်ထားလဲဟင် … မနက်ဆို ယွန်းအိ ဘာမှ မတင်ထားဘူး … အကုန်ရှင်းထားတယ် … ညီမလေး ဘာတွေ လာတင်ထားမလဲဆိုတာ”
“ဝက်ဝံရုပ်ကြီး … အဖြူရောင်”

ကျွန်တော့် ပါးစပ်က … လွှတ်ကနဲ ထွက်သွားတယ် … ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိ … ယွန်းအိ မျက်နှာလေးက … ကျွန်တော်ပြောတာကို သိပ်တော့ မယုံဘူး …

“ခဏလေးနော် … ကိုခန့် … အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ကြည့်မယ် … ဟုတ်မဟုတ် … ဟုတ်တယ်ဆိုရင် … မနက်ဖြန်ကျရင် … မုန့်ဝယ်ကျွေးမယ်နော်”
“အင်း …”

ကျွန်တော် အတွေးက … ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်မှာပါ … တခါတလေလည်း မှန်တယ် … တခါတလေလည်း … လွဲတယ် … ယွန်းအိ ထသွားတော့ … နောက်က လိုက်ကြည့်မိပါတယ် … ဂါဝန်အဖြူရောင်လေး … အောက်က … ကားတက်နေတဲ့ … ယွန်းအိ တင်သားကျစ်ကျစ်လေးတွေက … နည်းနည်းတော့ … ထွားတယ် … အရမ်းကြီး သိသိသာသာ ကားတက်နေတာမဟုတ်ပေမယ့် … လမ်းလျှောက်သွားတိုင်း … တင်သားဆိုင်လေးတွေ … သိမ့်ကနဲ … ညိမ့်ကနဲ … ယမ်းခါသွားတာကို … ကြည့်ပြီး … ရင်ထဲမှာ ကျလိကျလိ ဖြစ်သွားပါတယ် … လှတယ် ယွန်းအိရယ် … လှတယ် … လှပ်ကနဲ ပေါ်ပေါ်သွားတဲ့ … ခြေသလုံးသား ဖြူဖြူလေးတွေကိုလည်း … နမ်းပစ်လိုက်ရင် … ကောင်းမယ်နဲ့ တူတယ်နော် … ရင်ထဲမှာ … အတွေးရိုင်းတွေကြောင့် ပူလောင်လာတော့ … သက်ပြင်းချပြီး … ဖြေဖျောက်ပစ်လိုက်တယ် … မကောင်းပါဘူးလေ … ဒီအတွေးတွေက …

ယွန်းအိ … ကောင်တာက … ဖုန်းနဲ့ အိမ်ကို ဆက်ပြီး … မေးနေတယ် … ယွန်းအိ ပုံစံလေးက … ကလေးတော့ ဆန်တယ် … ဒီပုံစံလေးက … ချစ်ဖို့လည်း ကောင်းပါတယ် … ယွန်းအိ ဖုန်းပြောနေရင်းနဲ့ … ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး … မယုံနိုင်တဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ … မျက်လုံးတွေ ပြူးပြတယ် … ပြီးတော့ … သဘောတွေ ကျနေတယ်နဲ့ တူတယ် … ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံး နဲ့ ဖုန်းချသွားတယ် … ယွန်းအိ … ကျွန်တော့် ရှေ့က … ထိုင်ခုံလေးမှာ … မြန်မြန် ထိုင်ပြီး …

“ကိုခန့် … ပြောတာ … အရမ်းမှန်တယ် …”
“ဟင် … ဟုတ်လား … ကျွန်တော်က လျှောက်ပြောနေတာ”
“မဟုတ်ပါဘူး … တကယ် … ယွန်းအိ စားပွဲပေါ်မှာ … ဝက်ဝံရုပ်ကြီး အကြီးကြီး တကောင်ရောက်နေတယ်တဲ့ … အရောင်က အဖြူရောင်တဲ့ …”
“ဟား ဟား ဟား … ယွန်းအိအတွက် … ဘယ်သူဝယ်ပေးတာလဲဟင် …”
“ဘေးအိမ်က … အန်တီလေး … စင်္ကာပူကနေ ပြန်လာတာ … ယွန်းအိတို့ ညီအမအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်လာတာတဲ့”
“ဟုတ်လား … မိုက်တယ်နော်”
“ကိုခန့် … အရမ်းတော်တာပဲနော် … ကိုခန့် … အကြားအမြင်ရတယ်ဆိုတာ … အဟုတ်ပဲ”
“ရှူးတိုးတိုး … သူများတွေ ကြားကုန်မယ်”
“အင် … ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”
“ကျွန်တော် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် … ယွန်းအိ … ဂတိတခုတော့ ပေးရမယ်နော် … တခြားဘယ်သူမှ မပြောပါဘူးဆိုတဲ့ ဂတိ”
“အင်းပါ … ဘယ်သူမှ မပြောပြဘူး … ဟိ ဟိ … ကိုခန့် ထီဂဏန်းမှန်းပြီး ထိုးပါလား … ဒါဆို သိန်း ၁၀၀၀ ဆုတွေ ပေါက်မှာ”
“မဟုတ်ဘူး … ယွန်းအိ … ထင်တာ လွဲနေပြီ”
“ဘယ်လိုလွဲတာလဲဟင်”
“ကျွန်တော်က … လက်ရှိအချိန်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာကိုပဲ … သိတာ … အတိတ်အကြောင်းတို့ … အနာဂတ်အကြောင်းတို့ မမြင်ရဘူး”
“ဟုတ်လား … ကိုခန့် … ငယ်ငယ်လေးထဲက … မြင်ရတာလား”
“အင်း ဟုတ်တယ် … ငယ်ငယ်တုန်းက .. ပါးစပ် ပိုစီးတယ် …”
“ပါးစပ်စီးတယ် … အဲဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဟင်”
“ပါးစပ်စီးတယ်ဆိုတာက … ကျိန်ဆဲရင် … ချက်ချင်း လက်ငင်းဖြစ်တတ်တာမျိုးပေါ့ …”
“ဟုတ်လား … ကြောက်စရာကြီး”
“ဟုတ်တယ် … ငယ်ငယ်တုန်းက … ဘေးအိမ်က … ကောင်လေးတယောက်က … ကျွန်တော့်ကို တအား အနိုင်ကျင့်တာ … ခဏခဏ လုပ်တော့ သည်းငြီးမခံနိုင်တော့ဘူး … အပင်ပေါ်က … ပြုတ်ကျပါစေ လို့ ကျိန်ဆဲလိုက်တာ … သိပ်မကြာပါဘူး … ညနေဘက်လည်း ရောက်ရော … မန်ကျည်းပင်ပေါ်က … ပြုတ်ကျတာ … ပေါင်ကျိုးသွားတယ်လေ …”
“ဟယ် … ဟုတ်လား”
“အင်း … အမေသိသွားတော့ … ကျွန်တော့်ကို … နောက်မလုပ်ပါဘူးလို့ ဂတိတောင်းတယ်”
“ကိုခန့် … ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် တော်တော်ထိန်းရမယ်နော်”
“ကျွန်တော် … ဒေါသမထွက်တာ တော်တော်ကြာပြီ … ပြဿနာတက်မှာစိုးလို့ … လူတွေနဲ့ သိပ်အပေါင်းအသင်းမလုပ်ဘူး …”
“ယွန်းအိနဲ့ ကျတော့ရော …”
“ယွန်းအိကို … မြင်မြင်ချင်း ခင်သွားလို့ပါ … နောက် … ယွန်းအိ ပုံစံက အေးတယ်လေ”
“ခစ် … ခစ် … ယွန်းအိလည်း … ကိုခန့်ကို ခင်ပါတယ် …”

စကားတပြောပြောနဲ့ … စာသင်ခန်းထဲ ရောက်လာတော့ … စကားစပြတ်သွားတယ် … ယွန်းအိလည်း … ကောင်မလေး နှစ်ယောက် ထိုင်နေတဲ့ … အတန်းမှာ သွားထိုင်တယ် … ကျွန်တော်က သူ့နောက်က အတန်းမှာသွားထိုင်ပြီး … စာအုပ်တွေ ထုတ်လိုက်ပါတယ် … ကျွန်တော်ထိုင်တဲ့အတန်းက … ဘယ်သူမှ မထိုင်ကြဘူး … ကောင်းပါတယ် … တယောက်ထဲ … နေတာ ပိုအဆင်ပြေတယ် … ယွန်းအိ ထိုင်တဲ့ အတန်းက … ကောင်မလေး နှစ်ယောက်က … တော်တော်ချောပါတယ် … သီရိထွန်းစံ … ကျွန်တော့် စိတ်ထင် … ဒီအတန်းထဲမှာ ကွင်းဖြစ်မယ့် တစ်ယောက် … ချောသည် … လှသည် … တောင့်သည် … ဖြောင့်သည် … ပထမနေ့က … ကျောင်းကို … သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပြီး … လာတာတွေ့လိုက်သေးသည် … ဒီနေ့တော့ … ကားပါသလား … မပါသလား … မပါဘူးထင်တယ် … ထူးထူးခြားခြား … ဝင့်ကြွားတဲ့ ရင်နှစ်မွှာက … မျက်စိလွှဲမရအောင် … ထွားမို့သည် … နန္ဒလှိုင်လို … မဟာဆန်သည် … ဆံပင် ဂုတ်ဝဲကို … အဖျားကောက်ထားသည် … မျက်လုံးဝိုင်းသည် … ဒါပေမယ့် … စကားပြောတာ နည်းနည်း … ရင့်သည် … အလှတရားကြောင့် … မာနတက်နေသလားတော့ … မသိ … အခန်းထဲက … ကောင်လေးတွေကတော့ … သူနဲ့ ခင်မင်ချင်ကြသည် … စကားပြောချင်သည် … အရောဝင်ချင်သည် … ဖြစ်ချင်လောက်အောင်လည်း … သူ့မျက်လုံးက … ညှို့မျက်လုံး … သူ့မျက်လုံးနဲ့ တည့်တည့်ကြည့်ပြီး … စကားပြောရင် … တော်ရုံယောကျ်ားလေး ကြွေလောက်သည် … ကျွန်တော်လား … သူနဲ့ မခင်ချင်ဘူး … အရမ်းလှပြီး … မာနကြီး ကောင်မလေးမျိုးကို … ကြောက်တယ် … သူလိုလူမျိုးနဲ့ … ပေါင်းရင် … အနည်းဆုံး … လူကို ရင်ပူစေသည် … သွေးကြွစေသည် … မဖြစ် … လုံးဝမဖြစ် … ကျွန်တော့်အကြောင်း ကျွန်တော်သာ သိသည် …

နောက်တယောက်ကို နာမည် မသိဘူး … မော်ဒယ်တယောက်လို … ပိန်တယ် … မျက်နှာလေးက သွယ်တယ် … ယွန်းအိလို … မျက်စိအေးတဲ့ အလှမျိုးရှိသည် … ထူးခြားတာက … မျက်ဝန်း … ဥဿဖရားကျောက်လို … သူ့မျက်ဝန်းက … တဖျပ်ဖျပ်လက်နေသည် … ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး အလွန်ထက်မြက်မည်ဆိုတာ သေချာသည် … စကားပြောတာတော့ … သီရိထွန်းစံလို … မရင့် … ယဉ်ကျေးသည် … ကျွန်တော်တို့ ထိုင်တဲ့နေရာ ဘေးမှာ … ပြတင်းပေါက် … နေ့လည်နေ့ခင်းဆိုပေမယ့် … လေက တဖြူးဖြူးနဲ့ … ခဏခဏ တိုက်နေသည် … လေက … အပျိုကညာ သုံးဦးကို … ဖြတ်ပြီး … သင်းရနံ့တွေ သယ်ဆောင်လာတာ … ကျွန်တော့် နှာခေါင်းက သိသည် … ချိုအီမွှေးနေတဲ့ … အနံ့တွေက … အပျိုနံ့တွေ … ကြာကြာရှူမိရင် … တဏှာထကြွလာလိမ့်မယ် … ထူးထူးခြားခြား … အေးကနဲ သင်းပျံ့နေတာက … သီရိထွန်းစံ … သူဆွတ်ထားတဲ့ … ရေမွှေးက … တော်တော် ဈေးကြီးလိမ့်မယ် … အတန်း တချိန်လောက် … ကျွန်တော့်နှာခေါင်းက … အပျိုသုံးယောက် အနံ့ရှူနေရတော့ … ခေါင်းက အီလည်လည် ဖြစ်လာသည် … မဖြစ်သေးပါဘူး … အတန်းပြီးတော့ … သာလိကာမလေး သုံးယောက် … အနောက်ဖက်ကို လှည့်ပြီး … ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောသည် … အဓိက သွေးဆောင်သူက … ယွန်းအိ … ခုနကတုန်းက … ကျောင်းလာတာ … ဘက်စ်ကား တော်တော်ကြပ်တဲ့အကြောင်း … အခန်း ပျောက်နေတဲ့ အကြောင်း … ကယ်တင်ရှင် … ကျွန်တော့်အကြောင်း … ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် … သူတို့ကို ပြောပြသည် … ယွန်းအိ … တခုတော့ ကောင်းသည် … ကျွန်တော့်အကြောင်း … ဘာမှမပြော … နှုတ်လုံသည် … ယွန်းအိက … သီရိထွန်းစံကို ပုခုံးဖက်ပြီး …

“ဒီမမက … မသီရိထွန်းစံ”
“ဒီညီမလေးက … အေးမြတ်လှိုင်”
“ဟုတ်ကဲ့ … တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် … ကျွန်တော့် နာမည် …”
“ကိုခန့်မင်း … ဟုတ်တယ်ဟုတ် …”
“အင် … ဘယ်လိုသိတာလဲဗျ”
“ယွန်းအိ … ပြောပြထားတာ … ဒီနေ့ အခန်းပျောက်နေတုန်း … ကယ်တင်ရှင် ပေါ်လာလို့ … နို့မို့ဆို … ယွန်းအိ … ငိုတော့မယ် …”
“ဟုတ်ဘူးနော် … ယွန်းအိ … မငိုပါဘူး”
“ငိုချင်ရင် ငိုချင်တယ်ပေါ့ … အေးမြတ်တို့ … ငိုချင်လည်း … ကိုခန့်ကို အကူအညီတောင်းမယ်နော် … ခစ် ခစ်”
“အော် … အော် … ဟုတ်ကဲ့ … တတန်းထဲဆိုတော့ … အကူအညီလိုရင်လည်း ပြောပါ … တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပါ့မယ် …”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”

သုံးယောက်လုံး … သံပြိုင်အော်လိုက်တာ … ကျွန်တော် လန့်သွားသည် … မလွယ် … သိပ်တော့ မလွယ် … ဒီသုံးယောက် … အချိန် တစ်နာရီလောက်လေးအတွင်း … ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်လို … ပေါင်းမိသွားသည် … ယွန်းအိအတွက်တော့ ကောင်းသည် … မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းရပြီပေါ့ …

“ကိုခန့် … ဒီနှစ် … ယွန်းအိတို့အခန်းမှာ … ကွင်းဘယ်သူရမယ်ထင်လဲဟင် … ယွန်းအိတော့ … မသီရိရမယ်လို့ထင်တယ် …”
“အင်း … ဟုတ်တယ် … ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

ဖြစ်နိုင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ … ကျွန်တော့် စကားကို … သီရိ … နည်းနည်းတော့ … မနှစ်မြို့တဲ့ အရိပ်အယောင်လေး … သမ်းသွားသည် … ကျွန်တော်ကလည်း … မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်သည် … ကျွန်တော် စကားနည်းနည်းမှားသွားသည် … ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ပြောရမှာ မဟုတ်ဘူး .. ဖြစ်ကိုဖြစ်တယ် … သေချာတယ်ပြောရမှာ … ယွန်းအိက …

“ကိုခန့်ကလည်း … ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်ဘူး … ဖြစ်ကိုဖြစ်မှာ … ဟုတ်တယ်နော် … အေးမြတ်”
“ဟုတ်တယ် … ကိုခန့်ရဲ့ … ဒီအခန်းထဲမှာ … သီရိက အလှဆုံး”
“ယွန်းအိ ပြောတာ ဟုတ်တယ် … ဖြစ်ကို ဖြစ်မှာ ဟဲ ဟဲ”

ယွန်းအိနဲ့ … အေးမြတ် … သီရိအလှကို ဝိုင်းချီးမွမ်းကြလို့ … သီရိ … မျက်နှာ နည်းနည်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ပြန်ဖြစ်လာသည် … နည်းနည်းတော့ ကျေနပ်သွားတဲ့ ပုံပါပဲ … ဒါပေမယ့် … ကျွန်တော် သိသည် … သူ့အတွင်းစိတ်လေးက … ကျွန်တော့်ကို … တေးထားပြီ … ဟင်း … ခက်တော့တာပဲ … ကျွန်တော်လည်း ကျေနပ်လောက်အောင် … နည်းနည်း ပင့်ပေးမှနဲ့ တူတယ် …

“သီရိ … ကျောင်းလာတက်ကတည်းက … ကျွန်တော်သိပါတယ် … ဒီမေဂျာရဲ့ ကွင်းဖြစ်မယ်ဆိုတာ …”

ဒီလိုလေး အပင့်စကားလေး ပြောတော့ … ယွန်းအိက သိပ်မကျေနပ် …

“ကိုခန့်က … သီရိကို သိပြီးသားပေါ့”
“ဟင့်အင်း … မြင်တယ်ပြောတာပါ … အခု ယွန်းအိ မိတ်ဆက်ပေးမှ စကားပြောဖြစ်တာ”
“ဟုတ်လို့လား … မနေ့က … ကိုခန့် … မှောက်ခုံလဲပြီး ဒူးပြဲသွားတယ်ဆို … ”
“ဟုတ်လား”

အေးမြတ်နဲ့ … သီရိ … ကျွန်တော့်ကို … ဝိုင်းမေးသည် … ခက်ပြီ … ယွန်းအိ အချွန်နဲ့ မပြီ … မိန်းကလေးတွေ စိတ်ကလေ … မှန်းရခက်သည် … စကားလေး တခွန်းမှားတာနဲ့ … တသက်လုံး ရန်သူဖြစ်သွားနိုင်သည် …

“အင် … မဟုတ်ပါဘူးဗျာ”
“ဟုတ်ပါတယ် … သိပြီသိပြီ … သီရိကို … အငမ်းလွန်သွားတာ ဟုတ်တယ်ဟုတ်”
“အာ”

ယွန်းအိ … ပေါ်တင်ကြီး စလိုက်တော့ … ကျွန်တော် ရှက်သွားသည် … မျက်နှာ တခုလုံး ပူထူသွားတာပဲ … သီရိကတော့ … ဘာမှမဖြစ် … ဒါမျိုး ကြုံနေကြ ဖြစ်ဟန်တူသည် … ရိုးနေပြီဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး … နောက် ဒီလိုမျိုး … သူ့အလှမှာ … ကောင်လေးတွေ ကြွေသွားတာကို … သဘောကျသည် … ထင်သည် … ကျွန်တော် … ဇောချွေးတွေ ပြန်လာသည် … မျက်နှာက နီလာသည် … မဟုတ်ပါဘူးလို့လည်း … မငြင်းရဲ … သီရိ … စိတ်ခုသွားမှာ စိုးသည် …

“ခဏလေးနော် … ရေသွားသောက်လိုက်အုံးမယ် …”
“အို … ကိုခန့်ကလည်း … မရှက်ပါနဲ့ဆိုမှ …”

ကျွန်တော် … ကြာကြာမထိုင်ရဲ … လစ်မှရတော့မည် … ယွန်းအိကို … လက်သီးလေး ဆုပ်ပြပြီး … အခန်းအပြင်ဘက် ထွက်လာသည် … ယွန်းအိတို့ … တခစ်ခစ်နဲ့ ကျန်ခဲ့သည် … ယွန်းအိ … ယွန်းအိ … ကျွန်တော့်ကို … မ လိုက်တာ … ဘိုးတော်ထက်ဆိုးသည် …

ကျွန်တော် … ကန်တင်းက … ရေသန့်ဘူး … တဘူးဝယ်ပြီး … ၁၅ မိနစ်လောက် … ကန်တင်းမှာ ထိုင်နေလိုက်သေးတယ် … အခန်းကို ချက်ချင်း မပြန်ချင်သေးဘူး … အခန်းဘက် ပြန်လာတော့ … အခန်းထဲ မဝင်ချင် … နည်းနည်းတော့ ရှိန်သည် … တခြားကောင်လေးတွေလို … မိန်းကလေးတွေရဲ့ အထာတွေကို မနပ်တော့ … စကားပြောရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူး … နည်းနည်းလေးမှားတာနဲ့ … ဝိုင်းသြဘာပေးခံရတယ် … ခက်လိုက်တာဗျာ … အခန်းနားရောက်တော့ … အခန်းထဲက လူတွေ … လွယ်အိတ် ကိုယ်စီနဲ့ … ထွက်လာကြပြီ … အတန်းမရှိတာလား … အတန်းပြောင်းတာလား … အခန်းထဲ ခပ်သွက်သွက်ဝင်သွားတော့ … ယွန်းအိတို့ပဲ ကျန်တော့တယ် … ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတာ ထင်တယ် …

“ကိုခန့်ရယ် … ကြာလိုက်တာ … ရေသွားသောက်တာလား … ကန်တင်းက ကောင်မလေးတွေ သွားငန်းနေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး … ယွန်းအိကလည်း … အတန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှလဲ မရှိတော့ဘူး … အတန်းမရှိတော့ဘူးလား”
“အင်း … မရှိတော့ဘူး … ပြန်ရတော့မယ် … ယွန်းအိတို့က … ကိုခန့်ကို စောင့်နေတာ …”
“ဟုတ်လား … ကျေးဇူးပဲဗျာ …”

ကျွန်တော် စာအုပ်တွေ မြန်မြန်သိမ်းပြီး … အပြင်ရောက်တော့ … ယွန်းအိက …

“ကိုခန့် … ဘယ်ပြန်မှာလဲဟင် … ”
“လှည်းတန်း”
“သီရိက … မြေနီကုန်း”
“အေးမြတ်က … ယွန်းအိနဲ့ … အတူတူပဲ … အိမ်ချင်းနီးတယ် …”
“ဟုတ်လား … ယွန်းအိ … အဖော်ရတာပေါ့”
“အင်း … တလမ်းကျော်ပဲ ဝေးတယ် … အေးမြတ်နဲ့ … တာမွေမှာဆင်းပြီး … အတူတူပြန်မယ်လေ”

ကျောင်းရှေ့ကို လမ်းလျှောက်တော့ … ပထမတော့ … လေးယောက် အတူတူ လျှောက်ဖြစ်တယ် … အဆောင် သုံးလေးခု ကျော်ရော … သူတို့သုံးယောက်ကအရှေ့ကလျှောက်တယ် … ကျွန်တော်က အနောက်က လျှောက်ဖြစ်တယ် … တမင်သက်သက် နောက်ချန်ပြီး … လျှောက်တာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ … သူ့အလိုလို … ကျန်ခဲ့တာပါ … အဲဒီမှာ ဇာတ်လမ်းစတာပဲဗျာ … အပျိုချောလေး သုံးဦး … အရှေ့ကနေ … လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ … လျှောက်တာ … သိပ်လှတယ် … ပထမ … ကျွန်တော် မကြည့်ရဲပါဘူး … တစ်ချက်ဗျာ … တစ်ချက် … ကျွန်တော်ခိုးကြည့်မိပါတယ် … ကောင်မလေး သုံးယောက်ရဲ့ … နောက်ပိုင်းအလှတွေက … ကျွန်တော့်ရင်တွေ … ပူလာစေတယ် … တယောက်နဲ့ တယောက် … အလုံးအထည်မတူဘူးဗျ … အေးမြတ်က တင်သိပ်မရှိဘူး … ပါးပါးလေး … သီရိ … နောက်ပိုင်းက … တော်တော်တောင့်သည် … မယ်မြန်မာ အသေးစားလေးဆို … ပိုမှန်လိမ့်မယ် … သိမ်တဲ့ ခါးကနေ ဆင်းလာတဲ့ … တင်သားဆိုင်တွေက … ရုတ်တရက် … မို့မောက်သွားသည် … ကားစွံ့လာသည် … တင်သားနှစ်ခုက တင်းပြီး … ကျစ်လစ်ပေမယ့် … နည်းနည်းထွားတော့ … ပန်းအိုးလေးတောင် … တင်ထားလို့ ရမယ်ထင်တယ် … ထမီအနက်ရောင်လေးကလည်း … အသားပျော့တော့ … တင်သားဆိုင်တွေကို … အရှိအတိုင်း … ပေါ်စေသည် … တကယ်ပါဗျာ … အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျတွေက … မတူဘူးဗျ … ပစ္စည်းကြီးလေ … အတက်အကျ ပိုကြမ်းလေပဲ … ယွန်းအိ တင်လေးက … သီရိလောက် မထွား … သူ့ပစ္စည်းနဲ့ သူ ချစ်ဖို့ကောင်းသည် … အိအိလေးနဲ့ … သိမ့်ကနဲ ငြိမ့်ကနဲ … လှုပ်ရှားတတ်သည် … ယွန်းအိ တင်လေး … လှုပ်တာကို … ကျွန်တော် ပိုစိတ်ဝင်စားသည် … ချစ်ဖို့လည်း ကောင်းသည်ဟုထင်သည် … ငြိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲက … မျက်စိထဲကို စွဲစေသည် … သီရိကျတော့ … ဒီလိုမဟုတ် … ရင်ပူစေသည် … ထွာဆိုင်တွေက … အလှုပ်အပြု ကြမ်းသည် … တခြားကောင်လေးတွေဆိုရင်တော့ … သည်းသည်းလှုပ်သဘောကျလိမ့်မည် … လှပါသည် … ကြွပါသည် … ကားကားလေးနဲ့ … ပြည့်နေတဲ့ … အိုးလေးက … ညဘက် … အိပ်ရာဝင်တိုင်း … တွေးချင်စရာ … ဟာ … မကောင်းပါဘူးဗျာ … အတွေးတွေက … ရိုင်းလိုက်တာ … ကျွန်တော် အတွေးတွေကို … အမြန်ဖယ်ထုတ်လိုက်တယ် … သူတို့ကို … မကြည့်ပဲ ဟိုဘက်မျက်နှာလွှဲပြီး လျှောက်တော့ … ရင်ထဲက အပူလျော့သွားသည် … မလွယ်ဘူး … တကယ်မလွယ်ဘူး …

ကံကလည်း ဆိုးချင်တော့ … ဟိုဘက်ငေးရင်း … ခလုတ်တိုက်ပြီးလဲပါရော … ရှက်လိုက်တာဗျာ … ယွန်းအိတို့ သုံးယောက် … နောက်လှည့်ပြီး … ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းရီကြတယ် … ရှက်လိုက်တာဗျာ … ရှက်လိုက်တာ …
သီရိက … “ကိုခန့်နော် … နောက်ကနေ … ဘာတွေ အငန်းလွန်ပြီးချော်လဲ … အဲ … ဟုတ်ပါဘူး … ဘာတွေ အတွေးလွန်နေတာလဲဟင်”

ဟာ … သွားပါပြီဗျာ … ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ မသိတော့ဘူး … သူတို့ အိုးလေးတွေကို … ငမ်းလို့ … ချော်လဲသွားတယ်ဆိုရင်လည်း … နှာဘူးကျတဲ့ကောင်လို့ ထင်သွားအုံးမယ် … သီရိက … ဒါမျိုးတွေ ကြုံလေ့ရှိတယ်နဲ့ တူပါတယ် … ကျွန်တော့်ကို ချောင်ပိတ်မေးခွန်း မေးတယ် … သူမေးတာ အကြောင်းမဟုတ်ဘူး … ယွန်းအိ စိတ်ထဲ တမျိုးထင်သွားမှာ … ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ် …

“ဟာ … မဟုတ်ရပါဘူး … သီရိကလည်း …”
“ဘာ မဟုတ်တာလဲ … ကိုခန့်ရဲ့”

သီရိ ကျွန်တော့်ကို ကြပ်နေပြီ … ရှက်လိုက်တာဗျာ … တော်တော်လည်း စိတ်အိုက်တယ် … ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်းမသိဘူး … ရှက်စိတ်ကြောင့် … ကျွန်တော့် တကိုယ်လုံး နီရဲတွတ်လာသည် …

“ဟိုလေ … ပုဆိုးနဲ့ ခြေထောက် ငြိပြီး … ချော်လဲတာ”

ယွန်းအိက … ကျွန်တော့် လွယ်အိတ်က … ဖုန်တွေကို ခါပေးပါတယ် …

“ကိုခန့်ကလည်း … ကလေးကျနေတာပဲ … မှောက်ခုံလဲရတယ်လို့ … လွယ်အိတ်မှာ ဖုန်ပေသွားပြီ … ဆက်ခါလိုက်အုံး”

ယွန်းအိ … ကျွန်တော့်လွယ်အိတ်ကို … ဖုန်ခါပေးတာကို … သီရိက ကြည့်နေတယ် … သီရိအကြည့်က … ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို … သိပ်မသင်္ကာတဲ့ အကြည့်မျိုး … သီရိက စကားနာ ထိုးသည် …

“ယွန်းအိက … အရမ်းကြင်နာတတ်တယ်နော် …”
“အင်း … ကိုယ့်ရှေ့မှာ ချော်လဲနေတဲ့လူတွေ့ရင် … ယွန်းအိက … ဖာသိဖာသာ မနေတတ်ဘူး … အဟဲ”
အေးမြတ်က “ယွန်းအိ စိတ်ထားက လှတယ်နော်”
သီရိက “ဟုတ်တယ် … ယွန်းအိက … စိတ်ထားကောင်းတယ်နော်”
ယွန်းအိက … “ဟုတ် … ကျေးဇူးနော်”

ကျွန်တော်လည်း … မနေနိုင်တော့ဘူး … ယွန်းအိကို … ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောရတော့တာပေါ့ …

“ယွန်းအိ … ကျေးဇူးပဲဗျာ”
“အို … ရပါတယ် … ကိုခန့်ကလည်း … သူငယ်ချင်းတွေပဲဟာကို …”

သီရိနဲ့ … အေးမြတ်က … အရှေ့ကလျှောက်သည် … ကျွန်တော်နဲ့ ယွန်းအိက … အလိုလို … နောက်ကျန်နေခဲ့သည် … ဒီတစ်ခါတော့ … သီရိ အိုးလှလှလေးကို … ကျွန်တော် … မငမ်းရဲတော့ပြီ … ခပ်စိုက်စိုက်နဲ့ လျှောက်လာရင်း … ကျွန်တော့် ကားရပ်ထားတဲ့နေရာကို ရောက်လာသည် …

“ယွန်းအိ … ကျွန်တော် ကားပါလာတယ် … အကုန်လုံးကို လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ …”
“အင် … ဘယ်မှာလဲ …”

ဘောက်စဂွန် ကားလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး …

“ဒီကားလေ …”
“ဟင် … တကယ်ပြောတာလား”
“အင်း … တကယ်ပေါ့ … ဒီမှာကြည့်”

ယွန်းအိ … ယုံအောင် … ကားတံခါး ဖွင့်ပြလိုက်သည် …

“သီရိ … ခဏလေး … ကိုခန့်က ကားပါတယ်တဲ့ … အကုန်လုံးကို … လိုက်ပို့ပေးမယ်တဲ့ …”

သီရိတို့ နှစ်ယောက် … ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး …

“ဟုတ်လား … တကယ်လိုက်ပို့ပေးရမှာနော် … ကိုခန့်”
“အင်း … လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ … တက်တက် …”
“ညာပြီး … အိမ်မခေါ်သွားရဘူးနော်”
“အောင်မလေးဗျာ … ခေါ်သွားမှာ … စိတ်ချ …”
“အံမယ် … ခေါ်ရဲ ခေါ်ကြည့်ပါလား … ခစ် … ခစ် … ခစ် …”

ကျွန်တော် … သူတို့ အကြောကို … နည်းနည်းတော့ နပ်လာတယ် … အလိုက်သင့် … ဟိုလိုဒီလိုလို … ပြောတော့ … ရီရတာပေါ့ဗျာ … သာလိကာမလေး သုံးယောက် … ကားပေါ်တက်ကြတယ် … ယွန်းအိနဲ့ … အေးမြတ်က နောက်မှာ ထိုင်တယ် … သီရိက … အရှေ့မှာ ထိုင်တယ် … တမျိုးပဲဗျာ … နည်းနည်းတော့ … ရှိန်းတိန်းတိန်းနိုင်တယ် … ခပ်ချောချော ကောင်မလေး သုံးယောက်နဲ့ … ဒီလိုမျိုး သွားလာရတာ … တမျိုးပဲဗျ … ကျေနပ်သလိုလို … ဝမ်းသာနေသလိုလို …

“ကိုခန့် … သီရိတို့ သုံးယောက်လုံး … အိမ်ခေါ်သွားပြီး … ဘာလုပ်မှာလဲဟင်”
“တယောက်ကို … ကော်ဖီဖျော်ခိုင်းမယ် … တယောက်ကို … ထမင်းခူးခိုင်းမယ် … တယောက်ကို … ရေချိုးခိုင်းမယ် …”
“အယ် … တော်တော် ညစ်ပတ်တယ် … ကိုခန့်နော် … ”

ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး … စလိုက်ပေမယ့် … ကျွန်တော့် … လက်မောင်း … ဆစ်ကနဲ နာသွားသည် … သီရိလေ … ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆိတ်တယ် … ဟာကွာ … ဒီကောင်မလေးကတော့ … ဖက်နမ်းပစ်လိုက်ရင်တော့ … အကုန်လုံး ရှုပ်ကုန်မယ် … ကျွန်တော်က … ကျွန်တော့်အသားနာရင် မကြိုက်ဘူးဗျ … ဒီလိုမျိုး လက်ပါတာမျိုးလည်း မကြိုက်ဘူး … ဒါပေမယ့် … ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါတယ် … ကျွန်တော်က တောပြောတောင်ပြော … လျှောက်ပြောမိတာကိုး … အဲဒီမှာ ပါးစပ်သေနတ် သုံးလက် ဝိုင်းပစ်တာ ခံရတော့တာပဲ … နားထဲ အူနေတာပဲ … ကျွန်တော်လေ … ခေါင်းတောင် မဖော်နိုင်တော့ဘူး … သုံးယောက်တယောက်ဆိုတော့ … မနိုင်ဘူးလေ … မီးများမီးနိုင်ပေါ့ … တာမွေနား အထိ … စကားတွေ တတွတ်တွတ် … တီတီတာတာတွေပြောလာကြတာ … ကားပေါ်ကနေ … ဟီးဟီးဟားဟား ရီမောသံတွေက … လျှံထွက်နေတာပဲဗျာ … ယွန်းအိ အိမ်ကို အရင်ရောက်တယ် … နောက်ကနေ … ဟိုဘက်ကွေ့ … ဒီဘက်ကွေ့ … လမ်းညွှန်ပေးရင်း … အိမ်ရောက်တော့ …

“ကိုခန့် … ကျေးဇူးပဲနော် … ညကျရင်လေ … စာမေးလို့ရအောင် … ဖုန်းနံပါတ် ပေးအုံး”
“အင်း … xxx xxx xxx”
“xxx xxx xxx နော် … အိမ်ဖုန်းလား … စကားပြောလို့ရတယ် မှတ်လား …”
“ရတယ် … ရတယ် … လှမ်းခေါ်လိုက်နော် … ဘိုင့်”
“တာ့ တာ … မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်”

ကျွန်တော့်ကားလေး … လမ်းထိပ် ရောက်တဲ့အထိ … ယွန်းအိ ရပ်ကြည့်နေတုန်း … အင်း … နည်းနည်းတော့ စိတ်မကောင်းဘူး … စတွေ့တာ တရက်ပဲရှိပေမယ့် … ယွန်းအိကိုလေ … ရင်ထဲက သံယောဇဉ် ဖြစ်မိပါတယ် … ယွန်းအိ ကျန်နေခဲ့တာကို … စိတ်မကောင်းဘူး … ဟူး … မတတ်နိုင်ဘူးလေ … မနက်ဖြန်ကျရင် တွေ့ရအုံးမှာပဲဟာကို …

အေးမြတ်အိမ်က … တလမ်းကျော်မှာ … အေးမြတ်ကလည်း … ငလောင် …

“ကိုခန့် … ကျေးဇူးပဲနော် …”
“ရပါတယ် … မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်”
“ကိုခန့် … သီရိကို အိမ်ရောက်တဲ့အထိ … သေချာပို့ပေးလိုက်အုံးနော် …”
“အင်းပါ … စိတ်သာချ … ကျွန်တော့် အိမ်ခေါ်သွားမယ် …”
“ဟား ဟား ဟား … တကယ်လား … သီရိက … တိုက်ကွမ်ဒို … တတ်တယ်နော် … ဟိ ဟိ … စိတ်ချမယ်နော် … ကိုခန့် … ခစ် … ခစ် ခစ်”

အ … ဆစ်ကနဲ … နာသွားပြန်ပြီ … လုပ်ပြန်ပြီ နောက်တစ်ခါ …

“တာ့ … တာ”
“သွားပြီနော် … အေးမြတ်”
“ဟုတ် … တာ့တာ”

ကားလေး မောင်းထွက်လာတော့ … စစချင်း … တမိနစ်လောက် … ငြိမ်သွားသည် … သီရိ … ဟိုဘက်ငေးပြီး … လျှောက်ကြည့်နေသည် … အခုမှ သတိထားမိသည် … သီရိက … တော်တော့်ကို လှသည် … မျက်ခုံး … မျက်လုံး … နှာတံ … မျက်နှာပေါက် … ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား … ဘေးကနေကြည့်ရတာ … တော်တော်လေးကို လှသည် … အထူးခြားဆုံးက … သီရိရဲ့ ရင်နှစ်မွှာ … ထွားသည် … မို့သည် … တချက်ကြည့်ပြီးရင် … မျက်စိမခွာနိုင်လောက်အောင် … ထွားသည် … ဘရာစီယာခွက်ပဲ ကြီးနေတာလား … တကယ် ရင်သားကြီးတာလား … ချွတ်ကြည့်မှ သိမယ်ထင်တယ်နော် …

“ဟိတ် … ဘာလို့ ဒီလောက် … ကြည့်နေတာလဲဟင် … အရှေ့ကို တည့်တည့်ကြည့်မောင်း”
“အရမ်းလှလို့”
“ဟုတ်လို့လား … ယွန်းအိနဲ့ … သီရိ … ဘယ်သူပိုလှလဲဟင်”
“ယွန်းအိက … ကလေးတစ်ယောက်လို … ချစ်ဖို့ကောင်းတာ … သီရိက … တကယ့်မိန်းမချော … ချောတယ်လို့ ပြောရမယ် … မတူဘူး”

ဒီလိုမျိုး … မေးခွန်းတွေကို … နည်းနည်းတော့ ရှောင်တတ်လာပြီ … မုဆိုး စိုင်သင်ပေါ့ … စိုင်လှလှတောင့်တောင့်လေး … သင်ပေးလို့လေ …

“ကိုခန့်က … သီရိကို ဘယ်လိုမြင်လဲဟင် …”

ဟိုက် … ဘယ်လိုမြင်တယ် ပြောရမလဲ … လှတယ် … ချောတယ် … တောင့်တယ် ဖြောင့်တယ် … ပြောရမလား … အတိုချုံးပြောမှရမယ် …

“အရမ်းလှတယ် … အရမ်းချောတယ် …”
“ဟုတ်လို့လား … ဘယ်လို လှတာလဲဟင်”
“ယောက်ျားလေး တစ်ယောက် … ငမ်းငမ်းတက် ဖြစ်လောက်အောင် … လှတယ် …”
“အဟား … ကိုခန့်က အရမ်းမြှောက်ပြောတတ်တယ်နော် … ”
“ကျွန်တော်က … မြှောက်ပင့် မပြောတတ်ဘူးဗျ … အရှိတရားအတိုင်း … အမှန်အတိုင်း ပြောပြတာ … သီရိရဲ့ … စိတ်နေစိတ်ထားတော့ … ကျွန်တော် မပြောတတ်သေးဘူး … တပတ် တလလောက်နေရင်တော့ … အကဲဖြတ်လို့ရပြီ …”
“အင်း … မုန့်ဝယ်ကျွေးမယ်နော် … သီရိကို ငမ်းတဲ့ ထဲမှာ … ကိုခန့်လည်း ပါတယ်မှတ်လား”

ဟာဗျာ … သီရိဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက … ရုပ်လေးလှသလောက် … သူများကို ချောင်ပိတ်မေးတာ … တော်တော် အကျင့်ပါနေလားမသိပါဘူး …

“သီရိရယ် … မိန်းကလေး တယောက် … သိပ်လှရင် … မကြည့်တဲ့ ယောက်ျားရှိလို့လား”
“တကယ်ပြောတာလား … ဒါဆို … ကိုခန့် မှောက်ခုံလဲတာ … သီရိကြောင့်လားဟင် … ခစ် … ခစ်”

ချောင်ပိတ်မေးခွန်းတွေက … မမိုက်ဘူးဗျာ … အဲဒါမကောင်းဘူးဗျ … မကောင်းဘူး … လူတယောက်ကို … အနုနည်းနဲ့ … အနိုင်ကျင့်တာ … ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်တာက … သီရိက … အလှတရားကြောင့် … မာနတွေ သွေးနားထင်ရောက်နေတဲ့ … ကောင်မလေးတယောက်ဆိုတာကိုပဲ … ကျွန်တော်လည်း … ရွဲ့ချင်တဲ့ စိတ်က ပေါ်လာတယ် …

“ဟုတ်တယ် … သီရိကို အငမ်းလွန်တာ … မှောက်ခုံလဲတာပဲ … ဟား ဟား”
“အယ် … ကိုခန့် နော် … ဟွန့် …”

သီရိ … ရှက်သလိုလို ရွံ့သလိုလိုနဲ့ … မျက်နှာလေးက နည်းနည်းရဲလာသည် … ဖြစ်မှာပေါ့ … မိန်းကလေးတယောက်က … သူ့နောက်ပိုင်းအလှကို … ပေါ်တင်ကြီး အငမ်းခံရတာ … ငမ်းပါကြောင်း … ကြည့်တဲ့အကြောင်း … ပေါ်တင်ကြီး ဝန်ခံလိုက်တော့ … ရှက်သွားတယ်နဲ့ တူတယ် … မှတ်ထား သီရိရေ … ကျွန်တော်က … စိတ်မထင်ရင် … ရွဲ့တတ်တယ် … သူ့ဘက်ကို နည်းနည်းတိုးပြီး …

“ဟိတ် … တကယ် အိမ်ခေါ်သွားမှာနော် …”
“ဟင် … ကိုခန့်နော် … ”
“လိုက်မယ်မှတ်လားဟင်”

သီရိ … နည်းနည်းလေး … မျက်နှာလေး ပျက်သွားသည် … ကြောက်သွားသည့် ပုံစံ … မျက်နှာနှစ်ခုက … ပေဝက်လောက်ပဲ ဝေးတော့သည် … ကျွန်တော် သီရိမျက်လုံးတွေကို … စိုက်ကြည့်တာ … ဆယ်စက္ကန့်လောက် ကြာသွားသည် …

“အို … ကိုခန့်ကလည်း …”
“တကယ်ပြောတာ … သီရိကို ကြည့်ပြီး … အရမ်း ရင်တွေ ခုန်တယ်ဗျာ …”
“အို …”

သီရိ … အကြည့်ချင်း လွှဲဖယ်သွားသည် … ငြိမ်သွားသည် … နည်းနည်း … စိတ်အိုက်သွားသည့်ပုံ … ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးတယောက် … ဒီလိုမျိုး ရီးစားစကားတွေ … အပြောခံရတာ မဆန်းပါဘူး … ဆန်းတာက … ကားပေါ်မှာ … နှစ်ယောက်ထဲလေ … ရှောင်ပြေးလို့လဲမရ … မသိချင်ယောင် ဆောင်လို့လဲမရ …

“ဟိတ် တကယ် အိမ်ခေါ်သွားရမှာလားဟင် …”
“ကိုခန့်နော် … သိပ်မစနဲ့ … တကယ်လိုက်ခဲ့မှ … ဟိုလိုလို … ဒီလိုလို မလုပ်နဲ့ …”
“အိုကေ … ဒါဆို … အိမ်မပြန်နဲ့တော့နော် …”
“အင် … အဲဒီလို မနောက်ရဘူးလေ … ခစ် … ခစ်”
“ရော် … ခက်တော့တာပဲ … အမိကလည်း … တကယ်ပြောတာပါဆို …”
“ဟင့်အင်းနော် … သီရိက … ငယ်သေးတယ် …”
“ဘာငယ်တာလဲဟင် …”

ကျွန်တော့် စကားက … နည်းနည်းတော့ လွန်သည် … မတတ်နိုင် … မာန မိုးမွှန်အောင် ကြီးနေတဲ့ ကောင်မလေးကို … နည်းနည်းတော့ … နှိပ်စက်အုံးမယ် ….

“အို … ကိုခန့်ကလည်း …”

သီရိ … သူ့ကိုသူ … မလုံမလဲ … ရင်ဘတ်လေးပေါ် … လက်ဖိလိုက်သည် … သီရိ … ရင်တွေ ခုန်နေပုံရသည် … သူ့ပစ္စည်းသူ ထွားမှန်း သိပုံရသည် …

“ကိုခန့်နော် … သိပ်မဆိုးနဲ့ … သီရိက … ရိုးရိုးသားသားခင်တာ … ဟိုစိတ်ဒီစိတ် မမွေးရဘူးလေ”
“ဘယ်စိတ်ကို ပြောတာလဲဟင်”
“အို … ပြောလေ … ကဲလေပဲ …”
“ကဲမှာပေါ့ … သီရိက … သိပ်လှတာကိုး”
“အိုး … ကိုခန့်နော် … ဟွန့် … တိုင်ပြောမယ် ကြည့်နေ”
“တိုင်တလုံး … ငါးပြား … ကြိုက်တဲ့လူကိုတိုင် … တရားသူကြီးတော့ သွားမတိုင်နဲ့နော် … တခါထဲ လက်မှတ်ထိုးပစ်လိုက်မယ် … ဟား ဟား ဟား”

အတည်လိုလို … အရွှန်းလိုလိုနဲ့ … သီရိကို ကြပ်နေသည် … မသိရင်ပဲ … ကျွန်တော့်ပုံစံက … တခါတည်း … လက်ထပ်ပစ်လိုက်တော့မယ့်ပုံစံ …

“အို … ကိုခန့်နော် … သိပ်မစနဲ့ … သီရိ ရှက်လာပြီနော်”
“ဟား ဟား … အလကားပြောတာနော် … စိတ်မဆိုးနဲ့”
“တော်တော် အူမြူးနေတယ် … ဟွန့်”

ဆစ်ကနဲ … နာသွားပြန်ပြီ … နောက်တစ်ခါ … ဆွဲဆိတ်ပြန်တယ် … သီရိ … သီရိ … နောက်တခါ မဆိတ်ရဲအောင် … ဖက်နမ်းပစ်မှနဲ့တူတယ် …

“ကိုခန့်ကို … အကူအညီတခုတောင်းမလို့ … အရမ်းစတော့ … မတောင်းတော့ပါဘူး …”
“အလကား လျှောက်စနေတာ … ကျွန်တော်ဘာလုပ်ပေးရမလဲ … ပြောပါ … အားမနာပါနဲ့”
“ဟိုလေ … သီရိ … ပုံဆွဲဖို့ … စာရွက်တွေရယ် … ပစ္စည်းတွေရယ် … ဝယ်ရမယ် … ဘယ်မှာ ဝယ်ရမလဲဟင်”
“လမ်း ၃၀ မှာ ရောင်းတယ် … မြို့ထဲလမ်းတော့ … သိပ်မကျွမ်းဘူးနော် …”
“အင်း … သိပြီ … ထရိတ်ဒါး အောက်ဘက်က ဘလောက် … ”
“အဲဒီပဲ မောင်းလိုက်မယ်နော် …”
“ဟုတ်”

“သီရိက … မောင်နှမတွေရှိသေးလား”
“မရှိဘူး … ကိုခန့်ရဲ့ … သီရိက … တဦးတည်းသော သမီး”
“အတူတူပဲ … ကျွန်တော်လည်း … တဦးတည်းသော သား”
“ဟယ် … ဟုတ်လား … ဒါဆို … လူဆိုးတွေပေါ့”
“အင်း … ဒါပေမယ့် … မိဘတွေက … မရှိတော့ဘူး … ပေါင်းတည်က အိမ်မှာ ဆုံးသွားကြတယ် …”
“ဟင် … ဟုတ်လား … သနားပါတယ် …”
“ဟုတ်တယ် … သီရိရဲ့ … ကျွန်တော် စိတ်တအားညစ်လို့ … လျှောက်စနေတာ … တမျိုးတော့ မထင်နဲ့နော် …”
“အာ … ရပါတယ် … စိတ်မညစ်ပါနဲ့ … ကိုခန့်ရဲ့ … သီရိတို့ရှိပါတယ် … ပျော်အောင်သာနေနော် … စိတ်မညစ်ရဘူး”
“အင်း … ကျေးဇူး”
“အခုကော … ဘယ်သူနဲ့ နေလဲဟင်”
“ကျွန်တော့် ဘကြီးနဲ့ အတူတူနေတယ် …”
“ဟုတ်လား … ဘကြီးက … အိမ်ထောင်နဲ့လား …”
“ဟုတ်ဘူး … လူပျိုကြီး …”
“ထမင်းစားတော့ … ဝယ်စားတာလား”
“အင်း … ဝယ်စားတယ် … သူလည်း သူကြိုက်တာ ဝယ်တယ် … ကျွန်တော်လည်း … ကျွန်တော်ကြိုက်တာ စား”
“နောက်နေ့ … ထမင်းဘူး ပိုထည့်လာပေးမယ်နော် … စားမယ်မှတ်လား”
“သီရိ ကျွေးရင် … အကုန်စားမယ်”
“အို … ကိုခန့်နော်”

သီရိမျက်နှာ … ရဲကနဲ ပြန်ဖြစ်သွားတယ် … ရော် … အထအန သိပ်ကောက်တာပဲ … ထမင်းကို ပြောတာပါဗျ … ထမင်းကို ပြောတာ … ဒီလို… မထိတထိလေးတွေ ပြော … သီရိကလည်း … မထိတထိလေး ပြန်ပြော … ကြာရင် … ထိသွားတော့မယ်နဲ့ တူပါရဲ့ … မြို့ထဲရောက်လာတော့ … စကားစ ပျက်သွားသည် … မြို့ထဲက … ကားတော်တော်ရှုပ်သည် … ထရိတ်ဒါးနောက်ဘက်မှာ … ကားရပ်လိုက်သည် … သီရိ အရင်ဆင်းသည် … ဆိုဖာခုံလေးကနေ အထမှာ … ကျွန်တော် မသိမသာလေး လှမ်းကြည့်လိုက်သည် … သီရိ ဖင်လေးက … လုံးလုံးတောင့်တောင့်လေးဗျ … ကားတက်နေတာပဲဗျာ … ကားထဲကထွက်တော့ … သီရိအနောက်ပိုင်းလေးက … သိသိသာသာ ကောက်ပြီး … နောက်ကို ပစ်ထားသလိုဖြစ်နေသည် … အနီးကပ် မြင်ခွင့်ရတော့ … သက်ပြင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်းချပစ်လိုက်တယ် … ဟင်း … ဘယ်ဘဝက ကုသိုလ်အဟုန်တွေကြောင့် … ဒီကောင်မလေး … ဒီလောက်လှပြီး တောင့်နေတာလဲ မသိပါဘူးဗျာ … လမ်း ၃၀ ဘက်ကို ကူးလာသည် … ကားတွေက ကြပ်ညပ်နေတာပဲဗျာ … ကျွန်တော် ဒုက္ခ ရောက်ပြီ … လမ်းမကူးတတ်ဘူးဗျ … မကူးရဲဘူးဗျာ … ဝေါကနဲ … ဝေါကနဲ … သွားနေတဲ့ ကားတွေ ကြား ဘယ်လို ဘယ်လို ကူးရမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး …

“လာလေ … ကိုခန့် … မြန်မြန် …”

သီရိ … ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး … သဘောပေါက်သွားသည် … တောသား မြို့ရောက်တော့ … ဘယ်ကူးတတ်ပါ့မလဲ …

“လာ … မြန်မြန် … သီရိနောက်ကလိုက်ခဲ့လေ …”

လိုက်ခဲ့လေ … ဆိုပေမယ့် … မလိုက်ရဲဘူးဗျ … ကားတွေက ဝှီးကနဲ ဝှီးကနဲ ဖြတ်နေတာ … ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ရပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို … သီရိ … စိတ်မရှည်တော့ … ဆက်ကနဲ လက်ကို … ဆွဲပြီး … လမ်းကူးတော့သည် … ဒါကြောင့်ပြောတာ … မိန်းကလေးတွေက … ယောက်ျားလေးတွေထက် သတ္တိပိုရှိပါတယ်လို့ … ကျွန်တော့်လက်ကို … ဆွဲပြီး … ဟိုဘက်ရောက်တဲ့အထိ … မလွှတ်သေးဘူးဗျ … ကျွန်တော်လေ … ရင်တွေ တအားခုန်တာပဲဗျာ … ကောင်မလေးတယောက်က … လက်ဆွဲပြီး … ကားလမ်းကူးတာ … ဒါပထမဆုံးပဲဗျာ … အရမ်းကို … စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ် … နူးညံ့တဲ့လက်ကလေးကို … ကိုင်ပြီး … တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ … ကားလမ်းကူးတာ … ကျွန်တော့်တသက်မှာ စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံး အချိန်လေးပါပဲ … သီရိလက်ကလေးက … နွေးနွေးလေး … ကြင်နာမှုတွေပါတဲ့ လက်ကလေးကို … ကျွန်တော် … မလွှတ်ပဲ ကိုင်ထားတုန်းပဲ … တကယ်ပါ … မလွှတ်ချင်ပါဘူး …

“ကိုခန့် … လက်ကိုလွှတ်အုံးလေ …”
“ဟင့်အင်း … မလွှတ်ချင်တော့ဘူး”
“အွန် … လွှတ်ပါ … ကိုခန့်ရယ် … လူတွေအများကြီး ကြားထဲမှာနော် … ဟင့်”

သိပ်လှတဲ့ … သီရိမျက်နှာလေး … ညိုသွားသည် … အသံလေးကလည်း တိုးသွားသည် …

“လွှတ်ပါနော် …”

ဆောင့်ရုန်းလိုက်ချင်ရပေမယ့် … သီရိ မရုန်းသေး … ကျွန်တော်ကလည်း မလွှတ်သေး …

“တသက်လုံး ကိုင်ခွင့်ပေးပါလားဗျာ … နော် … သီရိ … ကျွန်တော်လေ … သီရိကို …”
“ဟိုးဆရာ … ဟိုးထား … ဟိုမှာကားလာနေပြီ …”

ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တုန်း … သီရိ … ဇတ်ကနဲ … ရုန်းပြီး … လမ်းထဲကို ခပ်သွက်သွက် ပြေးတော့သည် … လူလည်မလေး … သီရိ … ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားတယ် … သီရိမျက်နှာလေးကို … ရိပ်ကနဲ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည် … ရှက်ရွံ့စွာ ရင်ခုန်နေတဲ့ … မျက်နှာလေး … အထိအတွေ့က … ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကို … ယိမ်းယိုင်စေသလား … ကျွန်တော်မပြောတတ် … အစက … ယွန်းအိကို … စိတ်ထဲမှာ တော်တော်နှစ်သက်မိသည် … အခု … သီရိ … ချစ်တယ်လို့ ဖွင့်ပြောဖို့ စကားလေးပဲ ကျန်တော့သည် … ကျွန်တော့် စိတ်တွေက ယိမ်းယိုင်လွယ်တာလား … ဒါမှမဟုတ် … သိပ်လှတဲ့ သီရိက … ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်တာလား … ကျွန်တော့်စိတ်ပဲ ဖြစ်မှာပါလေ … သိပ်လှတဲ့ လူလည်မလေး သီရိ … ခပ်ကော့ကော့နဲ့ … အရှေ့ကလျှောက်သွားတာကို … မနည်းမှီအောင် … လိုက်ရင်း … သီရိ နောက်ပိုင်းလေးကို … စိုက်ကြည့်မိပြန်သည် … လှသည် … တောင့်သည် … တင်သားဆိုင်လေး … နှစ်ခုက … သီရိအပျိုစစ်စစ်ပါလို့ သက်သေခံနေသည် … ခပ်သွက်သွက်သွားပေမယ့် … ယမ်းခါမနေ … ဝေ့ကနဲ ဝိုက်ကနဲ … သိမ့်ကနဲ … စကောဝိုင်းလေးလို … အောက်ကို ကျပြီး အပေါ်ကို ပြန်ပြန်တက်သွားသည် … သီရိတင်သားဆိုင်လေး … အောက်ကို … အိကနဲ ကျသွားတဲ့အချိန်မှာ … ကျွန်တော့်ရင်ထဲ … သိမ့်ကနဲ ဖြစ်သွားပါတယ် … တကယ်ပါဗျာ … တင်သားဆိုင်လေး ပြန်တက်သွားတဲ့အချိန် … ရင်ထဲမှာ … ဒုန်းကနဲ ရင်ခုန်သွားတယ် … လှတယ်ဗျာ … သိပ်လှတယ် …

စာရေးကိရိယာဆိုင်ထဲ … သီရိဝင်သွားမှ … ကျွန်တော့် စိတ်တွေ … နည်းနည်း ပြန်ငြိမ်သွားသည် … မကောင်းပါဘူးလေ … သီရိ … A3 စာရွက် တလိပ် … တီ ပေတံ … ဝယ်တယ် …

“ကိုခန့် … ပုံဆွဲဖို့ … ဘာတွေလိုသေးလဲဟင် … ”
“compass နဲ့ pencils လိုတယ် … ruler ကောင်းကောင်းလိုတယ်”
“ဘယ်တံဆိပ် ဝယ်ရမလဲဟင်”
“STAEDTLER ဝယ်လေ … ကိုလည်း … ဒါပဲသုံးတယ်”

ဟဲ ဟဲ … ခပ်တည်တည်နဲ့ … ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကို လို့ သုံးကြည့်လိုက်တယ် … သီရိ … ဆတ်ကနဲ ကျွန်တော့်ကို … လှန်ကြည့်တယ် … သူ့အကြည့်က … ဘာမှလည်း မဆိုင်သေးပဲနဲ့ … ဒီလိုပြောရလားပေါ့ …

ဘောက်ချာဖြတ်တဲ့ ကုလားက … တော်တော် စကားရှည်တယ် … ဘာယူအုံးမလဲ … ဟိုဟာလိုသေးတယ် … ဒီဟာလိုသေးတယ် … သူပြောတိုင်း … သီရိက … ကျွန်တော့်ကို လှမ်းလှမ်းကြည့်တယ် … ထောက်ခံမဲတောင်းနေတာ … လိုအပ်သလား … ယူသင့်သလား … ပေါ့ … လိုအပ်တာလေး နည်းနည်းဝယ်ပြီး … ကျွန်တော်တို့ ပြန်ထွက်လာတယ် … သီရိ ဝယ်သမျှအထုပ်တွေကို … ကျွန်တော်ပဲ ဆွဲတယ် … ယောက်ျားလေးပဲဗျာ … ဒီလောက်တော့ … လုပ်သင့်ပါတယ် … ဟုတ်ဘူးလား … ဒီတခါတော့ … ကားလမ်းကူးတာ … ကျွန်တော်သေပြီ … ကျွန်တော် မကူးရဲဘူး … ခုနက သီရိ ဆွဲခေါ်သွားတော့ … အလွယ်တကူပဲ … အခုတော့ … ကျွန်တော် မကူးရဲ … မကူးတတ် … သီရိလမ်းကူးတာ တဝက်ရောက်သွားပြီ … စိတ်ထင့်သွားတယ်နဲ့ တူတယ် … ကျွန်တော့်ကို … ပြန်လှည့်ကြည့်တယ် …

“လာလေ … ကိုခန့် … မြန်မြန်”

ကျွန်တော် ဘာစကားမှ ပြန်မပြောတတ် … တကယ်ပါဗျာ … ကျွန်တော် … အရမ်းငိုချင်လာတယ် … ခြေထောက်တွေက … တလှမ်းဆို … တလှမ်းမှ ရွှေ့လို့မရဘူးဗျာ …ချီတုံချတုံနဲ့ … မကူးရဲဘူးဗျာ … မကူးရဲဘူး …

သတ္တိနည်းတယ်ပဲပြောပြော … တကယ်ကို … မကူးရဲတာဗျာ … သီရိ … ပြန်လှည့်လာတယ် … ကျွန်တော် အရမ်းဝမ်းသာသွားတယ် … ကယ်တင်ရှင်မလေး … ကျွန်တော့်လက်ကို အတင်းဆွဲပြီး …

“မြန်မြန်ကူး … ဟိုမှာ မီးပွိုင့်စိမ်းသွားပြီ …”

ညာဘက်ကနေ … ကားတွေ ဝေါကနဲ ပြေးချလာသည် … သီရိက ရှေ့ကပြေး … ကျွန်တော်က နောက်က ပြေး … မိုင်ကုန်ပဲ … ကျွန်တော်ဗျာ … ဝမ်းသာတယ် … အရမ်းဝမ်းသာတယ် … ဒုက္ခရောက်တဲ့အချိန်မှာ … ကိုယ်ချစ်တဲ့သူက … ပြန်လာခေါ်တဲ့ … ခံစားချက်ကို … ဒီတသက်မေ့မှာမဟုတ်ဘူး … သီရိလက်ကို … ခပ်တင်းတင်းကိုင်ထားရင်း … ဝမ်းသာပီတီကြောင့် … ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ … ကတ္တရာလမ်းနဲ့ ထိတယ်လို့ … မထင်ဘူးဗျာ … ဟိုဘက်ခြမ်းက … လူတချို့ကလည်း … ကျွန်တော်တို့ကို … ဝိုင်းကြည့်တယ် … သိပ်လှတဲ့ ကောင်မလေးက … လမ်းတဝက်ကနေ … ကောင်လေးကို ပြန်လာခေါ်ပြီး … ပြေးတယ် … အားကျတဲ့အကြည့်တွေကို … ကျွန်တော် သေချာမြင်လိုက်ပါတယ် … အရမ်းကို ကျေနပ်တယ်ဗျာ … ကျေနပ်တယ် … ကျွန်တော်လေ … ပျော်လွန်းလို့ … မျက်နှာက ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်နေမှာပဲဗျာ …

“ကိုခန့်က … ကားလမ်း မကူးတတ်ဘူးလား”
“ဟင့်အင်း … ကူးတတ်ဘူး”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် … ကြောက်လို့လား”
“အင်း … ကားတွေက ဝှီးကနဲ ဝှီးကနဲ ဖြတ်နေတာ … မကူးတတ်ဘူးဗျာ … သီရိလာခေါ်လို့ … နို့မို့ဆို … မလွယ်ဘူး …”
“အားကိုးတယ်ပေါ့ … တော်တော်ဟုတ်တယ် … သီရိက … အားကိုးရမလား မှတ်တယ် … ကိုခန့်က … ဆိုးတယ်နော် …”
“မဆိုးပါဘူးဗျာ … နယ်ကလာတော့လေ … အကျင့်မရသေးလို့ပါ …”
“တော်ပါ … ကားလမ်းကူးတတ်မှ … ရီးစားစကား လာပြော … ခစ် ခစ်”
“တကယ်ပြောတာလား …”
“အင်း … လက်လွှတ်အုံး …”
“ဟင့်အင်း … တသက်လုံး သီရိလက်ကို ကိုင်ထားချင်တယ် …”
“အပိုတွေ … လမ်းဖြင့်မကူးတတ်ပဲနဲ့ … လွှတ်ပေးကွာ … သီရိ ရှက်လာပြီ …”
“ဆောရီး”
“မစောတော့ဘူး … ၄ နာရီခွဲကျော်နေပြီ …”
“ဟား ဟား ဟား”
“ဘာရီတာလဲ …”
“ကျွန်တော် အရမ်း ဝမ်းသာတယ် သိလား … သီရိ ပြန်လာခေါ်တာကိုလေ … အရမ်းဝမ်းသာတယ် …”
“ခစ် ခစ် … လမ်းမကူးတတ်တဲ့ တောသား …”

လမ်းမကူးတတ်တဲ့ … တောသားကို … မြို့သူလှလှလေးက … လက်ဆွဲပြီး ပြေးတယ်လေ … ဟဲ ဟဲ … ကျွန်တော့်စိတ်တွေ … အရမ်းပျော်နေတယ်ဗျာ … ကားပေါ်တက်ထိုင်ပြီး … အထုပ်တွေနောက်ထဲထည့်တော့ … ကျွန်တော်ကလည်း အလှည့် … သီရိကလည်း အလှည့် … သီရိမျက်နှာလေးနဲ့ … ကျွန်တော် တော်တော်လေး ကပ်သွားတယ် … သီရိရဲ့ ဝင်လေထွက်လေ … နွေးနွေးလေးက … ကျွန်တော့်ပါးကို လာထိတယ် … တစက္ကန့် … နှစ်စက္ကန့် … သုံးစက္ကန့် … ရုတ်တရက်ဗျာ … ကမ္ဘာကြီး ရပ်သွားသလိုပဲ … ကျွန်တော်လေ … အချိန်တွေကို ရပ်ဆိုင်းလို့ရရင် … ဒီအတိုင်းလေးပဲ ရပ်ထားပစ်လိုက်ချင်ပါတယ် … အရင်ဆုံး လွှဲဖယ်လိုက်တာက … သီရိ …

“ခန့်နော် … လမ်းလယ်ကောင်ကြီးမှာ”

ခန့် … တဲ့ဗျာ … ကို တလုံး မကြားမိတာလား … ပြုတ်ကျန်ခဲ့တာလား … မဖြစ်နိုင်ဘူး … ဒီလောက်ကပ်ကပ်လေး ပြောတာကို … တမင်သက်သက် သီရိ ချန်ခဲ့တာ … သေချာတယ် … ဟာဗျာ … လှိုက်ကနဲ ဝမ်းသာသွားတဲ့ … စိတ်ကို … ဘယ်လို ပြောရမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး …

“ခန့် တလုံးပဲ ခေါ်တာလားဟင် …”

ကျွန်တော်က မသေချာမှာစိုးလို့ … သီရိမျက်ဝန်းလေးကို … သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်တော့ … သီရိ အကြည့်လွှဲသွားပြန်တယ် … ဒါပေမယ့် … နှုတ်ခမ်းဖူးလေးက …

“အင်း …” တဲ့ …

သီရိနဲ့ … ကျွန်တော် ပိုရင်းနှီးသွားတယ်လို့ ခံစားမိပါတယ် … ဝမ်းသာလိုက်တာဗျာ … ပျော်ရွှင်ခြင်း … ကြည်နူးခြင်း … ချစ်ခြင်းတွေကြောင့် … ကျွန်တော့် စိတ်တွေ လေထဲ လွင့်နေသလို ခံစားရပါတယ် …

“သီရိလက်ကို … တသက်လုံး ကိုင်ထားခွင့် ဘယ်တော့ရမှာလဲဟင်”
“တို့ ပြောပြီးပြီပဲ … ကားလမ်းကူးတတ်မှလို့ …”
“တကယ်လား …”
“တကယ်ပေါ့ … ခန့်ရဲ့ … သီရိ မလိမ်တတ်ဘူး … ဟာကွာ … မမေးနဲ့တော့ … သီရိ အရမ်းရှက်လာပြီ …”
“ဟား ဟား ဟား … အရမ်းပျော်တယ် … နော် … သီရိ”
“ခစ် … ခစ် .. ခစ် … တော်ပါ …”

သီရိ … ရှက်လွန်းလို့ထင်ပါရဲ့ … ဟိုဘက်လှည့်ပြီး … အပြင်ကို ကြည့်နေတယ် … မျက်နှာလွှဲထားတဲ့ … မျက်နှာလေးက … ရှက်သွေးတွေ ယှက်ဖြှာလို့ နေသည် … ချစ်တယ် သီရိရယ် … ချစ်တယ် … ဘောက်စဂွန်ကားလေးက … အချစ်တွေ လျှံကျနေလို့လား မသိပါဘူးဗျာ … ရွှတ်ကနဲ … မြေနီကုန်းရောက်သွားသည် … ဟာဗျာ … မြန်လိုက်တာ … သီရိ အိမ်နားရောက်တော့မယ် …

“လမ်းထိပ်မှာပဲ … ရပ်လိုက်နော် … ခန့် ”
“အင်း … သီရိအိမ်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ”
“ဟင့်အင်း … မေမေ ဆူလိမ့်မယ် … နားလည်တယ်မှတ်လား”
“အင်း … ဖုန်းနံပါတ်ပေးအုံးလေ …”
“တို့ ဆက်လိုက်မယ်နော် … ဒီမှာရေးပေး …”
“အင်း … သီရိ … မနက် ကျောင်းဘယ်လိုသွားမှာလဲဟင် …”
“၂၁၆ လိုင်းကားစီးသွားမယ်လေ … ”
“ဟင့်အင်း … သွားနဲ့ … ကို လာကြိုမယ် … ၆ နာရီ … ဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေ …”
“အင်း … ၆ နာရီနော် … စောင့်နေမယ် …”
“သီရိ … တို့က … တကယ်ချစ်တာနော် … ပြန်ချစ်မယ် မှတ်လားဟင်”
“တို့ ပြောပြီးပြီပဲ … လမ်းကူးတတ်မှ … ရီးစားစကား လာပြောလို့ … ခစ်ခစ် … တော်ပါ … ကားသေချာမောင်းသွားအုံး”
“အင်းပါ … ချစ်တယ်နော် … သီရိ”
“သွားတော့နော် … မေမေ ထွက်လာရင် … ပြဿနာတက်မှာစိုးလို့ …”
“ဖုန်းဆက်လိုက် … စောင့်နေမယ် …”
“အင်း”

ကားလေးကို … မောင်းထွက်လိုက်ပေမယ့် … စိတ်တွေက … ချစ်သူဆီမှာ ကျန်ခဲ့သည် … နောက်ကြည့်မှန်ကနေ … သီရိလက်ပြနေတာကို … ကျေနပ်သဘောကျပေမယ့် … သီရိကျန်ခဲ့တာကို … စိတ်မကောင်းဘူး … ချစ်ဦးစဆိုတော့လေ … အချိန်လေးတခု ခွဲနေရတာကို … ဝမ်းနည်းမိတာ … ရင်ထဲက ဆန္ဒပါ … တကယ်လည်း … ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ … သီရိလက်လေးကို … တချိန်လုံး ကိုင်ထားချင်တယ်ဗျာ … ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို … အခုမှ စသိပေမယ့် … ကျွန်တော်လေ … အချစ်ကို မဝေခွဲတတ်သေးဘူး … သိပ်လှတဲ့ … သီရိကို … ချစ်မိတာ … သီရိရဲ့ အလှတရားကြောင့်လား … အတွေ့အထိကြောင့်လား … မနက်တုန်းက … ယွန်းအိကို ကျွန်တော် … စိတ်ဝင်စားမိတာကကော … ကျွန်တော် … ယွန်းအိကို ချစ်တာလား … ကျွန်တော် ချစ်တာ … ယွန်းအိလား … သီရိလား … ဟာဗျာ … ခေါင်းတွေ ရှုပ်လာပြီ … အချစ်ဆိုတဲ့ အရာဘယ်လိုမှန်း ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ရမယ်မှန်း … မသိပေမယ့် … သေချာတာတော့ သီရိကို ရီးစားစကားပြောခဲ့ပြီးပြီ … ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သီရိကို ချစ်တယ်ဗျာ …

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ … ဘကြီးခန့်က … ဧည့်ခန်းထဲမှာ … ပုလင်းသေးသေးလေး တခုကို တသသနဲ့ ကြည့်နေပါတယ် … ပုလင်းလေးထဲက … အရည်က အပြာရောင် … တချက်တချက် … လက်ကနဲ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသည် … ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်မဝင်စားဘူး … သီရိနဲ့ ကြုံခဲ့ရတဲ့ ကြည်နူးမှုတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ကို … ဘကြီးခန့် ပုလင်းလေးက … မလွှမ်းမိုးနိုင်ပါဘူးဗျာ … ဘကြီးခန့်က … ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး …

“သား … ကျောင်းသွားတာ … အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ဟုတ် … ပြေပါတယ် … ဘကြီးခန့်ရဲ့ …”
“ဟုတ်လား … သားပုံစံက … တော်တော် အဆင်ပြေလာပုံရတယ် …”
“ခင်ဗျာ …”

ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ လန့်သွားသည် … ဘကြီးခန့်ပုံစံက ဆူတာလည်း မဟုတ် … ရိတာလည်းမဟုတ် … သူ ဘာပြောချင်တာလဲ … ကျွန်တော့်ကားပေါ်မှာ ကောင်မလေး သုံးယောက်ပါလာတာ … သီရိနဲ့ … ငြိတိတိဖြစ်ခဲ့တာ … ဘကြီးခန့်က သိနေတာလား … မေမေ မသေပြောဖူးတာက … ဘကြီးခန့်က … အနံ့အာရုံ ခံနိုင်တယ်တဲ့ … လူတွေရဲ့အနံ့ကို ခံပြီး လူကောင်းလား … လူဆိုးလား … ဘဝဖြစ်စဉ်ကို တခါတလေ ပြောပြပေးနိုင်တယ်တဲ့ … ကျွန်တော့်ရဲ့ မေမေဘက်က အမျိုးတွေမှာ … တယောက်ကို တမျိုးစီ … စိတ်စွမ်းအင်လေးတွေ ပိုင်ဆိုင်ကြပါတယ် … တခါတလေလည်း … ပြင်းပြင်းထန်ထန် အာရုံရတယ် … တခါတလေလည်း … မရဘူး … ဆန်းတော့ ဆန်းတယ်ဗျ … အထူးသဖြင့် … ဘကြီးခန့်ပေါ့ … လူတယောက်ကို အာရုံစိုက်ပြီး အနံ့ခံရင် … မိုင်ထောင်ချီအောင်ဝေးလည်း … ဘယ်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်တဲ့ … ငယ်ငယ်က မေမေပြောတုန်းကတော့ … ပုံပြင်လို့ပဲ ထင်ထားတာ … အခုတော့ … ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်က အနံ့တွေ … သူ ရနေပြီ …

“ဟား ဟား … ငါ့သားကိုယ်ပေါ်မှာ … အပျိုနံ့တွေ သင်းထုံနေတယ်လေ …”

ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး သဘောကျသလိုနဲ့ … ဘကြီးခန့် … ပြောတော့ … ဘကြီးခန့်နားမှာ ထိုင်ပြီး … ကျွန်တော်လည်း … ကိုယ့်ကိုကိုယ် နမ်းကြည့်တယ် …

“ဟုတ်လား … ကျွန်တော်တော့ဘာနံ့မှ မရဘူး …”
“အင်း … သားက ဘယ်ခံစားလို့ရအုံးမလဲ … ဒါတွေက အလေ့အကျင့်နဲ့ ဆိုင်တယ်လေ …”
“ဟုတ်ကဲ့ … ကျောင်းကအပြန် … ကောင်မလေးသုံးယောက်နဲ့ အတူတူပြန်ခဲ့ပါတယ် … ဘကြီးခန့် …”
“ငါ့သားက တယ်စွံပါလား … ဟေ့”
“မစွံပါဘူး … ဘကြီးခန့်ရယ် … အခုမှ သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြတာ”
“အင်း … တခုတော့ သတိပေးမယ် … သား … ဂရုစိုက်ရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ ပြောပါ ဘကြီးခန့် …”

လူကြီးသူမက ဆုံးမတာကို နာခံရမယ်လေ … ဘကြီးခန့်ဆိုတာကလည်း … အလကားနေရင် ဆူပူတာမျိုးတခါမှ မရှိဘူး … အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် … ပြောပြသွန်သင်တတ်ပါတယ် … ဘကြီးခန့်ပြောတာကို … ကျွန်တော် သေချာ နားထောင်ဖြစ်တယ် … ဘကြီးခန့်က မျက်စိမှိတ်ပြီး …

“သားနဲ့ … အတူတူပြန်လာတဲ့ ကောင်မလေး သုံးယောက်ထဲက … တယောက်က … Aphrodite ရဲ့ ကိုယ်နံ့မျိုးဖြစ်နေတယ် …”
“ခင်ဗျာ … ”

Aphrodite ဆိုတာ ဘာလဲဗျာ … ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး … အလှကုန်ပစ္စည်းလား … ဖြစ်နိုင်တယ် … ပေါင်းတည် ဘုရားပွဲတုန်းက … အလှကုန်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်မှာ ဆိုင်းဘုတ်အကြီးကြီး တွေ့ဖူးတယ် …

“ဘာပြောတာလဲဟင် … ဘကြီးခန့် … ကျွန်တော် မသိလို့ပါ …”
“အင်း … Aphrodite ဆိုတာကလေ … ဂရိနတ်ဘုရားမ တပါးပေါ့ …”
“ဗျာ … ဟုတ် …”

Aphrodite နဲ့ … သီရိတို့ ဘာဆိုင်လို့လဲဗျာ … တမျိုးပဲ … သိပ်နားမလည်တော့ … ဘကြီးခန့်ပြောတာကို ဆက်နားထောင်ဖြစ်တယ် …

“ဒီနတ်ဘုရားမက … လူသားတွေနေတဲ့ … ကမ္ဘာမြေဆီကို … ချစ်ခြင်းမေတ္တာရယ် … အလှတရားရယ် သယ်ဆောင်လာတယ် …”
“ဟုတ်ကဲ့ …”
“သူက အရမ်းလှတယ် သား … ဘယ်လောက်လှသလဲဆိုရင် … နတ်ဘုရားအချင်းချင်းတောင် … ဖောက်ပြန်စေလောက်အောင် … လှတယ် …”
“နောက် သူက … အလိုရမက်လည်း ကြီးတယ် … သစ္စာလည်းမရှိဘူး … သူ့ယောက်ျား … နတ်ဘုရား နောက်ကွယ်မှာ … ဖောက်ပြန်တယ် … ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီးပဲ … နောက်ပြီး စိတ်ဆိုးလွယ်တယ် … အပြစ်ဒဏ်ပေးလွယ်တယ် …”
“ဟုတ် …”
“မိန်းကလေး တယောက်မှာ … Aphrodite ရဲ့ အနံ့မျိုးရရင် … အများအားဖြင့် … အဲဒီမိန်းကလေးဟာ … ရွှေအဆင်းလို လှတယ် … တော်ရုံယောက်ျားလေး … မကြည့်ပဲမနေနိုင်ဘူး … အလိုရမက်ကြီးတယ် … သစ္စာမရှိဘူး … အချစ်နောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် … လိုက်တဲ့ သဘောရှိတယ် … သား”
“ဗျာ …”

ကျွန်တော် အရမ်းအံ့သြသွားတယ် … ဘကြီးခန့် ပြောချင်တာ … နည်းနည်းတော့ နားလည်လိုက်တယ် … သီရိ … ယွန်းအိ … အေးမြတ် … ဒီသုံးယောက်ထဲက … တယောက်က Aphrodite နတ်ဘုရားမလို ဖြစ်မယ့်သူလား …

“Aphrodite ရဲ့ ကိုယ်ရနံ့မျိုးနဲ့ မွေးဖွားလာတဲ့ ကလေးမ တယောက်ကို … မချစ်ပါနဲ့ မကြိုက်ပါနဲ့ … တားဆီးဖို့ခက်တယ် … ဘာလို့လဲဆိုတော့ … Aphrodite က ချစ်ခြင်းမေတ္တာတရားကို … ကမ္ဘာမြေကို သယ်ဆောင်လာလို့”
“ဟုတ်လား”
“သူ့ရဲ့ ကိုယ်နံ့ကို ရလိုက်တာနဲ့ … အချစ်စိတ်တွေ ဝင်သွားတယ် … တခြားအာရုံတွေ ပျောက်ပြီး … သူ့ကိုပဲ ချစ်ချင်တဲ့ စိတ်ပဲ ပေါ်နေလောက်အောင် … ဖမ်းစားနိုင်တယ် … သတိထားပေါ့သားရယ် … ဟုတ်ပြီလား”
“အပြစ်ဒဏ်ပေးလွယ်တယ် … ဆိုတာကကောဟင်”
“သူ့စိတ်အလိုက … အပြောင်းအလဲ မြန်တယ် … သူ့ကို ချစ်တဲ့စိတ်လျော့သွားတာနဲ့ … သူက ပြဿနာတွေ ဖန်တီးလေ့ရှိတယ် သား”
“ဟုတ်ကဲ့ … သား ဂရုစိုက်ပါ့မယ် …”
“အေးပါ … သားရယ် … အထိအတွေ့ကို … ဂရုစိုက်ပေါ့ … ဘကြီးကတော့ ဒါပဲ မှာချင်တယ် …”
“ဟုတ်ကဲ့ … စိတ်ချပါ … ဘကြီးခန့်”

ဇဝေဇဝါနဲ့ … ကျွန်တော်ထလာပြီး … ကျွန်တော့အခန်းထဲ … ရောက်တော့ … ခေါင်းထဲ ဝင်လာတာက … သီရိ … သိပ်လှတဲ့ကောင်မလေးက … Aphrodite ရဲ့ ကိုယ်ရနံ့မျိုးရှိနေလို့လား … သီရိနဲ့ အတူတူသွားတဲ့အခါ … ဘာလို့ ချစ်စိတ်တွေ ယိုဖိတ်လာတာလဲ … အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ ကိုယ်ဖြစ်တာလား … ဒါမှမဟုတ် … ဘကြီးခန့် ပြောသလို … ဖြစ်နေတာလား … သူနဲ့ ချစ်ရင် … သီရိကကော သစ္စာရောရှိပါ့မလား … ကျွန်တော့်စိတ်မှာ … ချစ်မိလေတော့လည်း … ချစ်ရသူလေးဘက်ကို … ဖေးဖေးမမလေးတွေးကြည့်သည် … သီရိက … မျက်နှာများတဲ့ … မိန်းကလေးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး … မာနတော့ နည်းနည်းကြီးတယ် … လှတာကိုး … မာနကြီးတာလည်း တမျိုးကောင်းတာပဲ … တော်ရုံယောက်ျားလေး … ကပ်လို့မရတော့ဘူးပေါ့ … ချစ်တယ် … သီရိရယ် … ချစ်တယ် … သီရိနဲ့ ချစ်ပြီးမှ … ချစ်ငြိုးပြစ်ဒဏ်တွေလည်း … ပေးချင်ပေးပါစေလေ … ပေးမှာမဟုတ်ပါဘူး … သီရိက … ကျွန်တော့်ကို … ချစ်လို့ မလုပ်ရက်ဘူးလို့ ယုံတယ် … ဒီအချိန်မှာ … ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ … ယွန်းအိအကြောင်းမေ့သွားတာ … အမှန်ပါပဲ … အေးအေးလေးနဲ့ ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ … ယွန်းအိကို … စစချင်းတွေ့ပေမယ့် … အခုတော့ … ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ … သီရိမှ … သီရိ ဖြစ်နေပါတယ် … သိပ်လှတဲ့ … သီရိ … အခုချိန်ဆို … ဘာတွေများလုပ်နေမလဲဗျာ … အာရုံစိုက်ပြီး … သီရိအကြောင်းလေးကို စဉ်းစားတော့ … အတွေးထဲမှာ သီရိပေါ်လာသည် … သီရိ … ရေချိုးဖို့ … အင်္ကျီလေးကို ချွတ်နေသည် … သိပ်လှတဲ့ သီရိမှာ … စွဲဆောင်အားကောင်းတဲ့ ရင်နှစ်မွှာရှိတာ … ကျွန်တော်သိပါတယ် … အရင်တုန်းက … မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် … ကျွန်တော့်စိတ်က ရိုးသားပေမယ့် … အခုတော့ ဆန်းပြားချင်နေပါတယ် … သီရိရဲ့ လှသွေးကြွယ်နေတာလေးကို … မြင်မိတွေ့မိတော့ … ယောက်ျားစိတ်တွေ … ထကြွလို့လာပါတယ် … ချစ်ချင်တယ် သီရိရယ် … ထွားအိတဲ့ ရင်သားတွေက … လှလိုက်တာဗျာ … အတွေးထဲက … သီရိ ရင်နှစ်မွှာက … ဝင်းမွတ်နေသည် … ပန်းသစ်တော်သီးလို … ထွားထွားမို့မို့နဲ့ … ထိပ်ဖျားလေးက … ပန်းနီရောင်လေး … ဂွမ်းပုံလေးထဲမှာ နစ်နေသလို … သေးသေးလေး … ဟင်း … ကျွန်တော့်ရင်တွေ ပူလာသည် … ချစ်ချင်လာပြီကွာ … သီရိ ရင်သားလေးကို ပွတ်သပ်ချင်တယ် … ဖြစ်နိုင်ရင် … အနမ်းပွင့်လေးတွေ ပေးကြည့်ချင်တယ် … သီရိက … ခွင့်ပြုပါ့မလား … ခွင့်ပြုပါ သီရိရယ် … နော် … ရင်နှစ်မွှာကို ဆော့ကစားပြီးရင် … အောက်က … တင်သားဆိုင်လေးတွေကိုလည်း … ကိုင်ကြည့်ချင်တယ် … ကျောင်းကအပြန် လမ်းလျှောက်တုန်းက … ဖွံ့ဖွံ့ကားကား … တင်သားဆိုင်လေးတွေ … လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ … ဖြစ်နေတာကို … ပြန်သတိရမိသည် … ရင်ပူစေတယ်ဗျာ … စိတ်ကြွစေတယ် … ဘယ်အချိန်မှ … သီရိရဲ့ တင်သားဆိုင်လေးတွေကို … ပွတ်သပ်ခွင့် ရမလဲမသိပါဘူးဗျာ … ကိုင်ခွင့်ရရင်တော့လေ … ကျွန်တော့်လက်ဝါးနဲ့ အုပ်ပြီး … ခပ်တင်းတင်း ကိုင်ကြည့်ချင်တယ် … လက်ဝါးနဲ့တောင် ဆန့်ပါ့မလား …

ဖြတ်ကနဲ ပေါ်လာတဲ့ အတွေးထဲမှာ … ဖောင်းမို့နေတဲ့ … ပန်းနုရောင် တောင်ကုန်းလေး … သွယ်သွယ်လျလျ … ပေါင်တံလေးနှစ်ခုကြားက … ဝင်းဝင်းမို့မို့လေး … နုထွားလေးမို့ … ကိုင်ကြည့်ချင်သည် … ရွှေအိုရောင် ပြောင်းဖူးမွှေးတွေလို … အမွှေးနုလေးတွေက … ပေါက်ခါစ … သေချာမြင်လိုက်ရတာ … ညာဘက်ပွင့်ဖတ်လေးပေါ်မှာ …အနီရောင် အစက်လေးတစက် … ခဲတံနောက်က … ခဲဖျက်အရွယ်အဝိုင်းလောက်ရှိတဲ့ … အမှတ်လေး … လှလိုက်တာဗျာ … တကယ်ချစ်ပြီဆိုမှ … ဟုတ်မဟုတ် … သေချာအောင် ကြည့်ရမယ် … အခုတော့ … နမ်းချင်လာပြီဗျာ … အော် သီရိ … သီရိ … အလှချင်းပြိုင်ရင် … ဘယ်သူနိုင်ပါ့မလဲ … ဘကြီးခန့်ပြောသလို … Aphrodite ဖန်ဆင်းထားတဲ့ သမီးပျိုလားမသိပါဘူး … သီရိရယ် … မနက်ဖြန်မနက် … တွေ့လို့ … စိတ်မထိန်းနိုင်ရင် … ဖက်နမ်းပစ်မိလိမ့်မယ် … အမျက်တော်ရှပြီး … ပြစ်ဒဏ်ပေးလည်း … ခံချင်ပါတယ် … ဖြစ်ချင်တာသာ ဖြစ်ပလေ့စေတော့ … ကျွန်တော်လေ … Aphrodite မလေးကို … ရယူပိုင်ဆိုင်ချင်လာပြီ … ဆန္ဒတွေကြောင့် ထကြွလာတဲ့ တဏှာကို … ကျွန်တော် ဘယ်လိုရှင်းရမလဲ … အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအောက်မှာ … တောင့်တင်းနေတဲ့ … အောက်ကကောင်ကြောင့် … ကျွန်တော့် အောင့်လာပါတယ် … ခန္ဓာကိုယ်က … အကြောတွေ တင်းလာပြီး … ရင်တွေလည်း ပူလာပါတယ် … သွေးသားက တောင်းဆိုလာလို့ … သွေးကြောထဲမှာ … ပုရွက်ဆိတ်တွေ လျှောက်သွားနေသလို … ယားနေတော့ … ဟာဗျာ … မဖြစ်သေးပါဘူး … စိတ်အပြောင်းအလဲဖြစ်အောင် … ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး … ခေါင်းကနေ … လောင်းချိုးပစ်လိုက်တယ် … အေးမြတဲ့ရေက … ခန္ဓာကိုယ်က အပူတွေကို … လျော့ကျသွားစေပါတယ် … ဒါပေမယ့် … သီရိကို ချစ်တဲ့ စိတ်က … ဒီရေအလား တိုးလို့သာနေပါတယ် … ရေချိုးပြီးတော့ … စာအုပ်တွေထုတ်ပြီး … စာကြည့်လိုက်တယ် … အာရုံစိုက်ပြီး စာဖတ်နေရင်း … ယွန်းအိလေးက … အတွေးထဲ ရောက်လာပြန်တယ် … ဟင်း … ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ယွန်းအိကိုလေ … သိပ်လှတဲ့ သီရိသာ မရှိရင် … ကျွန်တော် ချစ်မိသွားလိမ့်မယ် … ကျွန်တော် နှစ်သက်သဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးပုံစံမျိုးက … ယွန်းအိလေးလိုမျိုး … ချစ်ဖို့လည်း ကောင်းတယ် … မျက်စိလည်း အေးစေတဲ့ မေ့မေ့လို မိန်းကလေးမျိုးကို … လိုချင်ပါတယ် … ယောက်ျားလေးတော်တော်များများက … သူတို့ရဲ့ အမေနဲ့ တူတဲ့ … မိန်းကလေးမျိုးကို … လိုက်ရှာကြတယ်တဲ့ … အမေ့ရဲ့ နွေးထွေးမှု … ယုယမှု … ကြင်နာမှု လိုမျိုးပေးနိုင်တဲ့ … မိန်းကလေးမျိုးကို … တောင့်တကြတယ်တဲ့ … ဒါပေမယ့်လည်း … ကံဆိုတဲ့ ဇာတ်ဆရာအလိုကျ … ဖူးစာဖက်ရတာပါပဲ …

စာအုပ်တွေ ဖွင့်ထားပြီး … အတွေးတွေက … တောရောက်တောင်ရောက်နဲ့ … ဖြစ်နေတုန်း … ဘကြီးခန့် တံခါးလာခေါက်တယ် …

“သား … ဖုန်းလာနေတယ် … ကောင်မလေး တယောက်ပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့ … ဘကြီးခန့်”

သီရိများ ဆက်တာလား … ကျွန်တော် … ဖုန်းသွာကိုင်တော့ … ခပ်ချိုချိုအသံလေးက … ယွန်းအိ …

“ဟယ်လို … ကိုခန့်လား”
“ဟယ်လို … ယွန်းအိလား”
“အင်း … ပြန်ရောက်ပြီပေါ့”
“ပြန်ရောက်ပြီ …”
“သီရိကို … သေချာမှ ပြန်ပို့ပေးလိုက်ရဲ့လား”
“အင်း …”
“ဟိတ် … မှန်မှန်ပြောနော် … သီရိကို ကြိုက်လား”

ဘယ်လို ပြောရမလဲဗျာ … သိပ်လှတဲ့ ကောင်မလေးကို … မကြိုက်ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး … သီရိကိုလည်း … ရီးစားစကားပြောပြီးသွားပြီ … ဒါပေမယ့်ဗျာ … ကျွန်တော်လေ … ယွန်းအိကို … မပြောပြချင်ဘူး … ဘာကြောင့်ရယ်ဆိုတာ သေချာမသိပေမယ့် … ယွန်းအိ မသိစေချင်ဘူး …

“ယွန်းအိကလည်း … အခုမှ ခင်ကြမင်ကြတာကို”
“အခုမှဆိုတော့ … စောသေးတယ်ပေါ့ … နောက်မှပေါ့ ဟုတ်လား”
“ယွန်းအိ … သိပ်မစနဲ့ကွာ … အဖြူကို အရောင်မဆိုးရဘူးလေ”
“အင်းပါနော် … နောက်မှ … အဲဒီအဖြူကို အရောင်ဆိုးချင်လို့ … ယွန်းအိရယ် … ကူညီပါအုံးဆို … ဟိ ဟိ …”
“ဟား ဟား … ပြောလေ … ကဲလေပဲ … ယွန်းအိ … စိတ်ကျေနပ်အောင် … ပြောပြမယ် … သီရိက တအားလှတယ် … အရမ်းကြိုက်တယ် … ဟုတ်ပြီလား”
“ဟင် … အဲဒါများ ကိုခန့်ရယ် … ညနေက အတူတူ ပြန်တာ … ကားပေါ်မှာ … အပိုင်ပဲ …”
“ဟုတ်တယ်နော် … ဒါပေမယ့် … ကျွန်တော် မပြောတတ်ဘူး”
“အလိုက်တာ … ဟိတ် သီရိ … မင်းတို့ကို ပြန်ချစ်ချင်ချစ် … မချစ်ရင် … အိမ်ခေါ်သွားမယ်”

ဟိုက် … ဗိုလ်အောင်ဒင်လေသံနဲ့ … ယွန်းအိ … ကျွန်တော့်ကို လက်ချာလာပေးနေတယ် … သီရိကို … ချစ်ခွင့်တောင်းတာ … လက်တကမ်းအလိုတောင် ရောက်နေတာ သူမသိသေး … စိတ်ထဲမှာ တဟားဟားရီပြီး … ကလေးဆန်တဲ့ … ယွန်းအိပြောသမျှ … လျှောက်ပြောရင်း … ဖုန်းချလိုက်တယ် … ယွန်းအိနဲ့ စကားပြောရင် … ကျွန်တော့်စိတ်တွေ … ပျော်ရွှင်ကြည်နူးလာတာ … ယွန်းအိ အစွမ်းလားတော့ မသိပါဘူး … ကျွန်တော် … ဖုန်းမျှော်နေတာက … သီရိ … ဆက်တာက … ယွန်းအိ …

သီရိ ဆီကဖုန်းကို … စောင့်ရင်း … ဧည့်ခန်းထဲမှာ တီဗီ ထိုင်ကြည့်နေတာ … ၁၀ နာရီလည်း … မလာသေးဘူး … ၁၁ နာရီလည်း … မလာသေးဘူး … ၁၂ နာရီ … မျက်စိလည်း ညောင်းလာပြီ … အိပ်ချင်လာပြီ … ဘကြီးခန့်ကတော့ … အိပ်ပျော်သွားပြီ … အိပ်ခန်းထဲ ပြန်တော့မယ်ဆိုတော့မှ … ဖုန်းလေးက … ကလင် ကလင် ထမြည်သည် … သီရိ … သေချာတယ် သီရိဆက်တာ … ဝမ်းသာအားရ … ဖုန်းကောက်ကိုင်လိုက်တော့ … ကျွန်တော့် အတွေး မှန်တယ် …

“ဟယ် … လို …”
“ခန့်လား …”
“ဟုတ်တယ် … အချစ်”
“ဘာအချစ်လည်း … ဟွန့် … သူ့ကိုတောင် အဖြေမပေးရသေးပဲနဲ့ … လူကိုနော် … ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့ … ခန့်နော် … မအိပ်သေးဘူးလား”
“အိပ်သေးဘူး … သီရိဖုန်းကို စောင့်နေတာ”
“ဟုတ်လို့လား”
“ဟုတ်တယ် … သီရိက ဆက်မယ်ဆိုလို့ ထိုင်စောင့်နေတာ … အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ … ချစ်တယ် ခန့်ရယ်လို့ များ ပြောမလားလို့ …”
“ဟား ဟား … ဖြစ်ရမယ် … တို့ပြောပြီးပြီပဲ … ကားလမ်း ကူးတတ်မှလို့ …”
“ကျွန်တော်တော့ … သီရိကို အရမ်းချစ်နေပြီသိလား …”
“အင်း … ဒါပဲနော် … မေမေလာနေပြီ … ၆ နာရီစောင့်နေမယ်”

ဂွပ်ကနဲ ဖုန်းချသွားတော့ … ကျွန်တော့်ရင်တွေ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားသည် … ချစ်သူလေးနဲ့ … စကားပြောလို့ … ဖီလင်လေးက တက်ခါစ … ဖုန်းကို … ခွပ်ကနဲ ချသွားသည် … သီရိပုံစံက … သူ့အမေကို တော်တော်ကြောက်တဲ့ပုံ … ယောက္ခကြီးက လွယ်ဘူးနဲ့တူတယ် …

ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ကျွန်တော် အခန်းထဲ ပြန်လာပြီး … သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ပြီး … အိပ်ယာထဲမှာ လှဲချလိုက်သည် … မနက် ၅ နာရီ ထနိုင်အောင် … နှိုးစက်လေးကို ပေးထားပြီး … ကြည်ကြည်နူးနူးနဲ့ … ကျွန်တော် အိပ်ပျော်သွားသည် … ဖျက်ကနဲ ပြန်နိုးလာတော့ … ငါးနာရီထိုးဖို့ တမိနစ်အလို … အိပ်ယာကနေ မြန်မြန်ထ … ရေမိုးချိုးပြီး … သပ်သပ်ရပ်ဝတ်ပြီး … ဘကြီးခန့်ကတော့ ပြုံးစိစိနဲ့ … ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတယ် … ကျွန်တော်လည်း … ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ … ခပ်သုတ်သုတ် … မြေနီကုန်းဘက် ထွက်လာခဲ့တယ် …

၅း၄၅ … ချစ်ရသူလေးကတော့ … မထွက်လာသေးဘူး … သီရိထွက်လာမယ့် လမ်းလေးကို .. စောင့်ကြည့်နေရင်း … ကျွန်တော်ရင်တွေ ခုန်လာတယ် … သီရိရယ် … ဘာကြောင့် … သီရိအကြောင်းတွေးရင် ရင်တွေ ခုန်ရတာလဲ … ဘာကြောင့် … သီရိအလှတွေကို … တွေးမိရင် … သွေးတွေက ဆူပွက်လာတာလဲ … မတွေးတတ်ဘူးဗျာ … ချစ်တယ်ဗျာ … ချစ်ချင်တယ်ဗျာ … ကျွန်တော့် စိတ်နှလုံးကို ဖမ်းစားထားတဲ့ … အချစ်နတ်သမီးက … ဟော … လာပါပြီ … ပန်းနုရောင်ဇာ ဝမ်းဆက်လေးနဲ့ … လှလိုက်တာဗျာ … နုထွားတဲ့ … ရွှေရင်မို့မို့ကို … ပန်းနုရောင် ဖိုင်လေးနဲ့ … ရှက်ကိုးရှက်ကန်း … ကွယ်ထားသည် … သီရိလမ်းလျှောက်ပုံက … မော်ဒယ်တွေလို … မျဉ်းတပြေးတည်း … ဒါ့ကြောင့်ထင်ပါရဲ့ … မနေ့က … သီရိလျှောက်တာ … အလှုပ်အပြု နည်းနည်းလေး … ကြမ်းတယ်လို့ထင်တာ … ပန်းရောင် ဒေါက်ဖိနပ်လေးကို … စီးထားတဲ့ … ခြေဖဝါးလေးက … မျဉ်းတပြေးတည်းကျအောင် … လှမ်းတော့ … အနောက်က … တင်းသာဆိုင်တွေ … လှုပ်ခါပြီပေါ့ဗျာ … သိပ်လှတဲ့ သီရိ … လမ်းလျှောက်လာတာက … ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ … နတ်သမီးလေး လျှောက်လာသလိုပဲ … ချစ်ရတဲ့သူဆိုတော့ … အပြစ်မမြင်ဘူးပေါ့ … အနားကို နီးလာတော့ … သီရိမျက်နှာလေးက … သာမန်လောက်ပဲ ပြင်ထားသည် … ဒါပေမယ့် … ကျွန်တော် သိလိုက်တာက … ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းလေး … ပန်းရောင် ဝမ်းဆက်ဖက်ရှင်လား မသိပါဘူးဗျာ … သီရိ နှုတ်ခမ်းက မထူမပါး … အပေါ်နှုတ်ခမ်းက … ပါးတယ် … အောက်နှုတ်ခမ်းက ထူတယ် … နမ်းးချစ်စရာလေးဗျာ … အသဲယားလာပြီ … နေအုံးပေါ့ … သီရိရယ် … ချစ်တယ်လို့ … အဖြေပေးတဲ့နေ့ … အားရအောင် … နမ်းပစ်လိုက်အုံးမယ်ဗျာ … စိတ်ဆိုးချင်လည်း ဆိုးပလေ့စေ … အသဲယားတယ်ဗျာ …

“ရောက်နေတာ … ကြာပြီလား …
“ဟင့်အင်း ကြာသေးဘူး …

သီရိ … ကားပေါ်ရောက်တဲ့ အထိ … စောင့်နေလိုက်တယ် … ကားပေါ် စွေ့ကနဲ ဝင်လာတော့ … တင်သားဆိုင်အိအိလေးက … အိကနဲ … ပြားသွားသည် … ကျွန်တော် သက်ပြင်းလေး တချက် ခိုးချလိုက်သည် …

“အရမ်းလှတယ်နော် သီရိ … ”
“အပိုတွေ … လာမြှောက်မနေနဲ့ … မုန့်ဟင်းခါးဝယ်ကျွေးမယ်နော်”
“ခဏလေးနော် … သီရိ …”
“ဘာလုပ်မလို့လဲ …”
“စောင့်ကြည့်နေ …”

သီရိ ကားပေါ်ကနေ … ကျွန်တော့်ကို လိုက်ကြည့်နေတယ် … ကားပေါ်က ဆင်းပြီး … ပြည်လမ်း ဟိုဘက်ခြမ်းကို …ကူးလိုက်တယ် … ကားက ရှင်းတော့ … အေးဆေးပေါ့ … ဒီဘက်ပြန်လာတယ် … ကားထဲဝင်ပြီး …

“တွေ့လား … သီရိ …”
“ဘာလုပ်တာလဲဟင်”
“ကားလမ်းကူးပြတာ …”
“ခစ် … ခစ် … အပိုတွေ …”
“အဖြေပေးတော့လေ … ကို … ကားလမ်းကူးတတ်သွားပြီ …”
“အံမယ် … လူလည်တော်တော်ကျတယ် … ကားမှမရှိတာ … ကူးရဲတာပေါ့ …”
“မရဘူး … မရဘူး … သီရိပဲ ပြောပြီးတော့ … ကားလမ်းကူးရဲရင် … ပြန်ချစ်မယ်ဆို …”
“အို … ခန့်နော် …”
“သီရိနော် … မညစ်ပတ်ရဘူး … ကတိတည်ရမယ်လေ …”
“ဟာ … မရဘူးလေ … တို့ပြောတာက … လမ်း ၃ဝနားက ကူးခိုင်းတာ … ခန့် ဉာဏ်မများနဲ့နော် …”
“ဟုတ်သားပဲ …”

ချစ်လွန်းလို့ လူလည်ကျကြည့်တာ … ရဘူးဗျ … သီရိက လည်တယ် … အဖြေပေးသေးဘူး … ညစ်ထားတယ် … သီရိ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တာ … သိသာပါတယ် … ကျွန်တော် သိတယ် … ဒီနေ့တွေ့ … ဒီနေ့ကြိုက် … ဒီနေ့အဖြေပေးရင် … တန်ဖိုးမထားမှာ စိုးလို့ထင်ပါရဲ့ … အချိန်ဆွဲထားတယ် … ဒါကြောင့်ပြောတာ … အချိန်က တန်ဖိုးရှိပါတယ်လို့ … မတတ်နိုင်ဘူးလေ … စောင့်ရမှာပေါ့ … ကိုယ်ကချစ်မိနေပြီဆိုတော့လဲ …

“မုန့်ဟင်းခါး ကြိုက်လား …”
“အင်း ကြိုက်တယ် … သီရီလောက်တော့ မကြိုက်ဘူး …”
“ခန့်နော် … ခဏခဏပြောနဲ့ … ဟိုဘက်ကိုမောင်း …”

ဆစ်ကနဲ … လက်မောင်းက … နာသွားသည် … ချစ်မျက်စောင်းက … ဒိုင်းကနဲ ရောက်လာသည် … ဟင်းနော် … ချစ်ချင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို … လာဆွပေးနေတယ် … မျက်စောင်းလေးထိုးကြည့်နေတဲ့ … သီရိကိုကြည့်ပြီး … ဖက်နမ်းပစ်လိုက်ချင်တယ် … ဟင်း … စိတ်ထိန်း … စိတ်ထိန်း …

“ဟုတ်ကဲ့ ခင်ဗျ”

သီရိပြောတဲ့အတိုင်း မောင်းပြီး တနေရာရောက်တော့ … မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်မှာ … ဝင်စားဖြစ်သည် …

“သီရိ ဘာစားမလဲ …”
“ခန့်ကော ဘာစားမလဲ …”

သီရိက … ကျွန်တော် ဘာစားမလဲ သိချင်သည် … ကျွန်တော်ကလည်း … သူဘာစားမလဲ သိချင်သည် …

“ညှပ်ခေါက်ဆွဲ … ဗူးသီးကြော် … ဟင်းရည်နည်းနည်း …”
“သီရိရော …”
“အတူတူပဲ … စားတော့မယ် …”

အရင်က သီရိဘာကြိုက်တတ်မှန်းမသိပေမယ့် … ကျွန်တော် မှာတာကို … သူလိုက်စားတာ … ကျွန်တော် ဝမ်းသာသည် … ကျွန်တော်နဲ့ တသားတည်းဖြစ်ဖို့ … ကျွန်တော့်အကြိုက်လိုက်စားသည် ဟု … ထင်သည် … ဟဲ … ဟဲ … ကိုယ့်အထင်နဲ့ ကိုယ်တော့ ဟုတ်နေတာပဲဗျာ … မုန့်ဟင်းခါး ပုံစံတူ နှစ်ပွဲမှာလိုက်သည် … မုန့်ဟင်းခါး … ခပ်သွက်သွက် … စားပြီးတော့ … ကျောင်းဘက်ကို မောင်းတော့သည် … ကားပေါ်မှာ … တီတီတာတာနဲ့ … ပလီပလာ စကားများဆိုကြသည် … သီရိကို မထိတထိ စလိုက် … သူ ဆွဲ ဆိတ်လိုက် … ကြာရင်တော့ … ခက်ရချည်ရဲ့ … ဟင်းနော် … ဖက်နမ်းပစ်ချင်စိတ်ကို … အတင်းထိန်းထားရတယ် … သိပ်လှတယ် … သီရိရယ် …

အကွေ့တစ်ခုမှာ … ကျွန်တော် … အရှိန်နဲ့ ကွေ့နေတုန်း … ဗြုန်းဆို … ဟိုဘက်က … ၂၁၆ ကားကြီး … ပေါ်လာတော့ … ဆတ်ကနဲ … ဘေးကို ဆွဲချပစ်လိုက်သည် … တော်သေးသည် … ဘာမှ မဖြစ် … သီရိခန္ဓာကိုယ်လေးက … အိကနဲ … ကျွန်တော့်ဘက် ယိုင်ကျလာသည် … စကားပြောနေရင်း …ရုတ်တရက်ဆိုတော့ … တခုခုကို ဖမ်းကိုင်ဖို့ မမှီတော့ … ပြိုယိုင်လဲကုန်သည် …

“အရမ်းမောင်းတာပဲ … ခန့်ရယ် …”
“ဆောရီး … လန့်သွားလား …”
“အင်း …”

ကျွန်တော် ကားလေးကို … ရပ်လိုက်တယ် … လမ်းကလဲ ရှင်းတယ် … ဘေးဘက်မှာလည်း ကွင်းပြင်ကြီး … ဘယ်သူမှ မရှိတုန်း … သီရိကို ကြင်ကြင်နာနာလေး မေးလိုက်တယ် … သီရိရဲ့ ရွှေရင်နှစ်မွှာက … အထိတ်တလန့်ကြောင့် … တသိမ့်သိမ့်တုန်နေသည် … ဖားဖိုလို နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက်နဲ့ …

“ဆက်မောင်းလေ … ခန့်ရဲ့ …”
“အရမ်းလန့်သွား တယ်မှတ်လား …”
“အင်း”

သီရိက … ကျွန်တော့်ကို ရွှန်းရွှန်းစားစား ပြန်ကြည့်လို့ …

“မှန်းစမ်း … ရင်တွေ တုန်နေလား”

ကျွန်တော်လက်က … သူ့ရွှေရင်တွေကို … စမ်းဖို့ လက်မြှောက်ရုံပဲရှိသေးတယ် … သူ့ရင်နှစ်မွှာကို … လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကာထားရင်း … သီရိ … အတင်းငြင်းတော့သည် …

“အို … ခန့်နော် … လက်ကြီးက …”
“သီရိ … ကို လေ … သီရိလက်လေးကို … မနေ့ကလိုပဲ ကိုင်ထားချင်တယ် …”
“ဟွန့် … အဖြေမှ မပေးရသေးတာကိုကွယ် …”
“မရဘူး … ကို အရမ်းကိုင်ချင်တယ် … တမိနစ်လောက် ပေးကိုင်ပါနော် …”

ကျွန်တော့်ရဲ့ … ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒကို … သူနားလည်တယ် ထင်ပါရဲ့ … ချစ်ရည်ရွှမ်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ … ၃ စက္ကန့်လောက် … စိုက်ကြည့်တယ် …

“ခန့်က … တို့ကို … တကယ်ချစ်တာလား”
“အင်း … ချစ်တယ် …”
“တို့ကို … တကယ်လက်ထပ်နိုင်ပါ့မလား”
“အခု လက်ထပ်ပြရမလား …”
“ဟုတ်လို့လား … တို့က အပျိုမဟုတ်ဘူးနော် … ”
“ဟား ဟား … သီရိက အပျိုမဟုတ်လို့ … တခုလပ်ဖြစ်ဖြစ် … တလင်ကွာဖြစ်ဖြစ် … ကျွန်တော့်ကိုချစ်လို့ … သစ္စာရှိမယ်ဆို … ယူမယ်ဗျာ … ဒီအတွက် ဘယ်တော့မှ စိတ်ထဲမထားဘူး …”
“တယ်ဆိုတဲ့ စာပါလား …”
“စာဆိုမဟုတ်ဘူးဗျာ … တကယ်ချစ်တာ … သီရိက မယုံလို့လား …”
“ယုံအောင် ဘယ်လိုသက်သေပြမလဲဟင်”
“အင်း … ယုံအောင် … ဒီလိုပြမယ်လေ …”
“သီရိမျက်စိမှိတ်လိုက် …”
“အင်း … မှိတ်လိုက်ပြီ …”
“ခိုးမကြည့်ရဘူးနော်”
“အင်း …”

မျက်စိမှိတ်ထားတဲ့ … သီရိ မျက်နှာလေးနဲ့ ကပ်အောင် တိုးသွားလိုက်သည် … ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းဖူးလေးကို … နမ်းချင်လိုက်တာဗျာ … တိုးတယ် … တလက်မချင်း တိုးကြည့်တယ် … ဆီးစေ့လောက်အကွာအဝေးမှာ … ကျွန်တော်ရပ်လိုက်တယ် … သီရိရယ် … အနားကပ်တာနဲ့ … ကျွန်တော့် တကိုယ်လုံး ကြက်သီး တဖြန်းဖြန်းထသွားသည် … ကျွန်တော့်ပုံစံက နမ်းသည်လည်း မဟုတ်သေး …

“ခန့် … ဘာတွေလုပ်နေတာလဲဟင် … ကြက်သီးတွေထလာပြီ … အို … ခန့်နော် … ”

ဟုတ်ပဗျာ … သီရိ တကိုယ်လုံး … ကြက်သီးဘုလေးတွေ ထလာသည် … ကြက်သီးလေးထလာတော့ … သီရိ မနေနိုင် … မျက်စိလေးဖွင့်လိုက်တော့ … မျက်နှာချင်းက ကပ်တော့မတတ် … သီရိ မျက်နှာလေး လွှဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည် … ရင်ထဲမှာ … ဟာကနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် … လွှတ်ပေးလိုက်ပါသည် … ကျွန်တော့်စိတ်ကို ကျွန်တော် နိုင်အောင် ထိန်းပြီး … ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် … ချစ်သူက ခွင့်ပြုချက်မရမချင်း … မထိမကိုင်ပါလို့ …

“ခန့်နော် … ဘာတွေ လျှောက်လုပ်မှန်းမသိဘူး … ရင်တွေ အရမ်းခုန်တာပဲကွာ …”
“ရင်တွေ အရမ်းခုန်တာ … အရမ်းချစ်လို့တဲ့ … ယုံပြီလား”
“ဟွန့် … တော်တော် တတ်တယ် … ဘာလို့ … တို့ကို … မနမ်းတာလဲဟင်”
“အရမ်းချစ်လို့ …”
“အို …”
“မယုံရင် … သီရိလည်း ပြန်စမ်းကြည့်လေ … တို့က ချစ်လား မချစ်လား … သိရအောင်”
“အပိုတွေ … ခစ် … ခစ် … ခန့်ကို … မယုံဘူး … စမ်းကြည့်မယ်”
“စမ်းကြည့်လေ …”

“မျက်စိကို မှိတ်”
“အင်း … မှိတ်လိုက်ပြီ …”
“ခိုးမကြည့်ရဘူးနော်”
“အင်း …”

ရီတော့ ရီရတယ် … သီရိက … ကျွန်တော်ပြောသလိုမျိုးပြော … ကျွန်တော်ကလည်း … သူပြောသလို ပြန်ပြော … ဟား ဟား … သီရိ … ကျွန်တော့်မျက်နှာနားကို ကပ်လာသည် … မျက်စိမှိတ်ထားပေမယ့် … ကျွန်တော် သိတယ် … ဟာဗျာ … ကြက်သီးတွေ ထလိုက်တာဗျာ …

သီရိနှုတ်ခမ်းလေး … ကျွန်တော့် နှုတ်ခမ်းကို ကပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ … ကျွန်တော့်ရင်တွေ … ဗြောင်းဆန်သွားတယ်ဗျာ … ထိတော့မယ် … သိတယ် … ထိပြီ … ထိတယ် … နှုတ်ခမ်းနှစ်ခု … အိကနဲ ကပ်သွားတယ် … သိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပြန်ကွာသွားတယ် … တကယ်ပါ … ငါးစက္ကန့် … ဆိုတဲ့ အချိန်လေးက … ကျွန်တော့် တသက်တာမှာ … အကျေနပ်ဆုံး အချိန်တခုလို့ ပြောလို့ရပါတယ် … သီရိပေးတဲ့ … အနမ်းဦးကို … ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူးဗျာ … မမေ့ဘူး … ကျွန်တော်သေသွားရင်တောင် … မှတ်မိနေအုံးမှာ … ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အဖြေကို … သိပ်လှတဲ့ … သီရိက … ဒီလိုလေး ပြန်ပေးတော့ … ကျွန်တော့် ရင်တွေ တသိမ့်သိမ့်တုန်သွားသည် … အရမ်းကျေနပ်တယ်ဗျာ … ကျေနပ်တယ် … ချစ်တတ်လိုက်တာ … သီရိရယ် …

“သီရိနော် … ဘာတွေ လျှောက်လုပ်မှန်းမသိဘူး … ကို့ ရင်တွေ အရမ်းခုန်တာပဲကွာ …”
“ရင်တွေ အရမ်းခုန်တာ … အရမ်းချစ်လို့တဲ့ … ယုံပြီလား”
“ဟွန့် … တော်တော် တတ်တယ် … ဘာလို့ … ကို့ကို … နမ်းတာလဲဟင်”
“အရမ်းချစ်လို့ …”
“တကယ်လား”
“တကယ်ပေါ့”
“တခါလောက် နမ်းချင်တယ်ကွာ”
“ဟင့်အင်း … နမ်းနဲ့ …”
“မရဘူး … နမ်းလိုက်ပြီ … ရွှတ် …”
“ဟာ … ခန့် … အို … အရမ်းဆိုးတယ်ကွာ …”

ရွှတ်ကနဲ … သီရိပါးလေးကို နမ်းပစ်လိုက်တယ် … ချစ်တယ်ဗျာ … သိပ်ချစ်တယ် … ကျွန်တော် မမျိုသိပ်နိုင်တော့ဘူး … ကျွန်တော့်လက်မောင်းကိုလေ … ဆစ်ကနဲ ပူသွားအောင် … ဆွဲလိမ်ပစ်လိုက်တယ် … ဟဲ ဟဲ … နာတော့နာတာပေါ့ … ဒါပေမယ့် ကျေနပ်တယ်ဗျာ … အနမ်းဆိုတာမျိုးက … ဆားငန်ရေလိုပဲ … နမ်းပြီးတိုင်း … နမ်းချင်နေတာ … အချစ်ရဲ့ ဆွဲအားလို့ ပြောရမယ် ထင်ပါရဲ့ … ရှက်လွန်းလို့ … ရုန်းဖယ်နေတဲ့ … ချစ်သူလေးကို … အနမ်းမိုးတွေ ခြွေပစ်လိုက်တယ် … တခါ … နှစ်ခါ … သုံး လေးခါ …

“ဟိတ် … ခန့် … တော်ပြီနော် … ကားလမ်းဘေးမှာ … တော်တော်ကဲနေ …”
“ဟဲ … ဟဲ …”
“ချစ်တယ်နော် … သီရိ …”
“ချစ်တယ်ကွယ် … ကျောင်းရောက်ရင် … မကဲရဘူးနော် …”
“မကဲပါဘူး … သီရိရယ် …”
“ခန့်ကို … အရမ်းချစ်မိသွားလို့ … အဖြေပေးလိုက်တာနော် …”
“သိပါတယ်ဗျာ … သီရိ ချစ်တယ်ဆိုတာ …”
“သူများတွေ မသိစေချင်သေးဘူးကွယ် …”
“အင်း …”
“ကျောင်းမှာ … အနေအထိုင် ဆင်ခြင်ရမယ်နော်…”
“ဟုတ်ကဲ့ …”

စည်းမျဉ်းတွေ အထပ်ထပ် ထုတ်ပြန်နေတဲ့ … ချစ်သူလေးပြောသမျှကို … ဟုတ်ကဲ့ … ဟုတ်ကဲ့ နဲ့ နာခံလိုက်ပါတယ် …

ကျောင်းထဲကို … တက်ကြွတဲ့အပြုံးများနဲ့ … မောင်းလာရင်း … ချစ်ဦးသူလေးကို … ခဏခဏ ကြည့်ရတာလည်း အမော … ကြည့်မဝဘူးဗျာ … ကန်တင်းဘက်ရောက်လာတော့ … နည်းနည်း … ကိုယ်ရှိန်သပ်လိုက်သည် … ယွန်းအိနဲ့ … အေးမြတ် ရောက်နေပြီ … ယွန်းအိ … ကျွန်တော်တို့ကို လက်ယပ် … လှမ်းခေါ်နေပါတယ် … ယွန်းအိကတော့ … တကယ့်ကလေးပဲ … ယွန်းအိနဲ့ … အေးမြတ်က … အတူတူထိုင်နေကြတယ် … ကျွန်တော်က သူတို့ ရှေ့မှာ ဝင်ထိုင်တယ် … သီရိက … ကျွန်တော့်ဘေးမှာ … ယွန်းအိလည်း … ဒီနေ့လှပါတယ် … ဂျပန်ကာတွန်းပုံ … အရုပ်မလေးပါတဲ့ … တီရှပ်ကို ဝတ်ထားတယ် … ယွန်းအိရဲ့ … ရင်နှစ်မွှာက … သိပ်မပေါ်တော့ဘူး … ဒါပေမယ့် … ချစ်ဖို့ ကောင်းတယ် … အေးမြတ်ကလည်း … တီရှပ်နဲ့ … ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ … ဒီလိုဆိုတော့လည်း … ကိုရီးယားမင်းသမီးကျနေတာပဲ … သူလည်း လှတာပဲ …

“ကိုခန့် … မနေ့က … သီရိကို ဘယ်ခေါ်သွားတာလဲဟင် … မှန်မှန်ပြောနော် … ယွန်းအိသိတယ် …”
“မခေါ်ပါဘူး …”
“အိမ်ကို …”

ကျွန်တော်နဲ့ … သီရိ … အတိုင်အဖောက် လွဲသွားပြီ … ကျွန်တော်က ငြင်းတယ် … သီရိက လျှောက်ပြောတယ် … ဟား ဟား … ယွန်းအိတို့က ရိပ်မိတာပေါ့ …

“မင်းသားနဲ့ မင်းသမီး … အတိုင်အဖောက် မညီဘူးနော် …”
“အေးလေ … နဲနဲ ညှိပါအုံး … ”
“အေးမြတ် … နင်မနေ့ကရတဲ့ … ဂြိုလ်တုသတင်းက ဘာလဲ … ပြောပြလိုက်စမ်း …”
“မြန်မာစံတော်ချိန် ၅ နာရီ ဝန်းကျင်တွင် … မဟာဗန္ဓုလနှင့် … လမ်း ၃၀ ထောင့်တွင် … အရမ်းချောမောလှပသော … မိန်းကလေးတဦးက … ယောက်ျားလေးတစ်ဦးကို … လက်ဆွဲပြေးခြင်း …”

ကျွန်တော်နဲ့ … သီရိ … တယောက်ကို တယောက် ကြည့်ပြီး … သေပြီ ဆရာ … ကျွန်တော့်မျက်နှာ ပျက်နေတာတော့ သေချာသည် … သီရိကတော့ အေးဆေး … ပုံမှန်ပါပဲ … ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ရီနေတယ် …

“ရှင်းတယ်နော် … သတင်းအတိအကျ ရထားတယ် … ကဲ … သတင်းထောက်တွေကို … နှုတ်ပိတ်ခ … ဘာကျွေးမှာလဲ …”
သီရိက … “စားချင်တာစား” တဲ့ … ကျွန်တော်က ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး … လျှောက်ပြောမှ ပိုဆိုးကုန်သည် …

“ယွန်းအိကလည်း … ငါ လမ်းမကူးတတ်လို့ပါကွ … သီရိက … သဘောရိုးနဲ့ … ကူညီတာပါ …”
“ဟယ် … အေးမြတ်… နင်ယုံလား …”
“ဟင့်အင်း ယုံဘူး …”
“ဂျီတီကျောင်းတက်နေတဲ့ လူက … လမ်းကူးတတ်ဘူးတဲ့ …”
“ဟား ဟား ဟား … တောသား …”

ယွန်းအိ … ကျွန်တော့်ကို တမုန်းကြပ်တော့သည် … ယွန်းအိ ဟားရင်လည်း … ခံရမှာပဲ … ကျွန်တော်က ကူးမှ မကူးရဲတာ …

“မှန်မှန်ပြောနော် … တောသား … တို့မြို့သူလှလှလေးကို … သနားအောင် ဉာဏ်ဆင်တာမှတ်လား ”
“မဟုတ်ပါဘူး … ယွန်းအိကလည်း … ကျွန်တော် တကယ်မကူးရဲတာပါ … ”
“ဟုတ်ပါပြီ … ဒါဆို … ဒီက မင်းသမီးကကော … ဘာဖြစ်လို့ … တောသားလက်ကို အတင်းဆွဲရတာလဲ …”
“ဟုတ်တယ် … ဟုတ်တယ် … ဖြေရှင်းချက်ပေးပါ …”

မြှားဦးက … သီရိဘက်လှည့်သွားသည် … သီရိကလည်း ငလောင် …

“အမှန်က … တို့က … လက်ဆွဲပြေးဖို့ … မရည်ရွယ်ပါဘူး … ”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့် … ဆက်ပြောပါအုံး …”
“ကားလမ်းဘေးမှာလေ … တောသားတယောက် … ကြောက်ဒူးတုန်နေတာနဲ့ … သနားပြီး … လမ်းကူပြီး ကူးပေးတာပါ … လမ်းကူးတာလေ … မျက်နှာလေးက သနားစရာ … ဟိုအစေ့လောက်ပဲရှိတယ် …”
“ဟဲ့ … ဟဲ့ … ဘယ်အစေ့လဲ …”
“ဆီးစေ့ …”
“ခစ် … ခစ် … ခစ် …”
“မှန်မှန်ပြောနော် … ဒီနေ့မနက်ကားပေါ်မှာ … သီရိကို … ဘာလုပ်သေးလဲ …”
“ဟင့်အင်း … မလုပ်ပါဘူး … သီရိက လုပ်လိုက်တာ …”
“ဟယ် … ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ … ရင်တွေ တုန်လိုက်တာ … ခစ် ခစ် …”
“ပြောပြကွာ … သီရိကလည်း … ”
“ဟင့်အင်း … သိချင်ရင် … တောသားကို မေးကြည့် … ခစ် ခစ် ခစ် …”

မီးများမီးနိုင် … ရေများရေနိုင် တဲ့ … သီရိတို့သုံးယောက် … ဆွမ်းကြီးဝိုင်းလောင်း … သမျှ ခံပေတော့ … တောသားရေ … ကျွန်တော် ခေါင်းတောင် မဖော်နိုင်ဘူး … ရှက်လိုက်တာဗျာ … သိမယ် … ဟားတိုက်ရီနေတဲ့ သီရိ … အပြန်ကျမှ … အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ … အားရအောင် နမ်းပစ်လိုက်အုံးမယ် … အုပ်စုတောင့်တုန်းတော့ … ရီထားအုံး … ဟား ဟား ဟား …

ယွန်းအိက … မုန့်ဟင်းခါး … မှာစားသည် … အေးမြတ်က … ပဲပြုတ်ဆီဆမ်း … ကြက်ဥကြော်နဲ့ … ကျွန်တော်နဲ့ … သီရိက … ကော်ဖီ …

“အေးမြတ်ရယ် … မုန့်ဟင်းခါးက … ကောင်းလိုက်တာ … ယွန်းအိ … ဝတောင် မဝဘူး …”
“မဝရင် ထပ်မှာလေ … ဒီမှာ ဒကာမလေးက … တောင့်ပါတယ် …”
“ဟဲ့ … ဘာတောင့်တာလဲ …”
“ဟီး ဟီး … စပွန်စာတောင့်တယ် … ပြောတာပါ … ခစ်ခစ် … ဟုတ်တယ်နော် … ကိုခန့် …”
“အင်း …”
“ဘာအင်းလဲ … တောသားနော် … ရိုးမလိုနဲ့ … တော်တော် လက်သွက်တယ် …”

မရတော့ … မရတော့ … ကျွန်တော် … အလူးအလဲကို ခံနေရသည် … ဘာမှလည်း ပြန်မပြောနိုင် … ကြာရင် … မျက်နှာပူလွန်းလို့ … အရည်ပျော်သွားနိုင်သည် … ဘေးက … ကောင်လေးတွေက … ဝိုင်းကြည့်နေသည် … အားကျသည့် … ပုံစံမျိုး … ဟား ဟား … ကုသိုလ်ကံက … ကောင်းလွန်းသလိုလိုနဲ့ … မျက်နှာတော့ တော်တော်ပူတယ်ဗျာ … နာရီဝက်လောက် ကြာတဲ့ … ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပျော်လေးက … လူတယောက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားပါတယ် … ကြက်သရေတုံးလိုက်တာဗျာ …

ဘေးဝိုင်းက … ကောင်တကောင်က … ဘာမပြောညာမပြော … သီရိဘေးနားမှာ လာထိုင်သည် … ကွိုင်ပဲ … ဘာလဲဟ … ငတိပုံစံက … လူမင်းလိုလို … မင်းဦးလိုလို ပုံစံမျိုး … ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း … ဗလတောင့်တောင့် … ငတိက … ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုလုံးဝမစိုက်ဘူးဗျ … သီရိကို ကြည့်ပြီး …

“ကျွန်တော်က … mechnical က သန့်ဇော်ပါ …”
“ဟုတ် …”
“ကိုယ်က … ခင်ချင်လို့ပါ … ရတယ်မှတ်လား”
“ခင်ချင်တယ် …”
“ကိုယ်လေ … မင်းကို စတွေ့တော့ … လောကကြီးက ရပ်သွားသလိုပဲ …”
“ဪ … ဟုတ်လား”

ယွန်းအိတို့က ပြုံးစိစိနဲ့ … ကြည့်နေတုန်း … အခြေအနေကတော့ … မမိုက်ဘူးဗျာ … ဘာလဲဗျ … ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တဖြေးဖြေးနဲ့ … တင်းလာတယ်ဗျာ … ဘယ့်နှယ့် … ကိုယ်ချစ်တဲ့ ကောင်မလေးကို ကိုယ့်ရှေ့မှာ … လာကြောင်နေတာ … ဘယ်လို သည်းငြီးခံရမှာလဲ … သီရိကတော့ … ပြုံးပြုံးနဲ့ နားထောင်နေတယ် … သဘောမကျဘူးဗျာ … ထထိုး ပစ်လိုက်ချင်တယ် … ကျွန်တော် ဒေါပွနေတာ့ ဝင်ပြောပစ်လိုက်တယ် …

“အဲဒီတော့ … မင်းက ဘာဖြစ်ချင်လဲ …”
“မင်းနဲ့ မပတ်သတ်ရင် ဝင်မပြောပါနဲ့လား …”
“ဘာကွ … တောက်”

ကျွန်တော့်လက်ကလေ … အအေးပုလင်းကို … တင်းတင်းဆုပ်ထားနေပြီ … သီရိရဲ့ စကားတခွန်းသာ ဝင်မပြောရင် … ရိုက်ထည့်ပစ်လိုက်ပြီ …

“ရီးစား စကားဆိုရင်တော့ … ကန်တော့ဆွမ်းပါရှင့် … သီရိမှာ ချစ်သူရှိပါတယ် … ဆောရီးနော် … ဆက်ဧည့်မခံနိုင်တော့တဲ့အတွက် … ဝမ်းနည်းပါတယ် …”
“ရီးစားရှိတာ … မယုံဘူးဗျာ … သီရိရယ် … ကိုယ်က … တကယ်ချစ်တာပါ … ကိုယ့်ကို စဉ်းစားပေးပါလားဗျာ … နော်”

ဖြတ်ကနဲ ကျွန်တော် … သီရိကိုကြည့်လိုက်တော့ … သူ့အကြည့်က … လက်မပါဖို့တားနေတယ် … ကျွန်တော် သည်းငြီးခံလိုက်ပါတယ် … သီရိပြောပုံကို ကြိုက်တယ်ဗျာ … အပြတ်ပဲ … ရီးစားရှိတယ် … ဒိုးတော့ … စကားဆက်မပြောချင်ဘူးလို့ …

“သီရိ ပြောပြီးပြီပဲ … သီရိမှာ ချစ်သူရှိတယ်လို့ … နားလည်မယ်လို့ ထင်ပါတယ် …”
“ချစ်သူရှိတာ … ယောက်ျားရှိတာမှ မဟုတ်ပဲဗျာ … လူပျိုအပျိုချင်း … ချစ်ခွင့်ရှိပါတယ် … ဟုတ်တယ်ဟုတ် …”

သန့်ဇော် ပြောတဲ့ပုံစံက … ရင့်တယ်ထင်တာပဲဗျာ … စည်းမရှိ … ကမ်းမရှိ … တောက် … ဟာကွာ … ထရိုက်ပစ်လိုက်ရင်တော့ … ရန်တွေ ဖြစ်ကုန်တော့မယ် …

“မင်းကဘာကောင်လဲ … မဆိုင်ရင် … ငြိမ်ငြိမ်နေ … ဟုတ်ပြီလား … ”
“ငြိမ်ငြိမ်မနေတော့ … ဘာဖြစ်လဲကွာ … ငါက သီရိရဲ့ …”

ကျွန်တော့်ပါးစပ်က ပြောခါနီးဆဲဆဲမှ … ချစ်ဦးသူလေး … သီရိရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေကို … သတိရလိုက်သည် … ကျွန်တော်နဲ့ … သီရိ … ချစ်နေကြတာ … ဘယ်သူမှမပြောရ …

“မင်းဘာသာ ဘာဖြစ်ဖြစ် … ငါကတော့ ချစ်ခွင့်ရှိတယ် … ရီးစားစကားပြောခွင့်ရှိတယ် … ဟုတ်ပြီလား”

ကျွန်တော့်အသားတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်နေတယ် … ဒေါသကြောင့် … ဒင်းကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ … တဖွားဖွား ပေါ်လာသည် …

“ချချင်လို့လား … လာလေ … ကောက်ရိုးပုံစောင့်တဲ့ ခွေးလိုတော့ … လာမဟောင်နဲ့”
“ဘာကွ …”

ကျွန်တော် တော်တော် ဒေါသထွက်သွားသည် … တော်ရုံဆို ကျွန်တော် သည်းငြီးခံနိုင်ပါတယ် … ကျောင်းသားက … ကျောင်းသူကို ကြိုက်လို့ ရီးစားစကားပြောတယ် … ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပြောပေါ့ဗျာ … ဘေးက လူတွေကိုပါ … လာဆဲတော့ … ဝုန်းကနဲ ကျွန်တော် ထပြီး … အအေးပုလင်းနဲ့ ကောက်ရိုက်ပစ်လိုက်သည် …

“မလုပ်နဲ့ … ခန့်”

ကြားထဲက … သီရိ တားမြစ်သံလေးကို … ကျွန်တော် မနာခံတော့ … လူကို ခွေးနဲ့ နှိုင်းတဲ့ကောင် …

“ငါ့ကို ခွေးနဲ့ လာမနှိုင်းနဲ့ … ကဲကွာ …”

ဒီခွေးမသားကလည်း … ကျွန်တော့်ထက်ပိုလျင်သည် … ကျွန်တော် ပုလင်းနဲ့ … ရိုက်မယ်ဆိုတာ … သိများသိနေလားမသိပါဘူး … ဆတ်ကနဲ … ရေနွေးခွက်နဲ့ … ကောက်ပက်ပစ်လိုက်သည် … အရမ်းနီးလွန်းတော့ … ဘယ်လိုမှရှောင်မရ … အေးမြတ် … ခွေးမသားကို … ဆောင့်တွန်းပစ်လိုက်တာတော့ သိလိုက်သည် …

“အား …”

ပူလိုက်တာဗျာ … ရေနွေးပူပူတွေက … ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲကို တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ချလာသည် … မရတော့ဘူး … ကျွန်တော် မျက်စိဖွင့်မရတော့ … တော်ရုံရေနွေးဆို ဒီလောက်ဖြစ်မှာမဟုတ် … မနက်စောစော … ကြွက်ကြွက်ဆူအောင်တည်ထားတဲ့ … ရေနွေးဆိုတော့ … အရမ်းပူသည် … ပြဿနာပဲဗျာ … ကျွန်တော့်မျက်စိ ဖွင့်မရတော့ဘူး … ပူလိုက်တာဗျာ … ကန်တင်းက ကျောင်းသားတွေ အားလုံး … ကြောင်သွားသည် … ရန်ဖြစ်မည်ဟု မထင်ကြ … ဖြစ်လျှင်လည်း … ဒီလိုမျိုး … မျက်နှာကို ရေနွေးနဲ့ အပက်ခံရမယ်လို့ မထင် … သွားပြီဗျာ … သွားပြီ … ကျွန်တော့် မျက်စိကန်းသွားပြီ … သီရိတို့ … တွေ ကက်ကန်လန် ရန်တွေ့ကြတာလည်း … ကျွန်တော် မသိတော့ … မျက်စိကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်ပြီး … ခွေးမသား ရှိမယ့် ဘက်ကိုမှန်းပြီး … စိတ်ရှိလက်ရှိ … အော်ပစ်လိုက်တယ် …

“ခွေးမသား … @^#*Q#@&$($*()@#”

မျက်စိထဲမှာ … တဆစ်ဆစ်နဲ့ … ပူလောင်နေတဲ့ … ဒဏ်ရာက … ခံရခက်လိုက်တာဗျာ … အရမ်းခံရခက်တာက … ကျွန်တော် ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူးဗျာ … ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး … လုပ်ကြပါအုံးဗျာ … ကျွန်တော် ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူးဗျာ … သီရိတို့ … ဆေးရုံကို အမြန်ခေါ်သွားပေမယ့် … အခြေအနေက ထူးမလာပါဘူးဗျာ … ဆေးတွေထည့်ပေးလို့ … စပ်ဖျင်းဖျင်း ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားပေမယ့် … ကျွန်တော်သိပါတယ် … ကျွန်တော့် မျက်စိကန်းသွားပြီဗျာ … ဟီး … ဘာမှမမြင်ရတော့ဘူး … သီရိလေ … ကျွန်တော့်ကို အတင်းဖက်ထားပြီး … နှစ်သိမ့်ရှာပါတယ် … ဒါပေမယ့်ဗျာ … ဒါပေမယ့် … ဝမ်းနည်းပြီး … အားငယ်တဲ့ စိတ်က … အလုံးအရင်း ဝင်လာတော့ … ကျွန်တော် ငိုချပစ်လိုက်တယ် … ဟီး …

အိစက်နေတဲ့ … သီရိရင်ခွင်လေးကလည်း … ကျွန်တော့် အပူကို … မအေးစေပါဘူး … ဝိုင်းပြီး အားပေးကြတဲ့ စကားသံတွေကိုလည်း … ကျွန်တော် မကြားချင်တော့ဘူး … ကျွန်တော်ဗျာ … လူဖြစ်ရှုံးပြီဗျ … တသက်လုံး အကန်းဖြစ်သွားပြီ … ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ … ရှိုက်ကြီးတင် … ရှိုက်ငိုရင်း … သီရိအင်္ကျီတွေ … ကျွန်တော့်မျက်ရည်ကြောင့် … ရွှဲရွှဲစိုကုန်ပါတယ် … ဒါပေမယ့် … သီရိလေ … ကျွန်တော့်ကို မလွှတ်ဘူး … အရမ်းဖက်ထားတယ် … ကျွန်တော် အရမ်းဝမ်းနည်းတယ်ဗျာ … ဝမ်းနည်းတယ် … ဒီတသက် … ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ … သီရိကို … တွေ့ခွင့်မရနိုင်တော့ဘူး … သီရိပေးတဲ့ … လတ်ဆတ်တဲ့အနမ်းတွေက … နေ့တောင် မကူးဘူးဗျာ … ပြုံးပျော်နေတဲ့ … ချစ်ဦးသူမျက်နှာလေးကို … ထပ်တွေ့ခွင့် … ဟာဗျာ … ကျွန်တော့်ရဲ့ … ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေ … အရည်ပျော်သွားပြီး … ဝမ်းနည်းခြင်းသာ … ကျွန်တော့်စိတ်ကို … တချိန်လုံး … ဖုံးလွှမ်းသွားပါတယ် …

“ခန့် … မငိုနဲ့နော် … ခန့် … ဘာဖြစ်ချင်လဲ … ဘာစားချင်လဲ … တို့ လုပ်ပေးမယ်နော်”
“ကျွန်တော် … ကြောက်တယ် … အရမ်းကြောက်တယ် … ကျွန်တော့်မျက်စိ မမြင်ရတော့ဘူး … ဟီး …”
“ခန့်ရယ် … သိပ်မကြာခင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ … နော် … မငိုရဘူးနော် … တိတ် … တိတ်”

သီရိရဲ့ … နှစ်သိမ့်စကားက … ကျွန်တော်သာ ကလေးဆို ယုံလိုက်ပါ့မယ် … ဒါပေမယ့် … ကိုယ့်အနာကို ကိုယ်က ပိုသိတယ် … ကျွန်တော့် မျက်စိလေ … ကျွန်တော့်မျက်စိ … ကန်းသွားပြီဗျ … ဟီး …

“မကန်းပါဘူး … ခန့်ရယ် … မကန်းပါဘူး … ပြန်မြင်ရမှာပါ …”
“ဟင့်အင်း … ဟင့်အင်း … မမြင်ရဘူး … မမြင်ရတော့ဘူး …”
“ဖြစ်ဖြစ်ချင်းမို့ပါ … ခန့်ရယ် … စိတ်ကိုလျှော့နော် … ဘာမှမကြောက်နဲ့ … အနားမှာ တို့ရှိတယ် … ဟုတ်ပြီလား …”
“ခွဲမသွားရဘူးနော် …”
“အင်းပါ … အင်းပါ … ခဏအိပ်လိုက်နော် … ခန့် … အရမ်း မောနေပြီ … အိပ်လိုက်နော် … ဆရာဝန်ကပြောတယ် … မျက်စိအနာသက်သာအောင် … မငိုရဘူးတဲ့ …”
“မသွားပါနဲ့နော် …”
“အင်းပါ … ခန့်နားမှာ တချိန်လုံး ရှိနေမယ် … ဟုတ်ပြီ … ခဏအိပ်လိုက် …”

အရမ်းငိုထားလို့ … ကျွန်တော့်မှာလည်း အားအင်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး … အမှောင်ရယ် … အလင်းရယ် … ဒါပဲတွေ့နေရတော့ … ကျွန်တော်လေ … စိတ်တွေ … တော်တော်ကျသွားတယ် … ဘာမှလည်း … မသိချင်တော့ဘူး … ဘာမှလည်း မကြားချင်တော့ဘူး … ပြောသမျှ အားပေးစကားတွေလည်း နားမထောင်ချင်တော့ဘူး … ဆရာဝန်က ဆေးတလုံးလာထိုးပေးပါတယ် … သိပ်မကြာဘူး … ကျွန်တော် အိပ်ပျော်သွားတယ် … အိမ်မက်ထဲမှာ … ဖေဖေရယ် … မေမေရယ် … ကျွန်တော့်ကို … လာကြည့်တယ် … ကြင်နာစွာနဲ့ … မေမေက ကျွန်တော့် ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ပေးတယ် … ဖေဖေက ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ပြီး အားပေးတယ် … မေမေ့ကိုလေ … ကျွန်တော် အရမ်း ဝမ်းနည်းတဲ့အကြောင်း ပြောပြတယ် … မေ့မေ့ကို ဖက်ပြီး … ငိုတယ် … ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတယ် … ဟီး … နောက်တော့ … သီရိရောက်လာတယ် … သိပ်လှတဲ့ သီရိ … ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားပြီး … သူလည်း အရမ်းငိုတယ် … သီရိကို … အတင်းဖက်ထားပေမယ့် … သီရိက … မီးခိုးလိုပဲ … တဖြေးဖြေး ပျောက်ကွယ်သွားတယ် … ကျွန်တော့်အိမ်မက်ထဲမှာ … တွေးမိတာက … သီရိက သိပ်လှတယ် … ကျွန်တော်သာ ဒီလိုမဖြစ်ခဲ့ရင် … သီရိနဲ့ ချစ်ခွင့်ရမယ့် အနာဂတ်တွေကို … ကျွန်တော် မြင်နေရတယ် … ဒါပေမယ့်ဗျာ … ကျွန်တော်က ကန်းသွားပြီဗျ … တက်ကန်းသွားပြီ … အိမ်မက်ဖြစ်ပါစေလို့ … ဆုတောင်းနေပါတယ် … ဒါပေမယ့်ဗျာ … တကယ်ကြုံတွေ့နေရတဲ့ … အဖြစ်အပျက်မို့ … ကျွန်တော် အရမ်းဝမ်းနည်းမိပါတယ် … ကျွန်တော်လေ … ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ အသက်မရှင်ချင်ဘူး … မနိုးသော အိပ်စက်ခြင်းမျိုးနဲ့ … ဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်ချင်ပါတယ် …

ကျွန်တော် တရေးနိုးလာတဲ့အချိန်မှာ … ကျွန်တော့် ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးနေတယ် … မှောင်မည်းနေတဲ့ … ပတ်ဝန်းကျင်က … အေးစက်စက် … ကျွန်တော် ဘယ်ကမ္ဘာများရောက်နေတာလဲဗျာ … ကျွန်တော် သေသွားပြီလား … ဟင့်အင်း … မဖြစ်နိုင်ဘူး … ကျွန်တော် ကန်းနေတယ် … ဘာမှမမြင်ရဘူး … ဟင်း … ကျွန်တော့်မှာ … အာရုံစိုက်စရာ … နားနဲ့ နှာခေါင်းပဲ ရှိတယ် … အသံတွေက တိတ်ဆိတ်နေတယ် … ကျွန်တော် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ … သီရိ … ယွန်းအိ … အေးမြတ် … ဘယ်မှာလဲဗျာ … ဘကြီးခန့် … သူရော … ကျွန်တော် နေမကောင်းဖြစ်တာ သိရဲ့လား … ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးနေမလား … ရန်ဖြစ်လို့လေ … သူ့တူက အကန်းဖြစ်သွားတော့ … ခေါ်ချင်ပါ့အုံးမလား … ဒိတ်ကနဲ စိုးထိတ်သွားတာက … သီရိ … ကျွန်တော့်ကို … ဘယ်ချစ်တော့မလဲနော် … ဒီလိုအကန်းတယောက်ကို … သိပ်လှတဲ့ သီရိက ဆက်ချစ်ပါ့မလား … ချစ်နိုင်သည်ပဲထားပါအုံး … သူ့အမေက … ဘဘောတူမှာမဟုတ် … အတွေးတွေကြောင့် … ရင်ထဲမှာ ပိုလို့ ပူလောင်လာသည် … ဝမ်းနည်းစိတ်က … ကျွန်တော်ရင်တွေကို … ပူလောင်စေသည် … အနားမှာက … ဘယ်သူမှမရှိ … ကျွန်တော်က … ဆေးရုံမှာလား … ဟုတ်သေးဘူး … ဆေးရုံမှာဆို … အသံဗလံတွေ ကြားနေရမယ် … ညဘက်ဆိုရင်တောင်မှ … ချောင်းဆိုးသံတွေကြားနေရမယ် … အထူးခန်းလိုမျိုးထဲမှာလား … ဖြစ်တော့ဖြစ်နိုင်သည် … မွေ့ယာကို နမ်းကြည့်သည် … မဟုတ် … ဘာဆေးနံ့မှမရ … သေချာလျှော်ဖွပ်ထားတဲ့ … ဆပ်ပြာနံ့လေးရသည် … ဟင်း … နှာခေါင်းက အာရုံခံတာလည်း … ဘာမှမရှိ …

နားလေးကို စွံ့ကြည့်တော့ … ပထမ ဘာမှမကြားရ … နောက်မှ … ညာဘက်နားမှာ … အသက်ရှူသံတိုးတိုးလေး … ကြားမိသည် … သီရိလား … မဟုတ်ဘူး … ရှန်ပူအနံ့သင်းသင်းလေးက … သီရိ အနံ့မဟုတ် … ချစ်ဦးသူရဲ့ အနံ့မျိုးမဟုတ် … ကျွန်တော်သိသည် … ဒီအနံ့က … မိန်းကလေးအနံ့ … သူဘယ်သူလဲ … လက်ကလေးနဲ့ လျှောက်စမ်းကြည့်တယ် … အိကနဲ လုံးလုံးလေးကို … ထိမိတယ် … ဟိုက် … ငါတော့ မှားကိုင်ပြီနဲ့တူတယ် … ဒါက …ဒါက … မိန်းကလေး တယောက်ရဲ့ … ရင်သားလား … ဟုတ်သေးဘူးနဲ့တူတယ် … မိန်းကလေးတယောက်က … ဒီအတိုင်းချွတ်ထားမယ် … မထင် … ဒါဆို … ငါကိုင်မိတာ ဘာလဲ … စဉ်းစားကြည့်သည် … မပြောတတ်ဘူးဗျာ … ဟင်း … သက်ပြင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်းချလိုက်သည် …

သိချင်တာ သိခွင့်မရလေ … ပိုသိချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့် … ခုနက … အသားအိအိလေးကို … ပြန်ကိုင်ကြည့်သည် … အိကနဲ အထိအတွေ့က … ဖြန်းကနဲ ကြက်သီးထစေသည် … ကျွန်တော့်လက်မောင်း တလျှောက် … ကြက်သီးဘုလေးတွေ အတန်းလိုက်ပေါ်လာသည် … ဟာကွာ … ဘယ်သူလဲ …

“ဘယ်သူလဲဟင် … သီရိလား”

ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး … အုပ်ကိုင်ပြီး … လှုပ်နှိုးလိုက်သည် … အသားလေးက … အိအိလေး …

“ကိုခန့် … နိုးလာပြီလား …”
“အင်း … အေးမြတ်လား …”
“ဟုတ် … ရေသောက်မလားဟင် … ”
“ဟင့်အင်း … ကျွန်တော် … ဘယ်ရောက်နေတာလဲဟင် …”
“ကိုခန့်တို့ … အိမ်မှာ …”
“အော်”
“ကိုခန့် အိပ်ပျော်တာ … တရက်လောက် ရှိပြီ …”
“ဟုတ်လား …”
“အင်း … မနေ့က ဆေးရုံမှာ … ဆေးထိုးလိုက်တာ မှတ်မိလား …”
“မှတ်မိတယ် … ကျွန်တော့်မျက်စိ … ပြန်ကောင်းပါ့မလားဟင် … အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါနော် …”
“ပြန်ကောင်းမှာပါ … ကိုခန့်ရယ် …”

အေးမြတ်အသံက သိပ်အားမရ … ကျွန်တော် သိပါတယ် … သွားပြီဆိုတာ …

“သီရိတို့ရော …”
“ပြန်သွားကြပြီ … မြတ်က ညအိပ်စောင့်ပေးနေတာ …”
“ဟုတ်လား … ”
“ကိုခန့်အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လာတော့ … ကိုခန့်က အိပ်ပျော်နေတယ် … အိပ်ဆေးအရှိန် မပြယ်သေးလို့နဲ့တူတယ် …”
“ဟုတ်လား … ကျွန်တော့်အိမ်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲဟင် …”
“ကျောင်းသားရေးရာမှာ … မြတ် သွားမေးထားတာ …”
“တယ်တော်ပါလား … မြတ်က ဉာဏ်အရမ်းကောင်းတယ်နော်”
“အင်း … ဒီလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး … ကိုခန့်က တယောက်ထဲနေတာလား …”
“ဟင့်အင်း … ဘကြီးခန့်နဲ့ အတူနေတာ … မေမေတို့က … ဆုံးသွားပြီ …”

မေမေတို့ … ဆုံးသွားပြီ ဆိုတဲ့စကားကို … ကျွန်တော် မပြောချင်ပါဘူး … ဝမ်းနည်းစိတ်တွေ တဖန်ပြန်ပေါ်လာမှာစိုးလို့ … အေးမြတ် စကားပြောင်းလိုက်သည် …

“ဘကြီးခန့်”
“ဟုတ်တယ်လေ … ဘကြီးခန့်ကို မတွေ့ဘူးလား”
“ဟင့်အင်း … တွေ့ဘူး … မြတ်တို့က … ကိုခန့် တယောက်ထဲနေတယ်ထင်တာ …”

တခြားဟာတွေ လျှောက်မေးသည် … ဟိုကောင်ကို … ကျောင်းက ဆရာတွေ လိုက်ရှာနေတဲ့အကြောင်း … သီရိ အရမ်းငိုတဲ့အကြောင်း … ယွန်းအိလည်း … ငိုတဲ့အကြောင်း … သီရိကို … သူ့အမေက … ဒီအိမ်မှာလာခေါ်တဲ့အကြောင်း … နားထောင်နေရင်း … အေးမြတ်အသံက … သီရိအမေကို သိပ်မကျေနပ်တဲ့ လေသံမျိုး ဖြစ်နေသည် … ကျွန်တော် စိတ်ပိုညစ်သွားမှာစိုးလို့ … တခုခု ဖုံးကွယ်ပြီး ပြောနေတဲ့အသံ … မျက်နှာကို … မမြင်ရတော့ … အသံတုန်နေတာ … စကားလွှဲတာ … ကို ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ … အင်း … ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လေ … သီရိအမေက … ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်တွေ … မကြိုက်ဘူး ထင်ပါရဲ့ … သူ့သမီးအချောအလှကို … ပြန်ခေါ်သွားမှာပေါ့ … ကျွန်တော် မဲ့ပြုံးပြုံးလေး … ပြုံးလိုက်မိပါတယ် … ရင်ထဲမှာတော့ ဆစ်ကနဲ နာကျင်သွားသည် …

“ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိပြီလဲဟင် …”
“မနက် ၂ နာရီ … ”
“အေးမြတ်က … ဘယ်မှာနေတာလဲဟင် …”
“မြတ်က .. အမဝမ်းကွဲနဲ့ … နေတာ …”
“နယ်ကလား …”
“အင်း … တောင်တွင်းကြီးဘက်က …”
“မြတ် အခုဘယ်လိုအိပ်တာလဲဟင် …”
“ထိုင်ခုံပေါ်မှာထိုင် … ခုတင်ပေါ်မှာ မှောက်အိပ် …”
“အယ် … ”
“မအယ်နဲ့လေ … ခစ် ခစ် … မြတ် အိပ်တတ်ပါတယ် … ကိုခန့် ဗိုက်ဆာနေပြီလား …”
“အင်း … နည်းနည်းဆာတယ် …”
“များများဆာတယ်လုပ်ပါ … တနေ့လုံးအိပ်နေတာ … ဗိုက်ဆာရောပေါ့ … ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားမလား …”
“အင်း စားမယ် …”
“ခဏစောင့်နော် … သွားပြုတ်လိုက်အုံးမယ် …”
“ဒီလိုဆို … အေးမြတ် … ပင်ပန်းပါတယ် … ကော်ဖီနဲ့ မုန့်နဲ့ပဲ စားတော့မယ် … အားနာစရာကြီး …”
“ဟိတ် … အားနာမနေနဲ့ … သူငယ်ချင်းဆိုတာ … တယောက် ဒုက္ခရောက်ရင် … တယောက်က စောင့်ရှောက်ရမယ့် တာဝန်ရှိတယ် …”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် … အေးမြတ်ရယ် …”
“ကျေးဇူးတကယ်တင်ရင် … မြတ်လို့ခေါ် … အေးမြတ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မကြိုက်ဘူး …”
“ဟုတ်လား … ဆောရီး … မြတ်လို့ပဲ ခေါ်မယ်နော် …”
“အိုကေ … ကိုခန့် … ကော်ဖီမသောက်နဲ့နော် … အိပ်မပျော်ပဲနေလိမ့်မယ် … အိုဗာတင်း ရှိလား …”
“ပြောတတ်ဘူး … ကြောင်အိမ်ထဲမှာ ရှာကြည့်လိုက်နော် …”
“အင်း … ခဏစောင့် …”

ကျွန်တော် ဒုက္ခရောက်တုန်း … ကူညီပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းရယ် … တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် … မြတ်သာ … ညအိပ်မစောင့်ပေးရင် … ကျွန်တော် နိုးလာတုန်း … ဘယ်ရောက်နေလို့ရောက်မှန်းသိမှာမဟုတ်ဘူး … မျက်စိအလင်း မရတော့တဲ့ အဖြစ်က … တော်တော်ဆိုးပါတယ် … ဘာမှမမြင်ရတော့ … အကုန်လုံး စမ်းတဝါးဝါး … တော်တော် စိတ်ဒုက္ခရောက်သည် … ကျွန်တော် ဘဝကို ဘယ်လိုရှေ့ဆက်ရမလဲဗျာ … တယောက်ယောက် အနားမှာမရှိရင် … မဖြစ်နိုင်ဘူးနဲ့တူတယ် … ဒုက္ခပါပဲ … အတွေးတွေ ရှုပ်ရှက်ခတ်လာတော့ … ဇောချွေးကပြန်လာသည် … လူက ငိုချင်လာသည် … ငိုချတော့မလို ဖြစ်တုန်း … မြတ် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာသည် …

“ဟေး … ယောက်ျားဆိုတာ မငိုရဘူးလေ … စိတ်ကိုခိုင်ခိုင်ထားရမယ်နော် … ကိုခန့်နော် … ငိုနဲ့ …”
“မြတ် … ကျွန်တော်လေ … ကျွန်တော် မမြင်ရတော့ဘူး … ကန်းနေပြီဗျ …”
“ရော် … ခက်တော့တာပဲ … ချက်ချင်းတော့ ဘယ်ပြန်မြင်ရအုံးမလဲ … အနာကျက်တဲ့အချိန်တော့ စောင့်ရမှာပေါ့ … တောင်တွေးမြောက်တွေး လျှောက်မတွေးနဲ့ … ဒီအချိန်မှာ … အရေးကြီးတာ … မျက်စိအနာ မြန်မြန်ကျက်ဖို့ပဲ … ကိုခန့်ငိုရင် … အနာတွေ မကျက်ပဲနေလိမ့်မယ် … အို … ချွေးတွေလည်း … စိုရွှဲနေပါလား …”
“အင်း … အရမ်းအိုက်တယ် …”
“ဟုတ်ပါရဲ့ … ခေါက်ဆွဲပြုတ်လေး … စားလိုက်အုံးနော် … ပြီးမှ အဝတ်လဲပေးမယ် …”

ခေါက်ဆွဲပြုတ်အနံ့လေးက … နှာခေါင်းထဲကို … ဝင်လာသည် … စားချင်လိုက်တာ … ဗိုက်ကတော်တော်ဆာလာသည် … ဗိုက်ကလည်း … တော်တော် အလိုက်မသိ … ဂွီ ကနဲ ထမြည်သည် … မြတ် … တခစ်ခစ်ရီတယ် …

“အရမ်းပူသေးတယ် … ကိုခန့်ရဲ့ … ခဏလေးနော် … မြတ်ခွံ့ကျွေးမယ် … ပါးစပ်ဟ …”

အားနာလိုက်တာ မြတ်ရယ် … ကျွန်တော့်ကို ကြင်ကြင်နာနာနဲ့ ဂရုတစိုက်ကျွေးတာ … ဒီတသက် ကျေးဇူးမမေ့ပါဘူးဗျာ … ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က … မေမေကျွန်တော့်ကို … ထမင်းခွံ့ကျွေးတာကို … သတိရမိပါတယ် … အဲဒီလိုပဲ … သားရေ … ထမင်းစားမယ် … ပါးစပ်ဟ ဆိုပြီးကျွေးတာ … ကျွန်တော် ထမင်းစားလို့ … ပါးစပ်မှာ ပေရေနေရင်လည်း … မေမေက … လက်သုတ်ပုဝါလေးနဲ့ သုတ်ပေးပါတယ် … အခုလည်းကြည့် … ကျွန်တော်စားတာ … ပါးစပ်မှာ ပေသွားတော့ … မြတ် … တစ်ရှူးလေးနဲ့ သုတ်ပေးတယ် … ကြင်နာတတ်လိုက်တာ … မြတ်ရယ် … ကျေးဇူးတင်ပါတယ် … ကျွန်တော့်ဘဝ အမှောင်ကျနေတုန်း … အမေတယောက် အစားပြန်ရသလို ခံစားမိပါတယ် …

“စားလို့ကောင်းလား …”
“အင်း … အရမ်းကောင်းတယ် … မြတ်က … လုပ်တတ်တယ်နော် …”
“အဟဲ … သိပ်မချီးကျူးနဲ့အုံး … မြတ်တို့ ညီအမက … ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပဲ နေ့တိုင်းစားတာ …”
“ဟုတ်လား”
“ဗိုက်မဝသေးဘူးမှတ်လား … ရော့ ဒီမှာ ထပ်စားအုံး …”
“မြတ်ရော … မစားဘူးလား …”
“ရပါတယ် … ထပ်ပြုတ်လိုက်မယ်လေ … ”
“ဟင့်အင်း … ဒီဟာကိုစား … ကျွန်တော် ခွံ့ကျွေးမယ် …”
“ဟား ဟား … တကယ် … ကိုခန့်က … ကျွေးတတ်လို့လား …”
“အံမယ် … ကျွေးတတ်တာပေါ့ … ပန်းကန်ပေး … ပါးစပ်ဟထားနော် …”

ကျွန်တော့်လက်ထဲက … ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို … ခပ်ပြီး … မြတ် ပါးစပ် ရှိမယ့်နေရာကို မှန်းပြီး … ဇွန်းကို ရှေ့တိုးလိုက်သည် … မြတ်က … အလိုက်သိသည် … အမှန်က … ပါးစပ်နဲ့ … ဇွန်းက … တလွဲ … သူက အတင်းလိုက်ပြီး … ပါးစပ်ဟကာ … စားလိုက်သည် … ကျွန်တော်မျက်စိမမြင်လို့ … အဆင်မပြေတာကို … မသိစေချင် …

“ဟဲ ဟဲ … ကောင်းတယ် … ကိုခန့်က တော်တယ်နော် … ကျွေးတတ်တယ် …”
“ကျွေးတတ်တာပေါ့ … မြတ်ကို … ကျွန်တော် မြင်ရတယ် … ”
“တကယ်လား …”
“အင်း …”

ကျွန်တော် စိတ်ပျော်အောင် နောက်ပြောင်နေပေမယ့် … မြတ် လိုက်ပြောနေပေမယ့် … ကျွန်တော်လည်း သိပါတယ် …

“ပန်းကန်ပေးတော့နော် … မြတ်ဘာ့သာ မြန်မြန်စားလိုက်တော့မယ် …”
“အင်း …”

မြတ် … ရှလွတ် ရှလွတ်နဲ့ … အမြန်စားတယ် … ကျွန်တော်ကြားပါတယ် … သူတော်တော် ဗိုက်ဆာနေတဲ့အသံ … အားလုံးစားပြီးတော့ … မြတ်က … ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲပြီး … ရေချိုးခန်းထဲ ခေါ်သွားသည် … သွားတိုက်ဖို့ ပြင်ပေးတော့ … ကျွန်တော်သွားတိုက်လိုက်သည် … မျက်စိမမြင်တော့ … အကုန်လုံး အလွဲလွဲ အချော်ချော် … နေ့စဉ်လုပ်နေကျ ကိစဿစလေးတွေကလည်း … အဆင်မပြေ … ဟိုချော် ဒီချော်နဲ့ … ဒုက္ခပါပဲဗျာ … တော်သေးသည် … မြတ်က ကူလုပ်ပေးသည် … အဝတ်လဲတော့ … ကျွန်တော် ရှက်လိုက်တာဗျာ … အပေါ်အကျီလဲတော့ … ကိစ္စမရှိဘူး … အောက်က ပုဆိုးလဲတော့ … ဒုက္ခပါပဲဗျာ … မိန်းကလေး တယောက်ရဲ့ အရှေ့မှာ … ပုဆိုးလဲရမှာ … အဆင်ပြေရင် ကောင်းရဲ့ … ကို့ယို့ကားယား ဖြစ်ရင် … ရှက်စရာကြီးဗျာ …

“ဟိတ် … ပုဆိုးလဲအုံးလေ …”

“အဟဲ … မြတ် ဟိုဘက်လှည့်နေ …”

“အောင်မြတ်လေး … ကိုလူပျိုရဲ့ … မြတ်ကမရှက်ရဘူး … သူက ရှက်နေတယ် … အင်းပါ … လှည့်လိုက်ပြီ … လဲတော့ … ခစ် … ခစ် …”

ကျွန်တော် ပုဆိုးကို … မြန်မြန်လဲလိုက်သည် … တော်သေးတယ် … အဆင်ချောလို့ …

“ရပြီလား …”

“အင်း ရပြီ …”

“တယ်ဟုတ်ပါလား … ဝတ်တတ်သားပဲ …”

ဟဲ ဟဲ … ကျွန်တော် ရီလိုက်မိသည် … မြတ်ရဲ့ … အားပေးစကားပြောပုံလေးကို … ကျွန်တော် အသိအမှတ် ပြုလိုက်ပါတယ် … သူက ကျွန်တော့်စိတ်လေး ပျော်စေချင်သည် ထင်ပါရဲ့ … ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးနေတဲ့ … မြတ်က … ကျွန်တော့်ရဲ့ … မီးအိမ်ရှင်မလေးလား … ကျွန်တော် မျက်စိမမြင်ရတာ … ခဏလောက် မေ့သွားသည် …

“ကိုခန့်… အိပ်တော့နော် … ၃ နာရီတောင်ထိုးတော့မယ် …”

“အင်း … မြတ်ရော ဘယ်မှာအိပ်မှာလဲ …”

“ခုနကလိုအိပ်မယ်လေ …

“ဟင့်အင်း … အဲလို မအိပ်နဲ့ …”

“အဲလို မအိပ်ရင် ဘယ်လိုအိပ်ရမှာလဲ …”

“ကျွန်တော့်ဘေးမှာလာအိပ် …”

“ရှင် …”

“မြတ်နော် … တခြား ဘာစိတ်မှမတွေးနဲ့ … မြတ်ကို … မှဲ့တစ်ပေါက် မစွန်းစေရဘူး … ဟုတ်ပြီလား”

“အဲလိုလဲ မဟုတ်ပါဘူး … ကိုခန့်ကို ယုံပါတယ် …”

“အံဆွဲထဲမှာ ဓါးတစ်ချောင်းရှိတယ် … ကျွန်တော် … တခုခု … မြတ်ကိုအတင်းလုပ်ရင် … ထိုးသာ ထိုးလိုက် … ဟုတ်ပြီလား …”

“အင်း …”

“ဒါဆိုလာအိပ်လာ …”

ကျွန်တော် မမြင်ရပေမယ့် … စာနာပေးနိုင်ပါတယ် … ညအိပ်လာစောင့်ပေးတဲ့ မြတ်က … ခုတင်ဘေးမှာ ထိုင်လျက်အိပ်တာ … ဘယ်လိုလုပ်အဆင်ပြေမှာလဲ … ကျွန်တော့် ခုတင်က … တယောက် ကုတင် … ဒါပေမယ့် …ကျယ်ပါတယ် … ကျွန်တော် ဟိုဘက်ကပ်အိပ်ရင် … မြတ် ကောင်းကောင်းအိပ်လို့ရတယ် … ကျွန်တော် ဟိုဘက်ရွှေ့ပြီး … အိပ်တော့ … မြတ်က … ဘေးနားမှာလာအိပ်သည် … တကယ်ပါ … ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ … ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ဖြစ်ချင်ပေမယ့် … အတင်းတားမြစ်လိုက်ပါတယ် … မကောင်းဘူးလေ … ကိုယ့်ကို စေတနာနဲ့ လာစောင့်ပေးတဲ့ … သူငယ်ချင်းကို … မညစ်ပတ်ချင်ဘူး … စိတ်ယုတ်တွေနဲ့ … မကြံစည်ချင်ဘူး … ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင် မဖြစ်ချင်ပါဘူး … ကျွန်တော် … တောတွေး တောင်တွေးနဲ့ … မှေးကနဲ ဖြစ်သွားတော့မယ့်အချိန်မှာ … မြတ်ဆီက … သက်ပြင်းလေး … ခိုးချသံ … ကျွန်တော့်နားနဲ့ ဆတ်ဆတ် ကြားလိုက်ပါတယ် … မြတ်လည်း ရင်ခုန်နေတယ် ထင်ပါရဲ့ … ကျွန်တော် ဇာတ်လမ်းစလိုက်ရင် … ချစ်ဇာတ်လမ်းတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ် … ဒါပေမယ့် … ကျွန်တော် မလုပ်ရက်ဘူးဗျာ … ကျွန်တော့်လို … မျက်မမြင်တယောက်ဘဝထဲ … ဖြူဖြူစင်စင် သူငယ်ချင်းလေးကို … ဆွဲမသွင်းချင်ပါဘူး …

မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွားရင်း … တီတီ တီတီနဲ့ … နှိုးစက်သံကြောင့် ကျွန်တော် နိုးလာပါတယ် … ၅ နာရီ ထိုးပြီ … မနေ့က … ဒီအချိန်မှာ … ကျွန်တော် … သီရိကို ကြိုဖို့ … အိမ်ကနေ စထွက်တဲ့ အချိန်ပေါ့ … ဟင်း … ပထမဆုံး သတိထားမိတာက … မြတ် … ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်ကို … လက်လေးတင်ပြီး … ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားပါတယ် … မြတ်ရဲ့ … ရင်နှစ်မွှာက … ကျွန်တော့် ညာဘက်ခါးကို … ကပ်ထားသလို ဖြစ်နေတော့ … ဟင်း … နွေးပါသည် … အိပါသည် … အတွင်းကအခုအခံတွေ ရှိပေမယ့် … မြတ်ရဲ့ ရင်ငွေ့က နွေးနွေးလေး … သူ့နှာခေါင်းက … ရှူထုတ်လိုက်တဲ့ … လေပူလေးကလည်း .. ကျွန်တော့် ပုခုံးကို … နွေးကနဲ နွေးကနဲ … ဖြစ်သွားစေသည် … အော် … သနားပါတယ် … မြတ်ရယ် … ကျွန်တော့်ကို … လာစောင့်ပေးတာ … တော်တော် အိပ်ရေးပျက်ရှာတယ်နဲ့ တူတယ် … အခန်းလေးက … နည်းနည်းအေးတော့ … နွေးအောင် ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားသလားမသိ … စိတ်ထဲမှာ ဖြူဖြူစင်စင်ထားပေမယ့် … သွေးမတော် သားမစပ် … အဖိုနဲ့အမ … ဖက်အိပ်တော့ … ကျွန်တော့် စိတ်လေးက … ဟိုဘက်ဒီဘက် … ယိမ်းယိုင်စ ပြုလာပါသည် … ကျွန်တော် ခေါင်းလေးကို စောင်းပြီး … မြတ် နှဖူးလေးကို … တချက်နမ်းလိုက်ပါတယ် … ဘာကြောင့်မှန်းမသိ … ကျွန်တော် … မြတ်ကို နမ်းကြည့်ချင်သည် … ချစ်တာလား … ဟင့်အင်း … မပြောတတ်ဘူး … ကျွန်တော် ချစ်တာ သီရိလို့ထင်သည် … ဒါဖြင့် … ဘာလို့နမ်းတာလဲ … မြတ်နိုးတာ … ဟုတ်တယ် … မြတ်နိုးတာ … ဒုက္ခရောက်တဲ့အချိန်မှာ … လာကူညီပေးတာ … နွေးထွေးမှုပေးတာ … ကျွန်တော့်အမေလိုပါပဲ … ရင်ထဲက … မြတ်နိုးစိတ်ကြောင့် … ဖွဖွလေး … နမ်းလိုက်ပါတယ် …

ဒီအချိန်ထိ … မြတ်မနိုးသေး … အိပ်ရေးပျက်တော့ … နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်နေတယ်နဲ့ တူတယ် … ကျွန်တော်လေ … နောက်ထပ် အနမ်းတပွင့် ထပ်ချွေလိုက်တယ် … အဲဒီမှာ ကျွန်တော် ဒုကဿခရောက်တာပဲ …

“ကိုခန့် … မြတ်ကို ဘာလို့နမ်းတာလဲဟင် …”

ဟိုက် … သွားပြီ … မြတ် … မအိပ်ဘူး … နိုးနေတယ် … မျက်စိမမြင်ရတာ … တော်တော်ဆိုးတယ်ဗျာ … ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် မြတ် အိပ်နေမယ်ထင်တာ …

“ဟိုလေ … မြတ်ကို အရမ်းကျေးဇူးတင်လို့ပါ …”
“ကျေးဇူးတင်ရင် … နမ်းရောလား …”
“ကျွန်တော် ဒုကဿခရောက်နေတုန်း … ကျွန်တော့်အမေ အစားပြန်ရသလို … ခံစားရတယ် … စိတ်မရှိပါနဲ့နော် … ကျွန်တော်က စိတ်ယုတ်နဲ့ … နမ်းတာဟုတ်ပါဘူး … မြတ်နိုးလို့ နမ်းတာ …”
“ဟွန့် … တော်ပါ … စကားတတ်တိုင်း …”
“စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာပါ မြတ်ရယ် … မြတ်မယုံရင် … ”
“ဟုတ်ပါပြီ … ညာတာပါတေးနဲ့ … သီရိကိုရော နမ်းသေးလားဟင်”
“နမ်းတယ် … ဟိုနေ့က … ကျောင်းလာတုန်းက …”
“ဟယ် … လူဆိုးပဲ …”

သီရိကို ချစ်ခဲ့မိပါသည် … သီရိကလည်း ပြန်ချစ်ခွင့်ပေးပါသည် … သိပ်လှတဲ့ သီရိကို … အနမ်းပွင့်တွေ ချွေခဲ့တဲ့ … ကျွန်တော်က လူဆိုးလားဗျာ … အခုတော့ … အခုတော့ … ကျွန်တော် မျက်စိ မမြင်ရတော့ဘူး … သီရိနဲ့ ပျော်ပျော်ကြီး ရွှေလည်တွဲခွင့်က … ဝေးကွာလို့သွားပြီထင်ပါရဲ့ … ကျွန်တော် မြတ်ကို … စကားတွေ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး … မြတ်လည်း ရိပ်မိတယ် ထင်ပါတယ် … စကားလွှဲသွားတယ် …

“ကိုခန့် … မြတ် … အိမ် ခဏပြန်လိုက်အုံးမယ်နော် …”
“အင်း …”
“ရေသန့်ဘူး … မုန့် အကုန်လုံး စားပွဲပေါ်မှာ သိလား … ”
“အင်း …”
“သွားပြီနော် … ”

မြတ် ထွက်သွားပြီး … အိမ်လေးက တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ် … ကျွန်တော်လည်း … လုပ်စရာမရှိတာနဲ့ … ပြန်အိပ်လိုက်တယ် … ဘာမှလည်း မတွေးချင်တော့ဘူး … ဘာမှလည်း … မစဉ်းစားချင်တော့ဘူး … ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီလေ … ကျွန်တော် အိပ်ရာထဲမှာ လှဲနေတုန်း … တယောက်ယောက် အနားကပ်လာတယ် … ဘယ်သူလဲ … ခြေသံက ဖွဖွလေး …

“သား … ဘယ်လိုနေသေးလဲ … နေကောင်းရဲ့လား”
“ဘကြီးခန့် …”

ဘကြီးခန့်အသံ ကြားလိုက်ရတော့ … ကျွန်တော် အရမ်းအားတက်သွားမိပါတယ် … ဘာကြောင့်မှန်းတော့ မသိ … ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ … အားရှိသွားသည် …

“မငိုရဘူးနော် … အားတင်းထား … သား သူငယ်ချင်း ပြောပြလို့ … ဘကြီး အားလုံး သိပြီးသွားပြီ … ”
“ဘကြီး … ကျွန်တော့်မျက်စိလေ … မမြင်ရတော့ဘူး … သိလား …”
“ပြန်မြင်ရမှာပေါ့ သားရယ် … စိတ်မလောရဘူး … ဆရာဝန်တွေ ကုလို့မရလို့ … လက်လျော့သွားရင်တောင်မှ … ဘကြီးခန့် ကုပေးမှာပေါ့ …”
“တကယ်လားဟင် … ဘကြီးခန့် … ကျွန်တော် တကယ်ပြန်မြင်ရမှာပေါ့နော် …”
“ဟား ဟား … ငါ့သားကိုယ်မှာ … အပျိုနံ့လေးက … စွဲနေပြန်ပြီ … Aphrodite မလေးတော့ မဟုတ်ဘူး … မှတ်လား”
“သီရိတော့ မဟုတ်ပါဘူး … အေးမြတ်လှိုင်ပါ … ခုနက တယောက်လေ …”
“အေး … အဲဒီတယောက်ကိုတော့ … ငါတော်တော်သဘောကျတယ် … သားနဲ့ဆို … တော်တော်လိုက်တယ် …”
“ဗျာ …”
“မဗျာနဲ့ … သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက အရမ်းကောင်းတယ် … မျက်လုံးလေးကို တောက်နေတာပဲ … စိတ်ထားလဲ အရမ်းလှတယ် … ဘကြီးခန့်ပြောတာယုံ … ဒီမိန်းကလေးက … မင်းဘဝရဲ့ … အလင်းပြ မီးအိမ်လေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ် …”
“ဒါပေမယ့် ဘကြီးခန့်ရယ် … ကျွန်တော်ချစ်တာ … သီရိလေ …”
“ဟား ဟား … အေးပါကွာ … သား သဘော … သားသဘော … ရေမိုးချိုးအုံး … စိတ်ကို ကြည်ကြည်လင်ဖြစ်အောင်ထား … ဟုတ်ပြီလား …”

ဒီနေ့ … သီရိမလာဘူး … ယွန်းအိလာတယ် … အားပေးတယ် … ရီသံလေး တခစ်ခစ်က … ကျွန်တော့်စိတ်တွေကို ပျော်စေတယ် .. မျက်စိမမြင်တာကို ခဏလောက်မေ့သွားတယ် … ကျေးဇူးတင်ပါတယ် … ယွန်းအိ …

ယွန်းအိလည်း … မြတ်နဲ့ အတူတူ လာတယ် … အားပေးတယ် … တီတီတာတာ … နဲ့ စတယ် … နောက်တယ် … ကျွန်တော် စိတ်ပျော်အောင်လို့ … ဂိမ်းတွေ ကစားကြတယ် … ပျော်မိပါတယ် … ယွန်းအိနဲ့ မြတ်တို့ရဲ့ … နွေးထွေးမှုက … ကျွန်တော် တသက်မမေ့ပါဘူး … ယွန်းအိက ဒိုးဆက်လေးတွေယူလာတယ် … မှောက်ထားတဲ့ ဖဲကို မှန်အောင်ပြောရတယ် … ပြောလို့မှန်ရင် … ဆရာလို့ ခေါ်ရမယ် … မှားရင် … ဂလိထိုးခံရမယ် … ဘယ်လိုလဲ ကစားမလားတဲ့ … ယွန်းအိ … စမှန်းတယ် … ၆း၁ … မှားတယ် … ၂း၄ … ဘာမှမဆိုင်ဘူး … မြတ်နဲ့ ကျွန်တော် … ယွန်းအိကို ကလိ ဝိုင်းထိုးတယ် … ယွန်းအိ … ရီလိုက်တာ တခစ်ခစ်နဲ့ … နောက်တလှည့် … မြတ် အလှည့် … သူလည်း မှန်ဘူး … တဟားဟားနဲ့ … ရီရော … ကလိထိုးတော့ … မြတ်က ပိုယားတတ်တယ် … ဟင်း … အပျိုလေးခါးတို့တော့ … အိအိလေးတွေနဲ့ … ထိမိပါတယ် … အတွေ့အထိက စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းတယ် … ကျွန်တော် မျက်စိမမြင်တာကို မေ့သွားတယ် … ခဏပေါ့ …

ကျွန်တော် မျှော်နေတာက … သီရီ … တရက်လည်း မလာ … နှစ်ရက်လည်း မလာ … မြတ်ပြောတာတော့ … သိပ်ပုံစံမကျ … ကျောင်းလည်းမလာဘူး … သူ့အမေများ မလွှတ်တော့တာလား … ဖြစ်နိုင်တယ် … သူ့သမီး တာဝန်ယူရမှာစိုးလို့လား … ဟင့်အင်း … ယူပါမယ်ဆိုရင်တောင် … မယူဘူး … နစ်နာတာက ကျွန်တော်လေ … သူ့ကြောင့် ရန်ထဖြစ်တယ် … မျက်စိကန်းတယ် … ဒါပေမယ့် … ကျွန်တော် သီရိကိုချစ်တယ် … ကျွန်တော့် ကြောင့် သူ့ဘဝ မနစ်စေချင်ဘူး … ဝန်မပိစေချင်ဘူး … ပျော်ရွှင်ခြင်းများနဲ့ … သူ့ကို မြင်ချင်တယ် … ဒါကျွန်တော့် ဆန္ဒ … ဒါပေမယ့် … ရင်ထဲမှာ … ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းလေးကို … သတိရတယ် …. အပျိုနံ့လေး သင်းနေတဲ့ … သီရိပါးပြင်လေးကို သတိရတယ် … ချစ်ပါတယ် … သိပ်လှတဲ့ … သီရိသာ အနားမှာရှိရင် … ပွေ့ဖက်ထားချင်တယ် … ဒါပေမယ့်ဗျာ … မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး … ကျွန်တော်နဲ့ သီရိ … ချစ်ခြင်းဟာ … တခန်းရပ်သွားပြီ …

မြတ် … ညနေတိုင်း ကျောင်းကနေ လာတယ် … တခုခု ယူလာတယ် … ကျွန်တော့်ကို ကျွေးတယ် … ခွံ့ကျွေးတယ် … သူလည်းစားတယ် … ပျော်ပါတယ် … ကြင်နာခြင်း … နွေးထွေးခြင်းတွေ … ပေးကမ်းနေတဲ့ … သူငယ်ချင်းကို အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ် … ဘကြီးခန့်က … ယိုးဒယားခေါ်သွားဖို့ ဗီဇာကိစ္စတွေ လုပ်နေတယ် … မြတ်က အိမ်စောင့်ပေးပါတယ် … အိမ်ကို ဧည့်သည်လာတာ မကြိုက်တဲ့ ဘကြီးခန့် … မြတ်ကိုကျတော့ … လိုလိုချင်ချင် … ခေါ်ပါတယ် … သမီး … သမီးနဲ့ … ဒီလိုနဲ့ … တပတ်ကျော်သွားတယ် … မြတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကြားက … သံယောဇဉ်လေးက … တိုးလာတယ် … အဖြူရောင် စည်းလေးက … ပါးလာတယ် … မှောင်မဲနေတဲ့ ဘဝထဲ မလာပါနဲ့ဗျာ … တကယ်ပါ မခေါ်ရက်ပါဘူး …

တခါတလေ … ကျွန်တော် ငိုမိတယ် … စိတ်ဓါတ်ကျတယ် … ဒီလို မမြင်ရတဲ့ဘဝမှာ နေချင်ဘူး … အရမ်းငိုတယ် … ပထမတော့ … မြတ်လည်း … အားပေးပါတယ် … နောက်တော့ … သူလည်း ငိုတယ် … ကျွန်တော့်ကို … သူ ဖက်ထားတယ် … ဝမ်းနည်းမှုတွေကို … သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ .. ပြေလျော့စေတယ် … အိထွားတဲ့ သီရိ ရင်ခွင်နဲ့တော့ မတူဘူး … မြတ်လည်း ရင်သားဆိုင်ခဲလေးက … ရှိသင့်သလောက် … ရှိပါတယ် … သူ့ရင်ခွင်က … နွေးတယ် … ဒါပေမယ့် … ရင်ကို အေးစေတယ် … အပူတွေကို လျော့သွားစေတယ် … ကျွန်တော် အရမ်းငိုမိလေ … ကျွန်တော့်ကို အတင်းဖက်ထားလေပဲ … သူလည်း သိပါတယ် … ကျွန်တော် ပြန်မမြင်ရတော့ဘူးဆိုတာ …

တနေ့တော့ … ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို … သူ ဝင်လာပါတယ် … ကျွန်တော် အတင်းခေါ်တ … အဲဒီနေ့က ကြာသပတေးနေ့ … ဘကြီးခန့်က … ဗီဇာကိစဿစသွားမေးတယ် … မြတ် ရောက်လာတယ် … ကျွန်တော့် အခန်းကို ရှင်းပေးတယ် … ရေဒီယိုလေး ဖွင့်ပေးတယ် … ဒီနေ့ သီချင်းတွေ ကောင်းတယ်တဲ့ … အိပ်ယာခင်းတွေ လဲပေးတယ် … နောက်တော့ တကိုယ်လုံး ကပ်စေးစေးဖြစ်နေလို့ … သူ ရေချိုးတယ် … ကျွန်တော် ရေဒီယိုက … ထူးအိမ်သင် သီချင်းလေးကို … နားထောင်နေတယ် …

ပြောင်းလဲတက်တဲ့ … မင်းကို …
ဒို့ဘယ်လိုမှ … နားမလည် …
ကြင်နာတတ်သော … အညိုရောင်မျက်ဝန်းများ …
စိမ်းကားလေရဲ့ …
နှလုံးသားအိမ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေတဲ့ စကားလေးတွေ …
ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ် အမြဲပဲ…။

ချစ်တက်လွန်းတဲ့ … စိတ်တွေ …
(အိုး)တကယ်ကိုကြေကွဲနေ …
သာယာချိုမြိန်ခဲ့သော … အနီရောင်နှုတ်ခမ်းများ …
ခါးသက်လေရဲ့ …
မေ့မရနိုင်အောင် … စွဲလမ်းမိနေတဲ့ … အပြုံးလေးတွေ …
ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ညစဉ်အိပ်မက်ပေး…။

မှောင်နေမယ့် … ကိုယ့်ရဲ့ကမ္ဘာမှာ … မင်းမရှိခဲ့ရင်လေ …
ကြင်နာသူ … ကိုယ့်ဘဝအလင်းတန်းလေး …
ဘယ်ဆီကို ရောက်နေပြီလဲ …
အိုးဝိုး… အိုးဝိုး

စိမ်း ရက် လေ အား

စိမ်း ရက် လေ အား

စိမ်း ရက် လေ အား

ဒီသီချင်းလေးကို နားထောင်ပြီး … ကျွန်တော် … ငိုတယ် … အရမ်းငိုတယ် … သီရိနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကျွန်တော့်ခံစားချက်တွေက … သီချင်းထဲကလို ဖြစ်နေပြီလား … မြတ် ရေချိုးပြီး ပြန်ထွက်လာတော့ … ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပြီး … ဝမ်းနည်းသွားတယ် … ကျွန်တော့်ကို ချော့တယ် … ကျွန်တော့်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ဖွက်ထားပြီး နှစ်သိမ့်တယ် … စကားတွေ လျှောက်ပြောတယ် … ကျွန်တော် ငိုတာ လျော့သွားတယ် … နွေးထွေးတဲ့ မြတ်ရင်ခွင်ထဲမှာ … ကျွန်တော် တသက်လုံး နေလိုက်ချင်ပါတယ် … ကျွန်တော့်စိတ်တွေ ယိမ်းယိုင်နေတယ် … မြတ်ရဲ့ အကြင်နာတွေ … ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို စီးဆင်းနေတယ် … ကျွန်တော်သိပါတယ် … ကြင်နာတတ်တဲ့ မြတ်ကို … ကျွန်တော် ချစ်တယ် …

“ကိုခန့် … နှုတ်ခမ်းမွှေးတွေ ရှည်နေပြီနော် … မြတ် ရိပ်ပေးမယ် …”

ကျွန်တော့်ကို မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေ ရိပ်ပေးတယ် … မြတ်က … ကျွန်တော့်ကို ထိုင်ခိုင်းပြီး …မျက်နှာမော့ခိုင်းတယ် … သူက မတ်တပ်ရပ်ပြီး … ရိပ်ပေးတယ် … သူရိုးသားပေမယ့် … ကျွန်တော် မရိုးသားတော့ဘူး … အေးအေးလေးနဲ့ မွှေးနေတဲ့ … အပျိုနံ့လေးကို … ကျွန်တော် ရှူကြည့်တယ် … နူးညံ့တယ် … လတ်ဆတ်တယ် … ဖြေးဖြေးလေးနဲ့ … ကျွန်တော့် သွေးတွေ ဆူလာတယ် … ပန်းအိအိတောင်ကုန်းလေးက … ကျွန်တော့်နှာခေါင်းရှေ့မှာ … ဟိုလိုလိုဒီလိုလို … ရွေ့နေတယ် … မြတ်ကို … နမ်းကြည့်ချင်တယ် … ဖက်ထားကြည့်ချင်တယ် … မြတ်ရဲ့ အတွင်း ပစဿစည်းလေးတွေကို … ကိုင်ကြည့်ချင်တယ် … မြတ် ကျွန်တော့် မေးစေ့လေးကို ကိုင်ပြီး ရိပ်ပေးတယ် … ကျွန်တော် ရင်တွေ ခုန်လာတယ် … ကျွန်တော့်လက်က … သူ့ခါးကို ကိုင်လိုက်တယ် …

“ကိုခန့်နော် … ဟွန့် …”

မြတ် လေသံက … ငြင်းဆန်တာလား … ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး … ဒီဘက်လက်ကိုင်ပြီးတော့ … ဟိုဘက်ကလည်း ကိုင်လိုက်တယ် …

“ဟိတ် … ယားတယ်နော် … ငြိမ်ငြိမ်နေ … ရှကုန်လိမ့်မယ် …”
“ဟင့်အင်း … မြတ်ကို ဖက်ထားချင်တယ် …”
“ကိုခန့်နော် … စကားဆန်းတွေ ပြောနဲ့ …”
“မြတ်ကို ချစ်တယ်”
“အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ … လျှောက်ပြောမနေနဲ့ … ခစ် … ခစ်”
“တကယ်ပြောတာ … မြတ် … ကျွန်တော့်ကို ချစ်တယ်မှတ်လားဟင်”
“အို … ကိုခန့်နော် … ယားတယ် … ဟိတ် … အမေ့”

ကျွန်တော် … မြတ်ခါးကိုကိုင်ကြည့်နေရင်းက … ဆတ်ကနဲ … ဖက်ပစ်လိုက်တယ် … မြတ်တကိုယ်လုံး … ကျွန်တော့်ရှေ့ကို ရောက်လာတယ် … ကျွန်တော့်မျက်နှာကို … မြတ်ရင်ခွင်ထဲ မြှပ်ထားပြီး … မြတ်အချစ်ကို တောင်းခံလိုက်တယ် … မွှေးတယ်ဗျာ … အရမ်းမွှေးတယ် … အပျိုနံ့သင်းသင်းလေးက … ရင်ခုန်စရာ …

“ကိုခန့်နော် … မြတ်ကို လွှတ် …”
“ဟင့်အင်း … မလွှတ်ဘူး … ချစ်တယ်ပြောမှ လွှတ်မယ် … မောင့်ကို ချစ်တယ်မှတ်လားဟင် …”
“ဘာ မောင်လဲ … လွှတ်ကွာ … မြတ် မနေတတ်ဘူး … ယားတယ် …”
“ချစ်တယ်ပြောရမယ်ကွာ …”
“ဟေ့အေး … ဟိတ် … မနမ်းနဲ့လေ … အရမ်းယားတယ်နော် …”

ကျွန်တော် … မြတ်ရဲ့ ရင်သားဆိုင်လေးတွေကို နမ်းလိုက်တယ် … မြတ် တွန့်ကနဲ … ယားသွားတယ် … မြတ်ရုန်းတယ် … ကျွန်တော် မလွှတ်ဘူး … ထပ်နမ်းတယ် … အသွေးအသားတွေက ဆူပွက်လာတယ် … လက်တွေက လှုပ်ရှားလာတယ် … မြတ် အတင်းရုန်းလေ … ကျွန်တော် အတင်းနမ်းလေပဲ … အိအိစက်စက် … ရင်သားဆိုင်လေးတွေပေါ်မှာ … ဝတ်ထားတဲ့ ဘရာစီယာက ပါးပါးလေး … အပေါ်ဝတ်လေးကလည်း ပါးပါးလေး … ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထသည် … ကျွန်တော် … မြတ် ရင်သားဆိုင်လေးကို … နမ်းတာ အားမရ … ဖောင်းမို့မို့နေရာလေးကို … ဖိပြီးနမ်းသည် … ရင်ထဲမှာ ပူလောင်လာသည် … ကိုက်ကြည့်သည် … မြတ် ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် …

“ဟေ့အေးနော် … ကိုခန့် … အဲဒီလို မနမ်းနဲ့ကွာ … မြတ် အရမ်းရင်တုန်တယ် … ဟာာာ … ဟင့် …”
“ဟာကွာ … ပြောစကားနားမထောင်ဘူး … အရမ်းယားတယ်ကွာ … မြတ် မနေတတ်ဘူး … အို … အို …”

ထောင်မတ်နေတဲ့ … မြတ် ရင်သားထိပ်ဖျားလေးကို … ကျွန်တော် ရှာတွေ့သွားတယ် … မြတ်လည်း အသွေးအသားနဲ့ပါ … သူလည်း … စိတ်ကြွမှာပေါ့ … မြတ်ရဲ့ အတွန်းအရုန်းလေးတွေက … အားမရှိတော့ … ခပ်ပျော့ပျော့ ရုန်းကြည့်သည် … မရ … မြတ် လက်လျော့သွားသည် … ကျွန်တော် … သွားလေးနဲ့ … မြတ် နို့သီးခေါင်းလေးကို ခြစ်ကြည့်သည် …

“ဟာာ … ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲကွယ် … မြတ် မနေတတ်တော့ဘူး … တော်ပြီနော် … ”

သူက တော်ပြီဆိုပေမယ့် … ကျွန်တော်က မတော်နိုင် … စိတ်တွေက မရပ်နိုင်အောင် … အရမ်းချစ်ချင်နေသည် … မြတ် ခါးကို ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားပြီး … လက်တဖက်က .. မြတ် တင်သားလေးကို … ပွတ်သည် … သပ်သည် … မနေနိုင် … ညှစ်ပစ်လိုက်သည် … အင့် .. မြတ် နှုတ်ခမ်းက တိုးတိုးလေး … ဒါပေမယ့် … ကျွန်တော်ကြားတယ် …

မြတ် တင်ပါးလေးကို … ဆုပ်လိုက် … နယ်လိုက် … ညှစ်လိုက် … အချစ်စာမျက်နှာ … အထက်အောက် … ဖွင့်ပြီး ချစ်ရေးဆိုတော့ … မြတ် စုပ်တသပ်သပ် ဖြစ်လာသည် … မရုန်းတော့ … ပါးစပ်က ချစ်တယ် မပြောသေးပေမယ့် … ကျွန်တော် လုပ်သမျှ … အလိုလိုက်နေတယ် … ချစ်ပါတယ်လို့ ဖွင့်ပြောစရာမလိုတော့ … ကျွန်တော် သိပါတယ် … မြတ် ကျွန်တော့်ကို ချစ်တယ် …

“ကိုခန့်ရယ် … မြတ်ကို တကယ်ချစ်တာလားဟင် … ဟင့် …”
“ချစ်တယ် မြတ် … အရမ်းချစ်တယ် …”
“မြတ်လည်း … မောင့်ကို … အို အရမ်းမနမ်းနဲ့ကွယ် …”

ကျွန်တော် ချစ်လက်စကို ခဏရပ်ပြီး နားစွင့်လိုက်တယ် … မြတ်ရင်တွေ တအားခုန်နေတယ် …

“မောင့်ကို … ဘာဖြစ်တယ် …”
“သိပ်ဆိုးတဲ့ မောင့်ကို ချစ်ဘူး …”
“မြတ် မချစ်ဘူးနော် … ရတယ် … ရတယ် …”

မြတ်ရင်ခွင်ထဲမှာ … ကျွန်တော် အနမ်းဆိုးတွေ ခပ်ကဲကဲလေးပေးပစ်လိုက်တယ် …

“ဟာ … ဟေ့အေး … ဟေ့အေး … မောင် … တော်တော့နော် … မြတ် မနေတတ်ဘူး … ဟာ …. ဟာာာ …”

မြတ် မနေနိုင်ပါဘူး … ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … ကျွန်တော်လည်း … မနေနိုင်တော့ဘူး … လက်တဖက်က … မြတ်ပေါင်သားလေးကို … လိုက်ပွတ်တယ် … မြတ် ဘာမှ မပြောဘူး … နောက် … လက်က … မြတ် ပေါင်ရင်းနား ရောက်သွားတယ် …

“ဟိတ် … ဘာတွေ လျှောက်ကိုင်တာလဲ …”

အထိအတွေ့က နူးညံ့လွန်းတယ် … ကျွန်တော့်လက်ကို … တခုခုက သံလိုက်လိုပဲ စွဲငင်နေတယ် … ကျွန်တော် ကိုင်ကြည့်ချင်တယ် … ဟင်း …

အထိအတွေ့က နူးညံ့လွန်းတယ် … ကျွန်တော့်လက်ကို … တခုခုက သံလိုက်လိုပဲ စွဲငင်နေတယ် … ကျွန်တော် ကိုင်ကြည့်ချင်တယ် … ဟင်း … ကျွန်တော် အရမ်း မြင်ချင်တယ် … မြတ်ရဲ့ အတွင်းသား အလှအပတွေကို ကြည့်ချင်တယ် … တကယ်တော့ မမြင်ရပါဘူး … မျက်စိထဲမှာ မြင်ယောင်လာတယ် … မြတ် သိပ်လှတယ် …

“ဟာ … ဟေ့ … မောင်နော် … လွန်လာပြီ … အို … အို … ဟင့် …”

နူးညံ့တဲ့ ပန်းအိအိတောင်ကုန်းလေးက … ထမီလေးအောက်မှာ … ဖောင်းအိနေသည် … နွေးသည် … ခံစားချက်က … ကြက်သီးတဖျန်းဖျန်းထသည် … ရေငတ်လာသည် … ချစ်တယ် … မြတ်ရယ် … မြတ်ရုန်းသည် … တွန့်ကနဲ … လိမ်ကနဲ … ခနဿဓာကိုယ်လေးက … တုန်သွားသည် … မြတ်တင်ပါးလေးက … အနောက်ကို ကော့ကော့သွားသည် … မရ … နောက်က ကျွန်တော့်လက်က … အတင်းညှစ်ပစ်လိုက်သည် … မြတ် ပြေးလို့ မရ… အပေါ်မှာ ရင်သားတွေကို ဆော့ကစားနေသည် … အောက်မှာ ပန်းပွင့်လေးက … မထိတထိ … သူ ခံရခက်သည် … ကျွန်တော် ကိုင်လို့ကောင်းသည် … နူးညံ့တဲ့ ပန်းတောင်မို့မို့လေးပေါ်မှာ … ကျွန်တော့်လက်ညှိုးက … အရုပ်လေးတွေ ရေးခြစ်လိုက်သည် … မြတ် ဆောက်တည်ရာမရ … တွန့်ကနဲ … ဆတ်ကနဲ …

“မောင်ရယ် … တော်ပါတော့ … မြတ်မနေတတ်ဘူး … ဟင့် … မောင် အရမ်းဆိုးတယ်ကွာ”

ကျွန်တော့် အနမ်းတွေက … မြတ် ရင်သားလေးပေါ်မှာ … အုပ်ဆိုင်းနေသည် … နမ်းသည် … စုပ်သည် … ကိုက်သည် … ဒီဘက်ပြီးတော့ ဟိုဘက် … ကျွန်တော့်အတွေးတွေက … အမှောင်ကမဿဘာမှာ … တဝဲလည်လည် … မြတ်ကိုလည်း ခေါ်သွားချင်သည် … မြတ်က သိပ်မလိုက်ချင် … ကျွန်တော်လည်း အတင်းမခေါ်ရက် … ဒါပေမယ့် … ခံစားချက်တွေက … ကျွန်တော်တို့ကို … အတင်းတွန်းပို့လိုက်သည် … ကျွန်တော် … မွေ့ယာပေါ်ကို … လဲချလိုက်သည် … ကျွန်တော်သိသည် … ကုတင်က … ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်မှာ … မြတ်လည်း … ပြိုလဲကျလာသည် … ချစ်တယ် … မြတ်ရယ် … မြတ် နှုတ်ခမ်းလေးက … ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ … နမ်းပစ်လိုက်သည် … အို .. တဲ့ … မြတ် နှုတ်ခမ်းလေးက … ချိုသည် … ခပ်ပါးပါး နှုတ်ခမ်းလေးကို … ကျွန်တော် ချစ်သည် … မမြင်ရပေမယ့် … မြတ်ကိုချစ်သည် … မျက်စိသာ မြင်ရရင် … ဘယ်လောက် ကောင်းလေမလဲဗျာ … ဖြေးဖြေးလေး … ငုံပြီး စုပ်လိုက်သည် … ဂျယ်လီတုံးလေးလို … ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းထဲ ပျော်ဝင်လာသည် … မြတ်လည်းခံစားရမှာ … ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတဿတာတွေ … မြတ်နှလုံးသားထဲ … ညိမ့်ညိမ့်လေး စီးဝင်သွားသည် … အပေါ်နှုတ်ခမ်းပြီးတော့ … အောက် … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးက … နည်းနည်းထူသည် … သီရိနဲ့တူတယ် … ဟင်း …

ဲဲနှစ်ယောက်ကြားမှာ ညပ်နေတဲ့ … လက်တဖက်က … မြတ် ပန်းအိအိလေးကို … ကိုင်လိုက်သည် … မြတ် ပေါင်လေးကို စိထားသည် … သူကြောက်လို့ ထင်ပါရဲ့ … မကြောက်ပါနဲ့ မြတ်ရယ် … မောင်ချစ်တယ် … ထိလို့နေတဲ့ … ပန်းအိအိလေးကို … ဖြေးဖြေးချင်းပွတ်ပေးသည် … ထမီအောက်မှာ … မြတ်ရဲ့ မြက်ခင်းနုနုလေးက … ပါးပါးလေး … ကျွန်တော်သိပါတယ် … တောင်ကုန်းပေါ်က မြက်ခင်းလေးက … နုနုလေးတွေ …

ကျွန်တော် အလည်သွားချင်ပါတယ် … မြတ်ရဲ့ လျှိုမြှောင်လေးထဲ … ဝင်ခွင့်ပေးပါ ချစ်သူရယ် …

ကျွန်တော့် လျှာလေးကို … မြတ် နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားထဲ … ထိုးထည့်ကြည့်သည် … မြတ်ရဲ့ လျှာလေးကို … ထိမိသည် … မြတ် … တုန်သွားသည် … တစကဿကန့် … ဆတ်ကနဲ မြတ် လျှာလေး … အထဲကို ဝင်သွားသည် … ကျွန်တော် လိုက်ဖမ်းသည် … မမိ … ဟင်း … အောက်ကလက်လေးက … မြတ်ပန်းနုနုလေးပေါ်မှာ … တနေရာကို … ကျွန်တော်စမ်းမိသည် … ဒါ လျှိုမြောင်လေးရဲ့အစ … နည်းနည်းလေး … တိုးကြည့်သည် … မြတ် … ပါးစပ်လေး ဟသွားသည် … ငြီးချင်တယ် ထင်ပါရဲ့ … မိပြီ … မြတ် လျှာလေးကို … ကျွန်တော် ထိသွားသည် … မြတ်ကြောက်နေသည် … ကျွန်တော် ထပ်ကလိသည် … ဆော့သည် … မြတ်လည်း … လူပဲ … အသွေးနဲ့ အသားနဲ့ … သွေးသားက … ထကြွစ အရွယ် … ချစ်လွန်းတော့လည်း … ပြန်တုံ့ပြန်သည် … မထိတထိ … ကျွန်တော်ဖမ်းသည် … နောက်တော့ သူပြန်ဖမ်းသည် … လျှာလေးနှစ်ခု … ဆော့ကစားကြသည် … ပျော်ပါတယ် … ချစ်ရသူရယ် …

သိပ်လှတဲ့ မြတ်ကို … တကယ်မမြင်ရပေမယ့် … ကျွန်တော် မြင်နေရသည် … မြတ် … ကျွန်တော့်ကိုချစ်သည် … သူ့ပေါင်လေးကို … ပိုဟပေးသည် … ပန်းလေးကို ကိုင်ရတာ … ပိုအဆင်ပြေလာသည် … တားမြစ်နယ်ထဲ … ဖြေးဖြေးလေး ကျူးကျော်လာသည် … မြတ် ခွင့်ပြုတယ် … တောင်ကုန်းမို့မို့အောက်က … လျှိုမြှောင်လေးကို … စမ်းမိတယ် … စိုစိုအိအိလေးကို … ဖြေးဖြေးလေး ပွတ်ပေးလိုက်တယ် … မြတ် … ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … အပျိုလေးရဲ့ ပန်းနုနုကို … ထင်သလို ဆော့ကစားကြည့်တယ် … မြတ် ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေတယ် … ငြီးငြူချင်တယ် … ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းလေးကို … သူလာကိုက်တယ် … သူပြောချင်တာ ကျွန်တော် သိတယ် … မောင် အရမ်းဆိုးတယ် …

လက်ဖျားလေးက … အရည်စိုစိုလေးကို စမ်းမိတယ် … ကျွန်တော်မနေနိုင် … အထဲကို နည်းနည်းလေး တိုးမိတယ် … မြတ် မနေတတ် … ရုန်းတယ် … ကျွန်တော် ခါးလေးကို ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … ခပ်သွက်သွက်လေး … ပွတ်လိုက်တယ် … မြတ် … ငြီးတယ် .. တိုးတိုးလေး … နောက်တော့ ကျယ်လာတယ် … ကျွန်တော့်ကို ရုန်းတယ် … နောက်တော့ ရုန်းတော့ဘူး … အတင်းဖက်ထားတယ် … ကောင်းရဲ့လား ချစ်သူ … မြတ် … သိမ့်သိမ့်လေး … တုန်ခါနေတယ် …

မောင် … မောင် … မြတ် မနေတတ်ဘူး … ဟင့် … ဟီး …

လျှိုမြှောင်လေးထဲက … ချစ်ဝတ်ရည်တွေ သိသိသာသာ စိုလာသည် … ကျွန်တော် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဗျာ …

“မောင် မြတ်ကို တကယ်ချစ်တာလားဟင်”
“ချစ်တာပေါ့ … မြတ်ရယ် … အရမ်းချစ်တယ်”

“မောင့်နှလုံးသားထဲမှာ သီရိရှိသေးတယ်လေ”
“ဟင့်အင်း … မရှိတော့ဘူး”
“တကယ်နော် … သေချာလား … မြတ်က … မောင့်ကို ပထမဆုံးချစ်တာ … မောင်ကတော့ … ဟုတ်ဘူးနော်”
“မြတ်ရယ် … မောင် … မြတ်ကို တယောက်ထဲပဲချစ်တော့မယ် … ဟုတ်ပြီလား”
“အင်း …”
“အရမ်းချစ်တယ်နော်”
“အတူတူပဲ … အို … ဟာာ … မောင်နော် … အာာာ …”

မြတ်က သိပ်ချစ်တယ် ပြောတော့ … ကျွန်တော် ကဲလိုက်သည် … ပန်းပွင့်လေးကို … ခပ်သွက်သွက် … ပွတ်ပစ်လိုက်သည် … မြတ် … ငြင်းဆန်ပေမယ့် … ပန်းလေးကတော့ … ချစ်ဝတ်ရည်တွေ လှိုင်လှိုင်ထွက်လာသည် … ကျွန်တော် မနေနိုင် … မြတ်လည်း မနေနိုင် … မြတ် ထမီလေးကို ချွတ်လိုက်သည် … မမြင်ရတော့ … ခက်သည် … မြတ်က ငြင်းသည် …

“မောင်နော် … ချွတ်နဲ့အုံးကွယ် … မြတ် ရှက်တယ် …”
“မောင်မှ မမြင်ရတာ … ချွတ်လိုက်ပါနော် … မြတ်”
“ဟင့်အင်း …”
“ဒါဆို … ဟရုံလေးဟပေး …”
“ဘာလုပ်မလို့လဲဟင် …”
“အထဲကနေ … ကိုင်ကြည့်ချင်တယ် …”
“အို … မောင်အရမ်းဆိုးတယ်ကွာ …”

မြတ် ကြောက်နေပေမယ့် … အလိုလိုက်သည် … ထမီလေးကို ဟပေးသည် … မြတ်ဗိုက်လေးပေါ်ကနေ … အထဲကို လက်ဝင်သွားသည် … ကောင်းလိုက်တာ … နူးညံ့လိုက်တာ … ထမီပေါ်ကနေ ကိုင်တာနဲ့ … ဘာမှမဆိုင် … ထိလို့ထိမှန်းမသိ … ဂွမ်းပုံလေးလို … အိအိလေး … မြတ် … ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထနေသည် … ကျွန်တော်လည်း ဖြစ်သည် … မြတ်ရဲ့ ပန်းလေးကို ကိုင်ရတာ ကျွန်တော့်ရင် တထိတ်ထိတ် … ရင်တွေ တအားခုန်သည် … ချစ်တယ် … မြတ်ရယ် … သိမ့်ကနဲ ထိသွားတာနဲ့ … မြတ် ငြီးတွားသည် … နာသွားလားချစ်သူရယ် …

“အို … မောင် … ဖြေးဖြေးနော် … အရမ်းကြောက်တယ်ကွယ် …”
“မကြောက်နဲ့နော် …”
“အင်း ”

မြတ် လျှိုမြှောင်အဝလေးမှာ … ကျွန်တော် ဝလုံးလေးတွေ လျှောက်ရေးတယ် … ပန်းလေးက စိနေတာပဲ … အပျိုလေးမို့ … ချစ်ရမှာတောင် နှမြောမိတယ် … ဒါပေမယ့် … မြတ်ကို ချစ်တယ် … ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ် … လျှောက်စမ်းရင်း … တနေရာမှာ … ခပ်ဟဟလေး ဖြစ်နေတယ် … သိမ့်ကနဲ … လက်ဖျားလေး ဝင်သွားတယ် … မြတ် တုန်တက်သွားတယ် …

ဟာ … မောင့် … ဘာလုပ်လိုက်တာလဲကွယ် … မြတ် ကြောက်တယ် …
ဟာ … ဟင့် … အို … အို …

ဖြေးဖြေးလေး ထည့်လိုက်တယ် … လက်တဆစ် … မြတ် ပန်းလေးက … အတင်းဖျစ်ညှစ်ထားတယ် … ဖြေးဖြေးလေး ပြန်ထုတ်လိုက်တယ် … မရ … ညှစ်ထားတယ် … ကြည့်ပါအုံး … ဝင်တော့လည်း ညှစ်ထားတယ် … ထွက်တော့လည်း ညှစ်ထားတယ် … မိန်းမလေးတို့သဘော နားလည်ရခက်ပါလား …

“ဟာာ မောင်ရယ် …”

လက်လေး ပြန်ထုတ်လိုက်တော့ .. မြတ် ငြီးတယ် … လက်လေးပြန်ထည့်တော့လည်း … မြတ် အတင်းဖက်ထားတယ် … မောင် အရမ်းဆိုးတယ်တဲ့ …

“မြတ် … ထမီချွတ်လိုက်တော့နော် …”

မြတ် … ဘာမှ ပြန်မပြော … ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းချသံနဲ့အတူ … ထမီလေးကို ချွတ်လိုက်တယ် … ထိသွားတယ် … မြတ် အောက်ပိုင်းမှာ … ဘာမှ မရှိတော့ … မြင်ချင်လိုက်တာဗျာ … သိပ်လှတဲ့ … မြတ်ရဲ့အတွင်းပစဿစည်းလေးတွေကို မြင်ချင်လိုက်တာ … ပေါင်သားဝင်းဝင်းလေးတွေ … မြက်ခင်း ပါးပါးနုနုလေး … တောင်ကုန်းမို့မို့လေး … အပျိုစင် လျှိုမြှောင်လေး … မတတ်နိုင် … မမြင်ရတော့ … စမ်းကြည့်လို့ပဲ ရသည် … အတွေးထဲမှာတော့ … မြင်ရသည် … မြတ် သိပ်လှတယ် … ကျွန်တော်လည်း … ပုဆိုးကို ချွတ်လိုက်တယ် …

“ဟာာ … မောင်နော် … ဘာလုပ်အုံးမလို့လဲ … ဝတ်ထားကွာ … ရှက်စရာကြီး …”

မြတ် အသံတွေ တုန်နေတယ် … သူလည်း … သိမှာပါ … ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်မယ်ဆိုတာ … ရင်တွေ တုန်နေလား … ချစ်သူ … သိပ်ချစ်တဲ့ ချစ်သူကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ … ဒီခရီးကို ကျွန်တော် သွားရမယ် … မျက်စိမမြင်လည်း … လျှောက်ရမယ် … မြတ်လည်း သိပါတယ် … ကျွန်တော် ချစ်တော့မယ်ဆိုတာ …

“မြတ် … အကျီလည်း ချွတ်လိုက်ကွာ …”
“ဟာ … ဟေ့အေး … ရှက်တယ်ကွာ …”
“မောင်မှ မမြင်ရတာ … မရှက်နဲ့နော် … ဒီနားကို နမ်းချင်တယ် …”

မြတ် ရင်နှစ်မွှာကို … လက်ညှိုးထိုးပြီး … တောင်းဆိုလိုက်တာ် … ဟင့် … လူဆိုးတဲ့ … မြတ် … အကျီချွတ်လိုက်တယ် … ကျွန်တော်လည်း ချွတ်လိုက်တယ် … အထိအတွေ့က … ရင်တသိမ့်သိမ့်ပဲ … အပျိုနဲ့ လူပျို … အဝတ်မပါပဲ … ထိလိုက်တာ ဖိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲ … ကျွန်တော့်လက်တွေ မြန်လာတယ် … ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာတယ် … အရမ်းချစ်တယ် မြတ်ရယ် … မြတ်လည်း အရမ်းရင်ခုန်နေတယ် … မြတ် ကျွန်တော့်ကို အတင်းနမ်းတယ် … သိပ်ချစ်လွန်းတာလား … ရှက်လွန်းလို့လား … ကျွန်တော် မပြောတတ် …

ရင်ခုန်သံတွေ ပေါင်းစည်းဖို့ … ကျွန်တော်ကြိုးစားရအုံးမည် … မျက်စိမမြင်ပေမယ့် … ချစ်ချင်သည် … မြတ်ကလည်း … အိုအိုဟင်ဟင်နဲ့ … အလိုလိုက်သည် … သူလည်းရှက်ရှာမပေါ့ … ထိလိုက် … တို့လိုက် … လူးလိုက် … လှိမ့်လိုက်နဲ့ … မြတ် အပေါ်ကို … ကျွန်တော် ရောက်သွားတယ် … မြတ် … ရုန်းတယ် … ကျွန်တော် … မြတ် … ပါးလေးကို နမ်းတယ် … နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းတယ် … လည်တိုင်လေးကို နမ်းတယ် … ရင်သားလေးကို … ဖွဖွလေးနယ်ပေးတယ် … ချစ်တယ် … မြတ်ရယ် … အရမ်းချစ်တယ် …

မြတ်ကို နမ်းရတာ အားမရ … နှုတ်ခမ်းလေးကို … စုပ်နမ်းပစ်လိုက်တယ် … မြတ်လည်း ပြန်နမ်းတယ် … အောက်မှာလည်း … ချစ်စခန်း ထနေတယ် … မြတ်ပေါင်ကြားထဲမှာ … ကျွန်တော့်ဟာက … ဟိုထိုးဒီထိုး … ဘယ်ဝင်မလဲ … မြင်မှမမြင်ရတာ … အစိမ်းသက်သက် … လူငယ်တွေမို့ … ချစ်ရေးချစ်ရာ … မကျွမ်းကျင် … သူကလည်း အပျို … ကျွန်တော်ကလည်း လူပျို … ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိ … ဟိုထောက်ဒီထောက် … ဟိုပွတ် ဒီပွတ်နဲ့ … ရင်ထဲမှာတော့ … ရမက်ခိုးတွေ ဝေနေကြသည် … နှစ်ယောက်လုံး … ချစ်ခရီးကို အတူတူသွားဖို့ … အဆင်သင့် … ခက်တာက … မလုပ်တတ် … ဘယ်လို ထည့်ရမလဲဗျာ … မမြင်ရတော့ … ခက်လိုက်တာ …

မှတ်မိတယ် … လက်ညှိုးလေးဝင်သွားတဲ့နေရာ … ဒီနေရာကို … ကျွန်တော့်ဟာထည့်ရမှာ … ဝင်ပါ့မလား … မထင် … လက်ညှိုးလေးတောင် ကြပ်ညပ်နေတာ … ကျွန်တော့်ဟာဆို … မလွယ် … မလွယ်လည်း … ခရီးဆက်ရမှာပဲ … ကျွန်တော့်ဟာကို ကိုင်ပြီး … မြတ် ပန်းလေးကို … ပွတ်ပစ်လိုက်တယ် … မြတ် တုန်နေတာပဲ … ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … ဖြေးဖြေးတဲ့ … ကျွန်တော် သိပြီ … ဒီလိုပဲ လုပ်ရမှာ … သူယားလေ ထပ်ပွတ်လေ … အထက်အောက် … တခါ … နှစ်ခါ … သုံးလေးခါ … အရည်လေးတွေ စိုရွှဲကုန်တယ် … အရမ်းမောတယ် … မောင်ရယ် … တဲ့ … အထဲကို ဖိသွင်းကြည့်တယ် … မရဘူး … ကျွန်တော်သိတယ် … လည်ပြီး ချော် ထွက်သွားတယ် … တခါမရ … နောက်တခါပေါ့ … မြတ် … အရမ်းကြောက်နေတယ် … ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားတာ … အတင်း … မြတ် ကြောက်တာ လျော့သွားအောင် … လည်တိုင်လေးကို နမ်းလိုက်တယ် … ပိုဆိုးတယ် … အတင်းဖက်ထားတယ် … ငါမှားပြီနဲ့ တူတယ် … ထပ်ထည့်ကြည့်တယ် … မြတ် ပေါင်လေး ပိုဟသွားတယ် … တေ့ထားတယ် … ဝင်သေးဘူး … ခါးလေးကို အားထည့်ပြီး … နှစ်ချလိုက်တယ် … အားးးးးးးး

မြတ် အော်တယ် … ငိုတယ် … ရုန်းတယ် … တအားပဲ … မြတ်ကို ခပ်တင်းတင်းလေး ဖက်ပြီး … နမ်းပစ်လိုက်တယ် … လွတ်သွားမှာစိုးပါတယ် … မြတ် ပန်းလေးထဲ စဝင်သွားတဲ့ အရသာက … ဘယ်လို ပြောရမလဲ … အရမ်းကောင်းတယ် … လမ်းလျှောက်နေရင်း … သိမ့်ကနဲ … ကျင်းနက်ထဲ ပြုတ်ကျသွားသလိုပဲ … ကျွန်တော့်ဟာက … တထစ်ထစ်နဲ့ … မြတ် ပန်းလေးထဲ ဝင်သွားတယ် … ကြပ်တယ် … အရမ်းကြပ်တယ် … ပြုတ်တူနဲ့ ညှစ်ထားသလို စီးနေတာပဲ … နည်းနည်းအောင့်တယ် … မြတ်ကတော့ … အော်တယ် … ရုန်းမရတော့ ငြီးတယ် … တော်ပါတော့ မောင်ရယ် တဲ့ … ရှိကြီးခိုးပါတယ် …. တော်ပါတော့တဲ့ … အရမ်းနာတယ်တဲ့ …

ခက်တော့တာပဲ … မြတ်ရယ် … ကျွန်တော့်အတွက် … ရင်တသိမ့်သိမ့်ဆိုပေမယ့် … သူ့အတွက် … သေမတတ် နာကျင်စေသည် … ကျွန်တော် မရက်စက်ချင်ပါဘူး … မြတ်နိုးရသူလေးကို … ကြင်နာတဲ့အနေနဲ့ ပြန်ထုတ်လိုက်တယ် … ဟားးးး … ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ မြတ်ရယ် … ပြန်ထုတ်တော့လည်း … အတင်းဆွဲမထုတ်နဲ့တဲ့ … မြတ် နာမှာစိုးလို့ ဖြေးဖြေးလေး ထုတ်သည် … ထည့်သည် … ဒါတောင် မြတ်က …. တဟင်းဟင်းနဲ့ အော်သည် … အရမ်းနာတယ်တဲ့ … မြတ် ပန်းလေးထဲ ထည့်ထားပြီး … နည်းနည်းငြိမ်နေလိုက်သည် … ကြာကြာတော့မနေနိုင် … အားရပါးရ ချစ်ပစ်လိုက်ချင်သည် … လည်တိုင်လေးကိုနမ်း … ပန်းလေးထဲကို မွှေပေးလိုက်တယ် … ဖြေးဖြေးပေါ့ … တဟင်းဟင်းနဲ့ အဆင်ပြေသွားတယ် … လေးငါးခါလောက် အဝင်အထွက်လေး မှန်လာတော့ … အဝင်အထွက်က ခပ်သွက်သွက် …

ကောင်းပါတယ် … အရမ်းကောင်းတယ် … တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ … အရသာကို ခံစားမိတော့ … မြတ်ကို အရမ်းချစ်မိသွားသည် … ကျွန်တော့်ကို တကိုယ်လုံး ပုံချစ်တဲ့ … မြတ်ကိုလည်း … မြတ်နိုးသွားသည် … ချစ်တယ် … မြတ်ရယ် … စိတ်ကလေးက ထန်လာတော့ … နည်းနည်းလေး ကြမ်းပစ်လိုက်သည် … တချက် … ဆောင့်ထည့်လိုက်တော့ … ပလွတ်ကနဲ … အတားအဆီးကို ကျော်ဝင်သွားသည် … ဟာ … ကောင်းလိုက်တာ မြတ်ရယ် … တင်းပြည့်ကြပ်ပြည့် … အထဲကို ဝင်သွားသည် … ခုနကလည်း ဝင်ပါတယ် … အားမရ … တဝက်လောက်သာ ဝင်တော့ … အားမရ … အခုတော့ … ဝင်သွားပြီ … အဆုံးပဲ … မြတ်ရဲ့ ဆီးခုံလေးနဲ့ … ကျွန်တော့်ဆီးခုံ ကပ်သွားသည် … မြတ်ရဲ့ ရင်သားနုနုလေးတွေ … ကျွန်တော့်ရင်နဲ့ ကပ်သွားသည် … ခွာမရ … မြတ်က အခွာမခံ … အရမ်းနာတယ်တဲ့ … မောင် … အရမ်းရက်စက်တယ်တဲ့ … ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ် … အပျိုပန်းလေး … ဘယ်လိုခူးရတယ်ဆိုတာ … အပျိုပန်းလေးထဲဝင်သွားရင် … ဒီလိုမျိုး ခံရခက်တတ်ပါတယ် …

“အရမ်းနာနေလား … ဟင် …”
“ဟင့် … မောင် မကောင်းဘူး … အရမ်းနာတယ် …”
“ပြန်ထုတ်လိုက်ရမလား … ဟင် …”
“ထုတ်နဲ့ …”

မြတ် … စိတ်ဆိုးသွားပြီလား မသိပါဘူး … အတင်းပဲ ဖက်ထားတယ် … မြတ်က ထုတ်နဲ့ဆိုပေမယ့် … ကျွန်တော်က ဆွဲထုတ်ချင်သည် … ထပ်ထည့်ချင်တာကိုး …

ချစ်တယ် မြတ်ရယ် … အရမ်းချစ်တယ် … မြတ်ပန်းလေးထဲက … ဆစ်ကနဲ ဆစ်ကနဲ … ညှစ်နေတယ် … ပေါင်တွေက ကားလိုက် စိလိုက်နဲ့ … ရုန်းနေတယ် … ဖြေးဖြေးလေး ဆွဲထုတ်လိုက်တယ် … မြတ် ငြီးတယ် … ဟင့် …

ထိပ်ဖျားရောက်တော့ … ဖြေးဖြေးလေး ပြန်ထည့်တယ် … တထစ်ထစ်နဲ့ ပြန်ဝင်သွားတယ် … မြတ် အတင်းညှစ်ထားတယ် … နာလို့လားဟင် … စိုရွှဲနေတဲ့ ချစ်ဝတ်ရည်တွေကြောင့် … အဝင်တော့ နည်းနည်းချောလာတယ် … ခပ်ကြပ်ကြပ် … ပန်းပွင့်လေးကို … ဆော့ကစားတော့ … မြတ်ငိုတာပေါ့ … လူကလည်း မနေနိုင် … စိတ်ကလည်း မထိန်းနိုင် … ခပ်သွက်သွက်လုပ်ပစ်လိုက်တယ် … ငိုပါနဲ့ ချစ်သူရယ် … မကြာခင်မှာ … ပန်းလေး ပွင့်တော့မှာပါ … ကျွန်တော့် စိတ်တွေ လေထဲလွင့်နေတယ် … အရမ်းကောင်းတယ် … ခံစားချက်က … ရင်သိမ့်တုန်မို့ … အောက်ပိုင်းက … ပိုသွက်လာတယ် … မြတ်ငိုတယ် … အော်တယ် … ကျွန်တော် အတင်းဆက်လုပ်တယ် … နည်းနည်း မောလာတယ် … ဖြေးဖြေးလေး … တချက်တချက် … ဆောင့်ကြည့်တယ် … အဝင်ကြမ်းတယ်တဲ့ … မခံနိုင်ဘူးတဲ့ … သနားပါတယ် … မြတ်ရယ် … ရင်ခုန်သံတွေက နှေးလိုက် မြန်လိုက် … စိတ်တွေက … ရေလှိုင်းတွေလို … တလိမ့်လိမ့်တက်လာတယ် … ကျွန်တော့် စိတ်တွေ ပေါက်ကွဲတော့မယ် … မြတ်ရယ် … မောင် အရမ်းချစ်မှရတော့မယ် …

မြတ်ကို ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … ဆက်တိုက် … ဆောင့်လိုက်မိတယ် … မြတ် လူးလိမ့်နေတာပဲ … မြတ်အသံမထွက်တော့ဘူး … မြတ်နှုတ်ခမ်းလေးကို … အတင်းဖိကိုက်ထားတယ် … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးက … ပြတ်ထွက်မတတ် … ကျွန်တော် လျှာလေးနဲ့ ကလိပစ်လိုက်တယ် … ဟင့် … တဲ့ … ရင်ခုန်သံတွေက … ပိုလို့ကျယ်လာတယ် … မြတ် အတင်းဖက်ထားတယ် … မြတ်အတင်းဖက်ထားတယ် … ကျွန်တော်လည်း … အတင်းဖက်ထားတယ် … ကြားလေသွေးလို့ … ဝေးမှာစိုးပါတယ် … ချစ်တယ် … မြတ်ရယ် … မြတ်ပန်းလေးက … တဇတ်ဇတ်နဲ့ … ညှစ်ပြန်တယ် … ကောင်းလိုက်တာ … မြတ်ရယ် … မြတ် အဲဒီလို ညှစ်ပေးရင် … ဘယ်လို ခံစားရမှန်းကို မသိပါဘူးဗျာ … အရမ်းကောင်းတယ် … ပန်းနုနုလေးက … ခပ်တင်းတင်းညှစ်တိုင်း … ကျွန်တော့်ရင်တွေ ပြောင်းဆန်ကုန်တယ် … ချစ်တယ် … အရမ်းချစ်တယ် … မြတ်ရယ် … ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အတွေးထဲ ဘာမှမရှိတော့ဘူး … ဟိုးအမြင့်က ပန်းတိုင်ကို … မြတ်နဲ့အတူတက်နေတယ် … ဘေးနားမှာ တိမ်တွေ ဝေနေတယ် … လေနုလေးက … နွေးနေတယ် … နေရောင်ခြည်က ဖြာကျတယ် … ရောက်ပြီ … ဒီနိဗဿဗာန်ဘုံကို … ကျွန်တော်တို့ရောက်ပြီ … ဟာာာား … မြတ်ပန်းလေးထဲကို … အတင်းထိုးထည့်ထားရင်း … ကျွန်တော့် သွေးတွေ … အကုန်လုံး ညှစ်ပစ်လိုက်တယ် … ကောင်းလိုက်တာ … ကျွန်တော့်ရင်တွေ တသိမ့်သိမ့်တုန်နေတယ် … အသွေးအသားတွေ အကုန်လုံးက … ပွက်ပွက်ဆူပြီး … မြတ်ကို အတင်းဖက်ထားရင်း … တဇတ်ဇတ်နဲ့ … ကျွန်တော့်ကိုယ်လုံး … ငြိမ်သွားတယ် … လောကီဘုံရဲ့ အမြင့်ဆုံးရသကို … ကျွန်တော်သိသွားပြီ … မြတ်လည်း သိသွားပြီ …

“အရမ်းကောင်းတယ်နော် … မြတ် …”
“ဟင့်အင်း … အရမ်းနာတယ် …”
“တော်တော်နာနေလားဟင်”
“တော်ပါ … မောင် … အားကြီးဆိုးတယ် … ဟင့်”

ကျွန်တော် … မြတ်ကို … ထွေးပွေ့ထားရင်း … လက်ရှိအခြေအနေလေးကို … ကျေနပ်လို့နေပါတယ် … ချစ်တယ် မြတ်ရယ် … သိပ်ချစ်တယ် … မြတ်ကို ထွေးပွေ့ထားရင်း … နမ်းလိုက်တယ် … သူလည်း ပြန်နမ်းတယ် … ရင်ထဲက ရမက်မီးလေးက … ငြိမ်းမှမငြိမ်းသေးတာ … လောင်စာအားနည်းသွားလို့ … မီးညွန့်ကျိုးသွားတယ် … အခု … ဆနဿဒတွေက … ထကြွလာတယ် … ရမက်မီးက … ပြန်တောက်လောင်လာတယ် … မြတ်လည်း … ဖြစ်ပါတယ် … သူလည်း … ချစ်ချင်နေတယ် … ချစ်ကြတာပေါ့ … နောက်တခါ …

ဒီတခါ … မြတ်ကို ချစ်ရတာ … ပိုအားရတယ် … သိမ့်ကနဲ ပန်းလေးထဲကို ဝင်သွားတာ … သိပ်မခက်ခဲတော့ … မြတ်ကို ချစ်ရတာ … အားရတယ် … မြတ်ကလည်း … အားရပါးရ ကြိုဆိုတယ် … အချစ်မြစ်ထဲမှာ … ကာမလှေလေးနဲ့ … အစုန်အဆန် လှော်ခတ်ပစ်လိုက်တယ် … ရင်ခုန်သံ တဒိန်းဒိန်း … ငြီးငြူသံလေးက … တအိအိနဲ့ … ချစ်တယ် … မြတ်ရယ် … ဒီတခါဝင်တော့ … မြတ်ပန်းလေးကို … အတင်းမွှေတယ် … မြတ် ကျွန်တော့်ခါးကို … ဖက်ထားပြီး … အော်တယ် … ငြီးတယ် … မြတ် ချစ်လွန်းလို့လား … မသိပါဘူးဗျာ … အောက်ကနေ … ပင့်ပင့်ပေးတယ် … ညှစ်တယ် … အရမ်းညှစ်တယ် … သူညှစ်ရင် … ကျွန်တော် ဆောင့်တယ် … သူမညှစ်ရင် … ကျွန်တော်မွှေတယ် … ချစ်ရတာ … အားမရဘူးဗျာ … မောလာတယ် … ခဏလေး ရပ်လိုက်တာ … မြတ် မကျေနပ် … သူ့ကို ကျေနပ်အောင် … နဖူးလေးကို နမ်းတယ် … ပါးလေးကို … နမ်းတယ် … နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံစုပ်ပြီး … ဆက်တိုက် ဆောင့်ပစ်လိုက်တယ် … ကျွန်တော့်အချစ်ကြမ်းကြမ်းကို … သူ မခံနိုင်ဘူး … တအားအော်တယ် … မတတ်နိုင်ဘူး … ချစ်ချင်တယ် … မြတ် … ငိုတယ် … ကျွန်တော်ကို အတင်းဖက်ထားတယ် … အတင်းညှစ်ထားတယ် … အတင်းညှစ်လေ … အတင်းထည့်လေပဲ … ခပ်တင်းတင်း … ပန်းနှစ်လွှာကြားထဲမှာ … အဝင်အထွက် ခပ်သွက်သွက်နဲ့ … ချစ်တမ်းကစားတော့ … ပန်းလေးက … ငိုတာပေါ့ … မျက်ရည်တော့ ထွက်မလာဘူး … ချစ်ဝတ်ရည်တွေ ထွက်ကျလာတယ် … ဒလဟော …

နွေးတယ် … ပူကနဲ … နွေးသွားတယ် … ကျွန်တော်သိပါတယ် … မြတ် ချစ်ဝတ်ရည်တွေ သွန်ချပစ်လိုက်ပြီ … ကျွန်တော်ကတော့ … ရပ်လို့မရသေး … ပန်းတိုင်ကို … မောင်ရောက်အောင် … သွားရအုံးမည် …

ရမက်လှေလေးကို … ခပ်ပြင်းပြင်းလေး … လှော်ပစ်လိုက်တယ် … မောတော့ မောပါတယ် … ဒါပေမယ့် … ကြိုးစားပြီးလှော်တယ် … မြတ်လည်း … လိုက်ရှာပါတယ် … အသွေးအသားတွေက … ထကြွလွန်းတော့ … ရင်ခုန်သံတွေက … မြန်လွန်းနေတယ် … မြန်ပလေ့စေ … ချစ်တာကိုး … အဝင်အထွက်က ခပ်သွက်သွက် … မြတ် မနေနိုင် … ပန်းလေးက … အလည်လာတဲ့ … လူဆိုးကို … အတင်းဖမ်းထားသည် … မရ … ချစ်ဝတ်ရည်တွေ စိုစိုရွှဲနေတော့ … ဖမ်းရခက်သည် … မြတ် အားမရ … ရအောင်ဖမ်းကြည့်ချင်သည် … အတင်းကော့ထားပြီး … ဖမ်းသည် … မိတော့မိသည် … တစကဿကန့် … ဖမ်းမိတော့လည်း … ခဏတာ … ပြန်လွှတ်လိုက်သည် … ကျွန်တော် မွှေလိုက်တာကိုး …

“အို … ဟင့် … မောင် … တော်ပါတော့ … မြတ် မခံနိုင်တော့ဘူး … အို … ဟင့် …”
“ပြောလို့လည်း နားမထောင်ဘူး … အရမ်း မမြန်နဲ့ကွယ် … အသဲတွေ ပြောင်းဆန်ကုန်ပြီ … ဟာာာ … ဟာာာ … ဟာာာ … အီး ….”

ကျွန်တော် ပန်းတိုင်ရောက်ဖို့ သိပ်မလိုတော့ … မြတ်ကို … အတင်းချစ်တော့သည် … မြတ် … ငိုတောင်ငိုသည် … ကျွန်တော် မတရား … မြတ်နာမှန်းသိရက်နဲ့ … ဖြေးဖြေးမလုပ် … ကျွန်တော်လူဆိုးလေလား … ဖြစ်နိုင်ပါတယ် … ကျွန်တော် ရပ်လို့မရတော့ဘူး … စိတ်က ဒီထက်မြန်ချင်တယ် … ခနဿဓာကိုယ်က … မလိုက်နိုင် … မြတ် ပန်းလေးက … ပွင့်အာနေသည် … အောက်မှာ ကော့ပျံနေသည် … မြတ်သိပ်ချစ်တာ … ကျွန်တော်သိသည် … ကျွန်တော့်အဝင်အထွက် ခပ်ကြမ်းကြမ်းကြောင့် … ပန်းလေးထဲက … အသံဗလံတွေ … လျှံကျလာတယ် … ကျွန်တော် ပြီးတော့မယ် … ဆောင့်တယ် … တချက် … နှစ်ချက် … သုံးလေးချက် …

ကောင်းလွန်းလို့ … စိတ်မထိန်းနိုင် … အပျိုလေး မြတ်ကို … အားရအောင် ချစ်ပစ်လိုက်တယ် … မြတ် ပန်းလေးက … အတင်းအတင်း ညှစ်ထားတယ် … သူနာရှာတယ်ထင်ပါရဲ့ … နောက်ဆုံးမငြီးတော့ဘူး … သူ နှုတ်ခမ်းလေးကို … ကိုက်ထားတယ် … ကျွန်တော်သိပါတယ် … အံကြိတ်ပြီး … ချစ်သမျှကို … အလိုလိုက်ရှာတယ် … ခဏလေးပါ … မြတ်ရယ် … ခဏလေးပါ … မောင်ပြီးတော့မယ် … အဝင်အထွက်က … အမြန်ဆုံးနှုန်းနဲ့ … မြတ် ပန်းလေးကို … ဆော့ကစားနေသည် … ကျွန်တော့် နားထင်တွေ ပူလာတယ် … ရင်တွေ ပူလာတယ် … တဇက်ဇက် ဆောင့်ရင်း … မြတ်ကို မညှာတော့ … အားကုန် ချစ်ပစ်လိုက်တယ် … ပြီးပြီ … ကျွန်တော် ပြီးပြီ … မြတ်ကို … ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း …

“ကောင်းလိုက်တာ … သီရိရယ် … ကောင်းလိုက်တာ …”
“ဘာ …”
“ဘာ … ဘာပြောတယ် …”

မှားသွားတယ် … ကျွန်တော် မှားသွားတယ် … ဘာလို့ သီရိကို တမ်းတရတာလဲ … မြတ် … အရမ်းငိုတယ် … ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်တယ် … ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဘူး … အတင်းလိုက်ဖက်တယ် … အတင်းတွန်းထုတ်တယ် … ဘယ်လို ချော့ရမလဲဗျာ … ကျွန်တော် မှားသွားတယ် … ဘာဖြစ်လို့ … သီရိကို တမ်းတရတာလဲ … ကိုယ့်ကိုချစ်လို့ တကိုယ်လုံး ပုံပေးတဲ့ ချစ်သူရှေ့မှာ … တခြားတယောက်ကို တမ်းတတော့ … မြတ် စိတ်ဆိုးတာပေါ့ … စိတ်နာမှာပေါ့ …

“မောင် ပြောတော့ … မြတ်ကို ချစ်တယ်ဆို … အီး …”
“မဟုတ်ပါဘူးမြတ်ရယ် … စကားမှားသွားတာပါ …”
“ဘာမှားတာလဲ … ဒီကတော့ ချစ်လိုက်ရတာ … အီး … ဟင့် …”

ကျွန်တော့်မှာ … ပြောစရာ စကားမရှိ … သေချင်တယ် … ကျွန်တော် သေချင်တယ် … ဘာဖြစ်လို့ သီရိကို တမ်းတရတာလဲဗျာ …

“သွား … နင်က … ငါ့ကို ချစ်တာမှ မဟုတ်ပဲ … ငါကတော့ နင့်ကို ချစ်လိုက်ရတာ … နင်ကတော့ … ငါ့ကို … ငါ့ကို …”

မြတ် ငိုတယ် … အရမ်းငိုတယ် … သူ ရင်နာမှာပေါ့ … ကျွန်တော့်လို မျက်စိမမြင်ရတော့မယ့် သူတယောက်ကို … ချစ်လွန်းလို့ … ပုံအပ်လိုက်တယ် … သူ ကျွန်တော့်ကို အရမ်းချစ်တာ … ကျွန်တော် သိပါတယ် … ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ချစ်တယ် … ဘာဖြစ်လို့ သီရိကို တမ်းတရတာလဲ … ဟာဗျာ … အရမ်းစိတ်ညစ်တာပဲ … ကျွန်တော် သေချင်တယ်ဗျာ …

မြတ် … အဝတ်အစားတွေ လဲတယ် … ထွက်သွားတယ် … ကျွန်တော် ငိုနေတယ် … နောက်ကနေ လိုက်ဆွဲတယ် … အတင်းတွန်းထုတ်ပစ်တယ် … မြတ် … ကျွန်တော့်ကို သိပ်စိတ်နာသွားတယ် … ကျွန်တော် မှားပါတယ် … အရမ်းမှားတယ် … အစကတည်းက … မြတ်ကို … ချစ်ခွင့် မပန်ခဲ့ရင် … မြတ်ရင်နာမှာ မဟုတ်ဘူး … ကျွန်တော် ငိုတယ် …

ကျွန်တော် ဘဝကို ရှေ့မဆက်ချင်တော့ဘူး … အဆုံးသတ်လိုက်တော့မယ် … မျက်စိဆုံးရှုံးတယ် … အချစ်ကို ဆုံးရှုုံးတယ် … ကျွန်တော့် သေချင်တယ် … မနေချင်တော့ဘူး …

ယုံကြည်တာတွေ အားလုံးစွန့်လွှတ်ခဲ့ပါတယ် …
တို့အချစ်က ဆုံနိုင်ဖို့သိပ်မလွယ် …
ရေမှာအရုပ်ရေးမိသလိုပဲ အချစ်ဟာအရာမထင်တယ် …
ပျော်မယ်ဆိုနေခဲ့ပေါ့ ချစ်ရတဲ့သူရယ် …
အရှုံးပေးခဲ့ပြီ ကျေနပ်တော့ကွယ် …
ရေလိုဘဝအေးမြပါစေအချစ်ရယ် တို့ဆုတောင်းပါတယ် …

ပန်းခင်းလမ်းပဲ လျှောက်ပါ အချစ်ကလေးရယ် …
ခရောင်းတောထဲက တို့ကိုထားခဲ့ကွယ် …
ချစ်ခဲ့ကြတဲ့ အဖြစ်ဟာအိမ်မက်ပဲ …
မင်းဘဝနေ့သစ်ရောက်ပြီ မေ့လိုက်ကွယ် …
အို — မေ့လိုက်တော့ အချစ်ကလေးရယ် …

ကြင်နာတာတွေအားလုံး မေ့ပစ်လိုက်ပါကွယ် …
နိုးတဝက် တို့အိပ်မက်လေးပျက်ပြယ် …
နာကျင်နေတဲ့ နှလုံးသားငိုနေလည်း … မင်းပျော်ပါစေကွယ် …
ရင်မှာ မျှော်လင့်ထားသမျှ ဆုံးရူံးခဲ့ပေမယ့် မင်းဘဝအတွက် ကိုယ်ကျေနပ်မိတယ် …
ဒါတွေ တစ်နေ့မင်းနားလည်မယ် အချစ်ရယ် နှုတ်ဆက်သွားပါကွယ် …

ထူးအိမ်သင် သီချင်းလေးကို ငြီးပြီး … ကျွန်တော် တအားငိုတယ် … ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ် … ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်က … အကြောတွေကို ဓါးနဲ့ လှီးပစ်လိုက်တယ် … သွေးတွေ ထွက်လာတယ် … အများကြီး … ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာတယ် … သွေးတွေ ထွက်တာ များလာတော့ … တဖြေးဖြေး ကျွန်တော် အားနည်းလာတယ် … အသက်ရှုမဝတော့ဘူး … နတ်သမီးပေးတဲ့ … ချစ်လက်ဆောင်ကို … အတွေးထဲမှာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ထည့်ပြီး … သိပ်ချစ်ရတဲ့ မြတ်ရေ အမြဲပျော်ပါစေ … သွားပြီ … မြတ်ရေ … သွားပြီ …ကျွန်တော် လောကကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ် …

နွေရာသီရဲ့ … နေ့လည်ခင်းမှာ … ကျွန်တော် … ရင်ခုန်သံတွေ ရပ်ဆိုင်းသွားတယ် …

ပြီးပါပြီ

အထက်တန်းအောင်ပီးစကာလပေါ့။
ကျနော့်ဇတ်လမ်းစတာက။ငယ်ငယ်ကထဲက သင်လိုက်ရတဲ့တူရိယာတွေစုံနေတာပဲ.. တယော၊ဟာမိုနီကာ၊ဂစ်တာ စုံနေတာပဲ။ တအားဝါသနာကြီးတဲ့ကလေးလို.တော့မထင်နဲ.နော်။
ကျနော့်ဖေဖေကတောမြို.လေးမှာလူပျိုဘဝကတော်တော်လေးနာမည်ကြီးတဲ့ဂစ်တာသမား၊မေမေက ဘုရားကျောင်းကတယောဆရာမလေးဖြစ်ခဲ့ဖူးတော့ကျနော့်ခမျာလူမှန်းသိတတ်
စကတည်းကမိဘတွေရဲ.အတင်းအကျပ်သင်ကြားမှုအောက်မှာကစားချိန်တောင်မရှိခဲ့ဖူးဗျ။ သူများတွေကျောင်းဆင်းလာလို.ဘောလုံးကန်ကြ၊စွန်လွှတ်ကြ၊ကစားကြပီဆိုကျနော့်မှာမျက်ရည်
နဲ.မျက်ခွက်။ အိမ်ကမြို.ရဲ.ဘောလူံးကွင်းနဲ.မျက်နာချင်းဆိုင်ဆိုတော့ပြူတင်းပေါက်ကနေတခြားကလေးတွေဆော့နေတာကိုငေးကြည့်ပီး ပဲပင်ပေါက်နုတ်စ်တွေဖတ် ဝမ်းအန်တူးအန် ဘာညာ
ဆိုပီးတိုင်မင်ရေနေခဲ့ရတဲ့ဘဝပေါ့။
လူပျိုပေါက်ဖြစ်လာတော့ထိုက်သင့်သလောက်တီးတတ်ခတ်တတ်လာတယ်။ ဟာမိုနီကာမှာဆရာတဆူပေါ့လေ(ဟီးကြွားတာနော်) ၊ ဂစ်တာမှာလည်းတော်တော်လေးဟုတ်လာတာပေါ့လေ
(Eric Clapton: လောက်တော့မကျွမ်းဘူးပေါ့ တောမြို.လေးမှာနာမည်ကြီးတဲ့တောကျော်ပေါ့လေ) ၊ တယောလား?? အမှန်တိုင်းပြောရရင်နှစ်တွေအကြာကြီး ဒုက္ခခံလိုက်ရတာပဲရှိတယ်ခုထိ
မရပါဘူးဗျာ။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဂန္တဝင်ဂီတကိုတယောလေးနဲ.အိညောင်အိညောင်ထိုးရတာကိုမကြိုက်၊စပီးကျင့်စဆို တယောကိုမေးနဲ.ညှပ်ထားရတာကိုက ဆန်အိတ်ကြီးထမ်းနေရသလိုပင်ပန်းဆင်းရဲလိုက်ရတာဗျာ။
အထက်တန်းစာမေးပွဲပီးတော့ကျနော်လည်းယောင်ချာချာဖြစ်နေတာဗျ။ ဖေဖေနဲ.မေမေကသူတို.အလုပ်တွေနဲ.သူတို.မအား(နယ်စပ်ဆိုတော့ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ပေါ့ဗျာ) ကျနော့်ကိုလည်း
ဂရုမစိုက်အား၊သူတို.အလုပ်မှာဝိုင်းကူပေးပါ့မယ်ဆိုတာလည်းလက်မခံပဲ နောက်ထပ်ဇတ်လမ်းတစ်ခုထွင်လာပြန်တယ်။ Piano တီးသင်ရမယ်တဲ့ဗျာ။ ကြားကြားချင်းစိတ်လေသွားတယ်။ ကြည့်
လည်းလုပ်ကြပါဦးဗျာလို.။တသက်လုံးဒီတူရိယါတွေနဲ.ပဲအချိန်ကုန်ရတော့မှာလားမသိတော့ပါဘူး။ မေမေကမရဘူးဗျ.. ထုံးစံအတိုင်းအာဏာနဲ. ဟေ့ကောင်.. F-ကလပ်(တယော) ကော၊
G-ကလပ်(ဂီတာ) ကောနင်နားလည်ပီးသား၊ ပီယာနိုက C-ကလပ်နုတ်စ်နဲ.သွားတာ..သွားသင်ချေ..ခဏလေးနဲ.တတ်မှာဆိုပီး အမိန်.ချတော်မူတယ်။ အဲ့ဒီတော့ကာ ဆရာဗန်းမော်တင်အောင်
ရဲ.လေနဲ.ပြောရရင် ကျနော်ကော..ဘာများတတ်နိုင်ဦးမည်နည်းပေါ့.. ခေါင်းညိမ့်လိုက်ရတော့တာပေါ့လေ။
မြို.ပြင်က ယူကလစ်ဝင်း(ယူကလစ်ပင်တွေများလို.ခေါ်တာ)ထဲကဆရာမဆီမှာတစ်ပတ်၃ရက် မနက်စောစောပိုင်းသင်ဖို.ပြောထားပီတဲ့။(Fri: to Sunပေါ့လေ)
သင်တန်းစမယ့်နေ.စောစောကျနော်အိမ်ကနေ ပြိုင်ဘီးလေးနင်းပီးထွက်လာခဲ့တယ်။ ယူကလစ်ဝင်းထဲရောက်တော့ မေမေမှာလိုက်တဲ့ ပီယာနိုသင်တဲ့ဆရာမအိမ်ကိုလိုက်ရှာရသေးတယ်။
အဲ့ဒီခြံဝင်းကြီးကတော်တော်ကျယ်တာဗျ။ ပီးတော့အိမ်တွေကပျဉ်ထောင်အိမ်မဲမဲကြီးတွေ၊တစ်အိမ်နဲ.တစ်အိမ်ကလည်းတော်တော်လှမ်းတယ်၊တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ၊တချက်တချက်လေတိုက်
လိုက်ရင်ယူကလစ်ရွက်တွေလေတိုးသံတွေတရှဲရှဲကလွဲပီးဘာအသံမှကိုမကြားရတာ။ ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားကတော့ဆိတ်ငြိမ်လွန်းလို. ကျနော်ဂစ်တာလာကျင့်ဖို.တေးထားလိုက်တယ်။
ဟိုမေးဒီမေးလျှောက်မေးရင်းဆရာမအန်တီဝင်နီရဲ.အိမ်ကိုရှာတွေ.တယ်(အန်တီဝင်နီဆိုတာမေမေပြောလိုက်တဲ့ပီယာနိုသင်မယ့်ဆရာမ)။ တစ်ထပ်တိုက်ပုပုလေး၊ဆေးအဖြူသုတ်ထားတယ်။
ခြံထဲအထိပြိုင်ဘီးလေးကိုနင်းပီးဝင်သွားရင်း ခွေးတွေဘာတွေရှိနေမလားဟိုကြည့်ဒီကြည့်ရှိုးရသေးတယ်။ အဲ.. ဘယ်သူမှမရှိဘူးဗျ.. တအိမ်လုံးတိတ်နေတာပဲ။
ကျနော်လည်းအိမ်ရှေ.ဆင်ဝင်အောက်မှာစက်ဘီးကိုထောင်ထားပီး ခပ်အုပ်အုပ်အော်ကြည့်တယ်။ အန်တီဝင်နီ.. အန်တီဝင်နီ ! !
ဘယ်သူမှလည်းပြန်မထူးဘူးဗျ။ ဒါနဲ.လွယ်အိပ်ထဲပါလာတဲ့ စကားဝါတံဆိပ်ဆေးပေါ့လိပ်လေးထုတ်ပီးဖွာနေမိတယ်။ ဖတ်ကနဲ ကျနော့်အနောက်ဖက်ကလူရိပ်တွေ.တာနဲ.လှည့်ကြည့်လိုက်တော့
ကျစ်ဆံမြီး တုတ်တုတ်ကြီးနဲ.အသားအရည်ကအဝါရောင်လဲ့နေတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဗျ။ အရပ်ကလည်းအမြင့်ကြီး၊ အနီရဲရဲထမီလေးဝတ်ထားတယ်။ တော်တော်ကျပ်ကျပ်လေးစည်းထားတော့ခါးလေးကကျင်ကျင်လေးဖြစ်နေတယ်။ ရင်အုံကလည်းတီရှပ်အပြာသေးသေးလေးဝတ်ထားတော့ တော်တော်ကြီးသိသိသာသာဖောင်းကြွနေတယ်။
ကျနော်လည်းကြာကြာငေးလို.မကောင်းတာနဲ.စကားစလိုက်တယ်။
ကျနော်အန်တီဝင်နီ.ဆီ ပီယာနိုတီးသင်မလို.လာတာပါ အမ.. အန်တီဝင်နီရှိလားမသိဘူး.. …
ခပ်တင်းတင်းစေ့ထားတဲ့နှုတ်ခမ်းပွင့်ထွက်လာတယ်။ မင့်နာမည်..ဖိုးသက်လား.. ဝင်နီဆိုတာငါပဲ..တစ်ခုကြိုပြောထားမယ်..မင့်ဆေးလိပ်ကိုဒီမှာအပီးသောက်ခဲ့..ငါ့အိမ်ထဲမှာဆေးလိပ်သောက်လို. မရဘူး.. ..
ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းပြောရင်းအိမ်ထဲကိုဝင်သွားရောဗျ။ ဟောဗျာ.. အန်တီဝင်နီဆိုတာ အသက်၃ဝတောင်ပြည့်ပုံမရသေးဘူး။ လေသံကလည်းတင်းတင်းကြီး..အင်းငါတော့မလွယ်ဘူး
ဇတ်လမ်းပဲကွာလို.တွေးပီးဆေးပေါ့လိပ်လေးကိုခြေထောက်နဲ.နင်းချေပီးကျနော်လည်းနောက်ကအပြေးလေးလိုက်ဝင်လိုက်တယ်။

အသာလေးကပ်လိုက်သွားတော့.. .. …
အန်တီဝင်နီ. နောက်ပိုင်းအလှကိုမြင်နေရတယ်ဗျ။ ကျစ်ဆံမြီးတုတ်တုတ်ကြီးတွေကတင်ပါးကားကားဖွံဖွံလေး အပေါ်မှာသွားဆုံးတယ်။ ထမီအနီရဲရဲအောက်ကတင်ပါးလေးကလှုပ်ခါရမ်း
လို.။ မကောင်းတတ်မှန်းသိပေမယ့်ကျနော့်မျက်လုံးကခွါလို.ကိုမရတာ။ အဲ့လိုအသာလေးငေးရင်းဂလုနေရာကနေအန်တီဝင်နီကိုယ်လုံးတစ်ပတ်လှည့်လာပီးကျနော်နဲ.မျက်နာချင်းဆိုင်လာ
မှရုတ်တရက်မျက်နာလွဲလိုက်ရတယ်။ဒါတောင်ရိပ်မိသွားမလားဆိုပီးလန်.သွားသေးတယ်။ ခပ်တည်တည်နဲ.ဧည့်ခန်းထဲချထားတဲ့ သုံးချောင်းထောက်ဂရင်းပီယာနိုကြီးကိုလှည့်ပတ်ကြည့်ချင်
ယောင်ဆောင်နေလိုက်တယ်။
ကဲ.. ပြောပါဦး..မင်းကinstruments တွေတော်တော်တီးဖူးတယ်ဆို..မောင်ရင့်မေမေကဖုန်းထဲကနေမနေ.ကပြောတယ်..ဟုတ်လား။ အန်တီဝင်နီကမရယ်မပြုံးပဲကျနော့်ကိုကြည့်ရင်းစကား
စတယ်။ကျနော်လည်းပြုံးရင်း…
ဟုတ်ကဲ့နည်းနည်းပါးပါးပါအန်တီ.
ဘာတွေတီးဖူးလဲပြောပါဦး .. ..
ဟာမိုနီကာ၊တယောနဲ.၊ဂစ်တာပါခင်ဗျ..
ခုပီယာနိုကိုကောကြိုက်လို.လာသင်တာလား. ..
အဟီး .. ဖေဖေနဲ.မေမေကအတင်းသင်ခိုင်းလို.လာသင်ရတာဗျ.. .. (ပြောပီးမှငါဘာလို.အဲ့လိုပြောလိုက်ရတာလဲလို.တောင်နောင်တရသွားတယ်)
အင်း.. ဟုတ်ပီလေ..မောင်ရင့်မေမေကိုအန်တီဖုန်းဆက်လိုက်မယ်.. စိတ်မပါပဲသင်လို.ကတော့အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးကွ.. …
ကျနော်ချက်ချင်းပျာသွားတယ်။ ပီယာနိုသင်ချင်တာမသင်ချင်တာထက်ဒီကိုနေ.တိုင်းလာပီးအန်တီချောချောလေးကိုမြင်ချင်နေတဲ့စိတ်ကကျနော့်ကိုကြီးစိုးနေပီလေ။
အာ..မဟုတ်ဘူးဗျ.. အစကတော့မသင်ချင်ဘူးဖြစ်နေတာ..ခုဒီကောင်ကြီး(အရှေ.ကပီယာနိုကြီးကိုလက်ညိုးထိုးပြ) ကိုမြင်တော့ဘယ်လိုစိတ်ပါလာမှန်းကိုမသိတာ..အဟက်ဟက်..
သေချာလို.လားမောင်ရင်လေးရယ်..
အန်တီဝင်နီကခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးရင်းပြောတယ်။ ကဲ..ဒါဆိုစလိုက်စို. ဆိုပီးပီယာနိုကြီးအရှေ.မှာကုလားထိုင်လေးချပီးသင်ခန်းစာ စဖို.ပြင်တယ်။
ခလုတ်တွေအကြောင်းရှင်းပြလိုက်၊နုတ်စ်တွေဖတ်ခိုင်းနဲ.ကျနော့်ကိုစိတ်ပါလက်ပါစပီးသင်ပေးပါတယ်။ သိတယ်မလားကျနော်ကတော့ ဘေးကနေ အန်တီ့စကားပြောသံတွေမကြားတချက်ကြား
တချက်။ဒီလောက်အန်တီဆရာမလှလှလေးနဲ.ပူးကပ်ပီးထိုင်နေရမှတော့ဘယ်လိုလုပ်မြူးဇစ်ကိုစိတ်ဝင်စားတော့မလဲဗျာ။ ဘေးကနေတချက်တချက်သူ.ကိုယ်နံ.လေးခိုးရှူလိုက်၊ လည်ပင်းက
သွေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွေကိုခိုးကြည့်လိုက်၊ကျနော်ကဘေးကနေရပ်နေရတော့ တီရှပ်လည်ဟိုက်လေးအောက်ကလှပ်ကနဲလှပ်ကနဲမြင်မြင်နေရတဲ့ရင်သားအလှလေးတွေခိုးကြည့်လိုက်၊
တခါတခါကျနော့်ကိုယ်ကိုအနောက်ဆုတ်ပီးကုလားထိုင်မှာခါးမတ်မတ်လေးထိုင်နေတဲ့
အန်တီရဲ.ကားထွက်နေတဲ့တင်လေးကိုကြည့်လိုက်နဲ.အန်တီကပီယာနိုတီးပြနေတဲ့အချိန်ကျနော်က
လောင်တီးနေတာပေါ့လေအဟီး။
အဲ့ဒီနေ.က၂နာရီသင်ခန်းစာဟာကျနော့်အတွက်တော့၂စက္ကန်.လောက်ပဲကြာတယ်လို.ထင်လိုက်ရတယ်။
ပြန်လာတော့စိတ်ကူးလေးတယဉ်ယဉ်ပေါ့ဗျာ။အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိပ်ခန်းထဲမြန်မြန်ဝင်ပီးတစ်ချီလောက်လက်နဲ.လုပ်လိုက်ရသေးတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကကျနော့်မှာမိန်းမအတွေ.အကြုံလုံးဝကို
မရှိသေးတာဗျ။ ညဖက်ထမင်းဝိုင်းကြမှ မေမေကမေးတယ်။ဘယ်လိုလဲပီယာနိုဆရာမအသင်အပြကောင်းလားတဲ့။ ဟုတ်မေမေလို. .. ဒါနဲ.ဆရာမကငယ်သေးပါလားဆိုတော့ ဟဲ့ ၃ဝစွန်းစွန်း
လေးရှိသေးတာ..ရုပ်ကိုလည်းကြည့်ဦးနုနုလေး.. သား..နင်ကြွေနေပီမလား ဆိုတော့.. ကျနော်ကပြုံးပြုံးကြီးလုပ်ပီး အို..မေမေကလည်းသားကအဲ့လိုတွေစိတ်မဝင်စားပါဘူးဆိုပီး ခပ်တည်တည်
နဲ.ဂေါ်လီရိုက်နေတုံးခလေးပေါက်စလိုမူလိုက်ရတယ်ဟီးဟီး။
ဆရာမအန်တီလေးကခုထိအပျိုကြီးဗျ။ ကျနော်တို.မြို.ကနာမည်ကြီးဘော်ဒါဆောင်တစ်ခုမှာနည်းပြလာလုပ်နေတာ။ ခုကျနော်သွားသွားသင်တဲ့အိမ်ကသူ.အမျိုးတစ်ယောက်ရဲ.အိမ်။
တစ်ယောက်ထဲနေတာတော့မဟုတ်ဘူး။ သူ.သူငယ်ချင်းနောက်ထပ်အပျိုကြီးတစ်ယောက်ရှိသေးတယ်။အဲ့ဒီတစ်ယောက်ကတော့ အထက်တန်းပြဆရာမ။ကျနော်သွားတဲ့နေ.ကကျောင်းသွား
လို.မမြင်ခဲ့ရတာ။
ကဲကျနော့်ဇတ်လမ်းဆက်ပြောရအောင်…
အဲ့လိုပဲတစ်ပတ်ကို၃ရက်အန်တီဝင်နီဆီသွားသင်။ ဘေးကနေနို.တွေခိုးကြည့်၊ဖင်တုံတုံလေးကိုရှိုး၊ကိုယ်သင်းနံ.လေးခိုးရှူရင်းကတုန်ကယင်ကြီးဖြစ်ဖြစ်ပီးအိမ်ပြန်လာ။ အိပ်ခါနီးတိုင်းပြန်ပြန်
ပီးမျက်လုံးထဲမြင်အောင်မှန်းပီးဂွင်းထု။ ဒီလိုနဲ.သြင်္ကန်ကျတဲ့ဧပရယ်လရောက်လာပါလေရော။ ဘာလိုလိုနဲ.လေးလရှိသွားပီဗျာ။ ပီယာနိုသင်တာလေးလလုံးလုံး ဘာကိုမှစိတ်မဝင်စားဘူး။ အား
အားရှိအန်တီဝင်နီ.ကိုပဲစိတ်ကပစ်မှားနေတာကိုး။ သင်တန်းကာလကလည်းပီးခါနီးလာပီဗျ။ ဒါနဲ.တရက်မှာ သင်ခန်းစာအနေနဲ.သီချင်းတစ်ပုဒ်တီးခိုင်းတယ် Cannon in D ဆိုတဲ့ သီချင်း ကြား
ဖူးကြတယ်မလား။( ဟိုစိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင်ဆိုတဲ့သူတောင်းစားလေးက သူငယ်ချင်းများစွာဆိုပီးဖျက်ဆီးထားသေးတယ်လေ) အဲ့ဒီမှာ ကျနော်ကသောက်တလွဲတွေလျှောက်လုပ်နေတာဗျ။ ကြာလာ
တော့အန်တီလေးလဲတော်တော်စိတ်တိုလာပုံရတယ်။ ဆူတော့တာပဲဗျို. .. ..
ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီးရှိပီ ..ခုထိပုံမလာဘူးဟုတ်လား..မောင်ရင် ! !
လက်ကလည်းချာသေးတယ်.. လေ့ကျင့်ချိန်ကလည်းသပ်သပ်မှတ်မှတ်မရှိ.. နင်ဘာအသုံးကျလဲ ဖိုးသက် ! !
ငါ့မှာတော့အင်တိုက်အားတိုက်သင်လိုက်ရတာ.. .. နင်ဘာလုပ်နေလဲတချိန်လုံး..ဟင် ! !
အော်ရင်းနဲ.အန်တီဝင်နီမျက်နာလေးပါဒေါသကြောင့်ပန်းသွေးရောင်သမ်းလာတယ်။
ကျနော်လည်းဘာမှပြန်မပြောရဲပဲငေးကြည့်နေမိတယ်။ကျနော်အူတူတူလုပ်နေလို.လားမသိဘူးဒေါသပိုထွက်
လာတယ်နဲ.တူတယ်။ ဆက်တိုက်ပြောတော့တာပါပဲ
မောင်ရင့်မေမေနဲ.ကိုတိုင်မယ်.. တချိန်လုံးနင့်စိတ်ကဘယ်ရောက်နေလဲပြောစမ်း.. …
ငါ့တကိုယ်လုံးကိုခိုးကြည့်နေတာမလား..ဟင်..ငါမသိဘူးများမှတ်နေလား .. …
(ဟာ..သေရောဗျ.. သိနေတာကိုး)
တနေ.တနေ.ဒီကိုလာမယ်.. ငါ့ကိုတချိန်လုံးခိုးကြည့်မယ်..သင်နေတာတွေကိုစိတ်မဝင်စား..မီးဝင်းဝင်းတောက်နေတဲ့မျက်လုံးနဲ.ငါ့ကိုငမ်းနေမယ်..အလကားကောင် ! ! !
ဒေါသထွက်ထွက်နဲ.ကျနော့်ကိုအော်နေသံတွေဟာတချက်တချက်ယူကလစ်ရွက်တွေကို
လေတိုးနေတဲ့အသံတွေကြားထဲကဖောက်ထွက်လာတယ်။ကျနော်လည်းဘာမှမပြောရဲပဲသူ.မျက်နာကိုပဲ
စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ မနက်ခင်းပိုင်းဆိုတော့ရေမိုးချိုးခေါင်းလျှော်ပီးစဆံပင်ခက်ခက်ကြီးတွေကဖားလျားချထားတာလှလိုက်တာ.. ..မျက်နာထားတင်းတင်းနဲ.ဆူနေတဲ့မျက်နာနီနီလေး.. ….
ဒီနေ.ဝတ်ထားတဲ့ထမီနက်နက်လေးအောက်မှာဗိုက်သားရှပ်ရှပ်လေးနဲ.ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးကထင်းနေတာပဲ။ကျနော်ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူးဗျာ။ ရုတ်တရက်ကုလားထိုင်မှာထိုင်ရင်း
ကျနော့်ကိုခါးထောက်ပီးဆူနေတဲ့အန်တီလှလှလေးကိုဆွဲထူပီး နဖူးလေးကိုနမ်းလိုက်မိတယ်။ ပီးတော့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေး.. ပြွတ်..ပြွတ်ဆို၂ချက်လောက်ဆွဲစုပ်လိုက်မိတယ်။ ခါးကိုဖက်ထားတဲ့
ကျနော့်လက်၂ဖက်ကသူ.အလိုလိုအောက်ကိုလျှောကျသွားပီ လပေါင်းများစွာငေးကြည့်ခဲ့ရတဲ့ တင်ပါးအယ်အယ်လေးကိုစုံကိုင်ပီးချေနေမိတယ်။
တစ်မိနစ်လောက်တော့ကျနော့်ဆရာမလေးငြိမ်ကျသွားတယ်.. ..
နောက်မှကျနော့်ကိုတွန်းထုတ်ပစ်တယ်ဗျာ။ ကျနော့်တကိုယ်လုံးတုန်ရီနေတာပဲ။ သူ.ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့လဲ..ခုနကဒေါသမျက်နာနေရာမှာ.. ရှက်ရွံ.တာ..စိတ်လှုပ်ရှားတာ..အံ့သြနေတာ
တွေရောထွေးနေတဲ့အမူအရာတွေ။ ကျနော်တအားကြောက်လာတယ်။ ဘုရား ဘုရား .. ငါဘာတွေလုပ်မိပါလိမ့်ပေါ့ .. .. ..

မောင်ရင်လေး ! ! ခုချက်ချင်းထွက်သွားပါ.. .. သွားသွား.. .. ခုထွက်သွား ! !
အဲ့လိုအော်ပီးကျနော့်ကိုကြောက်လန်.နေတဲ့မျက်ဝန်းတွေနဲ.ကြည့်နေရှာတဲ့ ကျနော့်ပီယာနိုဆရာမလေးကိုကြည့်ရင်းနောင်တချက်ချင်းရလာတယ်။ ငါမှားသွားပီဆိုတဲ့အတွေး၊ငါတော့ပြစ်မှုကြီးတစ်
ခုကျူးလွန်းမိပီဆိုတဲ့အတွေးနဲ.ကျနော်လည်းနားထင်တွေခေါင်းတွေထူပူလာတယ်။ ခုချက်ချင်းကျနော်ဟာပီဘိကလေးလေးဖြစ်မှန်းမသိဖြစ်လာတယ်။ခပ်ငိုင်ငိုင်အကြည့်နဲ.အန်တီဝင်နီ.ကိုငေးရင်း
ဘာမှပြန်မပြောမိဘူး။ အသက်ကလေးမှ၁ရနှစ်လောက်ရှိသေးတာကိုး။ ၂မိနစ်လောက်နေတော့အန်တီဝင်နီထပီးအနောက်ခန်းမီးဖိုချောင်ဖက်ထွက်သွားတယ်။ ကျနော်လည်းဘာလုပ်ရမှန်းကိုမသိ
တော့တာနဲ.ပီယာနိုရှေ.ထိုင်ပီးဟိုတို.ဒီတို.လျှောက်တီးနေမိတယ်။(ထွက်လည်းမပြေးရဲဘူးမေမေ့ကိုများတိုင်လိုက်မလားဆိုပီးလန်.နေတာ) ပြန်ထွက်လာရင်တောင်းပန်မယ်လို.တွေးရင်းစိတ်ကူးရှိ
သလိုပီယာနိုကိုဆော့နေမိတယ်။
အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်းမသိတော့ဘူးကျနော့်နောက်မှာလူတစ်ယောက်ရပ်နေသလိုလိုခံစားမိတာနဲ.လှည့်ကြည့်လိုက်တော့အန်တီဝင်နီပါလား။
ကျနော့်ကိုကြည့်နေတဲ့အကြည့်ကတမျိုးပဲ။ ခုနကလိုတုန်လှုပ်သလိုလို၊ကြောက်သလိုလိုမျက်ဝန်းတွေမဟုတ်တော့ဘူးဗျ။ ငိုထားလို.နည်းနည်းနီနေတဲ့မျက်ဝန်းတွေနဲ.ဆွေးရီရီကြည့်နေတယ်။
ကျနော်လည်းအသနားခံတဲ့မျက်နာပေးလေးနဲ.ပြန်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးစိုးလွန်းတော့ဧည့်ခန်းကြီးတစ်ခုလုံးငြိမ်သက်နေတာပဲ။ ခဏကြာလာတော့ ဆရာမလေးကျနော့်ကို
စကားစပြောတယ်.. .. ..
ဖိုးသက်..ငါခွေးဖြစ်လိမ့်မယ်နင်သိလား .. နင့်ထက်ငါအသက်၁၅နှစ်တိတိကြီးတယ်သိလား.. လူတွေကငါ့ကိုသမုတ်ကြတော့မှာပဲ..နင်မမိုက်ချင်စမ်းပါနဲ.ကလေးရယ်.. …
ဒါတွေကြိုသိခဲ့လို.ငါနင့်ကို ခပ်တင်းတင်းဆက်ဆံခဲ့တာ .. .. .. … …. …. ….
ကျနော်သူဘာတွေပြောနေလဲမကြားတော့ပါဘူး။ ကျနော့်အမြင်အာရုံမှာ မြင်နေရတာအရမ်းလှတဲ့အမျိုးသမီးလေးပါ။ ခုနကကျနော်ဆွဲရမ်းထားလို.ဖွာနေတဲ့ဆံပင်ရှည်ရှည်လေးတွေက ကပိုကရို
နဲ.ဆရာမလေးကိုပိုပီးတောင်ကြည့်ကောင်းနေစေတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို.ဖားဖိုလေးလိုနှိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေတဲ့ရင်အစုံကဘလောက်စ်အပြာရောင်အောက်ကနေရုန်းကွနေသလိုပဲ။ အိမ်ထဲဝင်
လာတဲ့နံနက်ခင်းရဲ.နေရောင်ခြည်နုနုလေးက ဆရာမလေးရဲ.ထမီအနက်ရောင်လေးကိုထွင်းဖောက်ထားတော့ပေါင်တံသွယ်သွယ်စင်းစင်းလေးကိုဝိုးတဝါးလေးမြင်နေရတယ်။ကျနော် ရေနစ်နေ
သလိုခံစားလာရတယ်။မွန်းကြပ်ကြပ်ကြီးဗျာ။
ကျနော်ထရပ်လိုက်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာလမ်းလျှောက်သလိုမျိုးခံစားနေရတယ်။ အချိန်တွေအကြာကြီးငေးကြည့်ဖူးတဲ့သွေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွေယှက်သမ်းနေတဲ့အန်တီဝင်နီရဲ.လည်
တိုင်ဝင်းဝင်းလေးကိုနှုတ်ခမ်းနဲ.ပွတ်ဆွဲနေမိတယ်။ ဖြေးဖြေးလေးရွရွလေးနမ်းနေမိတယ်။ခါးကျင်ကျင်လေးကိုအတင်းဖက်ထားလို.။ကိုယ်လုံးအိထွေးထွေးလေးခမျာကျနော့်ရင်ခွင်ထဲပြိုကျစပြု
လာပီ။ နမ်းတယ်တကယ့်လူပျိုရိုင်းလေးရဲ.မဝံ့မရဲအနမ်း.. .. .. ရင်ဘတ်ချင်းအပ်ထားမိတော့သူ.ရင်အုံကကျနော့်ရင်ဘတ်နဲ.ဖိကပ်သလိုဖြစ်ပီးအိစက်နူးညံ့မှုတွေ… … … ကျနော်ရူးနေပီလားဗျာ
ဆရာမလေးရဲ.ကိုယ်လုံးလှလှလေးကိုကျနော်တအားပွတ်ချေနေမိပီ။ က..လေး…ရယ် တဲ့..ကျနော်တိတ်တခိုးကြွေရတဲ့အန်တီလေးကတုန်တုန်ရီရီရေရွတ်တယ်။ ရုတ်တရက်မီးပွင့်သွားသလိုပါပဲ
ဗျာ.. ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကိုသူ.နှုတ်ခမ်းပန်းရောင်လေးကဆွဲစုပ်ပလိုက်တာ။ကျနော်မျက်လုံးတွေပြာပီးဒူးတွေပျော့သွားတယ်။ချိုလိုက်တဲ့အနမ်းလေး.. … .. အောက်ကကျနော့်ညီလေးကလည်း
ဖြောင်းကနဲထောင်ထလာပီ။

၂ယောက်စလုံးနတ်ပူးသလိုတုန်တုန်ရီရီတွေဖြစ်နေပီ။ ဖယောင်းတိုင်သေးသေးလေးတွေလိုဖြူလွှလွှလေးတွေလို.ထင်ရတဲ့ဆရာမလေးရဲ.လက်ချောင်းလေးတွေကကျနော့်ပါး၂ဖက်ကိုတစ်ဖက်
တစ်ချက်စီကိုင်ထားပီးကျနော့်နှုတ်ခမ်းကိုသေချာကိုစုပ်ပီးနမ်းနေတာဗျာ။ လူတစ်ကိုယ်လုံးလေထဲရောက်နေသလိုပဲ။ကျနော့်လက်တွေကလည်းအငြိမ်မနေပါဘူးဘလောက်စ်လက်ပြတ်လေးဝတ်
ထားလို.ပေါ်နေတဲ့ဆင်စွယ်လိုပြောင်တင်းချောမွတ်နေတဲ့အန်တီဝင်နီ.လက်မောင်း၂ဖက်စလုံးကိုပွတ်
၊လက်ကိုအောက်လျှောချပီးတင်ပါးအယ်အယ်လေးကိုစုံကိုင်ပီးချေလိုက်နဲ.အထိအတွေ.ကိုခံ
စားနေလိုက်တာလူတစ်ကိုယ်လုံးရှိန်းတိမ်းဖိန်းတိမ်းကြီးဖြစ်လာတယ်။ ရုတ်တရက်နမ်းစုပ်နေတာရပ်ပီးမျက်နာချင်းခွါလိုက်တယ်။ အန်တီလေးကျနော့်ကိုအသာလေးတွန်းထုတ်ပီးအိမ်ရှေ.တံခါးမ
ကြီးကိုကလန်.ထိုးလိုက်တယ်။ပြူတင်းပေါက်တွေကတော့မပိတ်ဘူးခန်းဆီးလိုက်ကာအစိမ်းလေးတွေကိုချလိုက်တယ်။ ပီးတော့ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်ကက်ဆက်နီနီလေးကိုကလိနေတယ်။ စက္ကန်.ပိုင်း
လောက်ပဲကြာတယ် ..တယောသံခပ်ချွဲချွဲတိုးတိုးလေးမြည်လာတယ်။ ကမ္ဘာကျော်ဂီတာစာဆို မိုးဇက်ရဲ. မှော်ပုလွေဆိုတဲ့ ကွန်ရှာတိုတီးလုံးဗျ။ ပီးတော့မှကျနော့်ဖက်ကိုလှည့်ပီးခပ်စူးစူးကြည့်နေ
တယ်။ ကြည့်နေရင်းသူ.ဘလောက်စ်ကိုခပ်တင်းတင်းကိုင်ပီးဆွဲချွတ်လိုက်တာနှိပ်စိကြယ်သီးလေးတွေဆီကတဖောက်ဖောက်အသံတွေထွက်လာတယ်။ လုံးဝချွတ်ချပလိုက်တယ်။ ဟားးးး ! !
ဘရာဖြူဖြူလေးခမျာမနိုင်ဝန်ကိုထမ်းထားရရှာတာဗျာ။တင်းရင်းပီးအုံကြွနေတာပဲ။ ကျနော်တံတွေးတွေဂလုဂလုပေါ့။ အောက်ကထမီနက်နက်လေးကိုလည်းကွင်းလုံးကိုချွတ်ချလိုက်ပီ။
ဟိုက်! ! အတွင်းခံပင်တီမပါဘူး။ မပါတာတော့မဟုတ်လောက်ဘူး.. … ခုနကအနောက်ခန်းထဲသွားရင်းချွတ်ချလာတာနေမှာ။ လက်ကိုနောက်ပြန်ကိုင်ပီးဘရာချိပ်တွေဖြုတ်ချလိုက်ပြန်ပီ။
ကဲဗျာ.. ကျနော်ခုမြင်နေရတာလူမဟုတ်လောက်ဘူး။ ဂရိတွေရဲ.ပုံပြင်ထဲက အလှနတ်ဖုရားမလေး အက်ဖရိုဒိုက်လား?? ကျနော်တစ်ယောက်ဆွံ.အနေတဲ့လူတစ်ယောက်လိုပဲဆရာမလေးကို
ငေးကြည့်နေမိတယ်။အနားကိုလျှောက်လာတဲ့အထိပဲ။ ကလေး .. လေး .. တဲ့တိုးတိုးလေးကျနော့်ကိုစိုက်ကြည့်ပီးခေါ်တယ်..အသံကကျနော်ကြားဖူးနေကြကျနော့်ပီယာနိုဆရာမလေးအသံမ
ဟုတ်တော့သလိုပဲဗျာ။တိုးတိုးရှရှချိုချိုလေး. ..ကျနော့်ကိုကြည့်နေတဲ့အကြည့်ကလည်းအရည်လဲ့နေတဲ့အကြည့်မျိုးရီဝေဝေလေးဗျာ။ ကျနော်သွက်သွက်ခါအောင်ရူးသွားပီဗျ။ အတင်းကိုပွဲကြမ်း
မိနေတော့တာပါပဲဗျာ။ဘာတွေလုပ်နေမိမှန်းကိုမသိတော့ပါဘူး။ဝစ်လစ်စလစ်ဖြစ်နေတဲ့ အန်တီ့ကိုယ်လုံးလှလှလေးကိုနမ်းတယ်..လျှက်တယ်..လျှက်တာမှပလပ်..ပလပ်ဆိုပီးအသံတွေတောင်
ထွက်လာတယ်ဗျာ။ဝါဝင်းပီးဆူဖြိုးဖြိုးလေးဖြစ်နေတဲ့နို.ကြီးတွေကိုတစ်ဖက်ကကိုင်ပီးချေရင်..တစ်ဖက်ကိုစိတ်ရှိသလောက်စို.နေမိတယ်။ လက်တစ်ဖက်ကအအားမထားဘူး.. … တင်ပါးအိအိ
အသားနုနုလေးကိုအားရပါးရဆုတ်ချေနေမိတယ်။ လပေါင်းများစွာမှန်းခဲ့ရတဲ့ကိုယ်လုံးလေးပိုင်ရှင်ကျနော့်ဆရာမလေးအန်တီဝင်နီဧည့်ခန်းထဲမှာမတ်တပ်ရပ်ရင်း တဟင်းဟင်းနဲ. ညည်းနေရှာ
တယ်။အထိအတွေ.ကပေးတဲ့အရသာ၊သူ.ကိုယ်လုံးမွှေးမွှေးလေးကပေးတဲ့အနံ.၊ဖွာလံကျဲနေတဲ့
ဆံပင်အရှည်ကြီးတွေဆီကပေးတဲ့ချိုအီအီအနံ.လေး၊မြင်နေရတဲ့အမြင်အာရုံကခံစားနေရတဲ့အရ
သာ၊ ငါ့ဆရာမလေးကိုငါ့စိတ်ကူးအိပ်မက်ထဲကလိုလုပ်နေရပါလားဆိုတဲ့စိတ်အရသာ။ ဘာတွေမှန်းကိုမသိတော့အောင်ရှုပ်ထွေးနေတာပဲဗျာ။
တယောသံယဲ့ယဲ့လေးကလွဲပီးဘာသံမှမကြားရတဲ့ဧည့်ခန်းထဲမှာဆရာမလေးရဲ. အင်းးးးးးးးးးးးးး ဆိုပီးသံရှည်ဆွဲပီးညည်းသံရယ်၊ ဟင်း .. ဟင်း…ဆိုပီးသံပြတ်လေးညည်းသံရယ်ဆူညံနေ
တယ်။ ကျနော့်ဆီကလည်း တရှူးရှူးနဲ.နှာမှုတ်သံတော့ထွက်တာပေါ့လေ။ လူပျိုပေါက်နွားရိုင်းပေါက်စလေးရဲ.ပထမဆုံးကိုးဗျ။ ၁ဝမိနစ်လောက်တစ်ကိုယ်လုံးကိုအားရပါးရကိုင်တွယ်နမ်းရှုပ်ပီး
တော့မရတော့ဘူးဗျာ။ အောက်ကညီလေးက၁၂နာရီထိုးရလွန်းလို.အောင့်တောင့်တောင့်ဖြစ်လာပီ။(ပုံမှန်တောင်တယ်ဆို ၉နာရီဗျာ.. မဟားဒယားတောင်နေတာကိုဖော်ကျူးလိုက်တာ ၁၂နာရီ
လို. သဘောပေါက်ကြတယ်မလား) သူ.ကိုကျနော်စို.နေတာနမ်းနေတာတွေရပ်လိုက်တယ်။ လက်၂ဖက်ကတော့နို.လှလှကြီး၂လုံးကိုအုပ်ကိုင်ထားပီးနို.သီးစူတူတူပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေးတွေ
ကိုချေနေတုံးပဲ။ အန်တီဝင်နီ .. .. … ကျနော်လေအရမ်း.. ဟိုဟာလေ.. ကျနော်မရဲသေးဘူးဗျ။ လုပ်တာလုပ်နေတာ အတွေ.အကြုံမှမရှိတာကိုး။ သူမ ဘာမှမပြောဘူးဗျပြုံးရင်းကျနော့်ကိုဖတ်
ကနဲနှုတ်ခမ်းကိုစုပ်နမ်းပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့တစ်မျိုးပဲ။ ခုနကနမ်းတာကနှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်တာကိုး။ခုဟာက သူ.လျှာနွေးနွေးလေးကိုထိုးသွင်းလာတာဗျ။ ကျနော့်မှာလျှာမထားတတ်သေးတော့
ဗလုံးဗထွေးတွေဖြစ်ကုန်တယ်။ရုတ်တရက်သွားရည်တွေကျချင်သလိုလိုတောင်ဖြစ်ကုန်တယ်။ဒါပေမယ့်လျှာချင်းပွတ်လိုက်ရင်ကိုဓာတ်လိုက်သလိုတွန်.တက်သွားတယ်ဗျာ။ နမ်းနေရင်းနဲ.သူမ
လက်ချောင်းတွေကကျနော့်အဝတ်တွေကိုချွတ်နေပီ။ ပုဆိုးကိုဆွဲချွတ်ချ၊ကျနော့်ရှပ်ကိုကြယ်သီးတွေဖြုတ်ပေး.. အဲ့..ဒါပေမယ့်နှုတ်ခမ်းကတော့စုပ်နေတာနော်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီပဲကျန်တော့
တယ်။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်ပဲအောက်ကိုလျှောချပီးခြေထောက်နဲ.ဖိနှင်းပီးချွတ်ပလိုက်ပီ။ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေကကျနော့်ရင်ဘတ်ကိုပွတ်ပေးတယ်။ ပွတ်ပေးတယ်ဆိုတာလက်ဖဝါးနဲ.
အပြားလိုက်ကြီးမဟုတ်ဘူးနော်။လက်ချောင်းထိပ်ကလေးတွေနဲ.ရွရွလေးကစားနေတာကျနော့်ရင်အုံပေါ်မှာ။တခြားလက်တစ်ဖက်က ကျနော့်တင်ပါးကိုလာပွတ်နေတာဗျ။ (ဒီနေရာမှာယောကျ်ား
လေးဖင်အကိုင်ခံရတယ်ဆိုပီးမပြုံးနဲ.ကိုယ့်လူတို.အကိုင်ကောင်းကောင်းခံဖူးမှခင်ဗျားတို.သိမှာ)ပီးမှသူ.လက်ကအရှေ.ကိုရောက်လာတာဗျာ။ တောင်မတ်နေတဲ့ကျနော့်ညီလေးကိုမကိုင်ပဲနဲ.သူ.
လက်ခုံလေးနဲ.မထိတထိပွတ်ပွတ်တိုက်ပေးနေတာဗျာ။ အပေါ်မှာကပန်းသွေးရောင်နှုတ်ခမ်းနဲ.အစုပ်ခံရလျှာနဲ.ကလိခံရ၊ အလယ်မှာကရင်အုံကိုလက်ချောင်းထိပ်ကလေးနဲ.ကလိနေ၊အောက်မှာ
ကညီလေးကိုလက်ခုံနဲ.ပွတ်လိုက် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းလောက်နဲ.၂ချက်လောက်ဂွင်းထုသလိုကစားလိုက်ရပ်လိုက်အလုပ်ခံနေရတာတွေးတာကြည့်ပေတော့ဗျာ။

မီးရထားခေါင်းတွဲကြီးလေပေါင်ပြည့်သွားတဲ့အခါမြည်လာတဲ့အသံမျိုးကျနော့်ဆီကထွက်လာပီဗျာ။ စိတ်ကိုထိန်းလို.ကိုမရတော့တာ။
ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဘာတွေလုပ်နေမှန်းမသိခင်ငါးရံ့ကိုယ်လုံးလေးကိုဧည့်ခန်းထဲက ဆက်တီစားပွဲပေါ်ကိုတွန်းလှဲပလိုက်မိတယ်။ အစီစဉ်တကျလုပ်တာမျိုးမဟုတ်တော့ဝရုန်းသုံးကားတွေဖြစ်ကုန်တယ်။
ကြည့်လိုက်ပါဦးဗျာကျနော့်အန်တီဆရာမလှလှလေးခမျာဆက်တီစားပွဲသေးသေးလေးပေါ်မှာပက်လက်ကလေး။တကိုယ်လုံးဗလာကျင်းလို.ကျနော့်ကိုပြုံးမဲ့မဲ့လေးနဲ.မော့ကြည့်နေရှာတယ်။ ခုမှ.. ..
ကျနော့်အကြည့်ကိုသူမပိပိလေးဆီပို.လိုက်မိတယ်။
ဝမ်းကြာဗိုက်မှ.. .. တဆင့်အောက်စုန်..ကြည့်လေတုံသော်… .. ….အလျှံရဲရဲ… … ဟက်တက်ခွဲသို.
(ဒေါင်းနွယ်ဆွေ၏ကလျာမိမိမုန်းကဗျာမှ)
လှလိုက်တဲ့ေ-ာက်ဖုတ်လေးဗျာ။ ခပ်တိုတိုညှပ်ထားတဲ့အချစ်မွှေးလေးတွေအောက်မှာဟက်တက်ကလေးနီညိုရောင်သန်းလို.။တကယ်ဆိုကျနော့်အသက်၁ရနှစ်မှာမိန်းမပစ္စည်းဆိုလို.ဒီတစ်ခါပဲ
မြင်ဖူးတာကိုး။ စူးစမ်းချင်စိတ်တွေဘာတွေအသာထားလောလောဆယ်ကျနော်အရမ်း -ိုး ချင်ပီ။ ဘာမှဂရုမစိုက်အားတော့ဘူး။ ကျနော့်ညီလေးကလည်းသံပိုက်လုံးတစ်ချောင်းလို.မာတင်းပီးပေါက်
ကွဲထွက်တော့မယ်။ အန်တီလေးပေါင်တံဖွေးဖွေးကြီး၂ချောင်းကိုဆွဲဖြဲလိုက်ပီးနေရာယူတယ်။ ဒူးကိုကွေးပီးတေ့လိုက်တယ်.. … ခါးအားကိုအသုံးပြုပီးထိုးထည့်လိုက်တယ်။ အား .. လူတစ်ကိုယ်
လုံးဖျင်းကနဲဖြစ်သွားတယ်။ ဆရာမလေးခမျာလည်းရှီးးးးး! !ဆိုပီးကော့တက်သွားတယ်။ မဝင်ဘူးဗျ.. မဝင်ပဲနဲ.ချော်ထွက်သွားတာလူကိုမျက်လုံးတွေပြာသွားတာပဲ။ ကျနော်စိတ်အိုက်သွားတယ်။
ရုတ်တရက်ပက်လက်လှန်နေတဲ့သူမလက်နောက်ပြန်ထောက်ပီးထလာတယ်။ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ပီး ကျနော့်ညီလေးကိုတင်းတင်းဆုတ်ကိုင်ပီးဘက်ပြန်လေးတစ်ချက်နှစ်ချက်လောက်ဂွင်းထုသ
လိုဖတ်ဖတ်ဆိုပီးကစားလိုက်ပီးသူမဟာလေးနဲ.တေ့ပေးထားရင်းတိုးတိုးလေးပြောတယ်။
ကလေး..လေး Largo: နော်တဲ့။ အဲ့လိုပြောတဲ့အချိန်မှာအသံလေးကတုန်တုန်ရီရီလေးနဲ.ရှက်ဝဲဝဲဖြစ်နေရှာတယ်။
(ဒီနေရာမှာရှင်းပြချင်တာက Largo: ဆိုတာကျနော်တို.ဂီတသမားတွေအချင်းချင်းသာနားလည်တဲ့စကားပါ။ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုတီးခတ်တဲ့အခါမှာသီချင်းရဲ.နုတ်စ်စာရွက်တွေမှာအညွှန်းသဘော
မျိုးတွေပါပါတယ်။ Largo: ဆိုရင်ပျော့ပျောင်းညင်သာစွာတီးခတ်ပါလို.ဆိုလိုသလို Allegrato:ဆိုရင် နရီသုတ်သုတ်ဖြင့်တီးခတ်ပါအစရှိသဖြင့်ပေါ့လေ။ခုသူမဆိုလိုတာက သာသာဖြေးဖြေးလေး
တီးပါ..အဲလေ..လုပ်ပါပေါ့ဗျာ)ကျနော်လည်းခါးကိုကော့ပီးသာသာလေးထိုးသွင်းလိုက်တယ်။ ရှီးးးးးးးးး ! ! ဝင်တယ်ဗျ။ စီးပိုင်ပိုင်နဲ.ကိုတစ်ဝက်လောက်ဝင်သွားပီ။ အန်တီလေးခမျာလက်တစ်ဖက်
ကစားပွဲကိုနောက်ပြန်ထောက်ထားရတဲ့အထဲကျနော့်ဂုတ်ပိုးကိုလက်တစ်ဖက်နဲ.သိုင်းဖက်ပီးမျက်နာလေးကကြိတ်ပီးခံနေရရှာတဲ့ပုံလေး။ အသာလေးနောက်ကိုပြန်ဆုတ်လိုက်တယ်ကျနော့်ညီ
လေးကို၊ထပ်ပီးသွင်းတယ်။သာသာလေးပဲထုတ်ချည်သွင်းချည်လုပ်ပေးနေတော့သူ.ဆီကညည်းသံလေးထွက်ကျလာပီ။ ဟားးးးးးးးးးး ဟားးးးးးးးးးးးးးး ဆိုတဲ့သံရှည်ဆွဲသံလေးတွေဗျ။ အဝင်အ
ထွက်ကတော်တော်လေးချောမွတ်လာတာနဲ.ကျနော်လည်းဖင်ကိုရှုံ.ပီးအားနဲ.အဆုံးထိဆောင့်ချပလိုက်တော့လူကိုမီးပွင့်သွားမတတ်ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ ကျနော့်ညီလေးက၁ရနှစ်ဆိုတော့၁၇
နှစ်နဲ.လိုက်တဲ့အရွယ်အစားပဲရှိတာရယ်၊တဖက်ကလည်းအပျိုကြီး ေ-ာက်ဖုတ်ဆိုတော့ထိုက်သင့်သလောက်ခံနိုင်ရည်ရှိတာရယ်ကြောင့်လားမသိဘူးတအားကြီးခက်ခဲတာမျိုးတော့မဖြစ်ဘူးဗျ။
(ဒီနေရာမှာဗမာအောစာအုပ်တွေလို၁ဝလက်မပစ္စည်းကြီးတို.ပိုကာအချိုရည်ဗူးလောက်တုတ်တဲ့ဟာကြီးတို. … အဲ့လိုသဘာဝလွန်တွေမပါဘူးနော်) မရတော့ဘူးဗျ။ ကျနော်သူ.ကိုညှာရကောင်း
မှန်းလည်းမသိတော့ဘူး။ အသားကုန်ကိုဆောင့်တော့တာဗျ။ တဖောင်းဖောင်းနဲ.မြည်သံတွေကိုဆူညံနေတာပဲ။ အန်တီဝင်နီလေးလည်း မျက်လုံးလေးမှိတ်ပီးအံကြိတ်နေရင်းခပ်တိုးတိုးလေး
ညည်းနေတယ်။ သိပ်မကြာပါဘူးလူပျိုပေါက်ကလေးကိုးဗျ။ တအားပိတ်ပိတ်ဆောင့်ရင်းနဲ.တစ်ကိုယ်လုံးတင်းလာပီးအဆုံးသတ်ချင်လာတယ်။ ဒါနဲ.ကျနော့်ဂုတ်ပိုးကိုတွယ်ထားတဲ့သူ.လက်ကို
ဖြုတ်ချပီးစားပွဲပေါ်ပက်လက်ပြန်လဲခိုင်းခြေထောက်၂ချောင်းကိုတစ်တီတူးမိုးမျှော်ထောင်ခိုင်းပီးစားပွဲအောက်တစ်ခြမ်းလျှောကျနေတဲ့တင်ပါးဖွေးဖွေးကြီးကိုကြည့်ပီး ဖန်းဖန်းမြည်အောင်ဆောင့်
ရင်းကျနော်သုတ်ရေတွေပန်းထုတ်ပလိုက်မိတယ်။
ကျနော့်တစ်ကိုယ်လုံးအားတွေမရှိတော့သလိုပျော့ခွေသွားတယ်ဗျာ။

ကမ္ဘာဦးကချစ်သူ၂ဦးလိုပဲကျနော်တို.၂ယောက်လုံးအဝတ်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေနဲ.ဆက်တီစားပွဲလေးပေါ်မှာလဲလျောင်းပူးကပ်လို.လေ။
တင်းမာပီးအနေတည်လွန်းလှပါတယ်ဆိုတဲ့ကျနော့်ဆရာမလေးအန်တီဝင်နီလေချိုမြတဲ့ရှက်ပြုံးလေးနဲ.ကပိုကရိုဆံနွယ်ရှည်လေးတွေကြားထဲကနေခိုးကြည့်နေတယ်။ကျနော်က
တော့ရဟတ်စီးပီးစကလေးပေါက်စနလေးလိုရင်ထဲတလှပ်လှပ်နဲ.ဖြစ်လို.ကောင်းတုံး။ ပြောင်ရှင်းပီးသန်.စင်လွန်းတဲ့မျက်နာနုနုလေးကိုတယုတယလက်နဲ.သပ်ပေးလိုက်တော့ပီဘိကြောင်မလေး
လိုမျက်တောင်လေးတွေမှေးစင်းပီးငြိမ်ခံနေရှာတယ်။
အန်တီလေး .. နောင်တရနေလားဟင်..
ဟာဟ ! ! (ချစ်စရာအသံလေးနဲ.)
ပြောပါဗျာ.. … ကျနော့်ကိုမုန်းသွားပီလားလို. (ချွှဲပျစ်ပျစ်အသံဖြင့်ဖတ်ပါ)
ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့လေးလလောက်က.. ဒီခြံထဲကို..ဂျင်းပန်အပြာတီရှပ်အဖြူလေးဝတ်ထားတဲ့..ကောင်လေး..ရောက်လာခဲ့တယ်..ဂုတ်ထောက်နေတဲ့ဆံပင်လေးနဲ.ရှင်းသန်.နေတဲ့..သူ.မျက်နာလေး
ကိုငေးကြည့်ပီး…ကျုပ်မှာလူကြီးဖြစ်ပီး…စိတ်လှုပ်ရှားလိုက်တာလေ…
ဗျာ ! !
ဟုတ်တယ်လေ..အဲ့ဒီကောင်လေးပေါ့..ပီယာနိုတီးသင်နေရင်..မျက်လုံးတွေက..ဒီကိုယ်လုံးကိုခိုးခိုးကြည့်ပီးမျက်နာတွေကနီရဲနေတာ..ခစ်ခစ်..သနားလည်းသနားရယ်လဲရယ်ချင်တယ်..
အာ..အန်တီလေးနော်.. (ရှက်ရမ်းရမ်းပီးအော်တာဟီး)
ပြွတ်စ်..ပြွတ်စ်..ပြွတ်စ်
ရှက်သလိုလိုဘာလိုလိုလုပ်ပီးသူမနှုတ်ခမ်းလေးကိုပြတ်ထွက်မတတ်၃ခါလောက်တအားစုပ်ပေးပလိုက်မိတယ်။ မျက်နာလေးကချစ်စဖွယ်မဲ့ပြပီး။ ခဏထကွာလူဆိုးလေး..ကျမသန်.ရှင်းရေး
လုပ်ပရစေဦးဆိုပီးတွန်းလာလို.မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်နဲ.လွှတ်ပေးလိုက်ရတယ်။ အန်တီဝင်နီအနောက်ခန်းထဲဝင်သွားပီးရေသံတွေကြားရတယ်။ဆေးကြောနေတာနေမှာ။ကျနော်ကတော့မထသေး
ဘူးအပျင်းထူပီးစားပွဲပေါ်မှာပက်လက်အိပ်ပီးမျက်လုံးမှိတ်ထားပီးမှိန်းနေလိုက်တယ်။ (အားယူနေတာနော်ပရိတ်သတ်ကြီး :P)
ဘယ်လောက်ကြာသွားတယ်မသိဘူး။ ဖွင့်ထားတဲ့ကက်ဆက်ကိုပိတ်လိုက်တဲ့အသံချောက်ကနဲကြားပီး ကြည်လင်တဲ့ပီယာနိုတီးသံထွက်လာတယ်။
မာရီလင်မွန်ရိုးရဲ. ပြန်လမ်းမရှိတဲ့မြစ် (River of no return) ကိုတီးနေတာဗျ။ ကျနော်တော်တော်ကြွေတဲ့ခေတ်ဟောင်းသီချင်းပေါ့။ ထထိုင်ပီးကြည့်လိုက်တော့ကျနော့်မှာမှင်တက်နေမိတယ်ဗျာ။
ဧပရယ်လရဲ.လေရူးတွေကချထားတဲ့လိုက်ကာအစိမ်းလေးတွေကိုတဖတ်ဖတ်ခါစေပီး အခန်းထဲထိတိုးဝင်အလာ၊ ခုနကကျနော်သောင်းကျန်းပီးစားပွဲပေါ်ကဖယ်ချထားတဲ့ဂီတနုတ်စ်တွေရေး
ထားတဲ့စာရွက်ဖြူဖြူတွေကလေအဝှေ.မှာတစ်ခန်းလုံးနှံ.အောင်ပျံဝဲနေတယ်။ လှလိုက်တဲ့မြင်ကွင်း။ ဒီထက်ပိုလှစေတာက.. ..
ပီယာနိုတီးနေတဲ့ကျနော့်ဆရာမလေး .. … …
ခင်ဗျားတို.တသက်လုံးမြင်ဖူးမှာမဟုတ်တဲ့မြင်ကွင်း၊ကျနော်တသက်မမေ့နိုင်တော့တဲ့မြင်ကွင်း။ ပီယာနိုရှေ.မှာထိုင်နေတဲ့
အဝတ်မဲ့ကိုယ်လုံးလေး… ခါးလေးကော့ထားတော့တောင့်တင်းလွန်းတဲ့တင်ပါးလေးကခရမ်းချဉ်သီးဝါဝါလေးလိုပြောင်တင်းပီးလှလိုက်တာဗျာ။ ကျနော့်ဆီကနေဘေးတိုက်မြင်နေရတော့ခပ်
အယ်အယ်လေးအရှေ.ကိုစူထွက်နေတဲ့ရင်သားဝင်းဝင်းလေးကိုပါမြင်နေရတာ။ ရှည်လျားလွန်းတဲ့ဆံပင်နက်နက်တွေကလေတိုက်လို.တလူလူလွှင့်နေတယ်။ မျက်လုံးလေးတွေစုံမှိတ်ပီးသူမတီးခတ်နေ
တယ်။ ဘုရားသခင်..ကျနော်မြင်နေရတာ..ကျနော့်ဆရာမလေးလား… ဒါမှမဟုတ်ခေါမပုံပြင်ထဲနတ်မိမယ်ကျောက်ဆစ်ရုပ်ထုလေးလား… ကြည့်မိရင်ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားစေတယ်ဆိုတဲ့ဂရိဒဏ္ဏာရီထဲကမီဒူဆာနတ်သမီးလေလား။
ကျနော်မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်..ပီးတော့ပီယာနိုတီးနေတဲ့ကျနော့်ချစ်သူလှလှလေးဆီကိုတရွေ.ရွေ.လှမ်းပီးတိတ်တိတ်လေးကပ်သွားမိတယ်ဗျာ။

ပြန်လမ်းမရှိတဲ့မြစ်ထဲကျနော်ခုန်ချလိုက်မိတယ်… ….
လေထီးမပွင့်ခဲ့ဘူး.. … ….

ဂီတမှော်ဝင်နေတဲ့ကျနော့်ဆရာမလေးဘေးမှာကျနော်ရပ်ပီးအပေါ်စီးကနေတစိမ့်စိမ့်ကြည့်နေမိတယ်။
သူမကတော့မျက်လုံးလေးမှိတ်ပီး ပီယာနိုခလုတ်တွေပေါ်လက်ချောင်းလေးတွေပြေးလွှားတို.ထိရင်းတီးခတ်နေတုံးပဲ။ အပြစ်ဆိုစရာမရှိတဲ့ကိုယ်လုံးလေးကိုကြည့်ရင်းကျနော့်သွေးတွေပွက်ပွက်ဆူစ
ပြုလာပြန်တယ်။ ငယ်ရွယ်နုပျိုဆဲကောင်လေးဆိုတော့လည်းစိတ်ကချက်ချင်းပြန်ထလာပြန်ပီဗျာ။ ကျနော့်စိတ်ကလည်းတော်တော်ရဲစပြုလာတယ်။ခုနကလိုကြောက်သလိုလိုလန်.သလိုလိုမဖြစ်
တော့ဘူး။ မရိုးမရွဖြစ်လာတာနဲ.တောင်မတ်စပြုလာတဲ့ကျနော့်ညီလေးနဲ.ထိုင်နေတဲ့အန်တီဆရာမလေးရဲ.လက်မောင်းသားအိအိလေးကိုအသာလေးထောက်လိုက်မိတယ်။ ရုတ်တရက်ဂီတသံစဉ်
တွေရပ်သွားတယ်။ဖျတ်ကနဲမော့ကြည့်လာတယ်။
အာကွာ ! ! တဲ့ (မျက်လုံးလေးပြူးပီးကြည့်နေတာချစ်စရာလေးဗျာ)
ကလေးလေး..ဟာကလည်းပြန်ဖြစ်လာတာမြန်လိုက်တာ.. … ဆိုပီးလျှာလေးတစ်လစ်ထုတ်ပြပီးအောက်နှုတ်ခမ်းကိုသွားဖြူဖြူလေးနဲ.ကိုက်ထားတာတကယ့်အပျိုပေါက်မလေးကြနေတာပဲ။
မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ကျနော့်ဖက်ကိုမျက်နာချင်းဆိုင်လှည့်ထိုင်လိုက်ပီးကျနော့်ညီလေးကိုလက်ချောင်းပျော့ပျော့လေးတွေနဲ.သေသေချာချာကိုဆုတ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ရှေ.တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်ပေး
တယ်။ ဖူးးးးးးး …. ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ ၁မိနစ်လောက်ငြိမ်ခံနေပီး။ သူမပုခုံးလေးကိုကျနော့်လက်၂ဖက်နဲ.စုံကိုင်ပီးဆွဲထူမလိုက်တယ်။ ကျနော်ပထမအခေါက်ကစိတ်မထိန်းနိုင်ပဲသောက်ရမ်းတွေဇွတ်လုပ်မိတာမြန်လွန်းသွားတယ်။ အန်တီဝင်နီဘယ်လိုမှကျေနပ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကျနော်သိတယ်။ ခုတစ်ခေါက်တော့ကျနော်
တအားမြန်လို.မဖြစ်ဘူး။ဒါကြောင့်ဆရာ့ဆရာတွေရဲ.လက်ချာတွေအတိုင်း သေသေချာချာနူးနပ်ဖို.ပြင်တယ်။ (ကျနော်တို.ခေတ်ကခုလိုအောကားတွေဘာတွေဆိုတာရှိတာမဟုတ်ဘူးဗျ၊အဲ့ဒီ
ခေတ်ကလူပျိုပေါက်တွေရဲ.ထုံးစံအတိုင်းရပ်ကွက်ထိပ်ကမီးကင်းစောင့်တဲ့ တဲလေးမှာညဖက်မီးလေးဘာလေးလှုံရင်းကာလသားကြီးတွေရဲ.စွန်.စားခန်းတွေလက်ချာတွေနားထောင်ပီးပညာယူ
ရတာကိုး။ညစ်တီးညစ်ပတ်စာချိုးတွေ.. ဥပမာ.ေ-ာက်ဖုတ်သစ်ရွက်လုပ်ရခက်၊ေ-ာက်ဖုတ်မုန်.ပေါင်းလုပ်လို.ကောင်း၊ ဟုတ်တာတွေရောမဟုတ်တာတွေရောစုံနေတဲ့လိင်ပညာပို.ချချက်တွေနဲ.
သူတို.ကိုဆရာတင်ရတဲ့ကာလပေါ့။ ဆရာမောင်ထင်ရဲ.ကိုဒေါင်းဝတ္ထုတွေထဲက ကာလသားကြီးကိုဒေါင်းလိုလက်ချာပေးတဲ့ဆရာသမားတွေပေါ့။ခုပြန်ပြောရင်းတောင်သူတို.တွေကိုသတိရလိုက်
တာဗျာ :'( ။ ကဲထားပါတော့ဗျာ။ လိုရင်းမရောက်ပဲတော့ပစ်ချော်နေပီ..ဆက်ရအောင်)
ဆွဲထူမပီးတာနဲ.အန်တီလေးဆံပင်ရှည်တွေကိုလက်နဲ.ကိုင်ပီးရှင်းပေးလိုက်တယ်။ ပီးမှလည်တိုင်ဖြူဖြူလေးကိုလျှာနဲ.ညှပ်ရိုးနားကနေဟိုးအပေါ်မေးဖျားလေးရောက်တဲ့အထိလျှက်ပေးနေ
မိတယ်။လျှက်ပေးနေရင်းနဲ.သူမဆီးခုံအပေါ်မှာကျနော့်လက်ချောင်းတွေကိုပို.ပီးကစားပေးလိုက်တာ… တဟင်းဟင်းနဲ.ညည်းစပြုလာပီ။ လက်ခလယ်နဲ.အကွဲကြောင်းလေးကိုစမ်းတော့စိုတိုတို
အိတိတိလေးဗျ။ကျနော်ရွရွလေးပွတ်ပေးလိုက်တော့ကျနော့်ပုခုံးပေါ်သူမခေါင်းလေးမှီတွယ်လာပီးခြေဖျားထောက်ပီး အာဟာ့…ဆိုတဲ့အသံထွက်လာတယ်။ အထဲကိုနည်းနည်းလေးလက်ခလယ်
ကိုပြောင်းပြန်လှန်ပီးထိုးသွင်းကြည့်တယ်။ ပြွတ်ကနဲလက်တစ်ဆစ်လောက်ဝင်သွားတယ်။ ထုတ်ချည်သွင်းချည်ကစားပေးနေလိုက်တော့အာ..အာ..အာ..ဆိုပီးညည်းသံတွေစိပ်လာပီ။ ကျနော့်
ပါးစပ်ကလည်းအငြိမ်မနေပါဘူး။ အပေါ်ပိုင်းမှာတိုက်စစ်ဆင်နေတာပါပဲ။ နို.သီးစူတူတူလေးတွေကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်စို.လိုက်၊သွားလေးနဲ.မနာအောင်ဖွဖွလေးကိုက်ဆွဲလိုက်လုပ်ပေးနေတယ်။
ကလေး..လေး…ဒီမှာဒူးမခိုင်တော့ဘူးကွာ တဲ့..တကိုယ်လုံးတုန်ခါနေတဲ့ကျနော့်ဆရာမလေးကတိုးတိုးလေးပြောလာတယ်။
ဒီလောက်နဲ.တော့ -ိုးလို.မဖြစ်သေးမှန်းကျနော်ကြားနာခဲ့ရတဲ့လက်ချာတွေအရသိနေတယ်။ ပေါင်၁၂ဝလောက်ရှိတဲ့ဆရာမလေးရဲ.ကိုယ်လုံးအိထွေးထွေးလေးကိုစွေ.ကနဲပွေ.ချီပီးပထမတစ်ကြိမ်
အချစ်စစ်ပွဲဆင်နွှဲခဲ့တဲ့ဆက်တီစားပွဲအပုလေးပေါ်ကိုတင်ပေးလိုက်ပီးပက်လက်အိပ်စေလိုက်တယ်။ပီးမှကျနော်ကြမ်းပြင်ပေါ်ဒူးထောက်ပီး သူမကိုဒူးထောင်ပေါင်ကားဖြစ်အောင်အနေအထားပြင်
တယ်။ ေ-ာက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးကိုလက်ညိုးလက်မ၂ချောင်းနဲ.ဖြဲလိုက်ပီးကျနော့်မျက်နာကိုအပ်လိုက်တယ်။
ဟေးးးးး ! ! မလုပ်… ! ! အားးးးး …. ရှီးးးး ရှီးးးးး
ခေါင်းထောင်ထပီးကြည့်လာတဲ့ကျနော့်ဆရာမလေးအံ့သြတကြီးမျက်ဝန်းလေးတွေနဲ.ကျနော့်ကိုတားဖို.ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပေမယ့်နောက်ကျသွားပီ… ကျနော့်လျှာကအပြားလိုက်သူ.ေ-ာက်
ဖုတ်ကိုလျှက်မိသွားပီ။ မျက်လုံးစုံမှိတ်ပီးကျနော်လည်းအသားကုန်လျှက်တော့တာပေါ့ဗျာ။ ဖင်တုံးလှလှလေးခမျာအောက်ကစားပွဲနဲ.လွှတ်ထွက်သွားတဲ့အထိကော့ကော့တက်သွားတယ်။ကျနော့်
လက်ကလည်းမြန်တယ်ခင်ဗျ။ကော့တက်လာတဲ့တင်ပါး၂ခုအောက်ကိုလက်ဖဝါး၂ဖက်လုံးထိုးခံပီးဆုတ်ချေရင်းပါးစပ်ကတော့
သူ.ေ-ာက်ဖုတ်နဲ.လွတ်ထွက်မသွားအောင်တေ့ပီးအသားကုန်လျှာ
စွမ်းပြနေတော့တာပါပဲ။

ကုလားဖြူဘာသာစကားမှာယောကျ်ားနဲ.မိန်းမ -ိုးကြတာကိုစကားလုံးအမျိုးမျိုးနဲ.ဖော်ပြတယ်။ အားလုံးထဲကမှmaking love ဆိုတာကိုကျနော်အနှစ်သက်ဆုံးဗျ။
ဘာသာတောင်မပြန်ရက်ဘူးအဲ့ဒီစကားလုံးလေးကို။ ဟုတ်တယ်ဗျ..အပြန်အလှန်တယုတယလုပ်ပေးကြတာ၊ကိုယ့်ဆန္ဒကိုရှေ.တန်းမတင်ပဲအတ္တမကြီးပဲကိုယ့်ချစ်သူလေးကောင်းအောင်လုပ်ပေး
တဲ့အခါသူကလေးအရမ်းကောင်းနေရှာပါလားဆိုတဲ့ကြည်နူးပီတိဖြစ်မှု၊ အဆုံးသတ်မရောက်ရောက်အောင်ကြိုးစားပေးလို.ပန်းတိုင်ရောက်သွားတယ်ပီးသွားတယ်ဆိုတဲ့အခါမျိုးမှာကိုယ့်ကိုကိုယ်
ငါကွဆိုတဲ့ကြီးမြတ်မှုမျိုးခံစားရတာတွေ..အစရှိသဖြင့်အဓိပ္ပါယ်တွေအများကြီးပါတယ်လို.ယူဆတယ်ဗျာ။ အဲ့လိုမဟုတ်ပဲ..လာထားဆိုပီး..နို.တွေအတင်းနှိုက်၊ကိုင်လို.ကောင်းလိုက်တာဆိုပီးဇွတ်
ညှစ်၊ဘာမှဖြင့်မစရသေးဘူးထမီလှန်..တဖြောင်းဖြောင်းနဲ.တွယ်..အောက်ကနာလို.အော်သံထွက်လာတာငါကွငါကွဆိုပီးအသားကုန်ဆောင့်အဲ့လိုမျိုးကိုတော့ Fucking: ဆိုတဲ့အဆင့်ပဲသတ်မှတ်
ချင်တယ် Having Sex:လို.တောင်မခေါ်ချင်ဘူးဗျ။ တော့ပစ်ချော်နေရင်ဆောရီးဗျာ..ဆက်ရအောင် 8)
ကျနော့်ဆရာမလေးအတင်းငြင်းဆန်မှာစိုးရိမ်လို.ဇွတ်ကြီးစစချင်းမှာအသားကုန်လျှက်ပလိုက်ပေမယ့်၃မိနစ်လောက်ပါပဲခပ်ကြမ်းကြမ်းလျှက်တာက။
ခုဆိုကျနော်ချုပ်မိထားပီလေ။ သူမဖင်ဝိုင်းဝိုင်းအိအိလေးကိုလည်းလက်ဖဝါး၂ဖက်နဲ.ဆုတ်ကိုင်မိထားပီ။ ချက်ချင်းပဲဆရာသမားတွေရဲ.လက်ချာကိုကြားယောင်လာတယ်။(မင်းတို.မှတ်ထားရမှာ
ကကိုယ့်ကောင်မလေးကိုဂျာဆွဲမယ်ဆိုအသားကုန်ဇွတ်မဆွဲနဲ.ကြာကြာမဆွဲနိုင်ဘူးမေးရိုးတွေညောင်းလာမယ်၊လျှာကိုတအားတောင့်ထားရလွန်းလို.အချိန်ကြာလာရင်လျှာသက်လုံကျလာမယ်၊ဒီ
တော့ဥပမာပေးရရင်မင်းတို.လျှာတွေကိုတခါခါမှာကရာတေးသမားတွေခပ်ပြင်းပြင်းကန်သလိုနှစ်ချက်သုံးချက်တောင့်ပီးေ-ာက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက်အားနဲ.လျှက်လိုက်၊ေ-ာက်စိကို
လျှာဖျားမာမာလေးနဲ.ဖိပေးလိုက်လုပ်၊ပုံမှန်လေးကတော့အားသိပ်မစိုက်ပဲ..ဟိုလိုကွာ..လမ်းထိပ်ကတရုတ်အဖိုးကြီးမနက်စောစောထိုက်ကျိကစားသလိုပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်းလေးလျှာကို
ကစားပေး၊ညောင်းသလိုလိုဖြစ်လာရင်ေ-ာက်ဖုတ်ကိုနှုတ်ခမ်းနဲ.တေ့ပီးပြွတ်ပြွတ်ဆိုစုပ်၊အမောဖြေ….)အဲ့ဒီရပ်ကွက်မီးကင်းတဲကလက်ချာတွေကြားယောင်လာလို.ချက်ချင်းစပိလျှော့ချလိုက်ပီ။
သာသာလေးဖြေးဖြေးလေးဆက်ဂျာတယ်ပေါ့ဗျာ။ Largo: နရီလေးနဲ.နော်မှတ်မိတယ်မလား။ ဆရာမလေးကိုတချက်တချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တော့မျက်နာမှာချွေးစက်လေးတွေတောင်သီးနေ
ရှာတယ်။လည်ပင်းကသွေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးတွေခမျာထင်းနေအောင်ထောင်ထနေတယ်။ ဒါသူအရမ်းကောင်းနေပီဆိုတဲ့အမူအရာတွေပဲမဟုတ်လား။စစချင်းမိနစ်ပိုင်းတုံးကအားး!! ရှီး!!အဟင့်
ဟင့်!!ဆိုတဲ့ညည်းသံတွေထွက်လာပေမယ့်လို.နည်းနည်းကြာလာတော့တိတ်သွားတယ်ဗျ။ ဒါနဲ.ကျနော်လည်းနောက်ထပ်တိုက်စစ်တစ်ခုထပ်ဖွင့်တယ်။လက်သီးဆုပ်လိုက်ပီးလက်မကိုထောင်
လိုက်တယ်(မျက်စိထဲမြင်အောင်ပြောရရင်ဟန်ဆာပလပ်စ် ပလာစတာကြော်ငြာထဲကပုံမျိုး)ပီးမှလက်မကိုအောက်စိုက်ပီး အောက်ကေ-ာက်ဖုတ်ကိုလျှက်နေရာရင်းေ-ာက်စိလေးကိုလက်မနဲ.ပွတ်
ချေပေးလိုက်တယ်။တကိုယ်လုံးတွန်.တွန်.လာတယ်အော်သံညည်းသံတော့မထွက်ဘူး။
ခန်.မှန်းချေ၁၅မိနစ်၊မိနစ်၂ဝလောက်ကြာသွားတယ်ထင်တယ်။
ပေါင်တံဖြူဖြူသွယ်သွယ်လေး၂ချောင်းစလုံးရုတ်တရက်ကျနော့်ခေါင်းကိုညှပ်လာပီးတင်ပါးလေးကလည်းအောက်ကစားပွဲကနေတစ်ပေအမြင့်လောက်ထိကော့တက်လာတဲ့အပြင်အန်တီလေးရဲ.
အပေါ်ပိုင်းကိုယ်လုံးလေးပါတွန်.လိမ်လာပီ။ကျနော်သိလိုက်ပီ…ပီးတော့မယ်..ပီးတော့မယ်..စိတ်ထဲမှာကြည်နူးသလိုလိုဂုဏ်ယူအလိုလိုဖြစ်ပီးအားတက်လာတယ်။ ကျနော်လည်းတကိုယ်လုံးရှိ
တဲ့အားတွေကိုလျှာဖျားဆီပို.ပီးအသားကုန်လျှက်တော့သူမေ-ာက်ဖုတ်လေးထဲကတအားရွှဲနေတာကြောင့်ပလပ်ပလပ်ဆိုတဲ့အသံတွေမြည်လာတယ်။ တင်းကျပ်လာတဲ့ခံစားမှုကိုဖောက်ထုတ်ပ
လိုက်သလိုဖြစ်လာလို.နေမှာ ဆရာမလေးဆီကမပီမသအော်သံညည်းသံတွေထွက်စပြုလာပီ… …. နောက်ဆုံးလုပ်မိလုပ်ရာလုပ်တဲ့အလားကျနော့်ဆံပင်တွေကိုသူမလက်၂ဖက်နဲ.တအားဆွဲ
ဆုပ်ကိုင်ပီးဆူဆူညံညံတွေအော်တယ်..
အားးးးးးးးးးးးး !! ရှီးးးးးးးးးးးးးးးး !! မရတော့ဘူးမရတော့ဘူးသိလား… ဟားးးးးးးးးးးးး!! ဟားးးးးးးးးးးးး!! ကလေး..လေးးးးးးးးးးးးးးး !!
အဲ့လိုတွေအော်ရင်းကော့တက်နေရာကဝုန်းကနဲစားပွဲပေါ်ပြန်ပြုတ်ကျတာတင်ပါးနှစ်ဖက်ကိုကိုင်ထားတဲ့ကျနော့်လက်တွေတောင်နာသွားတယ်ဗျာ။ ပေါင်၂ဖက်ကကျနော့်ခေါင်းကိုညှပ်ထားတော့
ခုနကဒူးထောက်ပီးခါးကိုမတ်မတ်ထားပီးဂျာနေတဲ့ကျနော့်ခမျာခါးကြီးကုန်းပီးပါသွားလိုက်တာငါးမျှားတံအသုတ်မှာပါသွားတဲ့ငါးကလေးလိုပဲဟီး။ ၁မိနစ်လောက်နေတော့ညှပ်ထားတဲ့ပေါင်၂ခု
ကိုလျှော့ပေးလိုက်မှကျနော်လည်းအသက်ဝဝရှူနိုင်တော့တယ်။ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပီးခါးထောက်ရင်းငုံ.ကြည့်လိုက်တယ်။ကျနော့်ချစ်သူအန်တီဆရာမလေးဝင်နီရယ်လေ.. … လှလိုက်တာ..
ချွေးစက်ကလေးတွေနဲ.စိုရွှဲနေတဲ့ကိုယ်လုံးလေး၊အရုပ်ကြိုးပြတ်ဖြစ်ပီးခွေခွေလေး၊တချက်တချက်လက်ချောင်းလေးတွေဆတ်ကနဲဆတ်ကနဲကွေးကွေးနေတုံးပဲ။
ကျနော့်ကိုလည်းကြည့်ကြပါဦးဗျာ။ မျက်နာတစ်ခုလုံးလည်းအချစ်ရည်တွေပေပွလို.။ နှုတ်ခမ်းတွေလည်းပျစ်ချွှဲချွှဲအရည်တွေနဲ.စိုပီးပြောင်လက်နေတာပေါ့။
ချာတိတ်လေးပါ..အဲ့ဒီအချိန်ကကျနော်က..ဒါပေမယ့်ဖင်တုံးလုံးလေးခါးထောက်ရင်းရပ်၊ကျနော့်လက်ချက်နဲ.ကျနော့်စွမ်းဆောင်မှုကြောင့်အရမ်းကောင်းသွားတယ်ဆိုတာသိသိသာသာမြင်နေရ
တဲ့ဆရာမလေးကိုပြုံးကြည့်ရင်းကျနော်ဟာ ဥရောပတိုက်ကိုအောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ရာဇဝင်ထဲကစစ်သူကြီး နပိုလီယန် ပါရီမြို.ထဲဗိုလ်ဝင်ခံဖို.ဝင်အလာမှာခံစားရတဲ့ဖီလင်မျိုးခံစားနေရတယ်ဗျာ။(အင်း..
သောက်ပိုတွေလိုတော့မပြောနဲ.ဗျ..ရင်ဘတ်ချင်းဂျက်ပန်ပ်ထိုးပီးခံစားပါလို. ကဗျာဆရာမောင်ချောနွယ်ရဲ.စကားငှါးပြောချင်တယ် 😛 :P)

အမြင့်ဆုံးထိပ်ကိုရောက်သွားလို.မှိန်းမောနေတဲ့ဆရာမလှလှလေးရဲ.မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးပွင့်လာပီ။ စားပွဲလေးပေါ်ကနေခြေဆင်းထိုင်ချလိုက်ပီးကျနော့်ကိုလှမ်းကြည့်တယ်။ ပီးတော့မှ
ကပိုကရိုဖြစ်နေတဲ့သူ.ဆံနွယ်ရှည်ရှည်တွေကိုလက်နဲ.သိမ်းပီးကျောနောက်ဖက်ကိုပို.လိုက်တယ်။ မချိုမချဉ်မျက်နာလေးနဲ.သူ.လက်ညိုးလေးကိုကွေးချည်ဆန်.ချီလုပ်ပီးကျနော့်ကိုအနားလာဖို.ခေါ်
တယ်။ကျနော်တိုးကပ်သွားတော့ကျနော့်ညီလေးကိုလက်ချောင်းနုနုလေးတွေနဲ.ဖတ်ကနဲကိုင်ပီးသူ.နှင်းဆီဖူးနဲ.တူတဲ့နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးနဲ.တေ့လိုက်တယ်။ကျနော်တော်တော်လေးစိတ်လှုပ်ရှားနေ
ပီ။အိထွေးထွေးနွေးနွေးလေးစပီးခံစားရတယ်။ စိတ်ကိုလျှော့ချလိုက်ရတယ်။ လူတစ်ကိုယ်လုံးမြှောက်တက်ချင်သလိုဖြစ်လာလို.သူမခေါင်းကိုကိုင်ပီးမတ်တပ်ရပ်ရင်းခြေဖျားထောက်ပီးကော့ပေးနေ
မိတယ်။စုပ်ပေးနေရင်း..ပလွတ်ကနဲအသံမြည်အောင်ပါးစပ်ထဲကဆွဲချွတ်လိုက်ပီး ဒစ်ထိပ်ဖူးပတ်ပတ်လည်ကိုလျှာနီနီလေးနဲ.ကစားပေးနေတော့..ဒီလိုအရသာထူးမခံဖူးတဲ့ချာတိတ်လေးကျနော်
အကြောတစ်ထောင်စိမ့်အောင်ဖီလင်တွေတက်နေတာပေါ့ဗျာ။ ဘယ်လောက်မှမကြာသေးပေမယ့်ရေရှည်တောင့်ခံနိုင်ဖို.မလွယ်မှန်းကျနော့်ပင်ကိုဗီဇကသိနေတယ်။ဒါနဲ.ကိုယ်ကိုအနောက်ကိုယို.ပီး
ကျနော့်ညီလေးကိုသူ.ပါးစပ်ထဲကဆွဲချွတ်လိုက်ရင်း.. တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။
လုပ်စို.နော်..ကျနော်မနေနိုင်တော့ဘူး .. …
အန်တီဝင်နီလေးပြုံးစိစိလုပ်ပီးကျနော့်ကိုကြည့်တယ်ပီးတော့ကျနော့်ကိုလက်ကိုဆွဲပီး လာလို.ခေါ်တယ်။ သူ.အိပ်ခန်းထဲကိုခေါ်သွားတာဗျ။ ကုတင်ပေါ်သူအရင်တက်လိုက်ပီး.. ကလေးလေးက
အောက်ကနေမတ်တပ်ရပ်ပီးလုပ်နော်ဆိုပီးကုတင်ဇောင်းမှာဒူးထောင်ပေါင်ကားလေးနေထားပေးတယ်။ ကျနော်လည်းစိုတိုတိုလေးဖြစ်နေတဲ့သူ.ေ-ာက်ဖုတ်လေးကိုမတ်တပ်ရပ်လျှက်ကနေပဲ
တအားမာတင်းနေတဲ့ကျနော့်ညီလေးနဲ.တေ့ပီးဒစ်မြုပ်အောင်ဖိသွင်းလိုက်တယ်။ အင်းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး !!ဆိုပီး အန်တီလေးမျက်လုံးစင်းပီးညည်းတယ်။ ပီးမှဝါဝင်းပီးတင်းမာလှတဲ့သူ.နို.၂
လုံးကိုစုံကိုင်လိုက်ပီးဆောင့်ချလိုက်တယ်။ အားးး… စီးစီးလေးဗျာ။ နို.တွေဆုတ်ချေနေရင်းပဲတစ်ချက်ချင်းဆောင့်သွင်းနေတယ်။ ဖူးးးးးးး!! ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ အပျိုကြီးေ-ာက်ဖုတ်နွေးနွေး
ကြီးကိုနို.၂လုံးစုံကိုင်ပီးဆောင့် -ိုး နေရတာဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာတွေးသာကြည့်ကြပေရော့။ အသာလေးအဲ့လိုဆောင့်နေရာကနေ.. .. အောက်ကတရှီးရှီးအော်သံနဲ.အတူ.. ….
ကလေးလေး.. သွက်သွက်လေးဆိုပီး ဆရာမလေးကမော့ကြည့်ပီးပြောလာတယ်။ ကျနော်လည်း အားနဲ.ပစ်ပစ်ဆောင့်ပီး -ိုး ပလိုက်တာ ခဏလေးပဲရှိသေးတယ်။ အား.. မရတော့ဘူးကွယ်…
ဘယ်လိုတွေလုပ်နေတာလဲ..ဟားးးးးးး ဟားးးးးးးးးးးး ဆိုပီးတွန်.လိမ်သွားပြန်တယ်။(ကျနော့်အတွက် အတွေ.အကြုံအသစ်ပေါ့ တချို.မိန်းမတွေဟာပထမတစ်ကြိမ်ပီး ရင်နောက်ထပ်ဆက်တိုက်
ပီးဖို.မြန်လာတတ်တယ်ဆိုတာနားမလည်သေးဘူးအဲ့ဒီတုံးကတော့ပေါ့လေ)
ကျနော်အံ့သြပီး -ိုးနေတာ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ ပီးမှသူ.အပေါ်ကိုမှောက်ချလိုက်ရင်း နားရွက်ကလေးတွေကိုမနာအောင်ကိုက်ပေးပီးလေသံလေးနဲ.ကပ်ပြောလိုက်တယ်။
အန်တီလေး ဖင်ကုန်းပေးအနောက်ကနေဆောင့်ချင်တယ်လို.။ အာ..မင်းနော်..ဆိုပီးမျက်နာကိုရှုံ.ပြတယ်။ ဒါပေမယ့်ချက်ချင်းပဲပက်လက်အိပ်နေရာကနေလှိမ့်ပီးလေးဖက်အနေအထားပြင်
လိုက်တယ်။ ယောကျ်ား၁ဝဝမှာ၉၉ယောက်ကြိုက်တဲ့ ပိုဇေရှင်နော့်။ ကျနော်လည်းဆရာမလေးရဲ. အိုးဝိုင်းဝိုင်းစက်စက်လေးကိုလေးလလုံးလုံးငေးပီးစိတ်ကူးထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ်ပစ်များနေခဲ့
တာ။ အင်း.. ဒီဖင်ကြီးကိုသာလေးဘက်ထောက်ပီးတွယ်လိုက်ရဆိုပီးတော့လေ။ ခုလက်တွေ.လုပ်ရတော့မယ်။ ကော့တက်လာတဲ့တင်ပါးဖြူဖြူဖွေးဖွေးကြီး ၂ခုရဲ.အလည်မှာကစအိုဝညိုတိုတို
လေးရယ် ဆက်လုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ေ-ာက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးပန်းသွေးရောင်ထနေတာလေးမြင်တာနဲ.မရတော့ဘူးဗျစိတ်ကတအားကြွတက်လာပီးချက်ချင်းတေ့ပီးထိုးသွင်းလိုက်တာဇိကနဲ
လျှောလျှောရှူရှူဝင်သွားတယ်။ အထဲမှာကအရည်တွေတအားရွှဲနေတော့ဖင်ကြီးနှစ်ခုကိုလက်၂ဖက်နဲ.စုံကိုင်ပီးအားနဲ.ဆောင့်လိုက်တိုင်းအပြင်ကိုသူ.ေ-ာက်ဖုတ်ထဲကအရည်တွေပွက်ကနဲပွက်
ကနဲထွက်ထွက်ကျလာတာကျနော့် ဆီးခုံမှာတောင်ဖြူဖြူအရည်တွေသီးနေတာပဲ။

တင်ပဆုံကားကားကြီးကိုအားရပါးရကိုင်ပီးခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်နေတာ ဆောင့်ချက်ပြင်းလို.လားမသိဘူး ဆရာမလေးခါးလေးတအားကော့တက်လာပီးလည်တိုင်လေးမော့လာတယ်။
ဆံပင်ရှည်လေးတွေတခါခါနဲ.မြင်းရိုင်းမလေးပြေးနေသလိုပဲ။ အဲ့ဒါကိုကြည့်ပီးကျနော်လည်းဇက်ကြိုးကိုင်ဖို.ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ရှည်လျားနက်မှောင်ပီးအုံထူထူဆံနွယ်တွေကိုကျနော်ခါးကိုင်းပီး
ညာလက်နဲ.ရစ်သိမ်းပီးလှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ တအားကြီးတော့နာအောင်မဆွဲပေးဘူးပေါ့။ ပီးတော့မှဘယ်လက်ကသူ.ခါးကျင်ကျင်လေးကိုကိုင်ထားညာလက်ကဆံပင်ရှည်တွေကိုဆွဲပီးအားနဲ.ဆောင့်
တော့တာပေါ့။စိတ်ကူးထဲပုံဖော်ကြည့်ကြစမ်းပါဗျာ။ ဖင်ကုန်းပီးခံနေတဲ့ကျနော့်ဆရာမလေး ဆံပင်တွေကိုအဆွဲခံရပီးအ -ိုး ခံနေရရှာတာ လည်တိုင်လေးကော့ကော့တက်လို. အင်္ဂလိပ်အက္ခရာ Z နဲ.
တူနေပီ။ စိတ်ကိုတအားတင်းပီးကျနော်လည်းမီးကုန်ရမ်းကုန်တွယ်တော့တာပဲဗျို.။ အနောက်ကနေမြင်နေရတဲ့သူ.တင်ပါးအလှပြူးပြူးလေးရယ်၊ ကော့တော့တော့ပျော့သွယ်သွယ်ကိုယ်လုံးလေး၊
ရူးခဲ့ရတဲ့ဆံနွယ်ရှည်လေးတွေကိုတင်းတင်းဆုပ်ပီးဆောင့်တော့သူ.ညည်းငြူသံ တဟင်းဟင်း… တရှီးရှီး ကြားနေရတာတွေကြောင့်ကျနော်ဘယ်လိုမှဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘူးဗျာ။
အားးးးးးးးးးး !! အန်တီလေး !! အားးးးးးးးးးး !! ထွက်ကုန်ပီ..ထွက်ကုန်ပီ… … ဖူးးးးး!! ကောင်းလိုက်တာ အန်တီလေးရာ…
အဲ့လိုတွေကျနော့်ပါးစပ်ကပြောမိပြောရာတွေအော်မိကုန်တယ်။ သုတ်ရည်ပူပူတွေကိုလည်း အပျိုကြီးေ-ာက်ဖုတ်ထဲအင့်ကနဲအင့်ကနဲနေအောင်ပန်းထည့်လိုက်မိတယ်။ … … …. … …. …..
(ဒီနေရာမှာကျနော့်အတွေ.အကြုံအရပြောရရင် ပီးခါနီးမှာပါးစပ်ထဲတွေ.ရာအော်ပီး ပန်းထုတ်လိုက်ရတာဟာ..အံကြိတ်ပီးတိတ်တိတ်လေးဆောင့်ရင်းပန်းတာထက်ပိုပီးကောင်းတယ်လို.ကိုခံစားမိတယ်ဗျ။ လုံးဝကိုပေါက်ကွဲထွက်သွားသလိုခံစားရတယ်။နောင်ရလာတဲ့အတွေ.
အကြုံအရမိန်းခလေးတချို.ကလည်းအဲ့လိုပဲပြောတယ်ဗျ။ ဒါပေမယ့်ရတနာဝင်းထိန်တို.ဘာတို.ရေးသလို.. ဆောင့်ပါမောင်ရဲ.ေ-ာက်ဖုတ်ကြီးနှစ်ခြမ်းကွဲထွက်သွားအောင်ဆောင့်ပါဘာညာတွေ
တော့ကျနော်မကြုံဖူးဘူး။)
အိပ်ယာခင်းအဖြူဆွတ်ဆွတ်ပေါ်မှာဆရာမလေးနဲ.ကျနော်ထပ်ပီးမှောက်အိပ်နေကြတယ်။
သူမဂုတ်ပိုးလေးကိုကျနော်မနာအောင်ကိုက်ပေးရင်းအမောဖြေနေလိုက်တယ်။ သာယာလိုက်တဲ့ဘဝဗျာ။ အိစက်ညက်ညောတဲ့ကိုယ်လုံးလေးကိုဖိကပ်ပီးအိပ်နေတာသာယာတာပေါ့လေ။
ကျနော့်ညီလေးကတော့အန်တီလေးရဲ. ေ-ာက်ဖုတ်ထဲမှာစွပ်ရက်တန်းလန်းကြီးတချက်တချက်သူ. ေ-ာက်ဖုတ်အတွင်းနံရံကကျုံ.ကျုံ.နေသေးတော့ကျနော့်ညီလေးခမျာဇိကနဲဇိကနဲဇိမ်တွေ.နေ
တာပေါ့လေ။

၂ယောက်သားခဏအိပ်ပျော်သွားပီးတူတူထကြ၊ရေချိုးခန်းထဲတူတူဝင်ပီးကိုယ်လက်သန်.စင်ရင်းနဲ.စိတ်ပါလာလို.နောက်တချီလောက်မော်တော်ဆပ်ကြသေးတယ်ဗျ။
(မော်တော်ဆပ်=မတ်တပ်ဆော် :P)သေချာကြီးပြန်ရေးမပြတော့တာကစာဖတ်သူတွေအီသွားမှာစိုးလို.။ ရေမိုးချိုးပီးတော့၂ယောက်သားဧည့်ခန်းထဲမှာသန်.ရှင်းရေးလုပ်ရင်းတစ်ယောက်မျက်နာ
တစ်ယောက်ကြည့်ပီးကြည်နူးနေကြတာပေါ့လေ။ တခန်းလုံးပျံ.ကြဲနေတဲ့နုတ်စ်စာရွက်တွေလိုက်ကောက်ပီးထပ်နေတဲ့ အန်တီဆရာမလေးကိုမျက်လုံးမခွါတမ်းငေးကြည့်နေမိတယ်။ ထမီအဝါရောင်
လေးဝတ်ပီး၊တီရှပ်ကျပ်ကျပ်လေးဝတ်ထားတော့ ရင်သား၂မွှာလေးနေရာမှာအဖုအထစ်လေး၊ဆံပင်အရှည်တွေကိုတော့ လက်ကိုင်ပဝါအနီရောင်လေးနဲ.သေချာစည်းနှောင်ထားတယ်၊ရေမိုးချိုးပီးစ
မျက်နာပြောင်ပြောင်လေးကိုသနပ်ခါးရေကျဲလေးပွတ်ထားတော့ဝင်းဝင်းလေးဖြစ်နေတယ်။ တကယ့်ကိုကျနော်နဲ.အရွယ်တူကောင်မလေးလို.တောင်ထင်ရတယ်။ ပီးတော့သိသာတာကသူ.မျက်နာ
လေးဗျ။ မိန်းမတွေချစ်စိတ်ဝင်လို.ကြည်နူးနေတဲ့အခါဖြစ်နေတဲ့အမူအရာလေးတွေဗျာ။ ကျနော်သေချာမပြောပြတတ်ဘူး။ ကျနော့်ကိုတချက်တချက်လှမ်းကြည့်လိုက်မျက်နာလေးကပန်းရောင်သမ်း
သွားလိုက်(ခုနကဟာတွေပြန်တွေးမိပီးရှက်နေတာနေမှာ)၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေကရယ်ချင်နေတဲ့အရယ်မျက်လုံးဖြစ်သွားလိုက်၊အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုသွားဖြူဖြူလေးတွေနဲ.ကိုက်ပီးကျနော့်
ကိုလှမ်းငေးလိုက်လုပ်နေတာပေါ့လေ။
အန်တီလေးကိုကျနော်အရမ်းချစ်တယ်သိလား.. .. …
ခွိခွိ !! (ပါးစပ်ကိုလက်ဖဝါးလေးနဲ.ကာပီးရယ်နေတယ်ဗျ)
အမ် ! ဘာလို.ရယ်တာလဲ.. … မရယ်နဲ. .. အန်တီလေးနော်ဟွန်း
ရယ်ချင်တာပေါ့.. .. သူများကိုလုပ်ချင်သလိုလုပ်ပီးမှ.. … ချစ်ရေးလာဆိုနေတာကိုး.. ခွိ
ဟိုက်!! ဟုတ်တယ်ဗျ.. .. ကျနော်လည်းရှက်တာနဲ.ရယ်ကျဲကျဲလုပ်ပီးခေါင်းကုတ်နေလိုက်တယ်။ပီးမှအရဲစွန်.ပီးစကားစလိုက်တယ်။
ဒါဆို..အနော့်ကိုချစ်တယ်လို.ပြောလေ.. (ကျနော်လို.တောင်မပြောတော့ဘူးဟီး)
ပြောစရာလိုသေးလို.လားကလေးလေးရာ.. မချစ်ပဲနဲ.ဟိုဟာလုပ်ပါ့မလား..ကျမကသိက္ခာရှိတဲ့မိန်းမကောင်းလေးပါနော်..
ဟိုဟာလုပ်တယ်ဆိုတာဘာလဲအန်တီလေး.. .. ဟီးဟီး
အာကွာ..ညစ်တီးညစ်ပတ်တွေလာမမေးနဲ. ..တွေ.တယ်မလားဆိုပီး ကြက်မွှေးတံမျက်စည်းလေးကိုထောင်ပြတယ်.. … .. ပီးတော့တဖက်လှည့်သွားပီးကျနော်တို.ပထမဆုံးသောင်းကျန်းခဲ့
တဲ့ဆက်တီစားပွဲပုလေးကိုရေစိုအဝတ်နဲ.သုတ်နေတယ်။ စားပွဲပုလေးဆိုတော့ကုန်းပီးသုတ်နေရတော့သူ.တင်ပါးလေးကထမီအဝါလေးအောက်မှာတင်းနေတာပဲ။ ကျနော်လည်းသူ.ကိုနောက်
ချင်နေတာနဲ.အသာလေးကပ်သွားပီးခါးကနေစုံကိုင်ပီး၂ချက်လောက်ကပ်ဆောင့်လိုက်တယ်။ ဟဲ့ဟဲ့..ဆိုပီးခါးကိုဆန်.လိုက်ပီးရှုံ.မဲ့မဲ့လေးကျနော့်ဖက်လှည့်လာတယ်။ ချစ်တယ်အန်တီလေးရာ.
လို.သူ.မျက်လုံးထဲကိုစိုက်ကြည့်ပီးကျနော်ပြောရင်းနဖူးလေးကိုကျနော့်နှုတ်ခမ်းနဲ.ဖိကပ်ပီးနမ်းမိတယ်။ မျက်နာချင်းပြန်ခွာလိုက်တော့ ငါ့ကိုရူးအောင်တော့မလုပ်နဲ.နော်တဲ့မျက်ရည်ဝဲဝဲလေးအသံ
တုန်တုန်ရီရီလေးနဲ.ကျနော့်ကိုတောင်းပန်သလိုပြောရှာတယ်။ ဟုတ်ဆရာမလေးဆိုပီး..သတိဆွဲရင်းမျက်နာမာမာနဲ.အော်လိုက်တော့ချက်ချင်းပြုံးပြုံးလေးဖြစ်လာပီး ကလေးလေးအရူးလေးတဲ့
ကျနော့်နှာခေါင်းကိုဆွဲလိမ်ရင်းချစ်စနိုးအသံလေးနဲ.ပြောတယ်။ ကလေးလေးအိမ်ရှေ.တံခါးမကြီးသွားဖွင့်ချေကွာလို.ပြောတာနဲ.ကျနော်လည်းလှည့်ထွက်လာပီးအိမ်ရှေ.ကကျွန်းသားတံခါးမကြီး
ကိုကလန်.ဖြုတ်လိုက်ပီးဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။
ဟာ! !
ဆိုပီးကျနော်လန်.သွားတယ်ဗျာ။ရုတ်တရက်ကြီး လူတစ်ယောက်တံခါးဝမှာရပ်နေတာကိုး။
ကျောင်းစိမ်းဝတ်စုံနဲ.အသားညိုညိုဆံထုံးထုံးထားတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဗျ။ ကျနော့်ကိုကြည့်နေတာမျက်နာကပြုံးစိစိနဲ.။ ကျနော်ချက်ချင်းသိလိုက်ပီ။ ဒါအန်တီလေးနဲ.တူတူနေတဲ့ကျောင်း
ဆရာမဆိုတာနေမှာလို.။ခါတိုင်းကျနော်လာရင်သူမရှိတာကများနေတော့သိပ်တောင်သတိမထားမိခဲ့ဖူးလေ။ ခုကျနော်လန်.သွားတာကဒီအမျိုးသမီးကျနော်တို.တံခါးပိတ်ပီးအထဲမှာဘာလုပ်နေ
တာလဲဆိုတာရိပ်မိသွားပုံရတယ်ဗျ။ကျနော်ရှက်သွားလို.သူ.မျက်နာတောင်သေချာမကြည့်ရဲတော့ဘူး။ အသာလေးနောက်လှည့်ထွက်လာပီးဟိုလိုဒီလိုလုပ်နေတယ်။ အန်တီလေးကိုမသိမသာရှိုး
လိုက်တော့သူလည်းတော်တော်ရှက်နေပုံရတယ်ဗျ။သူကပိုဆိုးမှာပေါ့ ဒီလောက်အနေတည်တဲ့အပျိုကြီးလေ။ ၅မိနစ်လောက်သူတို.၂ယောက်စကားတွေပြောနေကြတာကျနော့်မှာအူကြောင်ကြောင်ကြီး ဟိုဟာလုပ်ရမလိုဒီဟာလုပ်ရမလိုနဲ.။ ပီးမှအန်တီဝင်နီလေးက..ဖိုးသက်ပြန်လို.ရပီတဲ့။ ခပ်တည်တည်
နဲ.ကျနော့်ကိုမကြည့်ပဲပြောတော့..ဟုတ်ကဲ့ဆိုပီးနုတ်စ်စာရွက်တွေကောက်ကိုင်ပီး…ဟိုအမျိုးသမီးကိုပြန်တော့မယ်ခင်ဗျဆိုပီးနှုတ်ဆက်ရင်းလစ်ထွက်လာခဲ့တယ်။စိတ်ထဲမှာတော့ အမလေး.. ..
ကံကောင်းလို.ဧည့်ခန်းထဲမှာဖင်တုံးလုံးနဲ.လုပ်နေရင်းသာမိသွားလို.ကတော့သောက်ရှက်ပဲလို.။ တံခါးပိတ်ထားတာတော်သေးတယ်။ ခုတောင်ရိပ်မိနေပီလားဆိုပီးတွေးရင်း အပြန်မှာရှက်သလို
လိုရင်တုန်သလိုလိုဖြစ်နေတယ်ဗျာ။ ဒါပေမယ့်ခဏပါပဲ။ လောလောဆယ်ကျနော့်ပီယာနိုဆရာမလေးကို စိတ်ရှိသလိုတွယ်ခဲ့ရတော့ကြည်နူးနေတဲ့စိတ်ကပဲကြီးစိုးနေတာကိုးဗျ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့အူမြူးနေလို.မေမေကတောင် ဒီကောင်အပမှီလာသလားမသိဘူးဆိုပီး ဖေဖေ့ကိုပြောနေသေးတယ်။

အဲ့ဒီနေ.ကမှတ်မှတ်ရရ အေပရယ်၂၁ရက်သောကြာနေ.ဗျ။ သေတဲ့အထိမေ့နိုင်မှာမဟုတ်တော့ တဲ့ရက်စွဲတစ်ခုပေါ့။
ညဖက်ရောက်တော့ကျနော်အိပ်လို.မရဘူး။ အိမ်ခြံဝင်းထဲဆင်းလာပီး သစ်သားကွပ်ပျစ်ကလေးပေါ်မှာပက်လက်လှန်လှဲလျောင်းပီးကောင်းကင်ထဲကကြယ်တွေကြွေကျတာကိုငေးမောနေမိတယ်။
ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ခံစားချက်ကမွှေးမြမြလေးဖြစ်လို.။ ကြည်နူးတဲ့စိတ်ကတအားပြင်းထန်လာလို.ဟာမိုနစ်ကာလေးကို ထုတ်ပီး Andy Williams ရဲ. Love story: ဆိုတဲ့သီချင်းကိုတိုးတိုးလေးမှုတ်
နေမိတယ်။
ချိုမြိန်တဲ့အချစ်ပုံပြင်ဆိုတာ.. … … ပင်လယ်ထက်ပိုပီးအိုမင်းတယ်.. …
… … ….ကြယ်တွေအကုန်လုံး လောင်ကျွမ်းသွားတဲ့အထိ.. … … သူမကိုကျနော်လိုအပ်နေဦးမယ်ဆိုတာ.. ကျနော်သိတယ်.. … …
(Andy Williams၏Love story:သီချင်းမှ)
ညကမိုးတော်တော်ချုပ်မှအိပ်ပျော်သွားလို.မနက်ကြတော့နေမြင့်မှအိပ်ယာထဖြစ်တယ်။ ဒီနေ.တော့ပီယာနိုတီးသင်ရမဲ့ရက်မဟုတ်တော့ဘယ်လိုအကြောင်းရှာရမလဲလို.တွေးရင်းမေမေပြင်
ထားပေးတဲ့ပဲရွက်စိမ်းစိမ်းထည့်ထားတဲ့ခေါက်ဆွဲကိုအားပါးတရစားနေမိတယ်။ စားသောက်ပီးတော့ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ.တီရှပ်တစ်ထည်ကောက်စွပ်ပီး၊ ကျနော့်နီညိုရောင်ဂစ်တာလေးကိုဂစ်တာ
အိပ်ထဲထည့်ပီးလွယ်လိုက်တယ်။ ပြိုင်ဘီးလေးကိုတွန်းပီးထွက်လာတော့မေမေကအိမ်ရှေ.ကနေ ဒါကဘယ်လဲလို.မေးငေါ့ပီးမေးခွန်းထုတ်တယ်။ ဂစ်တာသွားကျင့်မလို.မြို.ပြင်မှာ၊နေ.လည်စာပြန်မစားတော့ဘူးမေမေလို. အသံမတုန်အောင်သတိထားပီးပြောရင်းလစ်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ခြံဝမှာဖေဖေ့ကိုတွေ.တော့စက်ဘီးနင်းနေရင်းပြောင်
ချော်ချော်နဲ. Adios Amigo: (တာ့တာရဲဘော်လို.) လက်ပြပီးအော်ခဲ့လိုက်တယ်။
လမ်းမှာနေကတော်တော်ပူတာဗျ။ မနက်ခင်း၁ဝနာရီလောက်ရှိပီဆိုတော့ကျနော့်မှာစက်ဘီးနင်းရင်းချွေးတွေတော်တော်ပျံလာတာဗျ။ယူကလစ်ဝင်းထဲရောက်တော့မှအမောပြေတော့တယ်။ လေကတဖြူးဖြူး၊ သစ်ပင်တွေကနေပျောက်မထိုးတော့အေးစိမ့်နေတဲ့အပြင်ယူကလစ်ရွက်အနံ.ယဉ်ယဉ်လေးတွေရတော့စိတ်ကိုကြည်
လင်ပီးနေလို.ကောင်းသွားတယ်။ အန်တီဝင်နီတို.ခြံဝင်းထဲဝင်သွားတော့ထုံးစံအတိုင်းတိတ်ဆိတ်ပီး သစ်ရွက်လေတိုးသံတရွှီးရွှီးကလွဲလို.ဘာသံမှမကြားရဘူး။ တိုက်ပုလေးရဲ.ဆင်ဝင်အောက်မှာ
ကျနော့်ပြိုင်ဘီးလေးကိုထောင်ထားခဲ့ပီးအိမ်ထဲဝင်သွားတော့ဧည့်ခန်းထဲမှာ အန်တီလေးကိုမတွေ.ဘူး။ ကျနော့်ဂစ်တာအိပ်ကိုအသံမမြည်အောင်အသာလေးဧည့်ခန်းထောင့်မှာထောင်လိုက်ပီး
ဘယ်များရောက်နေလဲငါ့ချစ်ချစ်ဆရာမလေးဆိုပီးဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်ရင်းရင်ခုန်လာတယ်။ မနေ.ကမြင်ကွင်းတွေကခုထိမျက်စိထဲကမထွက်ဘူး။ ဟိုဆက်တီစားပွဲနေးပေါ်မှာကျနော့်အန်တီ
လေးကိုကျနော်တွယ်ခဲ့တာ.. … ဒီပီယာနိုကြီးရှေ.မှာသူ.ကိုကျနော်ဖက်နမ်းလိုက်တာ… အဲ့လိုတွေတွေးရင်းအောက်ကညီတော်မောင်ကငေါက်တောက်တောက်လေးဖြစ်ပီးထလာပြန်တယ်။ ဟီး
ဟီး..သိတယ်မလားချာတိတ်လေးဆိုတော့မရဘူး။ သန်တယ်မြန်တယ်လေ။
အသံလုံးဝမပေးပဲတိတ်တိတ်လေးနေပီး အန်တီလေးအခန်းဝကိုသွားချောင်းလိုက်တယ်။
မတွေ.ဘူးဗျ။ သန်.ပြန်.နေတဲ့အိပ်ယာဖြူဖြူလေးပေါ်မှာဘယ်သူမှမရှိဘူး။ မနေ.ကကုတင်ဇောင်းပေါ်မှာကျနော်ကောင်းဘွိုင်တစ်ယောက်လိုမြင်းစီးခဲ့တာတွေးမိသွားလို.အာခေါင်တွေတောင်
ခြောက်သလိုလိုဖြစ်ပီးရေငတ်လာတယ်။ဒါနဲ.မီးဖိုခန်းဖက်အသာလေးဆက်လျှောက်လာတော့.. ရေချိုးခန်းထဲကတဗွမ်းဗွမ်းရေကျသံတွေကြားလိုက်ရတော့ပြုံးမိတယ်။ ဟိဟိ…ဆရာမလေးနေမှာ.. အသာလေးကပ်သွားတော့ရေချိုးခန်းတံခါးကစေ့ရုံစေ့ထားတာဗျ။ ကျနော့်သွေးတွေပွက်ပွက်ဆူလာပြန်တယ်။ ဖူးးးးးးးးးး … …. ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဘာလုပ်လိုက်မှန်းမ
သိခင်ရေချိုးခန်းတံခါးကိုဆွဲဖွင့်ပီးအော်ပလိုက်တယ်။
ဝုန်း !! အန်တီလေးးးးးးးးးး !! အိုးးးးးးးး
မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပီးကျနော်မှင်တက်နေမိတယ်။သွားရောဗျာ.. အန်တီလေးမဟုတ်ဘူး။ မနေ.ကတွေ.တဲ့အန်တီလေးသူငယ်ချင်းဆိုတဲ့အမျိုးသမီး။
ရေချိုးခန်းတံခါးဝဖက်မျက်နာမူပီးဒူးထောက်ပီးဆပ်ပြာတိုက်နေတာ။ ထမီကိုရင်မလျားထားဖူး၊ခါးလောက်အထိပဲပတ်ထားတော့အပေါ်ပိုင်းကဟင်းလင်းကြီး… နို.ကြီးနှစ်လုံးညိုစိမ့်စိမ့်နဲ.ဆပ်ပြာ
တွေတိုက်ထားတော့ဖြူဖြူအမြုပ်တွေကြားထဲထင်းထင်းကြီးမြင်နေရတယ်။ တော်တော့်ကိုထွားတဲ့နို.ကြီးတွေဗျာ။ မျက်နာလွဲလို.မရအောင်ကိုဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းတယ်။ ခေါင်းလျှော်ထားတော့
ဆံပင်တွေစိုကပ်ပီးပုခုံးပေါ်မှာအထွေးလိုက်ကလေးဖြစ်နေတယ်။ အောက်ကပေါင်တန်တုတ်တုတ်ကြီးတွေကရေစိုထမီအောက်မှာထင်းပီးတင်းတင်းရင်းရင်းဖြစ်နေတယ်။ အသားကနဂိုကညို
တိုတိုလေးဆိုတော့ရေစိုအလှနဲ.အင်မတန်ကြည့်ကောင်းလွန်းလို.ကျနော်၁ဝစက္ကန်.လောက်ငေးကြည့်နေရင်းသတိဝင်လာလို. ကန်တော့အမ.. ကန်တော့လို.အော်ပီး တံခါးပြန်ပိတ်ပေးလိုက်ပီး
ဧည့်ခန်းကိုထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်။ တကယ့်သောက်ဂွဗျာ.. ကျနော့်ညီလေးကတွယ်ရတော့မလားဆိုပီးမာတောင့်နေတော့ ဂျင်းပန်အောက်မှာဖောင်းကားနေတာမြင်သွားပီလားမသိဘူး။ ဒီလိုသာ
ဆိုကျနော်နဲ.အန်တီလေးတို.ဘာတွေဖြစ်တယ်ဆိုတာအဲ့ဒီအမျိုးသမီးသိသွားလောက်ပီ။ ဒုက္ခပါပဲဆိုပီး ခုနကဖြစ်နေတဲ့တက်ကြွမှုတွေပျောက်သွားပီး ရှက်စိတ်တွေဖုံးလာတယ်။ အန်တီလေးက
လည်းဘယ်သွားနေမှန်းမသိပါဘူးဗျာ။ ဧည့်ခန်းထဲမနေရဲတော့လို.အိမ်ရှေ.ဆင်ဝင်အောက်ထွက်လာပီးစီးကရက်တစ်လိပ်ဖွာနေမိတယ်။မိနစ်၂ဝလောက်ကြာတော့.. ဟေးမောင်လေး!! အိမ်ထဲ
ဝင်ပါဟ..မဝင်နီမြို.ထဲသွားတယ်လေ..လာပါ..ခဏနေရင်ပြန်လာတော့မှာ..ဆိုပီးအော်သံကြားတော့လှည့်ကြည့်မိတော့…
စွပ်ကျယ်အဖြူပျော့ပျော့ဝတ်ထားပီးဆံပင်ဖားလျားချထားတဲ့ခုနကအမျိုးသမီးဗျ။အိမ်အဝမှာရပ်နေတာ…
ဝတ်ထားတာကပါးလျလွန်းတော့အောက်ကဘရာအနီရဲရဲကိုမြင်နေရတယ်။ ရင်သားတွေကကြီးလွန်းတာကြောင့်လားမသိဘူးတအားစူထွက်နေသလိုပဲ။ ဟုတ်အမ!! ဆိုပီးသူ.ပြုံးစိစိမျက်နာကို
သေချာမကြည့်ပဲအိမ်ထဲလိုက်ဝင်မိတယ်။ ကျနော့်ကိုကျောပေးလိုက်တော့မှသူ.နောက်ပိုင်းကိုသေချာမြင်ရတယ်။ ခါးက၂၁လောက်ပဲရှိမယ်ထင်တယ်။ကျင်ကျင်လေးသိမ်နေပီးအောက်ပိုင်းကို
ကားထွက်သွားတဲ့အိုးကြီးကအယ်ထွက်နေတာ။လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်းတုန်တုန်တက်သွားတယ်။ အင်း… မဖြစ်သေးပါဘူးဆိုပီးအကြည့်ကိုလွှဲပလိုက်ရတယ်။

အိမ်ထဲရောက်တော့မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတဲ့စိတ်ကိုထိန်းရင်းဂစ်တာအိတ်အပြင်ဖက်ကဇစ်ကိုဆွဲဖွင့်ပီးနုတ်စ်စာရွက်တွေထုတ်ပီးဟိုလှန်ဒီလှန်လုပ်နေလိုက်တယ်။
ဟိုအမကြီးကတော့သူ.အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားတာပြန်ထွက်မလာတော့ဘူး။ ခဏလောက်ကြာတော့အန်တီဝင်နီလေး အပြင်ကနေစက်ဘီးလေးနဲ.ခြံထဲဝင်လာတာမြင်လိုက်ရတယ်။ ဆင်ဝင်အောက်မှာ
စက်ဘီးလေးကိုထောင်ပီးအိမ်ထဲဝင်လာပီးပြုံးစိစိနဲ. ဖိုးသက်!! ဒီနေ.သင်တန်းမရှိဘူးလေ.. ဘာလာလုပ်တာလဲလို. မချိုမချဉ်မျက်နာပေးနဲ.မေးတယ်။ အန်တီလေးကိုအုပ်ချင်လို.လာတာလေလို.
ဖြေချင်နေတာပါးစပ်ကိုယားနေတာပဲအဟီး .. ဒါပေမယ့်ဟိုအမကြီးကြားမှာစိုးလို.ခပ်တည်တည်နဲ. အာ..ဆရာမကိုဂစ်တာတီးပြမလို.လာတာဗျလို.ပြောလိုက်ရတယ်။ အန်တီဝင်နီက..မြို.ထဲမှာစာ
အုပ်သွားဝယ်တာဟ..လို.ပြောရင်းစာအုပ်ထည့်လာတဲ့စက္ကူအိတ်ကို ဆက်တီစားပွဲပေါ်ပစ်တင်လိုက်ရင်း ကျနော်နဲ.မျက်နာချင်းဆိုင်မှာဝင်ထိုင်ရင်း ကဲ..လုပ်စမ်းပါဦးအမောပြေတစ်ပုဒ်လောက်တီး
ပြပါလို.ပြောလာတော့ကျနော်လည်းအိတ်ထဲကဂစ်တာကိုဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
နီညိုရောင်ကျနော့်စပိန်ဂစ်တာလေးကိုကြည့်ပီး.. ဟ!! ဂစ်တာလေးကလှလိုက်တာလို. အံ့သြတကြီးရေရွတ်တယ်။ Rosewood: နဲ.လုပ်ထားပီးနိုင်လွန်ကြိုးတပ်ထားတဲ့ကျနော့်ဂစ်တာလေးကို
ဘယ်ဖက်ပေါင်ပေါ်တင်ပီးခါးကိုမတ်မတ်ထားပီးကိုင်လိုက်တယ်။ ဆရာမ..နားထောင်နော်ဆိုပီး.. ကျနော့်လက်ချောင်းတွေကိုအသာအယာလေးပြေးလွှားရင်းတီးခတ်လိုက်တော့… ကြည်လင်တဲ့
သံစဉ်လေးတွေထွက်ကျလာတယ်။ မှင်တက်နေတဲ့မျက်လုံးလေးနဲ.ကျနော့်လက်ချောင်းတွေပြေးလွှားေနေတာကိုငေးနေတယ်။ ဆရာမလေးကျနော့်ကိုဒေါသထွက်ပီးပေါက်ကွဲခဲ့တဲ့ သီချင်းကို
ကျနော်တီးလိုက်တာကိုးဗျ။ မှတ်မိတယ်မလား Cannon in D: ဆိုတဲ့သီချင်း။ ဆရာမလေးတို.ပီယာနိုနဲ.လက်ဆယ်ချောင်းလုံးပြေးလွှားပီးတီးခတ်ရတဲ့အဲ့ဒီသီချင်းကိုခုကျနော်ကစပိန်ဂစ်တာနဲ.
ညာလက်ချောင်း၄ချောင်းထဲနဲ.picking:လုပ်ပီးတီးပြနေတော့သူအံ့သြပီးနားထောင်နေတာပေါ့။ သီချင်းဆုံးသွားတော့လက်ခုပ်လေးတီးပီး.. မိုက်တယ်မိုက်တယ်လို.ရယ်မောရင်းအားပေးတယ်။
ဖိုးသက်…ဒီသီချင်းကိုပီယာနိုကနေဂစ်တာနဲ.တီးလို.ရအောင်ကိုယ့်ဖာသာပြန် arrange: လုပ်ထားတာလား?
အဟိ!! ဆရာမကအထင်ကြီးနေသေးတယ်..ဟုတ်ဝူးဗျ..မနှစ်ကကျနော်တို.မြို.လေးရဲ.တစ်ခုတည်းသောဟိုတယ်မှာအလည်လာတဲ့နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်နဲ.တွေ.တယ်.. …သူ.နာမည်က
မွန်တီ တဲ့အီတလီက.. ကျနော်classical: ဂစ်တာလည်းတီးတယ်ဆိုလို. ဒီသီချင်းကိုနုတ်စ်ချရေးပေးသွားတာ.. နုတ်စ်ကိုကြည့်လေ..သူ.လက်ရေးနဲ.သူ.လက်မှတ်တောင်ပါသေး.. .. ..
အော..ဒီလိုလား..မသိပါဘူး..ကျုပ်ကရှင့်ကိုအထင်ကြီးသွားတာ..ဟာဟ.. ဆိုပီးဆရာမလေးပြုံးနေတယ်။
အဲ့လို၂ယောက်သားသာမန်လူတွေစိတ်မဝင်စားလောက်တဲ့မြူးဇစ်အကြောင်းတွေရောက်တတ်ရာရာပြောနေကြရင်းလောကကြီးကိုမေ့နေကြတာပေါ့လေ။ သိတယ်မလားလောကမှာဝါသနာတူ
ဘာသာစကားတူတဲ့ချစ်သူရတယ်ဆိုတာဘယ်လောက်ကံကောင်းသလဲ။ တော်တော်လေးကြာတော့မှ အန်တီလေးရဲ.သူငယ်ချင်းက အနောက်ခန်းထဲကနေအော်လိုက်တာကြားရတယ်။ ဟေး!!
ဟိုဆရာမနဲ.တပည့်လေး..ထမင်းစားကြရအောင်ကြွတော်မူပါတဲ့။ အဲ့တော့မှကျနော်တို.၂ယောက်လည်းဗိုက်ဆာရမှန်းသတိရလို.ရပ်တော့တယ်ဗျ။
ထမင်းစားဖို.မီးဖိုချောင်ကိုတူတူထသွားရင်းနဲ.ဧည့်ခန်းနဲ.မီးဖိုချောင်အကူးလမ်းကြားလေးထဲလည်းရောက်ရောအရှေ.ကလျှောက်နေတဲ့ဆရာမလေးရဲ.တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းလေးကိုကြည့်ပီးစိတ်
ယားလွန်းလို.လှမ်းကိုင်ပီးဖျစ်ညှစ်လိုက်မိတော့..ကျနော့်ဖက်ကိုဖတ်ကနဲလှည့်လာပီး…ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကိုပြွတ်ကနဲစုပ်လာတယ်။ ချက်ချင်းပြန်ခွာသွားပီး .. ကလေးလေး..သူများကိုမရိုးမရွဖြစ်
အောင်မလုပ်ပေးနဲ.သူငယ်ချင်းရှိနေတာနော်ဟွန်းဆိုပီး အပျိုပေါက်မလေးလိုမီးဖိုခန်းထဲပြေးထွက်သွားရောဗျ။
ထမင်းဝိုင်းမှာ၃ယောက်သားအတူထိုင်ပီးစားသောက်ကြရင်းကျနော့်ကိုအန်တီလေးကမိတ်ဆက်ပေးတယ်။
ဒါဆရာမရဲ.သူငယ်ချင်း မညိုညိုအောင်တဲ့ ဖိုးသက်..
ဟုတ်ကဲ့ဗျ..(စိတ်ထဲကနေတော့ မချိုချိုအောင်မဟုတ်ဘူးလားလို.ပြောရင်းရယ်ချင်လာလို.ထမင်းသီးမလိုတောင်ဖြစ်သွားတယ်)
မညိုညိုကထုံးစံအတိုင်းပြုံးစိစိနဲ.ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ခုနကစွပ်ကျယ်လေးပဲဝတ်ထားရာကအခုရှပ်ဖားဖားကြီးအပေါ်ကထပ်ဝတ်ထားတာသတိထားမိတယ်။ စားသောက်ရင်းနဲ.ရုတ်တရက်ကျနော်
ထမင်းနှင်သလိုတောင်ဖြစ်သွားတယ်။ဘာဖြစ်ရမတုံး .. ကျနော့်ဆရာမလေးပေါ့.. ထမင်းစားပွဲမှာတူတူထိုင်နေရင်းမျက်နာချင်းဆိုင်ထားတာ၊ စားပွဲအောက်ကနေသူ.ခြေဖဝါးနဲ.ကျနော့်ညီလေး
ကိုလာပွတ်နေတာဗျ။ ကျနော့်မှာချက်ချင်းမျက်နာတွေနီရဲတက်လာတယ်။ ဟိုမညိုညိုရှိနေတာကိုသက်သက်မဲ့ကျနော့်ကိုစနေတာလေ။ ကျနော်သိတယ်ကျနော့်ဆရာမလေးထမင်းမဆာဘူးစား
သာစားနေတာ..သူဘာဆာနေလဲဆိုတာကျနော်ရိပ်မိတယ်။ နေရခက်လိုက်တာဗျာ။ လှမ်းပီးဆရာမလေးကိုကြည့်လိုက်တော့ အကြည့်နဲ.တင်ပြာကျသွားမယ်။ တော်တော်လေးစိတ်ထနေပုံရတယ်။ သူ.မျက်နာလေးလဲပန်းရောင်သမ်းနေတယ်။
ကဲ..ငါတော့ပီးပီ..နင်တို.၂ယောက်ကလည်းမဆာကြဘူးလားမသိဘူး..ဘာမှဟုတ်တိပတ်တိမစားကြဘူး…
မညိုညိုကအဲ့လိုပြောပီးသူ.ထမင်းပန်းကန်ကိုဆေးကြောနေတယ်။ ဆေးကြောပီးမှခေါက်ပက်လက်ကုလားထိုင်လေးကိုမ၊စာအုပ်ထူထူတစ်အုပ်ကိုဂျိုင်းကြားညှပ်ပီး မီးဖိုချောင်ကနေခြံအနောက်
ဖက်ကိုဆင်းသွားတယ်။

ထမင်းစားပွဲအောက်ကနေခြေဖဝါးလေးနဲ.ကျနော့်ညီလေးကိုကလိနေရာကနေရပ်ပီး ရယ်ကျဲကျဲမျက်နာလေးလုပ်ရင်းဆရာမလေးထလိုက်ပီးဘေစင်မှာပန်းကန်တွေဆေးနေတယ်။
ဘေစင်ကနဲ.ကပ်လျက်က ခြံအနောက်ဖက်ကိုမြင်နေရတဲ့ပြူတင်းပေါက်ဗျ။ ပြူတင်းပေါက်ဖက်မျက်နာမူ၊ကျနော့်ကိုကျောပေးထားရင်း ဆပ်ပြာအမြုပ်တွေနဲ.ပြည့်နေတဲ့ဘေစင်ထဲလက်နှိုက်ပီးဆေး
ကြောနေတဲ့သူမအနားကိုကပ်ပီးရပ်လိုက်တော့ကျနော်ကပ်လာတာသိတယ်ဗျ။
ရှူး.. ကလေးလေး..မဆိုးနဲ.ကွာ.. ဟိုးမှာညိုညိုရှိနေတာ..မြင်တယ်နော်..ဆိုပီးစိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အသံလေးနဲ.လှည့်မကြည့်ပဲတိုးတိုးလေးပြောတယ်..
ကျနော်လည်းအနောက်ကနေသူ.ပုခုံးပေါ်ကကျော်ပီး ခြံထဲကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မညိုညိုကိုအရိပ်ကောင်းတဲ့နောက်ဖေးခြံဝိုင်းထဲမှာပက်လက်ကုလားထိုင်လေးခင်းပီးစာဖတ်နေတာကိုမြင်နေရ
တယ်။ ကျနော်တို.ရှိနေတဲ့မီးဖိုချောင်ဖက်ကိုလုံးဝမကြည့်ပဲစာအုပ်ထဲစိတ်ဝင်စားနေတာတွေ.တော့ဘာမှအသံမပေးပဲ အန်တီလေးဂျိုင်း၂ဖက်အောက်ကနေလျှိုပီးနို.၂လုံးကိုလက်၂ဖက်နဲ.စုံကိုင်
လိုက်ပီး တီရှပ်အပေါ်ကနေခပ်ရွရွလေးချေပေးလိုက်တော့ အသာလေးငြိမ်ခံနေတယ်။ အနောက်ကနေရပ်ထားတာဆိုတော့ကျနော့်ဒူးကိုနည်းနည်းလောက်ကွေးလိုက်တာနဲ. သူ.အိုးနဲ.ကျနော့်ညီ
လေးနဲ.ကွက်တိထောက်ထားမိတော့ မသိမသာလေးဆောင့်ပေးလိုက်တယ်။အသက်ရှူသံလေးနည်းနည်းပြင်းလာတယ်။ သူမလက်နှစ်ဖက်လုံးကပန်းကန်တွေကိုဆက်မဆေးတော့ပဲဆပ်ပြာမြုပ်
တွေကိုဆော့နေပီ။ ကျနော်လည်းအချိန်သိပ်မဆွဲတော့ပဲခပ်သွက်သွက်လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။ အင်းကျီအောက်လက်နှိုက်လိုက်ပီးအန်တီလေးရဲ.ဘရာလေးကိုအောက်ကိုနည်းနည်းလျှောချလိုက်
တယ်။ နို.ကြီး၂လုံးရဲ.အိစက်စက်အထိအတွေ.ကိုသေချာခံစားရင်းကိုင်ပီးဆော့ကစားပေးနေလိုက်ရင်း နို.သီးခေါင်းစူစူလေးတွေကိုလည်းစိတ်ရှိလက်ရှိချေပေးလိုက်တော့ အဟင်းး ဟင်းးးး ဆိုပီးညည်းသံထွက်စပြုလာတယ်။ ထမီကို အသာလေးဆွဲဖြေပီး ဂွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်တော့ ထမီအနီရောင်လေးခမျာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ပုံကျသွားပီး ပင်တီအနက်ကလေးပေါ်လာတယ်။ ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပဲ အဲ့ဒီပင်တီလေးကိုကျနော်လက်၂ဖက်နဲ.လျှောချပီးချွတ်လိုက်တော့ တင်းပြောင်နေတဲ့ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီး။ ကျနော့်ဂျင်းပန်ကို ကြယ်သီးဖြုတ်ပီး အတွင်းခံရောဂျင်းပန်ပါဒူးခေါင်းလောက်အထိလျှောချလိုက်တယ်။ ကျနော်ဘာလုပ်တော့မယ်ဆိုတာသိနေလို.လားမသိဘူး။ အန်တီဝင်နီက လှည့်မကြည့်ပဲ အနောက်ကို နည်းနည်းဆုတ်ပီးဘေစင်ပေါ်လက်ထောက်လိုက်ရင်း တင်ပါးကို ကော့ထားပေးလာပီ။
တင်ပါးကြီး၂လုံးကော့တက်လာတာကိုကျနော်ဒူးထောက်ပီးထိုင်ချလိုက်ရင်းလက်၂ဖက်နဲ.ဆွဲဖြဲလိုက်တော့ ေ-ာက်ဖုတ်ထူအန်းအန်းကြီး၂ခြမ်းကိုမြင်လိုက်ရတယ်။ အရည်တွေတောင်တော်တော်စို.စပြုနေပီ။ လက်ခလယ်နဲ. စိုစိစိ ေ-ာက်ဖုတ်ကြီးထဲထိုးထည့်ရင်း မွှေပေးလိုက်တော့ … ဖင်ကြီးတစ်ခုလုံးခါထွက်သွားတယ်။ ဆရာမအပျိုကြီးခမျာတော်တော်
လေးခံချင်နေရှာတယ်ဆိုတာစားပွဲအောက်ကနေကျနော့်ကိုခြေဖဝါးနဲ.လာပွတ်ကတည်းကသိသာနေတယ်လေ။ ၃-၄မိနစ်လောက်မွှေပေးနေတာ သူ.ေ-ာက်ဖုတ်ထဲကအရည်တွေကပေါင်ဖြူဖြူ
လေးတလျှောက်စီးကျစပြုလာတယ်။ ဆရာမလေးကိုယ်တိုင် ခမျာလည်း တရှီးးးရှီးးးးနဲ.တိုးတိုးလေးညည်းတာစိပ်လာပီ။ ဟင်းးးးး !! ဟင်းးးး!! လုပ်တော့..လုပ်တော့…မြန်မြန်ဆိုပီး အံကြိတ်ပီး
ကျနော့်ကိုလှည့်မကြည့်ပဲပြောလာတယ်။ ကျနော်လည်းဒူးထောက်နေရာကနေမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပီး ညာလက်ကကျနော့်မာတင်းနေဆဲညီလေးကိုအရင်း ကနေကိုင်၊ ဘယ်လက်နဲ.ဆရာမဖင်
ဖွေးဖွေးကြီးကိုဖြဲပီး ေ-ာက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးထဲတေ့ပီးအရှေ.ကိုဆောင့်တွန်းလိုက်တော့.. စီးပိုင်ပိုင်နဲ.ဝင်သွားတယ်။ ဟားးးးးးးးးးးးး….. ကောင်းလိုက်တဲ့အရသာဗျာ။ ဆရာမလေးရဲ.ခါးကို
လက်၂ဖက်နဲ.စုံကိုင်ပီးခပ်ဆဆစမ်းပီးဆောင့်ကြည့်တယ်။ ဆောင့်လိုက်တိုင်း သူမတင်ပါးအိစက်စက်ကြီးကိုကျနော့်ဆီးခုံနဲ.သွားသွားရိုက်မိတာကိုကအရသာဗျ။ အရှိန်ရလာတာနဲ.အမျှကျနော့်
ဆောင့်ချက်တွေကတော်တော်လေးပြင်းထန်လာတယ်။ မီးဖိုချောင်လေးထဲမှာ တင်ပါးနဲ.ဆီးခုံဆောင့်မိလို.တဖတ်ဖတ်မြည်သံရယ်၊ ကျနော့်မာန်သွင်းတဲ့အသံတအင်းအင်းရယ်၊ဆရာမလေးရဲ.
အံကြိတ်ပါးစပ်ပိတ်ထားတဲ့ကြားကတချက်တချက်ထွက်လာတဲ့မပီမသညည်းသံလေးရယ်ရောထွေးနေတာပေါ့ဗျာ။”

ပန်းကန်ဆေးတဲ့ဘေစင်ပေါ်လက်ထောက်၊ ဖင်ကိုအနောက်ကိုကော့ထားပေးတဲ့အန်တီလေးကို မတ်တပ်ရပ်ပီးအနောက်ကနေ -ိုး နေရတာလုံးဝစိတ်ကိုကြွလာစေတယ်ဗျာ။
ခြံဝင်းထဲပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာစာဖတ်နေတဲ့ မညိုညိုကိုတချက်တချက်ပြူတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းလှမ်းကြည့်ရသေးတယ်။ တော်ကြာရုတ်တရက်ကြီးမီးဖိုချောင်ထဲဝင်လာမှခုလိုပုံစံကြီးနဲ.
ပက်ပင်းကြီးတိုးလို.ကတော့သောက်ဂွကြီးလေ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလိုမျိုးခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ. -ိုး နေရတာကကိုရင်တလှပ်လှပ်နဲ.ပိုဖီးလ်လာစေသလိုပဲဗျ။ ခိုးစားရတဲ့သစ်သီးဟာပို
ချိုတယ်လို.ဆိုရိုးရှိသလိုပေါ့။ ခုပဲကြည့်လေ.. ကျနော့်ဆရာမလေးကို။ မလုပ်ခင်ကသူကိုယ်တိုင်စိတ်ကြွနေရက်နဲ. လူမိမှာကြောက်နေတော့တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေတာ.. ခုတော့အသံထွက်ညည်း
လာရုံတင်မကဘူးသူ.ခါးကျင်ကျင်လေးကိုစုံကိုင်ပီး ဆောင့်နေတဲ့ကျနော့်လက်ကိုပါနောက်ပြန်လှမ်းကိုင်ပီး အားပေးသလိုဖြစ်ညှစ်လာတယ်။ အော်သံတွေပိုပိုကျယ်လာတယ်။ တော်သေးတာက
မညိုညိုထိုင်နေတဲ့နေရာကမီးဖိုချောင်နဲ.တော်တော်လေးလှမ်းနေလို.။
ရှီးးးး !! ရှီးးးး!! ကလေးလေးးးး!! မရပ်နဲ.တော့နော်မရပ်နဲ.တော့!! အဟင်းးးးးးဟင်းးးးးးး!!
အဲ့လိုအော်သံတွေထွက်လာပီးတွန်.လိမ်လာတဲ့အပြင်ဘေစင်ကိုလက်၂ဖက်နဲ.ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုတ်လို.အားယူရင်း သူမဖင်ကြီးကိုပိုကော့ပေးပီး အနောက်ကိုအားနဲ.ပြန်ဆောင့်လာတာ
ကျနော်ကလည်းမာန်သွင်းပီးအရှိန်နဲ.အဆောင့်ဆုံမိတော့မီးပွင့်မတတ်တဖောင်းဖောင်းမြည်ကုန်တယ်။ ကျနော်လည်းအသက်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပီး အသားကုန်ဆောင့်နေပီ။
အားးးးးးး!! အန်တီလေးးးး!! ထွက်ကုန်ပီ!! ဟားးးးးးး!! ကောင်းလိုက်တာကောင်းလိုက်တာ!!
အဲ့လိုစိတ်ထဲရှိတာတွေအော်ရင်းကျနော်လည်း သုတ်ရည်တွေပန်းထုတ်လိုက်တယ်။
ပီးသွားတာနဲ.ကျနော့်ညီလေးကိုဆွဲမထုတ်သေးပဲ အပျိုကြီးဆရာမရဲ.ေ-ာက်ဖုတ်ကြီးထဲစွပ်လျှက်ထားပီး သူမကျောလေးပေါ်မှီတွယ်ပီးအမောဖြေနေမိတယ်။ ကျနော့်လက်အစုံကတော့ ဆရာမရဲ.နို.၂လုံးကိုလှမ်းဆုတ်ကိုင်ပီးအရသာခံနေလိုက်တယ်။ အန်တီလေးရဲ.ကိုယ်ပေါ်မှီနေရင်းနည်းနည်းလေးကြာတော့ သတိဝင်လာတယ်နဲ.တူတယ်။
အာ.. ဖယ်လိုက်တော့လေ..ကလေးလေး.. ဒီမှာကြည့်ဦးအကုန်ပေကုန်ပီ ဆိုပီးပြောသံကြားမှကျနော်လည်းမှိန်းနေတာကနေခွါပီးအနောက်ကိုဆုတ်လိုက်တော့.. ပလွတ်!! ဆိုအသံမြည်ပီး
ကျနော့်ညီလေးလဲသူ.ေ-ာက်ဖုတ်ထဲကနေထွက်ကျလာတယ်။ တန်းလန်းလေးပေါ့.. အရည်တွေရွှဲလို.ပြောင်ပြောင်လေးအောက်ကိုစိုက်ကျနေတယ်။ အန်တီလေးကိုကြည့်လိုက်တော့ မျက်နာလေးရှုံ.မဲ့ပီး ကျနော့်ကိုလှည့်ကြည့်ရင်း.. တွေ.လားရေချိုးရတော့မယ်လို.ပြောတယ်။ ဟုတ်ပါ့..မာန်တွေတက်ပီး၂ယောက်သားဇွတ်တွယ်ကြတာ အန်တီလေးဆံပင်ရှည်တွေက အရှေ.
ကိုတွဲလဲကျနေတော့ ဘေစင်ထဲကဆပ်ပြာမြုပ်တွေနဲ.စိုကုန်ပီ။ အားနာလိုက်တာဗျ။ ကန်တော့နော်..အန်တီလေးလို.ပြောတော့ဘာမှမပြောပဲကွင်းလုံးချွတ်ချထားတဲ့သူ.ထမီနီနီလေးကိုကောက်
ကိုင်ပီး ကျနော့်ညီလေးကိုဖွဖွလေးသုတ်ပေးနေတယ်။ပြောင်စင်အောင်သုတ်ပေးပီးမှဘာမပြောညာမပြောနဲ. ပျော့အိအိဖြစ်စပြုနေတဲ့ကျနော့်ညီလေးကိုတပြွတ်ပြွတ်နဲ.၃-၄ချက်လောက်ကောက်
စုပ်လိုက်သေးတယ်။ ပီးမှကဲ..ကိုယ်တော်လေး..ကျမရေချိုးခေါင်းလျှော်တော့မယ်ဆိုပီး ကျနော့်ပါးလေးကိုသာသာဆွဲလိမ်ပီးရေချိုးခန်းဖက်ကိုထွက်သွားရော။ ကျနော်လည်း ဘောင်းဘီတွေဘာ
တွေပြန်ဝတ်ပီးဘေစင်မှာပဲလက်ဆေးပလုတ်ကျင်း၊မျက်နာသစ်ကိုယ်လက်သန်.စင်နေလိုက်တယ်။ လူကနည်းနည်းနှုန်းသလိုဖြစ်နေပေမယ့် စိတ်ကတော်တော်လေးကျေနပ်နေတယ်။
လူအလစ်မှာခိုးပီးချစ်ရတာလည်းအရသာတမျိုးပါလားလို.တွေးရင်း ပြူတင်းပေါက်ကနေခြံထဲလှမ်းကြည့်လိုက်တော့..
ဟိုက်!! မညိုညိုမရှိတော့ပါလား.. ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာဘယ်သူမှရှိမနေပါလား။

ဒုက္ခဗျာ.. ဘယ်ရောက်သွားတာလဲမသိဘူး။ လာများချောင်းနေသလားလို.တွေးပီးလိပ်ပြာမလုံတော့သလိုလိုဖြစ်လာတယ်။
ဒါနဲ.အသာလေးခြံထဲဆင်းလိုက်ပီး ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်သလိုလုပ်ရင်းအသာလေးလျှောက်ရှာနေမိတယ်။ ခြံဝင်းကတော်တော်ကြီးကျယ်လွန်းတာကိုးဗျ။ ယူကလစ်ပင်တွေ၊ကုက္ကိုပင်အုပ်အုပ်ကြီးတွေ၊
ဝါးရုံ၃-၄ရုံတွေနဲ.ဆိုတော့တော်ရုံမြင်ကွင်းကမရှင်းဘူး။ တွေ.ပါဘူးဗျာ။ ဒါနဲ.အိမ်ကိုဘေးဖက်ကနေတစ်ပတ် ပတ်လျှောက်ရင်းအိမ်ရှေ.ဖက်ရောက်လာတော့ ဆင်ဝင်အောက်ကဆေးအဖြူရောင်
သုတ်ထားတဲ့ဒန်းလေးပေါ်မှာ မညိုညိုထိုင်နေတာကိုသွားတွေ.တယ်။
ကျနော့်ကိုမြင်တော့ လက်ယပ်ခေါ်ပီး အနားမှာထိုင်ခိုင်းတယ်။
ဖိုးသက်.. ညို.သူငယ်ချင်းအပေါ်သစ္စာရှိရမယ်နော် တဲ့.. … မညိုညိုအဲ့လိုပြောလာတော့ကျနော်လည်းလန်.သွားပီး.. ဗျာ!! လို.အသံတောင်ထွက်သွားတယ်။
အမလေး.. ကျမတို.နှစ်ယောက်ကငယ်ထဲကအရမ်းချစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါရှင်.. မနေ.ညက ဝင်နီကျမကိုအားလုံးပြောပြထားပါပီ.. လို.ပြောရင်းပြုံးစိစိလုပ်နေတော့ကျနော့်မှာရှက်လို.ခေါင်းငုံ.
ပီးတဟဲဟဲရယ်နေလိုက်တာပေါ့။ ပီးမှခပ်ရှက်ရှက်နဲ.စကားစဖြစ်တယ်။
အန်တီလေးက..ကျနော့်အချစ်ဦးပါဗျာ..ကျနော်ကချာတိတ်ငချွတ်လေးမို. မညိုညိုရဲ.သူငယ်ချင်းစိတ်ပျက်မှာတောင်ကျနော်ကကြောက်နေတာပါ..
အမယ်မယ်..ကျုပ်သူငယ်ချင်းကလည်း… ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်လုံးဝမရှိပါဘူးနော်.. ဒီချာတိတ်လေးကိုတွေ.မှတသက်လုံးထိန်းလာတဲ့စိတ်တွေအရည်ပျော်သွားရှာတာပါနော်.. ..
အဟီး!!
စကားကောင်းနေတုံး အန်တီဝင်နီလေးထွက်လာတယ်ဗျ။ ခေါင်းလျှော်ပီးစ ဆံပင်ရှည်ရှည်လေးတွေကို ဘီးကျဲလေးတစ်ခုနဲ.ဖီးသင်ပီးရှင်းနေရင်းကျနော်တို.အနားမှာလာရပ်တယ်။ ရှင်မတောင်
သနပ်ခါးနံ.လေးသင်းသင်းမွှေးသွားတာပဲ။ ရေမိုးချိုးပီးစမျက်နာလေးကို သနပ်ခါးရေကျဲလေးပွတ်ထားတာဝင်းလက်လက်ကလေးဖြစ်ပီးကြည့်လို.အရမ်းကောင်းနေတယ်။ အိမ်နေရင်းအဝတ်အ
စားတပတ်နွမ်းလေးတွေဝတ်ထားတယ်။ သူ.ကိုငေးကြည့်ရင်း စိတ်တောင်လန်းလန်းဆန်းဆန်းဖြစ်သွားတယ်။
ကဲ!! ရှင်တို.၂ယောက်က ကျုပ်အကြောင်းဘာတွေအတင်းအုပ်နေကြတာလဲ.. ပြောစမ်းပါဦး..
ဟီဟိ.. မဝင်နီရေ.. ရှင့်ကောင်လေးက ရှင်တို.အကြောင်းကျမသိသွားလို.ရှက်တော်မူသတဲ့လေ..
ဟုတ်လား!! ဘယ်သူလဲရှက်တယ်ဆိုတာ ပြစမ်းပြစမ်း.. ဆိုပီး ခေါင်းငုံ.ရင်းရှက်နေတဲ့ကျနော့်မျက်နာကိုဆွဲမော့တော့.. …
အာဗျာ.. ဆိုပီးကျနော့်မှာပိုရှက်သွားတယ်ဗျာ။
အန်တီဝင်နီလေးလည်းကျနော်တို.နဲ.တူတူဒန်းလေးပေါ်စွေ.ကနဲဝင်ထိုင်လိုက်ပီးကျနော့်ဘေးကိုပူးကပ်လိုက်တော့ ကျနော့်မှာအပျိုကြီးနှစ်ယောက်ရဲ.အလယ်တည့်တည့်မှာညှပ်နေရော။ ဒန်းလေးကခပ်သေးသေးရယ်လေ။ လက်တစ်ဖက်ကကျနော့်ဂုတ်ပိုးကိုဖက်၊နောက်လက်တစ်ဖက်က ကျနော့်ဆံပင်တွေကိုဖွရင်း စသလိုလိုနောက်သလိုလိုနဲ.မညိုညိုကိုပြောပြနေတယ်။
ညိုသိလား … သူ.မေမေကကျုပ်ဆီကိုပီယာနိုသင်ဖို.လွှတ်လိုက်တာလေ…ဒင်းလေးက လေးလလုံးလုံး.. ကျုပ်ဘေးမှာထိုင်ပီးစိတ်ဖောက်ပြန်နေတာ..ဟားဟား
မညိုညိုပါတဟီးဟီးတဟားဟားနဲ.ရယ်နေတော့ ကျနော့်မှာစပ်ဖြဲဖြဲလေးပဲလုပ်နေရတော့တာပေါ့။ အဲ့လိုရယ်မောတွန်းတိုးရင်းနဲ.တိုးတိုးတိုက်တိုက်တွေလုပ်နေကြတော့ ကျနော့်ညာဖက်တ
ထောင်ဆစ်က အိကနဲအိကနဲဖြစ်ဖြစ်သွားတာသတိထားမိတယ်။ မျက်နာကို အန်တီလေးဖက်လှည့်ထားတော့မြင်တော့မမြင်ရဘူးဗျ။ ဒါပေမယ့်အထိအတွေ.အရတော့ ဒါမညိုညိုရဲ.နို.ကြီးတွေ
ဆိုတာသိလိုက်ပီ။ ပြဿနာပဲဗျာ။ သာယာသလိုလိုစိတ်ဖြစ်လာလို.စိတ်ကိုမနည်းအာရုံလွဲနေရတယ်။ မနက်ကပဲအဲ့ဒီညိုစိမ့်စိမ့်နို.အကြီးကြီးတွေကိုမြင်ထားတာဆိုတော့ စိတ်ကအဲ့ဒီအိအိကြီး
ဖြစ်ဖြစ်သွားတဲ့အရသာကိုသာယာစပြုလာတယ်။ မသင်္ကာလည်းနည်းနည်းဖြစ်လာတယ်။ တမင်များလုပ်နေတာလားလို.၊ငါ့ကိုစိတ်စမ်းနေတာလား၊ သူ.ရင်ဘတ်ကိုအနောက်ကိုဆုတ်လိုက်ရင်
ရနေတဲ့ဟာကိုခုကတမင်ကိုလာပီးပွတ်နေသလားထင်ရတယ်။ ဖူးးးးးးးးးး!! သက်ပြင်းတိတ်တိတ်ခိုးချလိုက်ရပီး အန်တီလေးစကားပြောနေတာကိုငေးရင်း လက်ကိုမရုတ်ပဲမသိချင်ယောင်ဆောင်
နေလိုက်တယ်ဗျာ။
ဒီလိုနဲ.ရက်တွေကြာလာတော့ကျနော့်အတွက် ယူကလစ်ဝင်းထဲကတစ်ထပ်တိုက်ပုဖြူဖြူလေးဟာတံခါးမရှိဓါးမရှိဝင်ထွက်ရာနေရာတစ်ခုဖြစ်လာတာပေါ့။
မညိုညိုကိုတောင် အညို..ကျနော်ကလေဘာညာတွေပြောတဲ့အဆင့်ထိရင်းနှီးလာခဲ့ပီ။ အန်တီလေးနဲ.လား? အင်း..မေးမှမေးတတ်ပါပေတယ်။ ချာတိတ်လေးကမမြင်ဖူးတော့မူးမြစ်ထင်…အပျို
ကြီးကအချစ်ရေကာတာတွေကျိုးပေါက်..ဘာပြောကောင်းမလဲလေ..ချစ်လိုက်ကြတာ။ လူဆိုတာမျိုးကလည်းအခက်သားလေ။ လူမှန်ရင်အရှက်အကြောက်ကြီးကြတာဓမ္မတာဆိုတာမှန်ပေမယ့်
တအားရင်းနှီးလာရင်သိပ်ကိုအရေးမစိုက်တော့တာနော့်။ ကျနော်ပြောဖူးသလိုပဲသူတို.အိမ်ကဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက်ထဲကခြံကျယ်ကြီး တော်ရုံလူမလာဘူးဆိုတာသိတဲ့အပြင်.. ရှိနေတဲ့မညိုညိုဆိုတာ
ကလည်းအန်တီလေးရဲ.ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြန်ပီးတော့ကျနော်နဲ.က တခါတလေ မောင်လေးလာစမ်းဆိုပီး..ခါးတွေဘာတွေလာဖက်တဲ့အထိရင်းနှီးလာတော့ သိပ်ကိုမရှက်တတ်တော့တာလေ။
အကျိုးဆက်ကဘာတွေဖြစ်လာသလဲဆိုတော့.. ကျနော်တို.အချစ်နလံထတဲ့အခါတွေဆို.. မညိုညိုအိမ်မှာရှိရှိမရှိရှိ. အရေးကိုမစိုက်တော့တာဗျို.။ တခါတလေဟိုဖက်အိပ်ခန်းထဲမညိုညိုရှိနေတာ
ကိုဒီဖက်မှာ ၂ယောက်သားမီးကုန်ယမ်းကုန် -ိုး ရင်း အသံတွေဆူညံလာတဲ့အခါ..အဟမ်းအဟမ်းဆိုပီးချောင်းဆိုးသလိုသတိပေးတာတောင်ဂရုမစိုက်မိတော့ဘူးလေ။ တခါကလည်း မညိုညိုအပြင်မှာဆိုပီး ၂ယောက်သားဖင်တုံးလုံးချွတ်ပီး မီးဖိုချောင်ထဲကထမင်းစားပွဲပေါ်တက်ထိုင်ပီး အသားကုန် -ိုး နေကြတာ အသံတွေဘာတွေဆူညံနေတာပေါ့.. သိတယ်မလား ချစ်သူဖြစ်
တာကြာလာပီဆိုတော့ စကားတပြောပြောနဲ. -ိုး တတ်လာပီလေ။
စားပွဲပေါ်ကျနော်ကထိုင်.. အန်တီဝင်နီက သူ.ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေကိုဆံထုံးကြီးကြီးဖြစ်အောင်ထုံးထားပီး ဖင်တုံးလုံးကြီးကျနော့်အပေါ်တက်ခွပီး ကလေးတွေကြက်ဖခွပ်သလိုတက်ပီး -ိုး နေတာကျနော်ကသူ.နို.ဝင်းဝင်းကြီး၂လုံးကိုစုံကိုင်ပီး ဆောင့်စမ်းပါ.. အန်တီလေးရာ..အားနဲ.ဖိဆောင့်.. ကောင်းလိုက်တာ.. အဲ့လိုတွေအော်.. အန်တီလေးကလည်း ကျနော့်လည်ပင်းကိုခိုပီး
ဟားးးးဟားးးးးး!! ဆိုအော်ပီးဆောင့်ဆောင့်ချ.. အဲ့လိုတွေဖီးလ်တက်နေတုံး… ဟော့တော့!! နင်တို.ကလည်းဟယ်ဆိုပီး မညိုညိုမီးဖိုချောင်အနောက်ပေါက်ကနေဝင်လာတာပက်ပင်းကြီးမိသွား
ရောဗျ။ ရှက်တော့ရှက်တာပေါ့ဒါပေမယ့်ခုနကပြောသလိုပဲကျနော်တို.ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာသူကသိနေပီးသားပဲဟာ။ ဟိုလိုကြီးတော့ မဖြစ်ပါဘူး။ ခပ်ရှက်ရှက်နဲ.လစ်ပြေးသွားပီးနောက်နေ.
ပြန်လာတော့လည်း မညိုညိုက..မောင်လေး..ရော့ဒိန်ချဉ်..မနေ.ကမြို.ထဲကဝယ်လာတာ..အားရှိတယ်သိလားဆိုပီးလာတိုက်ရင်းစတော့လည်းခပ်တည်တည်နဲ.ယူသောက်လိုက်တာပဲလေ။
နောက်ပိုင်း ပက်ပင်းမဟုတ်တောင် ရိုးတိုးရိပ်တိပ်မိမလိုလိုဖြစ်တာတွေလည်းအကြိမ်ကြိမ်ပေါ့။ တခါကဆို.. အန်တီလေးအခန်းထဲဝင်ပီးညဖက်ကြီး မီးချောင်းဖွင့်ပီးထုံးစံအတိုင်း -ိုး နေကြတာ..
အန်တီလေး၃ခါလောက်ပီးတာတောင်ကျနော်ကမပီးသေးလို. ကုတင်ပေါ်ကျနော့်ကိုဒူးထောက်ခိုင်းပီး မာတင်းနေတဲ့ကျနော့်ညီလေးကိုအိပ်နေတဲ့အန်တီလေးကခေါင်းလေးထောင်ပီး ပါးစပ်နဲ.
ပီးအောင်လုပ်ပေးနေတာ အိပ်ခန်းပြူတင်းပေါက်ကနေအမှောင်ထဲမှာလူတစ်ယောက်ကြည့်နေမှန်းကျနော်ရိပ်ကနဲမြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါမညိုညိုပဲဆိုတာအလိုလိုသိလိုက်တယ်။ အသာလေးမမြင်
ချင်ယောင်ဆောင်ပီး နေနေလိုက်တာ ကျနော်ပီးသွားလို.ကျနော့်ညီလေး သုတ်ရည်တွေအန်တီလေးနို.တွေပေါ် တပျစ်ပျစ်ပန်းထုတ်တဲ့အခါမှ အဲ့ဒီချောင်းနေတဲ့လူရိပ်ပျောက်သွားတာသတိထား
မိတယ်။
မှန်ရာပြောရရင်အဲ့ဒီအချိန်တွေဟာဘဝမှာအပျော်ရဆုံးအချိန်တွေပေါ့ဗျာ။
ဒီလောက်လှတဲ့အန်တီလေး…ကျနော့်ပီယာနိုဆရာမလေးကိုချစ်သူတော်ရတာဘယ်လောက်ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသလဲ။ တမြို.လုံးကဘယ်ကောင်ကမှ ချစ်ရေးဆိုလို.မရဘူးလို.နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့
ဆရာမလေးဝင်နီနဲ.ချစ်ကြိုးတွယ်နေရတာကိုးဗျ။ ပီးတော့ရှိသေးတယ်ဗျာ ၂ယောက်လုံးဟာ ရှားရှားပါးပါးဝါသနာတူတွေ။ စာအုပ်တွေအရူးအမူးဖတ်ကြတာ၊ ဂီတဆိုရင်ထမင်းမေ့ဟင်းမေ့တီး
မယ်၊ ဆွေးနွေးမယ်.. အဲ့လိုဘဝလေးဆိုတော့ဘယ်လောက်ပျော်စရာကောင်းမလဲတွေးကြည့်ပေါ့ဗျာ။ တခါတလေ ခြံထဲတူတူဆင်းထိုင်ပီးဖတ်ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေအကြောင်းငြင်းခုန်ကြ၊ ကျနော်
ကဆရာအောင်ခြိမ့်ရဲ. မမ ဆိုတဲ့ကဗျာလေးကိုရွတ်ပြတာကို အန်တီလေးကကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှီတွယ်ရင်းနားထောင်၊ မှတ်မှတ်ရရရက်တွေအကြာကြီး Gone with the Wind: ဝတ္ထုထူထူကြီးကို
၂ယောက်တူတူဖတ်ကြတာ(ဖတ်လိုက် နည်းနည်းညောင်းလာရင် ပြွတ်ပြွတ်ဆိုပီးနမ်းကြရင်းစိတ်ပါလာရင် ထတွယ်လိုက်ရင်းပေါ့လေ)။ ကျနော်တို.၂ယောက်ဟာ နှစ်ဦးနှစ်ယောက်မဟုတ်တော့
သလိုခံစားလာရတယ်။ ဥပမာ.. လိင်ဆက်ဆံကြတယ်.. ပီးသွားတယ်.. လိင်စိတ်ကတဖြေးဖြေးကျဆင်းလာမယ်။ ပီးရင်စိတ်ကကုန်သလိုလိုဖြစ်သွားမယ်။ မဟုတ်ဘူးဗျ..ခုဟာက ကျနော်တို.
ချစ်ကြတယ်။ ပီးသွားတော့ပီးပီလို.မမှတ်နဲ. သူ.အဖုတ်ထဲကျနော့်ညီလေးစိမ်ထားရင်း တပ်မက်စွာနမ်းနေတုံးပဲ။ ရင်ထဲမှာ ဘာမှန်းမသိတဲ့ခံစားချက်ကြီးနဲ. သူ.ဆံပင်တွေကိုဖွလိုက် နားရွက်က
လေးကိုကိုက်..တီတီတာတာလေးတွေပြောလိုက်စလိုက်နောက်လိုက်..ပျောက်ကွယ်သွားမှာကြောက်တဲ့အလားတစ်ယောက်နဲ.တစ်ယောက်တင်းတင်းဖက်အဲ့လိုတွေဗျာ။ (နောင်ကိုတခြားမိန်းမ
တွေနဲ.အိပ်တိုင်း ကျနော်ကိစ္စပီးသွားတာနဲ. ကိုယ့်ပါတနာရဲ.ဆံပင်အနံ.တွေ၊ကိုယ်နံ.တွေရှူမိတိုင်း မသတီသလို ဆိုက်ကိုဝင်လာတယ်)။
မိုးတွင်းပိုင်းရောက်လာတော့.. အန်တီလေးခရီးထွက်စရာပေါ်လာရောဗျ။ ၃လလောက်ကြာချင်ကြာလိမ့်မယ်လို.ပြောတော့ ကျနော့်မှာငိုမဲ့မဲ့နဲ.ပေါ့။
ဆရာမလေးကလည်း ပြောရင်းမျက်ရည်ကခပ်ဝဲဝဲရယ်။ ပျော်နေတဲ့ဘဝလေးရုတ်တရက်မုန်တိုင်းဝင်လာတာကိုးဗျ။ တနယ်တကျေးမှာအခြေချနေတဲ့ ဆရာမဖေဖေတစ်ယောက်နေမကောင်းဖြစ်
လို.မဖြစ်မနေလိုက်သွားရတော့မယ်တဲ့။ အဲ့ဒီအကြောင်းပြောတဲ့နေ.က ထမင်းစားပွဲမှာ ကျနော်တို.၃ယောက်သားအသံကိုတိတ်နေတာပေါ့ဗျာ။ မညိုညိုလည်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ရှာတယ်နေမှာ
မျက်နာမကောင်းဘူး။ အိပ်တော့မယ်ဟာဆိုပီး ညနေမိုးချုပ်စပဲရှိသေးတယ် သူ.အခန်းထဲဝင်သွားရော။ ၂ယောက်သား စားသောက်ထားတာတွေဆေးကြောပီး အိမ်ရှေ.ကဒန်းကလေးပေါ်တူတူ
ထိုင်ပီးဖက်ထားကြတယ်။ ဒို.နှစ်ယောက်မတွေ.ခဲ့ရင်ကောင်းမှာလို.တောင်တွေးနေမိတယ်သိလားတဲ့.. ငိုသံပါနေတဲ့အသံနဲ.အန်တီလေးက ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမျက်နာအပ်ပီးတုန်တုန်ရီရီပြောရှာ
တယ်။ ကျနော်သူ.မျက်နာလေးကိုဆွဲမော့ပီး တသက်လုံးပြန်မတွေ.ရတော့ရင်ဆိုပီး သူ.မျက်နာလှလှလေးအနှံ. တပြွတ်ပြွတ်မြည်အောင် မြတ်မြတ်နိုးနိုးနမ်းနေမိတယ်။

နောက်နေ.ဆရာမလေး ခရီးထွက်ဖို.လေယဉ်ကွင်းကိုဆင်းတော့ကျနော်လိုက်မပို.ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ မညိုညိုတစ်ယောက်လိုက်ပို.တယ်။
ခွဲခါနီးအခြေနေတစ်ခုကိုရင်ဆိုင်ဖို. အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူးလို. သူကပြောပီးလေယဉ်ကွင်းကိုလိုက်မလာခိုင်းတာလေ။ ကျနော်ကလေဆိပ်ပြေးလမ်းအဆုံးမှာရှိတဲ့ ဂေါက်ကွင်းထဲကမြက်ခင်းစိမ်း
စိမ်းပေါ်သွားထိုင်ရင်း လေယဉ်တက်သွားတာကိုဆွေးရီရီငေးကြည့်နေခဲ့တာပေါ့လေ။ ဂျွန်ဒဲဗားရဲ.Leaving on a jet plane:သီချင်းထဲက ဘယ်ချိန်တစ်ခါပြန်လာနိုင်မယ်ဆိုတာငါမသိ..ဆိုတဲ့စာ
သားလေးကိုတိုးတိုးရွတ်ဆိုရင်းမျက်ရည်ကျခဲ့ရတာပေါ့။

ပွဲခင်းထဲအမေပျောက်တဲ့..ကလေးငယ်လို..ကူကယ်ရာမဲ့တဲ့ဘဝ… … ….
ကျနော့်ညာလက်ခုံပေါ်… မိုးတွေအကြိမ်ကြိမ်ရွာကျ.. … . ပြန်လာခဲ့ပါ.. မမဝင်နီ
(channko၏မိုးတွေရွာတဲ့အခါကဗျာမှ)

ကျနော့်ဘဝကြီးဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်သွားသလိုပဲ။ အန်တီလေးမရှိတော့တဲ့ နေ.တွေကိုအံကြိတ်ရင်းဖြတ်သန်းနေခဲ့ရတယ်။ ဘယ်တော့မဆိုပြုံးနေပီးတက်တက်ကြွကြွရှိတဲ့ကောင်လေးဘဝ
ကနေညှိုးငယ်တဲ့မျက်နာပေးနဲ.လောကကြီးကိုမှုန်တေတေကြည့်နေတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာတယ်။ လွမ်းတယ်…လွမ်းတယ်..ကျနော့်ဆရာမလေးကိုပြန်ခေါ်ပေးကြပါဗျာ။ ညညတွေဆို
အိပ်လို.မပျော်ဘူး..ဖဲကြိုးလေးတွေကြဲချထားတဲ့လမ်းကလေးတွေရှိတဲ့မြို.လို. စာရေးဆရာကြီးတစ်ယောက်ကတင်စားဖူးတဲ့ ကျနော်တို.မြို.လေးကလမ်းတကာကိုစက်ဘီးလေးနဲ.လျှောက်နင်း
ပီးအန်တီလေးကိုလိုက်ရှာနေမိတယ်။ ဂစ်တာကိုင်ပီး လက်ချောင်းတွေကိုစိတ်ရှိလက်ရှိလွတ်ပေးလိုက်တော့လဲ ကြေကွဲနေတဲ့သံစဉ်တွေပဲထွက်ထွက်ကျလာတယ်။ စိတ်ဖြေရာဖြစ်အောင်တနေ.
တနေ. ဖေဖေတို.အလုပ်တွေကူလုပ်ပေးနေရင်းတတ်နိုင်သလောက်မေ့ပျောက်နိုင်အောင်ကြိုးစားနေရတယ်။
ဒီလိုနဲ.ဆရာမလေးထွက်သွားတာ၂လလောက်ကြာလာခဲ့ပီ။ ဖုန်းအဆက်အသွယ်ဆိုရအောင်လည်း အဲ့ဒီခေတ်က အဝေးကောလ်တွေက ဝင်ဖို.မလွယ်၊ ရပြန်တော့လည်းကြားတချက်မ
ကြားတချက်မို.ဘယ်လိုမှအလွမ်းမပြေပါဘူးဗျာ။ ဒီလိုနဲ.တနေ.ကျတော့ ဖေဖေခိုင်းလိုက်တဲ့အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုနဲ.မြို.ပြင်ကိုထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတလောက မိုးတွင်းကြီးကိုတော်တော်လေး
ပူနေတာ
၂-၃ရက်ရှိပီ။ ကျနော်လည်းမြင်းခေါင်းတံဆိပ်စွပ်ကျယ်လေးနဲ. ဘောင်းဘီတိုလေးဝတ်ပီး စက်ဘီးနင်းလာခဲ့တယ်။ ခိုင်းလိုက်တဲ့ကိစ္စပီးတော့ အိမ်အပြန် ကန်ပတ်လမ်းနားရောက်တော့ညနေ၄
နာရီလောက်ရှိပီ။မိုးကခပ်အုံ.အုံ.ဖြစ်လာလို.ခပ်သွက်သွက်လေး ကျနော့်ပြိုင်ဘီးလေးကိုနင်းနေမိတယ်။ ရုတ်တရက် ကန်ပတ်လမ်းနဲ.ကျောင်းလမ်းထောင့်ကလူပြတ်တဲ့နေရာမှာ လူ၃ယောက်နဲ.
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေတာတွေ.ရတယ်။ အနားရောက်လာမှ ဖတ်ကနဲကြည့်လိုက်တော့.. ဟာ..အမျိုးသမီးကမညိုညိုပါလား။ စက်ဘီးကိုဘရိတ်ဆွဲလိုက်ပီး ခုန်ဆင်းရင်းမေးလိုက်တယ်။
အညို!! ဘာဖြစ်တာလဲ??
ဖိုးသက်!! အညို.ကိုဒီကောင်တွေ… … ….
တချက်လောက်ဟိုကောင်တွေကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ရုပ်တွေကိုကြည့်တာနဲ. မင်းမနိုင်ကွက်သစ်ကကောင်တွေမှန်းကျနော်သိလိုက်တယ်။ကျနော်တို.နယ်ခံတွေနဲ.ရုပ်မတူဘူးလေ။ အသားအ
ရည်ရုပ်သွင်ပြင်တွေကကိုကွာတာ။ကလေကချေတွေနေတဲ့ရပ်ကွက်ကပေါ့။ ကျနော်အခြေအနေကိုရိပ်မိတယ်။ မညိုညိုကလည်းဒီဖက်ကိုဘာလာလုပ်တာမှန်းမသိပါဘူးဗျာ။ ချက်ချင်းခပ်ပြုံးပြုံး
လုပ်ပီး ဟိုကောင်၃ကောင်ကိုစကားစလိုက်တယ်။
ဘော်ဒါတို.ကျနော့် အမကိုစောင့်ရှောက်ပေးတာကျေးဇူးဗျ.. ခုကျနော်သူ.ကိုလာကြိုတာ..အိုကေနော်..
ချာတိတ်လေး..မင်းဒိုးတော့ကွာ..လာမရှုပ်နဲ.
ဖူးးးး!! ကျနော်သက်ပြင်းခိုးချလိုက်တယ်။ မလွယ်တော့မှန်းလည်းသိလိုက်ပီ။ပြောနေရင်းနဲ.တစ်ယောက်က မညိုညိုရဲ.ပုခုံးကိုလှမ်းကိုင်လိုက်လို.မညိုညိုကလက်နဲ.ပုတ်ချလိုက်ပီးရန်တွေ.နေသံ
ကိုကြားနေရပီ။ ကျနော့်ပြိုင်ဘီးလေးကိုအသာလေးတွန်းပီး ပြိုင်ဘီးဘောင်တန်းကိုအပေါ်ကိုအသာလေးဆွဲမလိုက်တော့ကြွတက်လာတယ်။ ဆွဲဖြုတ်လိုက်ရင် ၂ပေလောက်ရှိတဲ့သံပိုက်လုံးဖြစ်
သွားအောင်တမင်ထည့်ထားတာဗျ။ အသက်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းရှူပီး ခြေထောက်တွေကိုကွေးထားလိုက်တယ်။ အညို!! နောက်ဆုတ်!!! အဲ့လိုအော်ပလိုက်တာရယ်၊ သံပိုက်လုံးကိုပြိုင်ဘီးကဆွဲချွတ်
လိုက်ပီးအနားမှာရှိတဲ့အနီးဆုံးကောင်ရဲ.မျက်ခွက်ကိုဖြတ်ရိုက်ပလိုက်တာရယ်က ဆက်တိုက်ပဲ။ ချက်ကောင်းမိသွားတော့ ခွေကနဲပဲ။ လာလေ!! ဟေ့ကောင်.. ကျနော်အသံကုန်ဟစ်ပီးနောက်တစ်ကောင်ကိုဆက်ရိုက်တယ်..အလစ်မဟုတ်တော့ကျနော့်ရိုက်ချက်တွေကိုဒီကောင်ကလက်နဲ.ကာလို.မှီသွားတယ်။ ကာမိတဲ့အပြင်သံပိုက်လုံးကိုဖမ်းကိုင်လိုက်
နိုင်တော့ကျနော်ဆက်ရိုက်လို.မရတော့ဘူး။ ဒါနဲ.ကျနော်လည်း ဒိုင်ပင်ပစ်ပီးအဲ့ဒီကောင်ကိုဝင်လုံးတယ်။ လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေရင်း ကျနော်ဒီကောင့်အပေါ်စီးကနေဖိမိတာနဲ.မျက်ခွက်ကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်လက်သီးစာကျွေးနေမိတယ်။ ရုတ်တရက်ကျနော့်ကျောပြင်ပူကနဲဖြစ်သွားတယ်။ နောက်တစ်ချက်ပူကနဲဖြစ်မှလှိမ့်ချလိုက်မိတယ်။ ကျန်နေတဲ့တစ်ကောင်က အနောက်ကနေချိန်းကြိုးနဲ.ရိုက်တာဗျ။ ကျနော်ထလို.မရသေးခင်မှာပဲရိုက်ချက်တွေဆက်တိုက်ဝင်လာတယ်။ လက်နဲ.
ကာမိတော့လက်ဖျံတွေပဲရိုက်မိနေတယ်။ ကြာလာရင်ကျနော်မလွယ်တော့ဘူးဗျာ။
ဟေး..ဟေး..ဆိုပီးလူတွေအော်သံတွေနဲ.ပြေးလာတဲ့အသံတွေကြားမှရိုက်နေတာတွေရပ်ပီး ဟို၃ကောင်ပြေးသွားတာမြင်လိုက်ရတယ်။
လူတွေအနားရောက်လာပီးဟိုမေးဒီမေးလုပ်နေတာကိုမညိုညိုပြန်ဖြေနေသံကြားရတယ်။ ကျနော့်ပြိုင်ဘီးဘောင်တန်းလေး ကိုမြေကြီးပေါ်ကလိုက်ရှာပီး စက်ဘီးမှာပြန်တပ်လိုက်ပီး။ အညို!!
ပြန်မယ်လို.ခပ်တင်းတင်းခေါ်လိုက်တယ်။ ကျနော့်ကျောကစွပ်ကျယ်တွေအလွှားလိုက်ကွာကျနေတာရယ် စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်နေတာရယ်၊လက်ဖျံပေါ်ထင်နေတဲ့ချိန်းကြိုးအရာတွေနဲ.လူပုံစံကလည်း
တော်တော်လေးစုတ်ပြတ်သတ်နေပီ။ ဒေါသလည်းတော်တော်ထွက်နေတယ်။ ကျနော်သာဒီဖက်လမ်းကိုမလာဘူးဆိုပါတော့။ ဘာတွေဘယ်လိုဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာတွေးပီး မညိုညိုကိုဒေါသ
ဖြစ်နေမိတယ်။ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေတဲ့ မညိုညိုကိုလူတွေကြားထဲက ဆွဲထုတ်ပီး ကျနော့်ပြိုင်ဘီးဘောင်တန်းပေါ်တက်ထိုင်ခိုင်းပီးနင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ မညိုညိုကတော့တိတ်တိတ်လေး
ဘောင်တန်းပေါ်ထိုင်ပီးလိုက်လာတယ်။ ယူကလစ်ဝင်းဖက်ရောက်ခါနီးမှာပဲ အုံ.နေတဲ့မိုးက တဝေါဝေါရွာချလာတယ်။ ၂ယောက်လုံးစိုရွှဲသွားပေမယ့် အိမ်ရောက်ခါနီးလာလို.ခပ်သုတ်သုတ်လေး
ဆက်နင်းလာခဲ့တယ်။ အေးစက်စက်မိုးရေတွေကြောင့်ခုနကဒေါသတွေတော်တော်လေးငြိမ်းသွားပီး စိတ်ကနည်းနည်းကြည်လင်လာတယ်။ ပထမတွေးထားတာက မညိုညိုကိုအိမ်ပြန်ပို.ပေးပီး
တာနဲ.ချက်ချင်းပြန်၊ဘော်ဒါတွေခေါ်ပီးမင်းမနိုင်ကွက်သစ်ထဲသွား၊ခုနက၃ကောင်ကိုလိုက်ရှာမလို.ပေါ့။
ဒါပေမယ့်မညိုညိုတို.အိမ်ရောက်သွားတော့စိတ်ကပြေစပြုလာပီ။
လူကချမ်းလည်းချမ်း၊ဗိုက်ကလည်းဆာ၊ ကျောပြင်ကလည်းစပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်စပြုလာပီ။ မိုးတွေကလည်းတဝုန်းဝုန်းနဲ.ပတ်ဝန်းကျင်တောင်ဘာမှမမြင်ရတော့တဲ့အထိရွာချနေတာလေ။ အိမ်ထဲရောက်တာနဲ. စိုရွှဲနေတဲ့အဝတ်တွေလဲဖို.နေမှာ မညိုညိုသူ.အခန်းထဲတန်းဝင်သွားတယ်။ ကျနော်လည်းစိုရွှဲနေတဲ့စွပ်ကျယ်အပြဲနဲ.ဘောင်းဘီတိုနဲ.ပဲမီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပီး အိုးတွေခွက်တွေ
လှန်လောပီးထမင်းနဲ.ဟင်းတွေခူးခတ်ပီးဆာဆာနဲ.လွေးနေမိတယ်။ စားသောက်ပီးတော့မှ ဖုန်တွေသဲတွေနဲ.စုတ်ပြတ်နေတဲ့ကျနော့်ကိုယ်ကို သတိရလို. ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပီးရေလောင်းပီးချိုး
ဆပ်ပြာတိုက်ဆေးကြောနေမိတယ်။ စွပ်ကျယ်ကတော့ဝတ်လို.မရတော့မယ့်အတူတူ ချွတ်ပီးရေချိုးခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်ပစ်ချထားခဲ့တယ်။ ကိုယ်တုံးလုံး၊ဘောင်းဘီတိုနဲ.ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာ
တော့အပြင်မှာတော်တော်လေးမှောင်နေပီ။ မိုးကသည်းသည်းမဲမဲရွာလို.ကောင်းတုံး။
အညို… ကျနော်ပြန်ပီ..တံခါးလာပိတ်ချေလို.အော်ပီး အိမ်ရှေ.ကိုထွက်လာခဲ့တယ်။
အနောက်ကနေပြေးလိုက်လာတဲ့ခြေသံကြားရတယ်။
ဖိုးသက်..နေဦးဆိုပီး မညိုညိုပြောလိုက်သံကြားလို.လှည့်ကြည့်လိုက်တော့.. … …

ဒီလောက်မိုးတွေသည်းနေတာဘာကိစ္စနဲ.ပြန်ချင်ရတာလဲ.. ရန်ငြိုးတွေ၊ဒေါသတွေနဲ.စိတ်နောက်ကိုယ်ပါမလုပ်ရဘူးငါ့မောင်ရဲ. !!
မညိုညိုကကျနော့်ကိုစကားလှမ်းပြောရင်း အနားကိုကပ်လာတယ်။ ဆံပင်တွေကိုဆံထုံးဖြေချလိုက်ပီး တဘက်နဲ.သုတ်ထားတော့ခပ်ပွပွမခြောက်တခြောက်နဲ.ပုခုံးကိုကျော်ပီးရင်ဘတ်ပေါ်ဝဲကျနေ
တယ်။ အစိမ်းရောင်ထမီကိုရင်ခေါင်းလျားထားပီး အမွှေးပွတဘက်အပြာကိုခြုံထားတယ်။
လာ..ချမ်းနေပီမလား ဆိုပီး ခြုံထားတဲ့မွှေးပွတဘက်ကိုဆွဲခွါလိုက်ပီး ကျနော့်ကိုယ်ပေါ်ကရေစက်တွေကိုသုတ်ပေးဖို.ကြိုးစားတယ်။
၅ပေ၁ဝလက်မလောက်ရှိတဲ့ကျနော့်အရပ်ကြောင့် ကျနော့်ရှေ.မှာလာရပ်တဲ့ မညိုညိုက ကျနော့်မေးစေ့လောက်ကလေးပဲရှိတော့တယ်။ အောက်ကိုငုံ.ကြည့်တော့ ထမီရင်ခေါင်းလျားထားတဲ့
အောက်ကအခုအခံမပါတဲ့နို.ကြီး၂လုံးကစူတူတူဖြစ်နေတဲ့အပြင် တတုန်တုန်ဖြစ်နေတာတွေ.ရတယ်။ စိတ်ကိုတင်းလိုက်ပီး မျက်နာကိုလွဲထားလိုက်ပီးပြူတင်းပေါက်ကနေ မိုးမှောင်ကျနေတဲ့အပြင်
လောကကိုငေးနေမိတယ်။
မိုးတွေကပိုသည်းလာတယ်။ အိမ်ထဲကိုမိုးစက်တွေလေအဝှေ.မှာပက်ဝင်လာတော့ မညိုညိုကပြူတင်းပေါက်တွေလိုက်ပိတ်နေရင်း…
မောင်လေးရေ..တံခါးမကြီးပိတ်ပေးမိုးတွေတအားပက်လာပီ.. ပီးရင်စိုနေတဲ့ဘောင်းဘီတိုကို အညို.အခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်မှာတဘက်အဖြူတစ်ထည်ရှိတယ်..အဲ့ဒါနဲ.ချွတ်လဲပီးခဏပတ်ထား.. အညိုရေနွေးပူပူလေးလာတိုက်မယ်စောင့်နေလို. ပြောရင်းမီးဖိုချောင်ထဲဝင်သွားတယ်။
မညိုညိုရဲ.အိပ်ခန်းထဲကျနော်ဝင်ပီးရေစိုဘောင်းဘီတိုနဲ.အတွင်းခံကိုချွတ်ချ လိုက်ပီးသူ.ကုတင်ပေါ်မှာတွေ.တဲ့တဘက်ဖြူဖြူလေးကိုပတ်ပီးအိပ်ခန်းပြူတင်းပေါက်ကိုပိတ်လိုက်တော့ အခန်းထဲ
မှာမှောင်သွားတာနဲ.မီးချောင်းခလုတ်ကြိုးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။ မညိုညိုရဲ.ကုတင်ပေါ် တင်ပါးလွဲထိုင်နေရင်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်သူကငါ့အမပါဆိုပီးစိတ်ကို တင်းထားလိုက်တယ်။
ခဏလေးနေတော့.. ဝင်လာမယ်နော်ဆိုတဲ့အသံနဲ. အငွေ.တထောင်းထောင်းထနေတဲ့ရေနွေးမတ်ခွက်ကြီးကိုင်ပီးမညိုညိုဝင်ချလာရော။
ရော့..ပူပူလေးမှုတ်သောက်ဆိုပီးကျနော့်လက်ထဲကိုရေနွေးခွက်ကိုထည့်ပေးပီး ကုတင်ဘေးကမှန်တင်ခုံပေါ်မှာတစ်ခုခုကိုရှာနေတယ်။ ကျနော်လည်းတော်တော်လေးချမ်းလာတာသိသာလာတာ
နဲ.ရေနွေးပူပူကိုမှုတ်ရင်းဖြေးဖြေးချင်းသောက်နေမိတယ်။ ၃-၄ကျိုက်လောက်သောက်မိမှနည်းနည်းနွေးနွေးထွေးထွေးဖြစ်သွားတယ်။ မညိုညိုကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မှန်တင်ခုံပေါ်လက်တစ်ဖက်ထောက်ပီး ကြွက်လျှောက်တန်းပေါ်က ပုလင်းတွေကိုလျှောက်ကိုင်ကြည့်နေတာတွေ.ရတယ်။ မမှီမကမ်းဆိုတော့ ခြေဖျားလေးထောက်ထားတဲ့သူ.နောက်ပိုင်းအလှ
လေးကကော့တက်နေတာမြင်ရတယ်။ ရေစိုတွေဟိုတစ်ကွက်ဒီတစ်ကွက်ဖြစ်နေတော့ တင်ပါးကထမီနဲ.ကပ်နေတာပိုပီးမြင်ရတာသွေးဆူစေတယ်။ ကျနော့်ချစ်သူဆရာမလေးနဲ.မတူတာကမညို
ညိုရဲ.ကိုယ်လုံးက တော်တော်ဖွံ.လွန်းတာဗျ။ ရင်ကတော်တော်ကြီးစူထွက်လွန်းပီးခါးလေးကျတော့သေးသေးကျင်ကျင်လေးဖြစ်လွန်းတော့ အောက်ကတင်က ကားကားကြီးနဲ.ကြည့်ကောင်း
လွန်းနေတာပေါ့။
မောင်လေး.. အိပ်ယာပေါ်မှောက်ပီး အိပ်..ကျောမှာအနီစင်းကြီး၂ကြောင်းတောင်..နေဦး..လက်တွေအရင်ပြ..ဆိုပီး..
ကျနော့်လက်က ချိန်းကြိုးရာတွေကို တင်ချာဆေးရည်တွေဂွမ်းနဲ.သုတ်ပီး ပွတ်ပေးတော့ အား!! ကနဲအော်မိတယ်။ တခစ်ခစ်ရယ်ပီး အမလေးငါ့မောင်လေး ဘုရင့်နောင်ရယ်ဆိုပီးသဘောကျနေ
တယ်။ လက်တွေဆေးလိမ်းပီးတော့ ကျနော်အိပ်ယာပေါ်ပက်လက်မှောက်အိပ်လိုက်တယ်။ မညိုညိုက..ဟိုဖက်နည်းနည်းတိုးဆိုပီး ကုတင်ပေါ်တက်လာတယ်။ ကျောကဒဏ်ရာတွေကိုဖွဖွလေး
ဆေးရည်တွေနဲ.ပွတ်ပေးနေရင်းကျနော်က တအားအားအော်နေတော့ ငါ့မောင်လေးရယ်..အညို.ကြောင့်ပါဟယ်ဆိုပီး မျက်ရည်တွေ တွေတွေကျလာတယ်။ ကျနော်ကလည်းတစ်ချက်တစ်ချက်
တင်ချာရည်ဆွတ်ထားတဲ့ဂွမ်းစကိုအနာတွေပေါ်တချက်ထိလိုက်တိုင်း အားဆိုပီး ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ မညိုညိုရဲ.ပေါင်တံကိုကိုင်မိကိုင်ရာလှမ်းလှမ်းကိုင်နေမိတာကိုးဗျ။ ဆေးလိမ်းတာပီးသွား
တော့ဆေးပုလင်းတွေဂွမ်းလိပ်တွေကိုမှန်တင်ခုံပေါ်လှမ်းတင်ပီး ကျနော်မှောက်ရက်အိပ်နေတဲ့ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် တံတောင်ဆစ်ထောက်ပီးလာလှဲရင်း ချမ်းလိုက်တာမောင်လေးရာဆိုပီး
ကျနော့်ကိုကိုယ်လုံးကိုလာပူးကပ်လာတယ်။ ကျနော်လည်းခေါင်းအုံးပေါ်မျက်နာအပ် ထားရာကနေ အသာလေးစောင်းကြည့်လိုက်တော့ ရင်ခေါင်းလျားထားတဲ့ သူ.ထမီလေးကပြေလျော့လျော့
ဖြစ်စပြုလာလို. မညိုညိုရဲ.နို.ကြီး၂လုံးကတဝက်တပျက်ပြူစစဖြစ်နေတာတောင်မြင်နေရပီ။
ဒုက္ခတော့ရောက်တော့မယ်ဗျာ.. …
သူ.လက်ချောင်းတွေက ကျနော့်ကျောပြင်ကဒဏ်ရာအစင်းတွေကို လက်ညိုးလက်ခလယ်၂ချောင်းခွပီးအစုန်အဆန်ပွတ်ပေးနေတော့ကာ.. ထမင်းလည်းဝ၊ဒေါသလည်းပြေ၊ နွေးနွေးထွေးထွေး
လည်းဖြစ်စပြုနေတဲ့ကျနော့်ကိုသွေးတွေပွက်ပွက်ဆူလာစေတယ်။
ကြည့်စမ်းနားရွက်အဖျားလေးတောင်နည်းနည်းခိုက်မိသေးတယ် ..ဆိုပီး ကျနော့်နားရွက်လေးကိုလက်ချောင်းထိပ်လေးတွေနဲ.ရွရွလေးလာပွတ်ပေးနေပြန်ပီ။
သနားလိုက်တာဟယ်ဆိုပီး..ကျနော့်နားရွက်ဖျားကိုသူ.နှုတ်ခမ်းပူပူလေးနဲ.လာဖိကပ်ပေးတော့ လူကိုဓာတ်လိုက်သလိုကျင်တက်သွားတယ်။
ရုတ်တရက်မိုးတွေတဝေါဝေါရွာနေတဲ့ကြားက ဂျိန်းဆိုမိုးကြိုးပစ်သံကထွက်လာတော့ မညိုညိုတစ်ကိုယ်လုံးတွန်.တက်သွားပီးလန်.သွားလို.လားမသိဘူးကျနော့်ကိုယ်ပေါ်ဖိကပ်လာတယ်။
ချက်ချင်းပြန်ခွာသွားပီး လန်.လိုက်တာဟ..ဆိုပီးပြောသံကြားလို.မော့ကြည့်လိုက်တော့… …. ….
ကျနော့်မျက်လုံးတွေပြာဝေသွားတယ်။ ဟုတ်တယ်ဗျ။ သူ.ထမီရင်လျားက အောက်ကိုလျှောကျထားပီ။ ဟိုးတခါကမြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ နို.ညိုစိမ့်စိမ့်ကြီးတွေကပြူးပြူးကြီးတွေမီးရောင်အောက်မှာထင်း
နေတာပဲ။ ကျနော်တကိုယ်လုံးတုန်လာတယ်။ ချက်ချင်းပဲသူ.မျက်နာကိုမော့ကြည့်လိုက်တော့.. … တစ်ခုခုတော့မှားနေပီဆိုတာကျနော်သိလိုက်ပီ။ ကျနော့်ကိုကြည့်နေတာက ပုံမှန်မဟုတ်တော့
ဘူးဆိုတာကျနော်သိတယ်။ သူ.ရင်အစုံကလည်းစိတ်လှုပ်ရှားတဲ့အခါဖြစ်သလိုနှိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေတာသိသိသာသာကြီး။ မျက်လုံးတွေကမှေးထားပီးအဖျားတက်နေတဲ့အသံနဲ. မောင်လေး..
အညိုလေ… …. …. …..
အညိုစကားဆက်တော့ပြောသေးတယ်။ဒါပေမယ့်မသဲမကွဲတွေဖြစ်ကုန်တယ်။
ကျနော်မှောက်နေရာကထထိုင်လိုက်ပီးသူ.နှုတ်ခမ်းထူထူလေးကိုဆွဲစုပ်လိုက်တာကိုး။ တုံ.ပြန်မှုက အငမ်းမရပဲဗျာ။ ကျနော့်အောက်နှုတ်ခမ်းကိုပြတ်ထွက်မတတ်ပြန်စုပ်တယ်။ လျှာနွေးနွေးလေး
ကိုထိုးထည့်လာတယ်။ နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေတာကိုခွါလိုက်ပီး နို.ညိုတိုတိုကြီးတွေကို ကျနော်ဆွဲချေမွလိုက်တော့ အညိုတစ်ယောက် အဟင်းးးဟင်းးးးဆိုပီးကော့တက်လာတယ်။ ချက်ချင်းပဲတစ်
လုံးကိုလက်တစ်ဖက်နဲ.အုပ်ကိုင်ရင်းနို.သီးခေါင်းစူတူတူကိုလက်ညိုးလက်မနဲ.ချေပေး၊ ကျန်တဲ့နို.ကိုတော့လျှာနဲ.အပြားလိုက်လျှက်ပေးနေလိုက်မိပီ။
မောင်ရယ်…အားးး!! အညိုချစ်တဲ့မောင်ရယ်.. ဟားးးး
ကျနော်ချက်ချင်းသတိဝင်လာတယ်။ အန်တီလေး ကျနော့်ချစ်သူ။ ကျနော်ဘာတွေလုပ်နေမိတာလဲ။ ရုတ်တရက် အညို.ကိုတွန်းထုတ်ပလိုက်ပီးကုတင်ပေါ်ကခုန်ဆင်းလိုက်တယ်။
ကုတင်ခြေရင်းမှာပုံထားတဲ့ကျနော့်ရေစိုဘောင်းဘီလေးကိုကောက်ဝတ်လိုက်ပီး အညို.ဖက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ နားမလည်နိုင်တဲ့မိန်းမတစ်ယောက်တဲ့အရှက်မျက်ဝန်းတွေ၊ ဖွာကျဲနေတဲ့
ဆံပင်ရှည်တွေကြားထဲကနာကျင်နေတဲ့မျက်နာ။ သူငိုနေပီဗျ။ မတတ်နိုင်ဘူးကျနော်ခွေးဖြစ်တော့မယ်။ ထွက်သွားမယ်။ ကျနော်အန်တီလေးကိုပဲချစ်တာ။
မောင်!! အညို.ကိုရွှံသွားပီလား .. ငိုသံပါနေတဲ့အသံလေးနဲ.ကျနော့်ကိုမေးတယ်။
အညို..ကျနော်ကခင်ဗျားမောင်လေးပါဗျာ.. အကုန်ဒုက္ခရောက်တော့မယ်.. ကျနော်သွားပရစေ
အိပ်ခန်းထဲကနေခြေလှမ်းကြဲကြဲနဲ.ကျနော်ထွက်လာတော့ မောင်!! ဆိုပီးမညိုညို လှမ်းအော်သံရယ်… ချောင်ပိတ်ပီးအရိုက်ခံရလို.နာနာကျင်ကျင်အော်နေတဲ့ခွေးကလေးလို တအီအီငိုလိုက်သံ
ရယ်ကျန်ခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ.ရောက်လာတော့တံခါးမကြီးကိုမင်းတုံးဖြုတ်ဖို.ကြိုးစားရင်း ကျန်ခဲ့တဲ့အညို.ကိုသနားလာတယ်။ ကျနော်နဲ.အန်တီလေးသောင်းကျန်းသမျှသူမြင်ခဲ့ရတာတွေဟာဒီလို
အခြေနေကိုတွန်းပို.ခဲ့တာလားဆိုပီးသနားလာတယ်။ အရှက်အကြောက်ကြီးပီးသန်.စင်တဲ့အပျိုကြီးပေါက်စလေးခမျာ.. …. ဒီလောက်အရှက်ကိုစွန်.တာတောင်.. ငါက… …. … … ….. ……
ဟထားတဲ့တံခါးမကြီးကနေအပြင်ကိုကြည့်လိုက်တော့မိုးတွေကတအုံးအုံးရွာချနေတုံး။ ကျနော်ထွက်သွားလိုက်ရမလား။
ရုတ်တရက်တံခါးမကြီးကိုပြန်စေ့လိုက်တယ်။ လေလိုလျင်မြန်တဲ့အဟုန်နဲ.သနားစရာကောင်းတဲ့အညို.ဆီကိုပြေးလာနေမိတယ်။
အခန်းထဲပြေးဝင်လာတော့ မယုံရဲတဲ့မျက်ဝန်းလေးတွေနဲ. ကုတင်ပေါ်မှာဒူးပေါ်မေးလေးတင်ပီး ငိုနေတဲ့အညို ကျနော့်ကိုမော့ကြည့်တယ်။ မောင်!! လို.အပျော်စွက်နေတဲ့အသံလေးနဲ.ခေါ်လာ
တယ်။ ဝစ်လစ်စလစ်တစ်ပိုင်းဖြစ်နေတဲ့ အညို.ကိုဆွဲဖက်လိုက်ပီး သူ.မျက်နာပေါ်အဆက်မပြတ်အနမ်းမိုးတွေရွာချနေမိတယ်။ ပါးစပ်ကလည်းကယောင်ကတမ်းနဲ. … …. ….. …. …..
အညို … ကျနော်လေ.. …. ….. ……
….. ….. …… …….. ………. …….. …….. ………
တင်းထားတဲ့မီးတောင်ဟာပေါက်ကွဲထွက်တဲ့အချိန်မှာပြင်းထန်လွန်းတယ်။

တောကြီးမြက်မဲထဲက သားရဲ၂ကောင်သူတပြန်ကိုယ်တပြန်သတ်ပုတ်ကိုက်ခဲနေသလိုပဲ။
အညို.အိပ်ရာနွေးနွေးလေးက တောကြီးမြက်မဲဆိုရင်..ကျနော်နဲ.အညိုကဒေါသမာန်ထနေတဲ့သားရဲနှစ်ကောင်သာဖြစ်ခဲ့တယ်။ လူ.ကျင့်ဝတ်၊လူ.စည်းကမ်း၊ကျနော့်ချစ်သူအန်တီလေး၊ကျနော့်အမ
လိုခင်တွယ်ရတဲ့မိန်းမ.. ဘာဆိုဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အသိစိတ်ထဲမှာ အင်မတန်ပြင်းထန်ပီးလောင်ကျွမ်းနေတဲ့လိင်စိတ်ကလွှမ်းခဲ့ပီ။ ကျနော့်တကိုယ်လုံးတုန်ခါနေသလို၊ အညိုက ကျနော့်ထက်ပိုဆိုး
မယ်လို.ထင်ရတယ်။ ကျနော့်ကိုတုံ.ပြန်မှုတွေက အရူးတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေတယ်။ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေတဲ့သူ.လက်ချောင်းတွေက ကျနော့်ကိုယ်ပေါ်ပြေးလွှားနေတယ်။ အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြစ်နေ
တဲ့ကျနော့်ရင်ဘတ်ကိုသူ.လက်ချောင်းတွေနဲ.ဆွဲကုပ်တယ်။ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကိုငုံပီး ကျားနာမလေးလိုခဲထားတာကလည်းမလွတ်ဘူးဗျာ။ နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်နေရင်း ကျနော့်ကိုဘောင်းဘီရေစိုကိုလည်း
ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆွဲချွတ်ပလိုက်တယ်။ ပီးတော့ကျနော့်ကိုကုတင်ပေါ်ဆွဲလှဲပလိုက်ပီးသူ.ထမီကိုလျှောချ၊ ခြေထောက်နဲ.ခတ်ထုတ်ပလိုက်တယ်။ ကျနော့်လည်ပင်းတွေကိုနှုတ်ခမ်းနဲ.စုပ်တယ်..လက်
ကလည်းကျနော့်ညီလေးကိုတင်းတင်းဆုတ်ပီးဂွင်းထုပေးသလိုဆော့နေတယ်။ ကျနော့်လက်တွေကလည်း သူ.နို.ညိုစိမ့်စိမ့်ကြီး၂လုံးကိုဘယ်ကောညာပါစုံကိုင်ပီးတအားချေပေးနေမိတယ်။ ရှိုက်သံ
လိုလိုပါးစပ်ကလည်း အင်..အင်..အင် ဆိုပီးညည်းနေသေးတယ်။
ကျနော်သူ.ကိုနည်းနည်းဆွဲခွါပီး နို.ကြီးတွေကိုစပီးစို.တော့ ခေါင်းတခါခါနဲ.ကျနော့်ကိုတင်းတင်းဖက်လာပီး ပြောမိပြောရာတွေအညို.ပါးစပ်ကထွက်လာတယ်။
အားး!! မောင်..အညို.ကိုတအားချစ်ပေးပါ.. ရှီး!! ဝင်နီ.ကိုချစ်သလိုချစ်ပေးပါ.. အင်းးးးးး!! မောင့်ကိုချစ်လို. အညိုသေတော့မယ်သိလားးးးးး!!
အဲ့ဒီစကားတွေကိုတိုးတိုးပြောတာမဟုတ်ပဲမိုးသံလေသံတွေဆူညံနေတဲ့ကြားက အကျယ်ကြီးအော်နေတာဗျ။ ကျနော်လည်းစိတ်တအားကြွစပြုလာပီ။ အညို.ခမျာတွန်.လိမ်နေတော့ခေါင်းအုံး
တွေစောင်တွေတောင်တွန်းထိုးမိပီးကုတင်ပေါ်ကနေအောက်ကိုတဖုတ်ဖုတ်ပြုတ်ကျကုန်တယ်။ တော်တော်လေးကြာအောင် အရမ်းလှတဲ့နို.ကြီးတွေကိုစို.ပေး၊နို.သီးမာမာလေးတွေကိုချေပေး
ပီးတာနဲ.ကျနော့်မျက်နာကိုအောက်ကိုလျှောဆင်းလိုက်တယ်။ ဗိုက်သားချပ်ချပ်လေးအောက်မှာ အမွှေးလေးတွေပြောင်စင်အောင်ရိပ်ထားတဲ့ ေ-ာက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီး။ ဖောင်းပီးကြွတက်နေ
တယ်။ မတို.မထိရသေးခင်ကိုအရည်တွေထွက်ကျနေပီ။ ရှလူး..ကနဲနေအောင်ကျနော်လျှာနဲ.အကွဲကြောင်းအတိုင်းအပေါ်ကိုပင့်ပီးလျှက်တင်ပလိုက်တော့ အာ့..အာ့ ဆိုပီး အညို.ဖင်တုံးကြီးကြွ
တက်လာတယ်။ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲလျှာကိုကစားပလိုက်တယ်။ အိပ်ယာပေါ်မှာခြေ၂ချောင်းမိုးပေါ်ထောင်ပီးပေါင်ကားထားတဲ့အညို လူးလှိမ့်နေတာရုန်းရင်းဆန်ခတ်တောင်ဖြစ်ကုန်ပီ။ ေ-ာက်ဖုတ်
နှုတ်ခမ်းသား၂ခုကိုဆွဲဟလိုက်ပီး အထဲကိုကျနော့်လျှာကိုအစောင်းလေးလုပ်ပီးထိုးသွင်းလိုက်ပြန်ထုတ်လိုက်လုပ်ပေးတယ်။ အပေါ်ကတော်တော်ပြူးထွက်နေတဲ့အစိကိုလည်း လက်မနဲ.ဖိလိုက်
ပြန်ခွါလိုက်လုပ်ပေးနေလိုက်တော့အညိုတအားကောင်းလာလို.လားမသိဘူးပက်လက်အိပ်နေတဲ့နေရာကနေလက်နောက်ပြန်ထောက်ပီးထရင်း မောင်ရယ်..အညိုသေတော့မလားမသိဘူးလို.
တဟင်းဟင်းညည်းရင်းပြောလာတယ်။ ကျနော်လည်းလက်ချောင်းတစ်ချောင်းလောက်နဲ.သူ.အဖုတ်ထဲထိုးစမ်းကြည့်တယ်..အရည်တွေတအားများနေလို.လားမသိဘူးပလွတ်ဆိုပီးဝင်သွား
ရော။ဒါနဲ.လက်နဲ.အထုတ်အသွင်းလေးမှန်မှန်လုပ်ပေးနေရင်း အဝင်ချောလာတော့လက်ကို၂ချောင်းပူးပီးထပ်ထည့်ကြည့်တယ်။ ခပ်သွက်သွက်လေးဆက်တိုက်လုပ်ပေးတော့ကော့တက်လာရင်း
အော်သံတွေပိုကျယ်လာပီး အညိုတအားမောလာပီမောင်..တအားလည်းဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဖြစ်လာပီ..ရှီးးးး ရှီးးးးးး!!
သူပီးချင်လာတာမှန်း အန်တီလေးနဲ.အကြိမ်ကြိမ်ချစ်ခဲ့တဲ့ကျနော်ရိပ်မိလာတယ်။ ချက်ချင်းပဲ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပီး ပါးပြင်းထောင်နေတဲ့ကျနော့်ညီလေးကိုလက်နဲ.အသာဖိပီး အရည်တွေ
ရွှဲနေတဲ့အညို.ေ-ာက်ဖုတ်ဝမှာတေ့ပီးဆောင့်ချလိုက်တယ်။
အားးးးးးးးးးးးးး!! မောင်…
ကျနော်သိလိုက်ပီ။ အညိုကျနော်ဆောင့်အသွင်းမှာပီးသွားပီ။ ကျနော့်ညီလေးကိုသူ.နံရံတွေက ဆွဲဆွဲညှစ်တာသိသိသာသာကြီးအပြင် သူကိုယ်လုံးလေးကလည်းမြွေတစ်ကောင်လိုတွန်.လိမ်သွားတယ်။ နောက်ထပ်ဆက်ခါဆက်ခါ ပီးအောင်ကျနော်ကြိုးစားမှဆိုပီး လက်တစ်အုပ်စာမကကြီးလွန်းတဲ့အညို.နို.အိစက်စက်ကြီးတွေ
ကိုဆုတ်ချေပီး ကျနော့်ညီလေးကိုအဆုံးထိ -ိုး သွင်းပလိုက်တယ်။ အားးးး .. ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ နားထဲကလေတွေတောင်ထွက်သွားသလိုပဲ။ ကျနော်သူ.ကိုမညှာတော့ဘူး။ နို.တွေကိုစုံကိုင်
ပီးအသားကုန်ဆောင့်တော့တာပဲ။ ခါးကျင်ကျင်လေးနဲ.အရမ်းဘော်ဒီလှတဲ့ အညို.ကိုအသားကုန် -ိုး နေရတာဘာနဲ.မှမတူဘူးဗျာ။ ဆောင့်နေရင်း အညို.ကိုဘေးတိုက်ဖြစ်အောင်သူ.ကိုယ်လေး
ကိုပြင်လိုက်တော့ အညို.က ကွေးကွေးလေးဖြစ်သွားရှာတယ်။ကျနော့်ညီလေးက သူ.အဖုတ်ထဲတပ်လျှက်ပဲ။ ကျနော့်ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပီး ဘေးစောင်းဖြစ်နေတဲ့သူ.တင်ပါးတောင့်တောင့်ကား
ကားကြီးရဲ.အပေါ်ခြမ်းကိုလက်နဲ.အားပြုရင်း အသားကုန်ပိတ်ဆောင့်တော့ ဖြောင်းဖြောင်းမြည်သံတွေက မိုးသံလေသံတွေကြားထဲဖောက်ထွက်လာတယ်။
မောင်!! မရပ်နဲ.တော့… မောလာပြန်ပီလို. အညိုကခွေခွေလေးဖြစ်နေရာကလှမ်းအော်တော့
အညို.နို.တစ်လုံးကိုမမှီမကမ်းလှမ်းဆွဲပီး ကျနော့်စိတ်တွေကိုတအားတင်းထားပီး အချက်၃ဝလောက်ဆက်တိုက်ဆောင့်ရင်း ကျနော့်သုတ်ရည်ပူပူတွေကို အညို.တင်ပါးအိအိကြီးထဲပန်းထုတ်
ပလိုက်တယ်။

မိုးကတဖြောက်ဖြောက်ကျနေတုံးပဲ။
ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ အညို.ကိုယ်လုံးပုံ.ပုံ.လေး။ ၂ယောက်စလုံးပျော့ခွေပီးတစ်ယောက်နဲ.တစ်ယောက်ဖက်ထားနေမိတယ်။ ဆံပင်တွေဖုံးထားလို.မျက်နာကိုကွယ်နေတဲ့အညိုကကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ
ခေါင်းကလေးကိုဖွက်ထားရင်း ကျနော့်ရင်ဘတ်ကိုသွားလေးနဲ.မနာအောင်ဖွဖွကိုက်ရင်းဆော့နေတယ်။ ကျနော့်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကအညို.ကိုခွထားရင်းသူ.လက်မောင်းအိုးလေးရယ်၊ကျောပြင်
ပြောင်ပြောင်လေးရယ်ကိုလက်ဖဝါးနဲ.ပွတ်ပေးနေမိတယ်။ သက်ပြင်းတိုးတိုးလေးခိုးချလိုက်တော့..အညိုကငိုမဲ့မဲ့သနားစရာမျက်နာလေးနဲ.မော့ကြည့်ရင်းစကားစတယ်။
မောင်!! .. နောင်တရနေပီမလားဟင်.. .. အညို.ကိုမြူဆွယ်တယ်ဆိုပီးလည်း… …
သူ.စကားသံတိတ်သွားတယ်။ ကျနော်သူ.နှုတ်ခမ်းထူထူလေးကိုလက်ဖဝါးနဲ.ဖိကပ်ပီးပိတ်လိုက်တာကိုး။ ပီးတော့မှနဖူးလေးကို ပြွတ်ကနဲနမ်းလိုက်တယ်။ မော့ကြည့်နေတဲ့အညိုမျက်လုံးကနေမျက်
ရည်ပေါက်တွေလိမ့်ဆင်းလာတယ်။ သူ.ပါးစပ်ကိုပိတ်ထားတဲ့ကျနော့်လက်ကိုဆွဲခွါပီး ရှိုက်သံတဝက်နဲ.စကားတွေဆက်တိုက်ပြောလာတယ်။
ကျမလေ..မောင့်ကိုမြင်မြင်ချင်းချစ်ခဲ့တာပါ..မောင့်မျက်နာကိုစပီး မြင်ဖူးလိုက်ကထဲက.. ရင်ထဲမှာနွေးနွေးလေး… ရင်တွေတလှပ်လှပ်ဖြစ်ခဲ့ရတာ..
ဒါပေမယ့်..စမြင်ဖူးတဲ့ညမှာပဲ…ဝင်နီ.ကောင်လေးဆိုတာသိလိုက်ရတော့.. … ရိုးရိုးသားသားစိတ်မွေးခဲ့တာပါ.. ….
နောက်ပိုင်းရင်းနှီးလာတော့.. … မောင်က အမလိုသဘောထားပီး.. ဖက်တာ..လက်ကိုကိုင်တာတွေ.. မထိတထိလာပီး ..နွဲ.ဆိုးဆိုးတာတွေကိုကြိတ်ပီးသာယာခဲ့မိတာပါ..
အညိုကအရူးပါမောင်ရယ်.. ဝင်နီမရှိတော့..မောင်ရောက်မလာဘူး.. ကျမတိတ်တိတ်လေးဆွေးခဲ့ရတယ်နော်..
ခုလည်းတမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူးမောင်ရယ်… မတော်တဆ..ကျမထိန်းထားတာတွေ..အကုန်လုံးကျိုးပေါက်သွားတာပါ..
အညိုလေ..မောင့်ကိုဒုက္ခမပေးပါဘူး.. ဝင်နီပြန်မလာခင်.. မောင့်ချစ်သူခဏလုပ်မယ်နော်..မောင်!!
အဲ့လိုစကားတွေကိုဆက်တိုက်ပြောရင်းတဟင့်ဟင့်နဲ.ကလေးလေးလိုရှိုက်နေတဲ့.. မညိုညိုကိုငေးရင်း ကျနော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာကျင်တက်လာတယ်။ သနားစရာအညိုရယ်.. ကျနော့်ချစ်သူခဏ
လုပ်မယ်တဲ့လားဗျာ။ လူသားတစ်ယောက်မှာရှိတဲ့ အတ္တမာန၊ဂုဏ်သိက္ခာတွေဟာ..အချစ်နဲ.တွေ.ရင်ဘာမှမကျန်တော့ဘူးလား။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်းကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်မေးနေမိတယ်။ မင်း..
အညို.ကိုချစ်လား။ ဟင့်အင်း!! အန်တီလေးသာကျနော့်အချစ်။ ဒါဆိုရင်ဘယ်လိုသဘောထားလဲ? သနားစရာအထီးကျန်နေရှာတဲ့ကျနော်တွယ်တာရတဲ့သံယောဇဉ်ရှိတဲ့မိန်းမပေါ့။ အမှန်တိုင်း
ဖြေရရင် ယောကျ်ားတို.သဘာဝစိတ်ကစားတဲ့အခါ အညို.ကိုယ်လုံးအလှ၊ ကျနော်မတော်တဆမြင်ခဲ့ဖူးတဲ့နို.ညိုတိုတိုကြီးတွေ၊အိမ်နေရင်းပါးလျလျထမီအနွမ်းလေးအောက်ကတင်ပါး ကားကား
ကြီးတွေကိုကျနော်သဘောကျခဲ့ဖူးတာပဲ။ အန်တီလေးနဲ.တံခါးပိတ်ပီး အချစ်မုန်တိုင်းတိုက်နေတုံးက အညိုတဖက်အခန်းကနေမရိုးမရွဖြစ်နေမှာလို.တွေးရင်း စိတ်ထဲကသာယာသလိုလိုဖြစ်ခဲ့
တာပဲလေ။ လူကျင့်ဝတ်လူ.စည်းကမ်းတွေကြောင့်သာကျနော့်မကောင်းတဲ့စိတ်ကိုချိုးနှိမ်ခဲ့တာမဟုတ်လား။
အညို!! ကျနော်တိုးတိုးလေးခေါ်လိုက်တော့.. အညိုမော့ကြည့်လာတယ်.. ရှင်!!လို.တုန်တုန်ရီရီပြန်ထူးတယ်။
ကျနော်လေ…ကျနော်..အညို.ကိုဟိုးအရင်ကထဲက..အညို.ကိုယ်လုံးလှလှကိုကြည့်ပီး…ကျနော်အရမ်း… အညိုကမျက်ရည်တွေကြားထဲကနေတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်းကျနော့်ပါးစပ်ကိုလက်
ချောင်းလေးတွေနဲ.လာပိတ်တယ်။
မပြောနဲ.တော့မောင်.. အညိုသိတယ်..ဝင်နီသာမောင့်ချစ်သူပါ.. အညို.ကိုမောင်သနားပီး..မောင်လိုချင်တဲ့အခါချစ်ရင်ရပီနော်.. တဲ့။
ကျနော်ဘာမှဆက်မပြောရက်တော့ဘူးဗျာ။မျက်ရည်တွေနဲ.ပြုံးနေရှာတဲ့ကျနော့်ကိုချစ်တဲ့ အညို.မျက်နာလေးကိုမြတ်မြတ်နိုးနိုး နမ်းနေမိတယ်။ အညိုကလည်းကျနော့်ကိုတင်းတင်းလေးပြန်ဖက်
လို.ပေါ့။ရှည်လျားပီးနူးညံ့တဲ့အနမ်းတွေအဆုံးမှာ အညိုကအိပ်နေရာကထထိုင်လိုက်ပီး မောင်..ခဏထနော်..ကုတင်အောက်ကိုခြေထောက်ချပီးထိုင်လိုက်လို.ပြောရင်း ကိုယ်တုံးလုံးလေးနဲ.
ကုတင်အောက်ကိုဆင်းသွားတယ်။ ကျနော်လည်းအိပ်နေရာကထပီး သူပြောသလိုခြေချပီးထိုင်လိုက်တယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာရပ်နေတဲ့အညိုက ဝစ်လစ်စလစ်နတ်သမီးပျိုလေးအလားပဲ။ လုံးတင်းပီးကျစ်လစ်တဲ့နို.ညိုညိုကြီးတွေအပေါ် ဆံပင်နက်နက်လေးတွေကဝဲကျလို.။ကျနော်အရင် ကသက်ပြင်းခိုးခိုးချပီး ငေးခဲ့ရတဲ့ တင်ပါးအိစက်စက်လုံးလုံးကြီးတွေကို ကိုယ်ကိုတစ်ပတ်
လှည့်ပီးပြရင်း အညိုက..မောင်!! အညိုလှလားလို. မေးတော့…ပြန်မဖြေနိုင်ပဲခေါင်းပဲငြိမ့်ပြနေရတယ်။
ရုတ်တရက်အညိုက ကုတင်နားလာပီးဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ကျနော့် မမာတမာလေးဖြစ်နေတဲ့ညီလေးကို ညာလက်ချောင်းလေးတွေနဲ.ဆွဲမပီး ပြုံးစစနဲ.ကျနော့်ကိုမော့ကြည့်ပီး…
မောင့်ကိုအညို..ချစ်တော့မယ်နော်!! လို.ရင်တုန်နေတဲ့အသံလေးနဲ.ပြောတယ်။
့သူ.နှုတ်ခမ်းထူထူလေးကို မဟတဟလေးလုပ်ပီးကျနော့်ညီလေးရဲ.ထိပ်ဖူး -စ် ကနေအောက်ချေအရင်းရောက်လုမတတ် ခေါင်းကိုနှိမ့်ပီးစုပ်ယူသွားတော့..ကျနော့်လက်အစုံကပေါင်ကြား
ထဲရောက်နေတဲ့အညို.ခေါင်းပေါ်က ဆံနွယ်ခွေခွေလေးတွေကိုဖမ်းဆုပ်မိပီး အော်လိုက်မိတယ်။
ရှီး!! အညိုရယ်…. …… …..

နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာကြာလာတဲ့အခါ အဲ့ဒီနေ.ညနေကကျနော်ဘာကြောင့် တံခါးဝကနေပြန်လှည့်ခဲ့မိတာလဲဆိုတာအကြိမ်ကြိမ်ပြန်တွေးနေမိတယ်။
သွေးသားတောင့်တမှုကိုမခုခံနိုင်သေးတဲ့အရွယ်ကြောင့်လား။ မညိုညိုကိုသနားလို.လား။ လူမှန်ရင်အပြစ်သားတွေဆိုတဲ့အဆိုအမိန်.ကြောင့်လား။ ဘာကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော်သိသွားခဲ့တာတစ်ခု
တော့ရှိတယ်ဗျာ။ လူတစ်ယောက်ရဲ.ဘဝကိုစုတ်ပြတ်သတ်သွားစေတာ စက္ကန်.ပိုင်းလောက်အတွင်းချလိုက်တဲ့ဆုံးဖြတ်မှုဗျ။ ကောင်းခြင်းဆိုးခြင်းဘာတွေပဲရလာရလာခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်
တဲ့စက္ကန်.ပိုင်းဟာအရာရာကိုဆုံးဖြတ်ပလိုက်တယ်။ သူတော်စင်လား၊ခွေးတစ်ကောင်လိုမိုက်တဲ့အကောင်လား၊ဂါဆီယာလော်ရကာလား၊ဟစ်တလာလား.. ဘာမဆိုဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ကျနော်ကဘဝ
နဲ.ရင်းပီးသိခဲ့တယ်လေ။
လိင်ကိစ္စဆိုတာဦးသြဘာသရေးသလို ဆားငံရည်ပါဗျာ။ ဘယ်လောက်သောက်သောက်မဝပါဘူး။
အဲ့ဒီညအကြောင်းပြန်မပြောချင်ပေမယ့်.. ပြန်တွေးမိတိုင်းမျက်လုံးထဲမှာအကုန်ပြန်မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ချစ်သူနဲ.ဝေးနေလို.ဆာလောင်နေတဲ့ငမိုက်သားကောင်လေးကျနော်ရယ်.. မြုံထားသမျှ
ဖောက်ထုတ်ပလိုက်တဲ့ အပျိုကြီးပေါက်စလေး မညိုညိုရယ် တသက်လုံးမမေ့နိုင်တော့အောင်အစွမ်းကုန်လောက်ကျွမ်းခဲ့တာပေါ့။
မိုးလင်းခါနီး၂ယောက်လုံး အားအင်ရယ်လို.မကျန်တော့တဲ့အထိ ပက်ပက်စက်စက် ချစ်စခန်းဖွင့်ခဲ့မိပါတယ်။
ကုတင်စောင်းမှာလေးဘက်ထောက်ခိုင်းပီး နို.၂လုံးကိုကုန်းဆွဲပီး -ိုး ၊ ကားကားကြီးနဲ.အိစက်ချောမွေ.လွန်းတဲ့တင်ပါး၂ဖက်ကိုစုံကိုင်ပီးဆောင့်။ တချီပီးသွား၊နာရီဝက်လောက်နေတော့ပြန်ဆွပီး
အညို.ကိုမှန်တင်ခုံပေါ်တက်ထိုင်ခိုင်းပီး ကျနော်ကမတ်တပ်ရပ်ပီးဆောင့်၊ နံရံမှာ အညို.ကိုမှီပီးရပ်ခိုင်းရင်းသူ.ပေါင်တစ်ချောင်းကိုဆွဲမပီး မတ်တပ် -ိုး … အဲ့လိုအကြိမ်ကြိမ်လုပ်နေကြတာတောင်
အညိုက..မောင်ထပ်ချစ်ရအောင်ဆိုပီး ဆက်တိုက်တောင်းဆိုနေရင်းတက်တက်ကြွကြွဖြစ်လွန်းတော့ မိုးလင်းခါနီး လူတစ်ကိုယ်လုံးမလှုပ်ချင်တော့တဲ့ အခြေအနေကျမှ ဖက်ပီးအိပ်ပျော်သွား
ကြတာပေါ့ဗျာ။
ကျနော်အိပ်ယာထလာတော့ အညိုမရှိတော့ဘူး။ မနေ.ညက အဖြစ်အပျက်တွေက အိပ်မက်များလားလို.ဝိုးတဝါးဖြစ်နေမိတယ်။
ဒါပေမယ့် မှန်တင်ခုံက မှန်မျက်နာပြင်ပေါ်မှာ နှုတ်ခမ်းနီ ပန်းရောင်နဲ.
မောင်..
အညိုထမင်းကြော်နဲ.ပဲပြုတ်ပြင်ထားခဲ့တယ်..မီးဖိုပေါ်ကကော်ဖီနှပ်ထားတာကိုပြန်နွေးလိုက်နော်..
အညိုကျောင်းသွားပီ.. ညနေကျောင်းဆင်းခါနီးလာကြိုပါ..
မောင့်ကိုသေလောက်အောင်ချစ်တဲ့အရူးမလေး
Nyo.
ကျနော့်စိတ်တွေညစ်ညူးသွားတယ်။ လေးကန်တဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ. မီးဖိုခန်းဖက်ထွက်လာပီး ရေချိုးခန်းထဲဝင်၊ရေအေးအေးနဲ.ခေါင်းလောင်းချိုးနေမိတယ်။
နည်းနည်းလေးလန်းသွားတော့ မီးဖိုချောင်စားပွဲပေါ်ကအညို.လက်ရာထမင်းကြော်ကို စိတ်မပါလက်မပါဝါးနေရင်း ဘာတွေဘယ်လိုဆက်ဖြစ်ကုန်မလဲဆိုတာတွေးရင်းရူးချင်လာတယ်။မီးဖိုပေါ်
ကအေးစက်စက်ကော်ဖီကိုပြန်မနွေးတော့ပဲတဂွတ်ဂွတ်သောက်နေမိတယ်။ ရင်တွေပူလိုက်တာဗျာ။
စားသောက်ပီးတာနဲ.မနေ.ကဘောင်းဘီရေစို ကိုလိုက်ရှာတော့ နေရောင်မှာထုတ်လှမ်းထားလို.ခြောက်နေတာတွေ.တော့ကောက်ဝတ်လိုက်ပီး အညို.ဘီရိုထဲကရှပ်တစ်ထည်လောက်ယူ
ဝတ်ပီးစက်ဘီးလေးနင်းပီး အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့မနေ.ညကပြန်မလာလို. မေမေကဆူနေတာကိုနာရီဝက်လောက်ခံလိုက်ရသေးတယ်။ ဖေဖေက ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှာ
ငွေသွားထုတ်ခိုင်းဖို.ခိုင်းမှအဆူခံလွတ်သွားတော့တယ်။ တနေ.လုံးအိမ်အလုပ်တွေကူလုပ်ပေးနေတော့ သောကတွေပြေပျောက်သွားသလိုပဲ။ သင်္ဘောဆိပ်မှာ ကုန်တွေတင်နေတာကိုတာလီ
မှတ်ပေးပီး အိမ်ပြန်လာတော့ညနေပိုင်းရောက်သွားတယ်။ ချွေးတွေပေနေတဲ့ တီရှပ်ကိုချွတ်ပီးအဝတ်အပေတွေထည့်တဲ့ခြင်းတောင်းထဲပစ်ထည့် ရင်းပူလာလို.မျက်နာကိုရေဆွတ်ရင်းရေအေး
အေးတစ်ခွက်လောက်ခပ်သောက်နေမိတယ်။ နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့၃နာရီခွဲနေပီ။ အညို ???? ကျောင်းက၃နာရီ၁၅ဆင်းတာလေ။ ဖူးးးးးးး!! ကျနော်မသွားတော့ဘူးဗျာ။ ကျနော်ဆက်မှားလို.
မဖြစ်ဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲကခုံမှာခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ နာရီကိုတော့တချက်တချက်လှမ်းလှမ်းကြည့်နေမိတယ်….
၃:၄၅
၃:၅၀
၃:၅၅
၄:၀၀
ဝုန်းကနဲခုန်ထပီး။ မေမေကျနော်အပြင်ခဏသွားတယ်လို.အော်ရင်း တီရှပ်တစ်ထည်ကိုပြေးရင်းကောက်စွပ်လိုက်တယ်။ ပြိုင်ဘီးလေးကို အသားကုန်နင်းနေမိတယ်။
ကျောင်းသား၃-၄ယောက်လောက်ပဲကျောင်းအရှေ.ကဘောလုံးကွင်းထဲမှာဘောလုံးကန်နေတာကလွဲပီး ကျောင်းဝင်းထဲမှာလူမရှိတော့ဘူး။ ကျနော်ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ရှာကြည့်တော့.. … …. ….
ကျောင်းဆင်ဝင်အောက်ကလှေခါးထစ်ကလေးတွေမှာလက်ရမ်းလေး ကိုမှီရင်းခွေခွေလေးထိုင်နေတဲ့ အညို။
အနားကိုကျနော်ရောက်သွားတော့ မျက်နာငယ်ငယ်လေးနဲ. မောင်..အညို.ကိုပစ်သွားပီဆိုပီးဝမ်းနည်းနေတာသိလား..တဲ့
ကျနော့်စက်ဘီးဘောင်တန်းလေးပေါ်တင်ပလွဲထိုင်ပီးလိုက်လာတဲ့အညို.ကို ငုံ.မကြည့်ပဲ ပြုံးနေမယ်ဆိုတာကျနော်သိပါတယ်။ စက်ဘီးကိုဖိနင်းပီးစကားတစ်လုံးမှမပြောဖြစ်ဘူး။
ကျောင်းဝင်းထဲကထွက်လာစရှိသေးတယ် မိုးတွေကခပ်ဖွဲဖွဲရွာချလာပြန်ပီ။ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှီပီးငြိမ်နေတဲ့အညိုက တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ရင်း မိုးရေစက်တွေနဲ.လှနေတဲ့မျက်နာဝိုင်းဝိုင်းလေးကို
အစွမ်းကုန်မော့ပီး အဓိပ္ပါယ်ပါပါကျနော့်ကိုကြည့်ပီး …
မောင်!! အညိုတို.၂ယောက်ကမိုးနဲ.ကိုအကျိုးပေးတာနော့် တဲ့။
လူသူအသွားအလာကင်းတဲ့ကတ္တရာလမ်းအနက်ရောင်ပေါ်မှာမိုးတွေ တအုံးအုံးရွာချလို.။ လူ၂ယောက်ကိုတင်ဆောင်ထားတဲ့ပြိုင်ဘီးလေးဟာ ယူကလစ်ဝင်းထဲကိုဦးတည်ပီး အရှိန်ပြင်းပြင်းပြေး
နေတယ်။ စက်ဘီးပေါ်ကလူ၂ယောက်စလုံးရင်တွေခုန်နေမယ်ဆိုတာမေးစရာမလိုဘူး။

ဒီလိုနဲ.ပဲကျနော်အိမ်ပြန်မအိပ်တဲ့ညတွေကများလာခဲ့ပါတယ်။ မေမေကတော့သိပ်မကြည်ပေမယ့် လူခွဲမရှိလို. အန်တီလေးတို.အိမ်မှာစောင့်အိပ်ပေးနေတာလို.အကြောင်းပြထားလို.ဘာမှသိပ်
မပြောတော့ဘူး။ ကျနော်နဲ.အညိုကတော့ နေမြင့်လေအရူးရင့်လေဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ ဟိုးအရင်က အန်တီလေးနဲ.နေချင်သလိုနေခဲ့ကြတယ်ဆိုပေမယ့်.. အနားမှာမညိုညိုရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အသိ
ကြောင့်ထိန်းတာဘာညာရှိသေးတယ်။ ခုကတော့ တစ်ခြံလုံးမှာ ၂ယောက်ထဲဆိုတဲ့ အသိရယ်၊ အန်တီလေးပြန်မလာခင် အညိုပျော်ပါစေဆိုတဲ့အသိရယ်ကြောင့် ကျနော်အညိုနဲ.နေချင်သလိုနေခဲ့
တယ်ဆိုတာဝန်ခံပါတယ်ဗျာ။
အညိုကသွေးသားဆူဖြိုးစအရွယ်ကောင်း၊ကျနော်က တက်သစ်စလူငယ်လေး.. အဲ့လိုဆိုတော့ဘာတွေဆက်ဖြစ်ကြမယ်ဆိုတာပြောပြစရာတောင်မလိုတော့ဘူးလေ။
ညတိုင်း -ိုး ဖြစ်ကြတယ်။ စနေ၊တနင်္ဂနွေ အညို.ကျောင်းပိတ်ရက်တွေဆို မီးကုန်ယမ်းကုန်ပေါ့။ ဘယ်လောက်ပဲလုပ်လုပ်ဝတယ်ဆိုတာရှိမှမရှိတာကိုး။ တခါတလေ စနေနေ.မနက်ခင်းကြီး အညိုက
ဈေးကဈေးခြင်းလေးဆွဲပီးပြန်လာ၊ အိမ်မှာစောင့်နေတဲ့ကျနော်က မီးဖိုထဲဝင်ပီးဈေးခြင်းတောင်းလေး စားပွဲပေါ်တင်နေတုံးရှိနေသေးတဲ့ အညို.ကိုအတင်းဝင်ပီးဖက်နမ်း၊နို.တွေကို နှိုက်၊ အညိုကတ
ခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း.. မောင်ကလူဆိုးလေးကွာဆိုပီး..တဟင်းဟင်းစိတ်ထလာ၊ ကျနော့်ကိုထမင်းစားကုလားထိုင်ပေါ်ထိုင်ခိုင်းပီး သူကထမီဂွင်းလုံးချွတ်ချပီး ထိုင်နေတဲ့ကျနော့်ကိုကျောပေးရင်း
တက်ဆောင့်တော့ကျနော့်မှာ သူ.ခါးသေးသေးလေးကိုလက်၂ဖက်နဲ.ကိုင်ပေးရင်း ဆောင့်လိုက်တိုင်းတုန်တုန်တက်သွားတဲ့ သူ.တင်ပါးညိုစိုစိုလှလှလေးကို ငုံ.ကြည့်ပီးအရသာခံ။ တခါတလေညဖက် ဆင်ဝင်အောက်ကဒန်းကလေးပေါ်၂ယောက်သားတူတူထိုင်ရင်း အနမ်းတွေဖလှယ်နေရင်း မိုးတွေရွာချလာတော့ စိတ်ကြွနေတဲ့နှစ်ယောက်လုံးအိမ်ထဲမဝင်တော့ပဲ မိုးရေထဲ
ကဒန်းလေးပေါ်မှာ အဝတ်တွေချွတ်ချပီး အားရပါးရ -ိုး ကြတာတွေ။ စုစုပေါင်း၂လလောက်ကြာတဲ့အဲ့ဒီကာလလေးဟာလည်း ကျနော့်ဘဝမှာအမြင့်မားဆုံးလောင်ကျွမ်းခဲ့တဲ့နေ.ရက်တွေအဖြစ်
မမေ့နိုင်ပါဘူးဗျာ။ ထမင်းစားပွဲမှာ ညစာအတူတူစားရင်း .. အညိုကကျနော့်မျက်နာကိုရယ်ကျဲကျဲမျက်နာလေးနဲ.ကြည့်ပီး.. … ….
မောင်သိလား!! အညိုလေ..စနေ၊တနင်္ဂနွေ ရောက်မှာတောင်ကြောက်လာတယ်..
ဘာလို.လဲအညို ?
ဘာရမလဲ..မောင်လေ..သူများကိုတနေကုန်ချစ်ချစ်တာလေ.. အညို.ဟာလေး နောက်ရက်တွေဆို ကြိမ်းနေတာပဲသိလား.. ဟွန်း!!
ဒါဆိုနောက်အလုပ်မခံနဲ.ပေါ့.. …
ရဘူး..အညိုကအချစ်လည်းခံချင်တာကြီး…
အဲ့လိုလေးပြောပီး လျှာကလေးတစ်လစ်ထုတ်လို.တခစ်ခစ်ရယ်နေပြန်ရောလေ။ အဲ့လိုအချိန်တွေဆို..ကျနော်ဟာဆရာမလေး ဝင်နီ.ကိုသစ္စာမဲ့နေတယ်ဆိုတာတောင်မေ့နေတာပေါ့ဗျာ။
ဒီလိုနဲ.အန်တီလေးထွက်သွားတာ၄လလောက်ရှိပီ။ ဆောင်းတွင်းလည်းရောက်လာလို.အေးစတောင်ပြုလာပီ။ ကျနော်ခုတလော အိမ်အလုပ်တွေများနေလို. အညို.ဆီမရောက်ဖြစ်တာ၂-၃ရက်
လောက်တောင်ရှိသွားပီဗျ။ ဖေဖေမေမေတို.အလုပ်တွေကဆောင်းတွင်းပိုင်းဆိုနည်းနည်းများလာတတ်တော့တတ်နိုင်သလောက်ကူပေးနေရတော့ လူလည်း အညို.ကိုသတိရနေလျှက်နဲ.မတွေ.
ဖြစ်ပါဘူး။ မေမေကဖုန်းလာတယ်ကောင်လေးဆိုလို. ဧည့်ခန်းထဲကဖုန်းနားသွားပီး ဖုန်းခွက်ကိုကောက်ကိုင်ရင်းအညိုများဖုန်းဆက်လာသလားလို.တွေးရင်း ထူးလိုက်မိတယ်..
ဟလို!
ပီယာနိုသင်တန်းပြန်ဖွင့်ပီဆိုတာအကြောင်းကြားပါတယ်ရှင်!! ဆိုတဲ့အသံချိုချိုလေးကိုကြားလိုက်ရတော့…
ဟာ! အန်တီလေး … .. ကျနော်ဝမ်းသာစိတ်တွေလှိုက်ကနဲ..
ခုအိမ်မှာလား… မြန်မြန်ပြော..
ကလေး..လေး.. ဒီမှာလွမ်းလို.သေတော့မယ်.. ဆိုတဲ့မူနွဲ.နွဲ.အသံလေး. … ကျနော်စကားဆက်မပြောနိုင်လောက်အောင်ပျော်နေတယ်။ ကျနော့်ချစ်သူပြန်လာပီကော။
အနားမှာလူတွေရှိလား..ကလေး..လေးးး
ရှိဘူးဗျ..ဘာလို.လဲအန်တီလေး?
ဟိုဟာလေ.. ခွိ.. ကလေး…လေး ကိုလွမ်းလို.ခုကျမရဲ.ဟိုဟာလေးထဲကတဆစ်ဆစ်ဖြစ်နေရှာတယ်သိလား.. ခုပြောနေရင်းတောင် အရည်တွေစိုလာလို. ခွိ
ကျနော့်မျက်နာဖြုန်းကနဲနီမြန်းသွားတယ်။ နားရွက်တွေတောင်ပူလာတက်လာတယ်။ ရင်တွေလည်းတလှပ်လှပ်နဲ.ဗျာ။ တံတွေးတောင်မျိုချနေမိတယ်။ပီးတော့မှတုန်တုန်ရီရီဖြစ်နေတဲ့အသံနဲ.
မညိုညိုအိမ်မှာရှိလားခု.. လို.မေးလိုက်တော့
အညိုကျောင်းမှာလေ.. ၅မိနစ်အတွင်း အရောက်လာဒါပဲဆိုပီး … ဖုန်းကိုဂွပ်ကနဲချသွားရော။
ကျနော်ချက်ချင်းအိမ်ကမထွက်သေးဘူး။
စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို. ရေအိုးစင်နားသွားရပ်ပီး ရေ၃ခွက်ဆင့်သောက်ချလိုက်တယ်။ ချစ်သူ၊ရက်ပေါင်း၁၂ဝကျော်မမြင်ရတဲ့ချစ်သူကျနော့်ကိုစောင့်နေပီ။
ပြိုင်ဘီးလေးကိုသတိထားပီးမှန်မှန်နင်းထွက်လာမိတယ်။ အမြန်နင်းသွားရင်လမ်းမှာ ကားတိုက်မိတော့မယ်ဆိုတာကျနော်သိနေတယ်။
ဟိုးရှေ.မှာ အပင်တွေအုပ်ဆိုင်းနေတဲ့ ယူကလစ်ဝင်းကိုမြင်နေရပီလေ.. … … …

ပုံမှန်နွေရာသီမှာတောင်အေးစိမ့်နေတဲ့ခြံဝင်းလေးထဲဝင်လာတော့ လူကိုစိမ့်ကနဲဖြစ်သွားတယ်။ ဆောင်းဝင်နေပီလေ။
ဆင်ဝင်အောက်မှာစက်ဘီးကိုထောင်နေတုံးပဲရှိသေးတယ် တိုက်ပုဖြူဖြူလေးထဲက ပီယာနိုတီးခတ်နေသံတွေကြားရတယ်။ ကျနော့်လက်ချောင်းတွေတဆတ်ဆတ်တုန်လာတယ်။ ကျနော့်အရှင်သခင်မလေးကိုမြင်ရတော့မယ်လေ။ အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းလို.အိမ်ထဲလှမ်းဝင်လိုက်တယ်… … ….
တံခါးပေါက်အဝဖက်ကိုမျက်နာမူပီး ပီယာနိုကိုတီးနေတဲ့ချစ်သူ. .. ..
တရုတ်ဂွမ်းခံလက်ရှည်အပါးနီညိုရောင်လေးကိုဝတ်ထားတယ်။ တင်ပါးလောက်ထိရှည်လျားလှတဲ့ဆံပင်ကိုကျောဖက်ကိုချထားလို. ဘီးကုပ်အဝါလေးနဲ.နဖူးပေါ်ကဆံနွယ်တွေကိုသိမ်းထားတော့
နဖူးဝင်းဝင်းလေးကချစ်စရာဖြစ်နေတယ်။ ကျနော်ဝင်လာတာကိုမြင်တော့ မျက်နာလေးက တချက်ပြုံးသွားပီး ခပ်ရဲရဲလေးဖြစ်နေတဲ့အောက်နှုတ်ခမ်း ကိုသွားဖြူဖြူလေးကိုနဲ.ကိုက်ရင်း သူ.လက်
ချောင်းတွေကတော့ပီယာနိုခလုတ်တွေပေါ်ပြေးလွှားနေတုံးပဲ။ ဆရာမလေးကိုငေးကြည့်နေရင်း သူတီးနေတဲ့သီချင်းကို အာရုံရောက်သွားမိတော့သီချင်းက.. …. … … …. ……
ကြေကွဲဖွယ်ရာ တနင်္ဂနွေ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ.. ဆိုတဲ့သီချင်းဖြစ်နေတာကျနော်သတိထားမိတယ်။ ကျနော်သိတယ် ကျနော့်အပေါ်ဘယ်လောက်လွမ်းခဲ့ရတယ်ဆိုတာဆရာမလေးပြောပြနေတာ။
ခင်ဗျားတို.နားလည်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ဂီတသမားဖြစ်တဲ့ကျနော်တို.၂ယောက်ပဲသိလိမ့်မယ်။ တချို.ဂီတတွေက နားနဲ.နားထောင်လို.မရဘူး ရင်ဘတ်နဲ.နားထောင်မှဗျာ။ ဆရာမလေးကျနော့်ကိုငေးရင်း ပီယာနိုတီးပီး ငိုနေရှာပါပေါ့လားကွယ်။ ကျနော့်ရင်ထဲမှာဆို.နှစ်လာတယ်။ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်ကြေကွဲစရာကောင်းတဲ့သီချင်းကိုကြားနေရတာ
ကိုး။(ကြေကွဲဖွယ်ရာတနင်္ဂနွေမနက်ခင်းတစ်ခုမှာ-ဆိုတဲ့သီချင်းကဒုတိယကမ္ဘာစစ်မတိုင်မှီကဥရောပမှာနာမည်ကျော်ခဲ့တဲ့တယောသီချင်းပါ။ မူလသီချင်းရေးသူပိုလန်ကွန်ပိုဇာဟာသူ.ကွဲကွာသွား
တဲ့ချစ်သူကိုရည်စူးရေးစပ်ခဲ့တာ၊ သီချင်းစပ်ပီးလို.မကြာခင်ပဲတံတားတစ်ခုပေါ်ကခုန်ချပီးသတ်သေသွားပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းဒီသီချင်းဟာနာမည်ကျော်လာတဲ့အပြင် သာမန်ချစ်သူနဲ.ကွေ
ကွင်းသူတွေဒီသီချင်းသံစဉ်ကိုနားထောင်ပီးသတ်သေတဲ့အမှုတွေများလာလို.ကျိန်စာသင့်သီချင်းအဖြစ်ယူဆလာကြပီး၊အရှေ.ဥရောပနိုင်ငံတချို.မှာ အဆိုပါသီချင်းကို တီးခတ်ခွင့်မပြုတဲ့ဥပဒေ
တွေထုတ်ပြန်ခဲ့ရတယ်လို.နာမည်ကျော်ပါတယ်)
နောက်ဆုံးသီချင်းဆုံးသွားတော့ကျနော့်ဝိဉာဉ်အနှုတ်ခံလိုက်ရသလိုဖြစ်သွားပီးဆရာမလေးကိုငူတူတူလေးကြည့်နေမိတယ်။
၂ယောက်လုံးရဲ.မျက်ရည်တွေပြည့်လျှံနေတဲ့အကြည့်တွေက ဆွဲခွါလို.မရတော့သလိုပဲ။ တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဆရာမလေးနဲ.ကျနော်စကားတွေမပြောပဲစိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
မျက်ရည်တွေကြားထဲက အားပါးတရပြုံးရင်း ဆရာမလေးမတ်တပ်ဝုန်းကနဲရပ်လာတယ်။ အဲ့တော့မှကျနော်လည်းသတိဝင်လာပီး အန်တီလေး!! လို.အော်လိုက်မိတယ်။ ဂွမ်းကပ်နီညိုရောင်လက်ရှည်လေးနဲ.ထမီအနက်ရောင်ပါးပါးလေးဝတ်ထားတဲ့ ကျနော့်နတ်သမီးလေး လှစ်ကနဲပြေးလာပီးကျနော့်ရင်ခွင်ထဲခုန်ဝင်လာတာကြောင်ကလေးတစ်ကောင်လိုပဲဗျာ။
သူ.မေးစိလေးကိုကိုင်ပီးဆွဲမော့လိုက်တော့ မျက်ရည်တွေနဲ.စိုလက်နေတဲ့မျက်နာလေး.. … … ကျနော်တို.စကားဆိုဖြစ်ပါဘူးမျက်နာ၂ခုပူးကပ်သွားတယ်။ နီရဲပီးတဆတ်ဆတ်တုန်နေတဲ့နှုတ်
ခမ်းလေးကိုဆွဲစုပ်လိုက်မိတယ်။ သူ.လက်တွေကကျနော့်တီရှပ်အောက်ကိုလျှိုပီးကျနော့်ရင်အုံကိုပွတ်သပ်နေတယ်။
နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေတာကိုခွါလိုက်တော့ တုန်ယင်နေတဲ့သူ.လက်ချောင်းလေးတွေက နီညိုရောင်ဂွမ်းခံလက်ရှည်လေးရဲ.ကြေးဇစ်ဝါဝါလေးကိုဇိကနဲဖွင့်ပလိုက်တော့… ….. …..
အောက်ခံဘာတစ်ခုမှဝတ်မထားတာကိုတွေ.ရတယ်။ ဝါဝင်းပီး ပြောင်လက်နေတဲ့သူ.ရင်အစုံဟာစိတ်လှုပ်ရှားလို.နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်… … ….
ကလေး..လေးး!! တဲ့
တပ်မက်နေတဲ့ရမ္မက်လွှမ်းတဲ့အသံနဲ.ကျနော့်ကိုခေါ်လိုက်တာကိုကြားတချက်မကြားတချက်ဗျာ။

၂ယောက်လုံးရဲ.ပါးစပ်ကနေတအင်အင်ညည်းသံတွေထွက်လာတယ်(အင်းမဟုတ်ပါ)။
စကားလည်းတစ်လုံးမှမဆိုဖြစ်ပဲ လက်တွေရှုပ်ကုန်တာနောက်ဆုံး အဝတ်ဆိုလို.ဘာမှတစ်ခုမှဝတ်မထားတော့ပဲ ကိုယ်ဗလာ၂ခုပူးကပ်ပီးတစ်ယောက်နဲ.တစ်ယောက်ပွတ်သပ်ဆုတ်ချေနေကြတဲ့အ
ခြေနေဖြစ်လာမှန်းမသိဖြစ်ကုန်ပီ။ လုပ်ချင်တာတွေကများတော့ဟိုဟာလည်းလုပ်ဒီဟာလည်းလုပ်နဲ.ဗျာတွေများနေတာပေါ့လေ။ နှုတ်ခမ်းချင်းတပြွတ်ပြွတ်စုပ်တယ်၊တစ်ယောက်ရင်အုံကိုတစ်
ယောက်ပွတ်နေကြတယ်၊ မတ်တပ်ရပ်လျှက်ကနေ ဆရာမလေးရဲ.မေးဖျားလေးကနေဟိုးပေါင်တံလှလှဖြူဖြူလေးတွေအထိ လျှာဖျားလေးနဲ.ကျနော်လျှက်ပေးရင်းဆင်းချသွားတယ်။ ဒူးထောက်
ထိုင်ချလိုက်ပီး ရပ်နေတဲ့ကျနော့်ချစ်သူလေးကိုကိုယ်တစ်ပတ်ဆွဲလှည့် မျက်နာရှေ.မှာဘွားကနဲပေါ်လာတဲ့ တင်ပါးလှလှဝါဝါဝင်းဝင်းလေးကို သွားလေးနဲ.မနာအောင်ဖွဖွကိုက်လိုက်၊လျှာလေးနဲ.
ပလပ်လပ်မြည်အောင်လျှက်ပေးလိုက်၊ တင်ပါး၂ခြမ်းလုံးကို ကျနော့်ဆံပင်တွေနဲ.ခေါင်းကိုဝှေ.သလိုလုပ်ပီးပွတ်ပေးလိုက်လုပ်ပေးနေတော့ ကျနော့်ချစ်သူလေးခမျာခြေဖျားလေးတွေထောက်လာပီး
ပါးစပ်ကအသံထွက်လာတယ်။
ကလေး လေးးးး!! ကျမဟာလေးထဲက အရမ်းကိုရွစိစိဖြစ်လာပီ.. နမ်း…နမ်းပေးပါလား.. ဟင်.. တဲ့။
ချက်ချင်းပဲကိုယ်ကိုတစ်ပတ်ပြန်လှည့်ခိုင်းလိုက်ပီး သူ.ပေါင်၂ချောင်းကိုဆွဲကားပေးလိုက်တယ်။ ကျနော်ကကြမ်းပြင်ပေါ်ကိုဖင်ထိုင်ချပလိုက်ပီး မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ သူ.ပေါင်၂ချောင်းကြားကိုမျက်နာအပ်ပီး အသက်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်တယ်။ ချစ်သူရဲ. ေ-ာက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးကကျနော့်မျက်နာနားမှာ ဝဲနေတယ်။ အမွှေးနက်နက်ပါးပါးလေးတွေ
ကြားထဲက အကွဲလေးကိုလက်၂ချောင်းနဲ.အသာဆွဲဟလိုက်တော့ နီရဲရဲလေးဖြစ်နေတဲ့အတွင်းသားလေးတွေကိုမြင်ရတယ်။ ကျနော်အရမ်းလွမ်းခဲ့ရတဲ့ အပျိုကြီးချစ်သူရဲ. ေ-ာက်ဖုတ်ကြီးကိုအနီး
ကပ်ပြန်မြင်နေရတော့မှင်တက်ပီးငေးနေတုံး အန်တီလေးကတဟင်းဟင်းနဲ.ဘာမပြောညာမပြောကျနော့်ခေါင်းကဆံပင်တွေကိုလက်၂ဖက်နဲ.စုံကိုင်ပီး ကျနော့်မျက်နာကိုသူ. အဖုတ်နဲ.ပွတ်တော့
တာပဲဗျာ။ ကျနော့်မှာရုန်းလို.ကလည်းမရတော့ သူ.ဖင်တုံးလေးတွေကိုလက်နဲ.ချေပေးရင်းလျှာနဲ.လှုပ်ရှားနေတဲ့အရည်တစိုစိုဖြစ်နေတဲ့ေ-ာက်ဖုတ်ကြီးကိုလိုက်ပီးလျှက်ရတော့တာပေါ့။ အန်တီ
လေးခမျာတော်တော်လေးပေါက်ကွဲနေတော့ကာဒီလိုထိန်းမနိုင်သိမ်းမရတွေလုပ်ကုန်တယ်လို.ထင်တာပဲ။ အငြိမ်မနေပဲတဟင်းဟင်းအော်ရင်း ခြေဖျားထောက်လို.ကျနော့်မျက်နာကိုလျှောက်
ပွတ်နေတာကျနော့်မျက်နာတစ်ခုလုံးလဲ သူ.အရည်တွေပေပွကုန်ရော။ ပါးတွေ၊မျက်ခုံးမွှေးတွေမှာ အကုန်ပေကုန်တာပေါ့။ နောက်ဆုံးကော့ကော့ပီးပွတ်နေတဲ့ ဆရာမလေးကိုငြိမ်အောင်အတင်းကိုင်ထားပီး ေ-ာက်ဖုတ်ကိုသေချာတေ့ပီး စုပ်ပေးလိုက်မှငြိမ်သွားတော့တယ်။ ကျနော်ကတော့ထိုင်လျှက်ခေါင်းကိုမော့ပီး စုပ်လိုက်အကွဲကြောင်းအတိုင်းလျှက်
လိုက်၊လျှာကိုထိုးထည့်လိုက်၊အစိကိုလျှာဖျားနဲ.၂-၃ချက်ထိုးလိုက်အဲ့လိုလုပ်ပေးရင်းလူလည်းဟိုက်လာတယ်။
ရပီ!! ရပီ!! ကလေး လေးလှဲအိပ်လိုက်.. …. ဆိုတဲ့အသံနဲ.အတူထိုင် ကျနော့်ကိုတွန်းလှဲပလိုက်တော့ကျနော့်မှာကြမ်းပြင်ပေါ်ပက်လက်ကလေးပေါ့
ကျနော့်ခြေရင်းဒူးလေးချက်ချင်းထောက်လိုက်ပီး ဒေါသမာန်ထနေတဲ့မျက်နာလေးနဲ.တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တာမြင်ရတယ်။ ပီးမှကျနော့် မာတောင့်နေတဲ့ညီလေးကို ငုံ.ပီးပြွတ်ပြွတ်နဲ.စုပ်
စက္ကန်.၃ဝလောက်ဆက်တိုက်စုပ်ပေးပီးတာနဲ.ကျနော့် အပေါ်ကို တက်လာရော။ ညီလေးကိုလက်နဲ.ကိုင်ရင်း သူ.အဖုတ်ဝမှာတေ့ပီးတထစ်ချင်းဖိသွင်းနေတယ်။ ဟားးးးးးးးးးးးး!! အရည်တွေတ
အားရွှဲနေတာတောင်စီးပီးကျပ်တောက်နေတာဗျာ။ လူကိုဆွေမျိုးမေ့သွားချင်တယ်။ အန်တီလေးကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့လဲ၊ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားတာတွေ.ရတယ်။ ဘီးကုတ်အဝါလေးနဲ.အပြောင်သိမ်းထားတဲ့ နဖူးပြင်လေးမှာချွေးတွေတောင်သီးနေတယ်။
၄-၅..၁ဝချက်လောက်သာသာလေးဆောင့်ရင်းအဝင်ချောသွားတာနဲ. တအားအားအော်ပီးကျနော့်ရင်ဘတ်ပေါ်လက်၂ဖက်ထောက်ရင်းအသားကုန်ဆောင့်ချနေတော့တာအောက်ကကျနော့်
မှာလူးလှိမ့်နေအောင်ကိုကောင်းတော့တာပေါ့ဗျာ။ သူ.အဖုတ်ကနေကျနော့်ညီလေးကိုကျွတ်ထွက်ခါနီးအထိဆွဲမမပီးဆောင့်ဆောင့်ချတာ ကျောမှာဖားလျားချထားတဲ့ဆံပင်ရှည်လေးတွေကတ
ဝဲဝဲနဲ.လိပ်ပြာမလေးနဲ.တူတယ်။ နို.ဝါဝါဝင်းဝင်းလေးတွေကဆောင့်ချလိုက်တိုင်းတုန်ခါနေတော့ကျနော်ကအောက်ကနေလက်၂ဖက်နဲ.ပင့်ကိုင်ပီးနို.သီးတွေကိုချေပေးနေတယ်။ ဆရာမလေး
ခမျာအောင့်အီးထားသမျှ အရှက်ကုန်အောင်ချစ်နေတော့ကာ ပါးစပ်ကပြောချင်ရာတွေပြောကုန်တာပေါ့။ အင်းးးးးး!! အင့်အင့်!! ချစ်တယ် ကလေး လေးး!! ကောင်းလိုက်တာ… ရှီးးးး ရှီးးးးးး
ဟားးးးးးးး!! အရမ်းကောင်းလာပီ… ဟားးးးးးး!!
ကျနော်လည်းလှဲအိပ်နေရာကလက်ပြန်ထောက်ပီးထထိုင်လိုက်ရင်း သူ.တင်ပါးကိုအောက်ကနေပင့်မပီး အောက်ကနေအားနဲ.ဆောင့် -ိုး ရင်း လပေါင်းများစွာလွမ်းနေရတဲ့ ကျနော့်ဆရာမလေးရဲ. ေ-ာက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးထဲ အရည်တွေပန်းထုတ်ပလိုက်မိတယ်။
အားးးး!! ကောင်းလိုက်တာ..အန်တီလေးရာ.. …

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာအရှက်လုံစရာအဝတ်ရယ်လို.ဘာမှမပါတဲ့ကျနော်နဲ.ဆရာမလေးတို.ပူးကပ်ပီးဖက်ထားရင်းလှဲလျောင်းနေကြတယ်။
ခပ်စိမ့်စိမ့်အေးနေတဲ့ရာသီဥတုကို ကျနော်တို.မမှုပါ။ ၂ယောက်သားစကားမဆိုဖြစ်ပဲတုန်ခါနေတဲ့ရင်ဘတ်ချင်း ပူးကပ်ထားပီးနှလုံးသားချင်း စကားတွေပြောလို.ပေါ့လေ။ ကျနော့်အပေါ်မှာထပ်
လျှက်မှောက်အိပ်ထားတဲ့ အန်တီလေးရဲ.နှုတ်ခမ်းပျော့အိအိလေးက ပက်လက်အိပ်ထားတဲ့ကျနော့် နားရွက်တွေကိုခပ်ရွရွလေးတချက်တချက်နမ်းနေတယ်။ သူ.နှာဝကထွက်သက်ဝင်သက်ရှူတဲ့
လေနွေးနွေးလေးကလည်း ကျနော့်အရည်ပြားကိုလာထိခတ်လို.ပေါ့။ ကျနော်လည်းသူ.ကျောပြင်ပြောင်ချောချောလေးကိုတင်းတင်းဖက်ထားရင်း ပွတ်ပေးနေမိတယ်။ ကျနော့်မျက်နာပေါ်အပုံလိုက်
တင်နေတဲ့သူ.ဆံနွယ်ရှည်တွေဆီက ကျနော်အင်မတန်ကြိုက်တဲ့ချွေးနဲ.ရောစွက်ထားတဲ့မွှေးရနံ.လေးကိုသာသာလေးရှူရှိုက်ရင်းကျနော့်ရင်ထဲမှာချစ်ဆိပ်တွေတက်လို.။ တော်တော်လေးကြာမှသူ
စကားစပြောတယ်.. ..
ကလေး..လေး..သိလား.. ကျမလေ..ခွဲနေရတဲ့ရက်တွေမှာ သေသွားရင်ကောင်းမှာလို.တောင်အတွေးပေါက်မိတယ်.. လွမ်းလို.ဟယ် (ကျနော့်မျက်နာကိုအနီးကပ်ကြည့်ပီး ငိုမဲ့မဲ့မျက်နာပေးလေးလုပ်ပီး ချွဲနေတယ်)
တူတူ..ပဲ..အန်တီလေးရာ.. လို.ကျနော်တိုးတိုးလေးညုတုတုပြောရင်း သူ.မျက်နာလှလှလေးအနံ.တရွှတ်ရွှတ်နဲ.လျှောက်နမ်းနေမိတယ်
ကျမဖေဖေ့ကို ပြောခဲ့ပီသိလား .. နောက်ထပ်၂နှစ်လောက်ဆိုသမီးကောင်လေးနဲ. ယူမယ်လို. ကလေးလေးကျမကိုယူရမယ်နော် (လက်ချောင်းလေး၂ချောင်းထောင်ပီး မချိုမချဉ်မျက်နာ
ပေးနဲ.ကျနော့်ကိုပြောတယ်)
အာ..ကျနော်ကမေမေ့ကိုတောင်ပြောပီးသား..အန်တီလေးမသိလို. မေမေကအန်တီလေးပုံစံလေးကိုကြည့်ပီး ချစ်နေတာ..သဘောတူတယ်..ခုတောင်အလုပ်တွေသင်ပေးနေတာ..မိန်းမမြန်
မြန်ယူချင်ရင်ကြိုးစားတဲ့
ဂယ်လား!! ကျမကရှင်လေးထက် အသက်တွေအများကြီး ကြီးတော့ သိမ်ငယ်နေတာ.. (အားပါးတရပြုံးနေရှာတယ်)
အန်တီလေးက ဒီလောက်ချောတာ..ရုပ်ကလေးကနုနုလေး..ဘယ်သူမှ၃ဝကျော်ဆိုတာမသိတာ.. ပီးတော့ ဖေဖေနဲ.မေမေက ချွေးမလေးကလည်း ဂီတသမားဆိုတော့ အရမ်းပျော်နေတာ..
ဟာဟ! ဟာဟ! လာပီးညာမရွှီးနဲ. .. .. ..
အဲ့လိုရယ်သံလေးစွက်ပီးပြောရင်း အိပ်နေရာက ထထိုင်ပီး ဆံပင်ရှည်လေးတွေကိုလက်နဲ.သပ်ရင်းရှင်းနေတယ်။
ကျနော့်မျက်နာကိုတော့ပြုံးပီး ငေးနေတာပေါ့။ ပုဆစ်တုတ်လေးထိုင်နေတဲ့ ကျနော့်ချစ်သူလေးကတော်တော်ကြည့်လို.ကောင်းတယ်ဗျာ။ ဘယ်တော့ကြည့်ကြည့်မျက်နာလေးက အေးချမ်းပီးဖြူ
စင်လိုက်တာ။ ကိုယ်လုံးလေးကလည်း ကျနော်ပြောဖူးသလိုတကယ့် ကျောက်ဖြူသားနဲ.ထုဆစ်ထားတဲ့ ခေါမနတ်မိမယ်ရုပ်ထုလေးအတိုင်းပဲ။ ဆံပင်တွေကိုရှင်းပီးတော့ ကျနော့်ဗိုက်ပေါ်လှန်ပီး
တင်နေတဲ့ကျနော့်ညီလေး ကိုလှမ်း ကိုင်ကြည့်ပီး ဟိုက်! ဒီရော့ကတ်ကြီးက မာတောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်နေပြန်ပီလို. နှုတ်ခမ်းလေးကိုကိုက်ရင်းရင်ဖိုသလိုအသံနဲ.ပြောတယ်။
အန်တီလေးရဲ. အဖုတ်လေးကိုလွမ်းလို.လေ!! ဟီး
အံမယ်.. ယုံပေါင်ရှင်!! လို.ပြောရင်းလက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေနဲ.ကျနော့်ညီလေးကိုဆွဲထူမလိုက်ပီး ဂွင်းထုသလိုကစားပေးနေပြန်တယ်။
ကဲ..လွမ်းလားမလွမ်းလား သိချင်တယ်.. ကလေး လေး ထလိုက်.. ကျမကိုတစ်ခါလောက်ခပ်ကြမ်းကြမ်းချစ်ပြ !! ဆိုပီးကျနော့်ကိုကျော ပေးရင်းကြမ်းပြင်ပေါ်လေးဖက်ထောက်လိုက်တယ်။
ခါးလေးညွှတ်ပီးကုန်းလိုက်တော့ အနောက်ကိုကော့တက်လာတဲ့တင်ပါးလေးတွေကလှလိုက်တာ၊ကျနော်ချက်ချင်းမထပဲငေးနေမိတယ်။ ဆရာလေးက မျက်နာတစ်ခြမ်းဖုံးနေတဲ့ဆံပင်တွေကို
လက်နဲ.သပ်ပီးပုခုံးတစ်ဖက်ထဲကိုချလိုက်ရင်းအနောက်ကိုခေါင်းလေးငှဲ.ပီးကြည့်.. ကလေး လေး ….ရှင်ကျမကို အလှကြည့်မလို.လားတဲ့မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ပီးလှမ်းပြောတော့..ကျနော်..ဝုန်း
ကနဲထထိုင်ပီးသူ.တင်ပါးအနောက်မှာဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့..ညည်းသံ.. အော်သံ…တင်ပါးနဲ.ဆီးခုံရိုက်မိလို. တဖတ်ဖတ်မြည်သံ.. …… …… ….. ….. ……. …….
…… ……. …… ………
…… ….. ……. …………. ………… ………. ……………. ……….
………. …………. ………… ……… …………. …… ……… ………….
ညနေစောင်းတော့အညိုကျောင်းကပြန်လာတယ်။
ကျနော်ရင်ထိတ်နေပေမယ့် မညိုညိုကဘာမှမဖြစ်သလိုပဲခပ်ပြုံးပြုံးရယ်ဗျ။ ကျနော့်ချစ်သူဆရာမလေးကလည်း ကျနော့်အနားကနေကိုမခွါတော့ဘူးလေ။တနေ.လုံးမညိုညိုပြန်မလာခင်အထိ
ဆက်တိုက်ချစ်တာကျနော်လေးခါလောက်ပီးတယ်..သူကတော့ဘယ်နှစ်ခါပီးလဲမသိပါဘူး။ တော်တော်လေးအူမြူးနေတယ်။ ကျနော့်ကိုဖက်ထားပီး အညိုရေ..ဒီမှာကြည့်ဆိုပီး ကျနော့်ပါးကို
နမ်းပြလိုက်၊ပါးကိုဆွဲလိမ်လိုက်လုပ်နေတာမညိုညိုက ရယ်နေပေမယ့်ကျနော့်မှာနေရခက်လိုက်တာလေ။ တော်တော်လေးကိုအချစ်နလံထနေကြတယ်ပေါ့လေ..မပြောချင်ဘူးလို. မညိုညိုက
ပြောရင်း ၃ယောက်သားညနေစာချက်ဖို.တူတူပြင်နေကြတာပေါ့။ ချက်ပြုတ်ပီးလို. သူတို.ရေချိုးဖို.ပြင်တော့…အန်တီလေးကအရင်ရေချိုးခန်းထဲဝင်တယ်။ အညိုနဲ.ကျနော်လည်းအိမ်ရှေ.ဧည့်
ခန်းထဲထိုင်စကားပြောရင်း ရုတ်တရက်အညိုက.. မောင်တော်တော်မောနေလား ဆိုပီးပြုံးစိစိနဲ.မေးတော့..ကျနော်မျက်နာပျက်သွားရော။ ဒုက္ခဗျာ။ မောင်စိတ်မပူပါနဲ. အညိုနဲ.မောင်နှမတွေပြန်
ဖြစ်သွားပီလို.သဘောထားလို.ပြောမှ.. ကျနော်ပြုံးနိုင်တော့တယ်။ အားလုံးရေမိုးချိုးသန်.စင်ပီးတော့ ထမင်းတူတူစားသောက်။ ပီးတော့ ဧည့်ခန်းထဲကဆက်တီခုံတွေမှာထိုင်ရင်းရောက်တတ်ရာ
ရာပြောလာတာမိုးတောင်အတော်ချုပ်လာတယ်။ မညိုညိုက ထပီးလက်ဖက်သွားသုတ်တော့ ကျနော်တို.၂ယောက်ထဲဧည့်ခန်းထဲကျန်ခဲ့တယ်။ ကျနော်က..အန်တီလေးကိုပီယာနိုတီးပြပါလို.
တောင်းဆိုတော့ ထပီးခုံတွေဘာတွေချ လက်တွေဘာတွေပြန်နွေးတဲ့အနေနဲ.လျှောက်စမ်းပီးတော့ကျနော့်ကိုလှမ်းမေးတယ်။
ကလေး လေး ပြောလေ..ဘာတီးရမလဲ.. Classic လား Modern လား?
ဟုတ်ဘူး ပီယာနိုအတီး သက်သက်နားမထောင်ချင်ဘူး .. သီချင်းဆိုတဲ့ဟာတီးဗျာ.. ဟိုတစ်ခါတီးပြတယ်လေ Romeo&Juliet ခေတ်ဟောင်းရုပ်ရှင်ထဲကဇတ်ဝင်သီချင်း..အဲ့ဒါ
အော.. A time for us: မှတ်မိပီ.. အိုခေအိုခေ…
ဆရာမလေးစပီးတီးတယ်။ လက်ချောင်းဖြူဖြူလေးတွေပီယာနိုခလုတ်တွေပေါ်ပြေးနေပီ။ မညိုညိုကအဲ့ဒီအချိန်မှာပဲလက်ဖက်သုတ်ပန်းကန်နဲ.ရေနွေးကြမ်းအိုလေးကိုင်ပီးအနောက်ဖေးကထွက်
လာတယ်။ အန်တီလေးတီးနေတဲ့သံစဉ်ကိုနားစွင့်ရင်းပြုံးလိုက်တယ်။ ချက်ချင်းသီချင်းကိုကောက်ဆိုလိုက်တယ်… …. …. …..
ဘယ်ရည်းစားကို.. အချစ်ဆုံးဆိုတာ..ပြောပြပါ..မောင်ရယ်….ကျမသိပရစေ.. အသည်းလေးတောင်တုန်တယ်… …. ….
နှစ်ယောက်ထဲသိတယ်…. အချစ်ကလေးပါကွယ်.. မောင်…ရယ်.. …. … … … … …..
ဘုရားဘုရား!! ဒါဗမာသီချင်းကော်ပီရှိပါလား။ တောင်းဆိုမိတဲ့ကျနော့်ပါးစပ်ကိုကျနော်ပိတ်ရိုက်ပလိုက်ချင်စိတ်ပေါ်လာတယ်။ သီချင်းဆိုနေတဲ့ မညိုညိုက အသံတွေတောင်ငိုသံပါလာသလိုပဲ။
အဖျားခတ်သံတွေထွက်လာတယ်။ လန်.ပီးအန်တီလေးကိုကြည့်လိုက်တော့ဘာမှရိပ်မိပုံမပေါ်ပဲ စိတ်ပါလက်ပါပြုံးပီးတီးနေတယ်။ အညိုကသီချင်းကိုအော်ဆိုနေရင်းကျနော့်ကိုအဓိပ္ပါယ်ပါပါမျက်
လုံးတွေနဲ.လှမ်းလှမ်းကြည့်နေတော့ကျနော့်မှာ … … …… ဒီသီချင်းကိုကော်ပီဆိုထားတဲ့နွဲ.ယဉ်ဝင်းကိုပဲကျိန်ဆဲနေမိတယ်ဗျာ။ သီချင်းကတော့ဆက်ဆိုနေတုံး .. … …
အတူသွား ….အတူလာ..ဟိုယခင်..အတိတ်ဘဝလေးတွေ.. မေ့မရဘူး..မောင်.. ရေ..

လောကမှာ လိပ်ပြာမလုံတဲ့စိတ်နဲ.အသက်ရှင်ရတာလောက်ခက်ခဲတာဘာမှမရှိဘူးဗျ။
ခင်ဗျားတို.လည်းဘဝမှာကြုံခဲ့ဖူးမှာပါ။ လူမသိစေချင်တဲ့အရာတစ်ခုကိုကျူးလွန်ပီးတော့ ဟန်ဆောင်နေရတာဘယ်လောက်ပင်ပန်းရတယ်ဆိုတာလေ။ တချို.လူတွေလိုဖြစ်ပီး ပီးရောဆိုတဲ့စိတ်မျိုး
ထားနိုင်ရင်တော့တမျိုးပေါ့လေ။ ဒီလိုမဟုတ်ပဲ အရမ်းကိုလူသားဆန်တယ်ပြောမလား ကိုယ်ချင်းစာတယ်ပြောမလား.. လွယ်လွယ်ပြောရရင်ပျော့ညံ့တယ်ခေါ်မလား.. အဲ့လိုစိတ်ထားမျိုးရှိလို.က
တော့မလွယ်ဘူးလေ။ ကျနော့်မှာအဲ့ဒီအချိန်တုံးကတော်တော်လေးငယ်ရွယ်ပီး မရင့်ကျက်သေးတော့ပိုဆိုးရောပေါ့ဗျာ။ ပြဿနာကလည်းတစ်အိမ်ထဲနေတဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းမနှစ်ယောက်နဲ.
သွားပီးအိပ်မိတာကိုး။ မညိုညိုက ပီးသွားပါပီ၊ခဏတာချစ်သူပါလို.ဘယ်လိုပြောပြော နေ.စဉ်နဲ.အမျှသူ.ရှေ.မှာ ကျနော်နဲ.ဆရာမလေးရဲ.ဇတ်လမ်းကိုမြင်နေရတော့ကာ သူလည်းလူသားတစ်ဦးပဲ
တချက်တချက်မျက်နာက ပျက်သွားတာမျိုး၊ ဆရာမလေးအလစ်မှာကျနော့်ကိုရိသဲ့သဲ့ ပြောတာမျိုးတွေလုပ်လာတော့တာပေါ့။ အဲ့ဒါကလွဲပီး အတင်းကြီးတော့ဇွတ်တိုးလာတာမျိုးမရှိပါဘူးဗျာ။သူ
လည်းပညာတတ်တစ်ယောက်ပါ။
ဒါပေမယ့်ကျနော်ခုနကပြောသလိုပေါ့ဗျာ.. နေရထိုင်ရတာအဆင်တော့ဘယ်ပြေမလဲ ဟန်ဆောင်ကောင်းဖို.ဆိုတာလူ.လောကကြီးမှာ ဘဝအထွေထွေကျင်လည်ပီးရင့်ကျက်လာမှဖြစ်နိုင်တာမျိုး
မဟုတ်လား။ ကျနော်တခါတလေ အန်တီလေးနဲ.ပြုံးပျော်နေရင်း အညို.ကိုလှမ်းကြည့်မိတဲ့ အခါသူ.မျက်နာက နာကျင်နေတာမျိုး၊ဆွေးရိပ်သမ်းနေတာမျိုး ဖြစ်နေတာတွေ.ရင်စိတ်မကောင်းဖြစ်
မိတာတော့ဝန်ခံရလိမ့်မယ်ဗျာ။ တတ်နိုင်ရင်၂ကိုယ်ခွဲလို.ရရင်အကောင်းသားလို.တောင်ပေါကြောင်ကြောင်တွေလျှောက်တွေးနေမိတယ်။
ဒီလိုနဲ.ပျော်စရာတစ်ဝက် စိတ်မကောင်းစရာတစ်ဖက်နေ.ရက်တွေကိုဖြတ်သန်းလာခဲ့တာကြာလာခဲ့ပီ။
အန်တီလေးတောင်ကျနော့်အိမ်ကိုအဝင် အထွက်လုပ်တဲ့အခြေအနေတွေဖြစ်လာတယ်။ ဖေဖေမေမေတို.က သဘောတွေကျလို. ဒီကောင့်ကိုသမီးတသက်လုံးထိန်းရမှာနော်ဘာညာတွေတောင်
ရယ်ရယ်မောမောတွေပြောတဲ့အဆင့်ထိရောက်လာပီ။ ကျနော်ကလည်း မိဘလုပ်ငန်းတွေကိုတက်တက်ကြွကြွ သင်ယူလာတယ်။ တခါတခါဆိုမိုးလင်းမိုးချုပ်အလုပ်တွေများလွန်းလို.အန်တီလေးတို.အိမ်ဖက်တောင်မရောက်ဖြစ်ဘူး။ ညဖက်တော့ဖုန်းတွေဘာတွေ ပြောတာပေါ့။ အခြေနေကတအားတွယ်တာလာပီဆိုတော့
အသံလေးမှမကြားရမနေနိုင်ဖြစ်လာတာကိုးဗျ။
ဒီနေ.တော့မနက်စောစောပိုင်းကထဲကဘာမှလုပ်စရာ အလုပ်မရှိတာနဲ. ချစ်သူဆီပြေးလိုက်ဦးမယ်ဆိုပီး ရေမိုးချိုး ဂျင်းဂျာကင်လေးတစ်ထည်ကောက်စွပ်၊ကင်းဘတ်ဖိနပ်လေးစီးပြိုင်ဘီးလေးကောက်နင်းပီးထွက်လာခဲ့တယ်။ ဗိုက်ကတော်တော်လေးဆာလာတာ..မနက်ကထဲကကော်ဖီတစ်ခွက်ပဲသောက်လာ
တော့ အန်တီလေးတို.ဆီရောက်မှနေ.လည်စာအဝစားပလိုက်မယ်ဆိုပီးကြိမ်းလာတာလေ။
ခြံထဲရောက်တော့မနက်၁ဝခွဲလောက်ရှိပီ။ ထမင်းဟင်းတွေကျက်လောက်ပီလားဆိုပီး စပ်စုဖို.မီးဖိုချောင်ထဲပြေးဝင်လိုက်တယ်။
အညိုတစ်ယောက်ဟင်းချက်နေတာတွေ.လို.ပြုံးပြလိုက်ရင်း ဗိုက်ဆာပီ အညိုလို.ပြောလိုက်တော့… ချက်တုံးလို.ပြောပီးမျက်နာလွှဲသွားတယ်။ ဘာမှလည်းဆက်မပြောဘူး.. … .. … …
ကျနော်လည်းအူကြောင်ကြောင်နဲ. ထမင်းစားပွဲမှာအသာလေးဝင်ထိုင်ရင်း အန်တီလေးကောအညိုလို.မေးလိုက်တော့ လှည့်မကြည့်ပဲ မြို.သစ်သွားတယ်.. တွေ.ချင်ရင်ညနေမှပြန်လာခဲ့လို.လေ
သံမာမာနဲ.ပြောရင်း အသားလှီးတဲ့ဓားမကို အသံမြည်အောင်ဆောင့်ပီးချလိုက်တယ်။ ကျနော်လည်းစိတ်ကထောင်းကနဲဖြစ်သွားတယ်။ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပီး အညို.နားတိုးကပ်ရင်း သူ.ပုခုံး၂ဖက်ကိုဆွဲလှည့်ပီး အော်ပလိုက်မိတယ်.. … …
အညို!! ဘာဖြစ်နေတာလဲ.. အညိုရူးနေလား..ကျနော်အညို.ကိုဘာလုပ်လို.ဒီလိုဆက်ဆံနေရတာလဲ..ပြောစမ်းပါ…
ဘာမှပြန်မပြောဘူးဗျ။ တွေတွေကြီးစိုက်ကြည့်နေတယ်။ အံကြိတ်ထားပီးမော့ကြည့်နေတာ။ ပီးမှသူ.ပုခုံးတွေကိုကိုင်ထားတဲ့ကျနော့်လက်တွေကိုပုတ်ချလိုက်ပီး ဆက်တိုက်ပြန်အော်တယ်.. ..
ဘာဖြစ်တာလဲဟုတ်လား!! နင်တကယ်မသိဘူးလားမောင်..ကျမဘာဖြစ်နေမလဲတွေးမကြည့်ဖူးဘူးလား.. ..
ကျမရူးနေပီလေ..သွက်သွက်မခါသေးတာတစ်ခုပဲရှိတာ..ရူးနေပီ..မောင်ရဲ.
အညိုကလူလေ မောင်ရဲ. မောင့်ကိုတိတ်တိတ်လေးပဲချစ်နေရတဲ့ကောင်မပါ.. ပြောစမ်းပါဦး .. ဝင်နီပြန်လာပီးကထဲက ကျမကိုမောင်စေ့စေ့ကြည့်လို.လား..
ဝင်နီတစ်ယောက်မောင့်ရင်ခွင်ထဲမှာ တခစ်ခစ်ရယ်နေတိုင်း ..ကျမဘယ်လောက်နာကျင်ခဲ့ရလဲ.. မောင်မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား.. ပြောလေ.. ဟိုးအရင်ကလိုတောင် အနားမကပ်တော့
တဲ့မောင့်ကိုကော ကျမဘယ်လောက်နာခဲ့ရလဲ
တကထဲ..ဒီဖက်အခန်းမှာ အညိုရှိနေတာသိလျှက်နဲ. မောင်နဲ.ဝင်နီဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေကြတာတွေကိုကျမဘယ်လိုနှလုံးသားမျိုးနဲ. နားထောင်ရမလဲပြောပါဦးရှင်..
အဲ့လိုမောင်တို.ချစ်စခန်းဖွင့်နေတာတွေ ကြားပီးမြင်ပီး အညိုဘာဖြစ်နေမလဲကော … မောင်တွေးရဲ.လား
ဘာလဲကျမက ဝင်နီ.လောက်ဆွဲဆောင်မှုမရှိဘူးလား.. ဟင်.. ကျမကိုမောင်ရူးအောင်လုပ်ပေးနေတယ်..ကျမသေသွားရင်ကောင်းမယ်…သိလား…
အဲ့လိုတွေပြန်အော်ရင်း မျက်ရည်တွေပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျလာတယ်။
ပီးတော့မှ ကလေးတစ်ယောက်လို ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေနေပီ။ ဖူးးးးးးးးးးး!! ကျနော်ဘာလုပ်ရမလဲဗျာ။ ကျနော်တော့ရူးချင်လာပီ။ သူ.ဖက်ကကြည့်တော့သနားစရာလေး။ ကျနော့်ဖက်ကကြည့်
တော့ကျနော်ချစ်တဲ့ဆရာမလေးရှေ.မှာဒီလိုမှမနေလို.ဘယ်လိုနေရမလဲဗျာ။ ခက်လိုက်တာလေ.. .. …
တော်တော့..အညို..တိတ်တော့.. အညိုဆိုတာ အန်တီလေးကလွဲပီးကမ္ဘာမှာ ကျနော်အတွယ်တာရဆုံး မိန်းမ..ဟုတ်ပီလား.. ခုဟာကမဖြစ်သင့်တာတွေဖြစ်မှာစိုးလို. ကျနော်ရှောင်တာလေဗျာ..နော်..တိတ်တိတ်.. အညိုမောနေမယ်..မငိုနဲ.တော့နော်..
အဲ့ဒီလိုချော့ရင်း အညို.ပါးဖောင်းဖောင်းလေးပေါ်ကမျက်ရည်တွေကျနော်သုတ်ပေးနေမိတယ်။
အချော့ခံရတဲ့ကလေးလေးလိုပဲမျက်တောင်လေးစင်းပီး ကျနော်မျက်ရည်သုတ်ပေးနေတာကို တဟင့်ဟင့်ရှိုက်ပီးငြိမ်ငြိမ်လေးခံနေရှာတယ်။ ကျနော့်ရင်ထဲမကောင်းဘူးဗျာ။ အညို.ဖရိုဖရဲဖြစ်နေ
တဲ့နဖူးပေါ်ကဆံနွယ်ခွေခွေလေးတွေကိုပါသပ်ပေးနေမိတယ်။ သနားစိတ်နဲ.အတူအညို.ကိုရင်ခွင်ထဲဆွဲပွေ.ယူလိုက်ပီး သူ.နဖူးဝင်းဝင်းလေးကိုနှစ်သိမ့်အနမ်းလေးပေးလိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီမှာကျ
နော်နောက်တစ်ကြိမ်ချောက်ကမ်းပါးအနက်ကြီးထဲထိုးကျသွားတော့တယ်ဗျာ။ကျနော့်ရင်ဘတ်ကိုပါးအပ်ထားတဲ့ အညို.အသက်ရှူသံတွေပြင်းလာလို.အလန်.တကြားအညို.ကိုယ်လုံးလေးကိုဆွဲ
ခွါလိုက်ပီးမျက်နာကိုငုံ.ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နာလေးကနီမြန်းနေပီး.. စိတ်ထလာမှန်းသိလိုက်ပီ။ ကျနော့်ကိုလည်းအတင်းပွတ်သပ်စပြုလာပီး ..တုန်တုန်ရီရီနဲ. ဘာတွေမှန်းမသိပြောလာတယ်။
မောင်..ဟင်းးဟင်းးးး .. အညို.ကိုတစ်ခါလောက်ချစ်ပေးနော်.. ဝင်နီပြန်မလာသေးပါဘူး..လာပါမောင်ရယ်… အညိုလေ တအားဖြစ်လာလို.ပါ..
အညို.ကိုသနားတယ်မလား… မောင်ချစ်တာမခံရတာ လနဲ.ချီသွားပီ.. အရမ်းသတိရတယ်..သိလားးး .. နော်မောင်နော်… ဝင်နီနဲ.မောင်ချစ်တာတွေဟိုဖက်အခန်းကနေကြားရတိုင်း….
အညို.ဟာလေးကိုပွတ်ပွတ်ပီးးး …ဟင်းးးး..ဟင်းးးးး ..
မောင်လို. .. အညိုဟာအချစ်ငတ်နေတာပါကွယ်.. အားရပါးရတစ်ခါလောက်ချစ်ပေးနော်… ဟားးးး ဟားးးးးး !!
ပြွတ်..ပလွတ်..ပြွတ်..
ပြောချင်ရာတွေပြောရင်း ကျနော့်ကိုအတင်းဖက်ထားတယ်။ ကျနော့်လည်တိုင်ကိုဖက်ပီး နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်တယ်။ ကျနော်သူ.ကိုယ်လုံးလေးကိုတွန်းဖယ်နေတာဗျာ။ မရဘူး..အတင်းကြီးဖက်ထား
ပီးကျားနာခဲ ခဲထားပီ။ သူ.ရင်ကွဲဆွယ်တာ အပြာလေးကိုအတင်းဆွဲချွတ်လိုက်ပီး ဘရာပန်းရောင်လေးကိုလှန်တင်လိုက်တော့.. အိစက်လှပတဲ့နို.ညိုစိုစိုကြီးတွေပေါ်လာတယ်… …. …..
မောင်!! စို.ပေးကွာ… အညိုတအားနေရခက်လာလို. .. မောင်ရေ.. မောင်…
….. ….. ….. …… …. …. …. …..
…. ….. ….. …. …. ….. ……. ….. …..
ကျနော်ဆိုတဲ့ငမိုက်သား ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာရှိနေတဲ့ မာရ်နတ်ကိုအောင်နိုင်ဖို.ဆိုတာကလည်း … … … ….

အကယ်၍များ ကျနော်နဲ.အညိုဟာအရင်ကဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ ကျနော်ရှောင်ကောင်းရှောင်နိုင်မယ်ဗျာ။
ဒါပေမယ့်ဗမာ စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်ဗျာ.. မစွန်းရင်းကရှိ ကစွန်းခင်းကငြှိ ဆိုတာလေ။ ကျနော်ခင်ဗျားတို.ကိုပြောပြဖူးခဲ့ သလိုပဲကျနော်နဲ.အညိုဆိုတာက အန်တီလေးအဝေးမှာရောက်နေစဉ်ကအ
ကြိမ်ကြိမ် ပက်ပက်စက်စက်နယ်လွန်ခဲ့ဖူးတော့ ခုလိုမျိုးသူကဇွတ်တိုးလာတဲ့အခါဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်ရှောင်တိမ်းမလဲ။ ခင်ဗျားတို.ဆိုရင်ကောကျနော့်နေရာမှာဆို ဘယ်လိုရှောင်နိုင်မလဲ။ ကျနော်
ဟာသူတော်စင်တစ်ယောက်မှမဟုတ်တာဗျာ။ ပီးတော့ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိသေးတဲ့အရွယ်၊ သွေးသားဆန္ဒကိုမလွန်ဆန်နိုင်သေးတဲ့အရွယ်ဗျာ။ ဒါနဲ.ပဲထပ်မှားမိပြန်ရောဆိုပါတော့လေ။
ဒီတစ်ခါအညိုကျနော့်ကိုချစ်တာနူးနူးညံ့ညံ့ မဟုတ်ဘူး။ တော်တော်လေးကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်ကိုကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်ဗျ။အန်တီလေးဝင်နီပြန်ရောက်ပီ ဆိုတာနဲ.အညိုကျနော်နဲ.မအိပ်ရတာလနဲ.ချီထားတော့ပေါက်ကွဲကုန်တာနေမှာ။ ပီးတော့သူတတွတ်တွတ်ခုပြောနေသလိုပဲကျနော်နဲ.ဆရာမလေး တို.ချစ်စခန်းဖွင့်နေကြတာကသူရှေ.မှာပေါ်တင်မ
လုပ်ရုံတမယ်ဆိုတော့ကြားနေသိနေရလေလေသူ.မှာစိတ်ထလာလေလေချုပ်တီးရလေလေဖြစ်ခဲ့ရှာတာနေမှာပေါ့လေ။ ကျနော့်ကိုသူ.နို.တွေအတင်းထိုးပေးပီးစို.ခိုင်းတယ်။ စိတ်ပါစပြုလာတဲ့.. …
ကျနော်ကတပြွတ်ပြွတ်စို.ပေးနေလျှက်ကို သူကကျနော့်အဝတ်တွေကိုအတင်းဆွဲချွတ်နေတယ်။သူ.ပါးစပ်ကလည်း အဖျားတက်သလိုတွေတဟင်းဟင်းငြီးနေရင်းပေါ့။ ကျနော်အဝတ်မဲ့ကိုယ်လုံးတီး
ဖြစ်သွားတာနဲ.မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ကျနော့်ရှေ.မှာဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပီး ကျနော့်ညီလေးကိုအတင်းကောက်စုပ်တော့တာပဲ။ ဟားးးးးးးးးးး!! ဆိုပီးကျနော်လည်းကော့တက်သွားပီး အညို.ခေါင်း
လေးကိုကိုင်ရင်း ခြေဖျားထောက်ပီး အညို.ပါးစပ်ထဲကို -ိုး နေမိတာပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အညိုက သူ.အဝတ်တွေအကုန်ချွတ်ချနေတယ်။ ကျနော့်ညီလေးတအားကြီးတောင်မတ်လာပီဆိုမှ အညို
ကမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပီး ပန်းကန်ဆေးတဲ့ဘေစင်ကိုလက်၂ဖက်စုံကိုင်ရင်း မတ်တပ် -ိုး ဖို.ခါးလေးကုန်းပီးတင်ပါးကိုကော့ထားပေးတယ်။
မောင်!! ဟင်းးးး … လာ..အညို.ကို ဟိုတခါမောင်ဝင်နီ.ကိုဒီနေရာမှာ ချစ်သလိုချစ်ပေးဆိုပီး လှမ်းပြောတော့ကျနော်တော်တော်အံ့သြ သွားတယ်..
မောင်နဲ.ဝင်နီ ဒီနေရာမှချစ်ကြတာလေ… အညိုချောင်းကြည့်ဖူးတယ်.. အဲ့ဒီကထဲက မောင်ချစ်တာအညိုအရမ်းခံချင်နေတာ… မြန်မြန်လာ.. အညို.ဟာလေး ရွစိစိဖြစ်နေပီ..မောင်!!
ကျနော်ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘူး။
ဘေစင်ပေါ်လက်၂ဖက်ထောက်ပီး အနောက်ကိုကော့ထားပေးတဲ့ အညို.တင်ပါးလေးနောက်မှာကပ်လျှက်ရပ်လိုက်တယ်။ အညို.တင်ပါးအိစက်စက်ကြီး ၂ခုကိုလက်၂ဖက်နဲ.ဖြဲလိုက်တော့ ေ-ာက်ဖုတ်ညိုညိုကြီး ပေါ်လာတယ်။ စိတ်ထနေတော့ဖောင်းနေတဲ့အပြင် ေ-ာက်ရည်ဖြူဖြူတွေက အမြုပ်ကလေးတွေတောင်ထနေသလိုပဲ။ အညိုတော်တော်လေးစိတ်ထနေတယ်ဆိုတာ..
သိသာနေတယ်။ ကျနော့်ဒူးကိုနည်းနည်းကွေးပီး ကျနော့်မာတောင့်နေတဲ့ ညီလေးကိုအညို. ေ-ာက်ဖုတ်ကြီးနဲ.သေချာချိန်ပီးတေ့လိုက်တယ်။ အညိုကခေါင်းလေးမော့ တင်လေးကော့ထားပေး
ပီး ကျနော့် -ီး ဝင်လာမယ့်အချိန်ကိုငံ့လင့်နေတယ်။ ချိန်သားကိုက်တာနဲ.ခါးအားကိုသုံးပီးကျနော် ဖိဆောင့်လိုက်တော့….
ရှီးးးးးးးးးးးးးးးး!! ကောင်းလိုက်တာမောင်ရယ်…. အညို..အရမ်းကောင်းတယ်… အညို.ကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်ပေးပါ…
၃-၄ချက်လောက်တော့ တစ်ချက်ချင်း ဒုတ်ကနဲဒုတ်ကနဲဆောင့်နေလိုက်သေးတယ်။ ပီးတာနဲ.ကျနော်လည်း အညို.ဖင်တုံးကြီးတွေကိုစုံကိုင်ပီး အသားကုန်ဆောင့်တော့တာပါပဲ။
ဖောင်းးး! ဖောင်းးး!! အားးးးး!! ရှီးးးး ရှီးးး!!
မောင်..ဆောင့်ဆောင့်.. အညိုအရမ်းကြိုက်တယ်…. ပြွတ်..ဖတ်..ဖတ်…အားးးးးးးးး ရှီးးးးးးး
မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးဆူညံသွားအောင် အညိုသံကုန်ဟစ်ပီး အ -ိုး ခံနေရှာတယ်။ သူ.ခမျာဘယ်လောက်တောင့်တနေတယ်မသိဘူး။ ကျနော်ရှိသမျှအားအကုန်သုံးပီးဆောင့်နေတာတောင်ဘေစင်
ကိုလက်အားပြုထားပီး အနောက်ကိုတင်ပါးကော့ပီး ဘက်ပြန်တောင်ပြန်ပြန်ဆောင့်နေသေးတယ်။ ဒါနဲ.ကျနော်လည်း အရှိန်လျှော့လိုက်ပီး သူဆောင့်တာကိုမတ်တပ်ရပ်ပီး သူ.နို.တွဲလဲကြီးတွေ
ကိုလှမ်းဆွဲချေရင်းတောင့်ခံထားလိုက်တယ်။ ကျနော်မဆောင့်ပဲသူဆောင့်တာကို နို.တွေကိုင်ရင်းဇိမ်ယူနေလိုက်တယ်။ ကြာကြာလေး ပို -ိုးနိုင်အောင်ပေါ့လေ။ သူကတော့ ဘေစင်ကိုလက်၂ဖက်
ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားရင်း..တွန်းဆောင့်လေးပြန်ဆောင့်ရင်း ပါးစပ်ကပြောချင်ရာတွေအော်ချင်ရာတွေအော်တော့တာပဲဗျာ။
မောင်…ကောင်းတယ်သိလားး … အညိုအရမ်း အလုပ်ခံချင်နေတာ..ကြာပီ.. အင့် အင့် အင့်
ကောင်းလိုက်တာမောင်ရယ်.. မောင်နဲ.ချစ်ရတာ…အားးး အားးးးး ရှီးးး ရှီးးးး
နည်းနည်းလေးကြာလာတော့ သူ.ကိုယ်လုံးလေးကတုန်တုန်တက်လာတယ်..အညိုပီးချင်သလိုဖြစ်လာမှန်း ကျနော်ရိပ်မိလာလို. ရုတ်တရက်သူ.ဖင်၂ခြမ်းကြားထဲကနေကျနော့်ညီလေးကိုပလွတ်ကနဲဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။
မောင်!! ဘာလုပ်တာလဲ.. အညိုအရမ်းကောင်းနေတဲ့ဟာ….
ဒေါသမျက်နာလေးနဲ.လှည့်ပီးမေးလာတယ်။ ကျနော်ဘာမှ မပြောပဲအညို. ကိုယ်လုံးလေးကိုဆွဲလှည့်လိုက်တယ်။ ပီးတာနဲ. အညို.ကိုဆွဲမပီး ထမင်းစားပွဲပေါ်တင်ပေးလိုက်ပီး ဒူးထောင်ပေါင်
ကားအနေအထားနဲ.ကျနော့်လည်ပင်းကို လက်၂ဖက်နဲ.ကိုင်ထားခိုင်းလိုက်တယ်။ စားပွဲပေါ်ထိုင်နေတဲ့ အညိုနဲ.ကျနော်မတ်တပ်ရပ်လျှက်ကနေ အရည်တွေရွှဲနေတဲ့ ကျနော့်ညီလေးကိုသူ.ေ-ာက်
ဖုတ်နဲ.တေ့ပီးဆောင့်သွင်းလိုက်တော့ ချောချောရှူရှူပဲ ပြွတ်ကနဲဝင်သွားတယ်။ ကျနော်လည်းနည်းနည်းလေးငုံ.ပီး အညို.နှုတ်လမ်း ထူထူလေးကိုစုပ်ရင်း လျှာကိုထိုးထည့်ပီးကစားပေးလိုက်
တယ်။ လက်၂ဖက်က သူ.နို.ကြီးတွေကို အားရပါးရဆုပ်ချေ.. အောက်ကလည်းခါးကို ကစားပီး -ိုး နေလိုက်တယ်။ ဒီလိုပုံစံနဲ.အားနဲ.ဆောင့် -ိုး လာရင်း ခဏနေတော့ အညို. ေ-ာက်ဖုတ်ထဲက
ကျနော့်ညီလေးကိုဆွဲဆွဲညှစ်စပြုလာပီ အညိုအဆုံးသတ်ခါနီးလာမှန်းသိတော့ နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေတာကိုပြန်ခွါ၊ နို.တွေကိုဆုပ်ချေနေတာကိုရပ်ပီး အညို.ကျောပြင်လေးကိုအတင်းဖက်ရင်း
ကျနော်စိတ်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်မိတယ်။ ရှိသမျှအားကိုအသားကုန်သုံးပီး ဆောင့်ပလိုက်တော့ မီးတောင်ပွင့်ထွက်ကုန်မလားထင်ရတယ်။ အညို. ေ-ာက်ဖုတ်ထဲက အရည်တွေကလည်း အပြင်ကို
ပွက်ပွက်ကျနေတော့ ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်သွင်းပလိုက်တိုင်း အသံတွေတောင်မြည်လာပီ။
အားးးးးးးးးး! ကောင်းလိုက်တာ မောင်.. အညို.အရမ်းမောလာပီ
ဟားးးးးးးးးးး! အညို ကျနော်ထွက်ကုန်ပီ… အားးးးးးးးးးးး ရှီးးးးးးးးးးးးး
ကောင်းလိုက်တာ .. အညိုရယ်… … …
….. ……… ……………. ……………………..

အဲဒီနေ.က ကျနော်ဆရာမလေးပြန်လာတဲ့ညနေထိ မစောင့်ဖြစ်တော့ဘူး။
အညိုနဲ. ၃ခါလောက်ဆက်တိုက် -ိုး မိပါတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲတစ်ခါ -ိုး ပီးတော့ ရေချိုးခန်းထဲဝင်တူတူသန်.ရှင်းကြရင်း ရေချိုးခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတစ်ခါထပ် -ိုး မိပြန်တယ်ဗျာ။ ရေမိုးချိုးပီးတော့မှ
နေ.လည်စာကို အညိုခွံ. ကျွေးတာကိုစားသောက်ပီးပြန်တော့မယ်ပြင်ကာမှ .. အညိုကသူ.အခန်းထဲခဏလိုက်ခဲ့ပါဆိုပီးခေါ်၊ တံခါးကလန်.ထိုးပီးသူက ကုတင်ဇောင်းမှာထိုင်၊သူ. ေ-ာက်ဖုတ်ကို
ကျနော့်ကို ပယ်ပယ်နယ်နယ်လျှက်ခိုင်းရင်းဇိမ်ခံ၊ဒီတော့လည်းကျနော်က စိတ်ပြန်ထလာပီးထပ် -ိုး ပြန်တယ်။ ဘယ်လိုပြောရမလဲဗျာ။ ရင်ကလည်းတထိတ်ထိတ်နဲ. နို.ကြီးကြီး၊ဖင်ကြီးကြီး အညို.
ကိုဆရာမလေးအလစ်မှာ ခိုးပီး -ိုး ရတဲ့အရသာကိုကျနော်စွဲသွားတယ်လို.ပဲပြောရမလား။ ဒါပေမယ့်အန်တီလေးပြန်လာတဲ့ အထိတော့ မနေရဲဘူး၊ ၂ယောက်လုံးအမူအရာတွေပျက်နေတာရိပ်မိမယ်
ဆိုတာကျနော်သိတယ်။ ကျနော့်ပုံစံက ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆက်တိုက် -ိုး ထားရတော့ ပင်ပန်းနေတဲ့ရုပ်ဖြစ်နေတာရယ်၊ ခိုးစားထားတယ်ဆိုတဲ့မလုံမလဲမျက်နာနဲ.အန်တီလေးကိုမကြည့်ရဲတာရယ်.. …
ဒါကြောင့်စောစောပြန်လစ်သွားတာပေါ့လေ။
နောက်နေ.တွေမှာကျနော် ဆရာမလေးတို.အိမ်ရောက်သွားတော့အရာရာအားလုံးပုံမှန်ပဲဗျ။
ကျနော့်ကိုတွေ.တာနဲ. အန်တီလေးကတစ်ခုခုလုပ်နေရာကနေ.. ဟာ! ငါ့အချစ်ကလေး လာပီ.. ဟွန်း.. ပစ်ထားပေးတာလာစမ်းဆိုပီး အညို.ရှေ.မှာဖက်နမ်း၊ကျနော့်ကိုယ်လုံးကိုသူ.ကိုယ်လုံးလေးနဲ.ပစ်တိုက်အဲ့လိုတွေလုပ်ပီး ချစ်ပြနေတာပါပဲ။ အညိုကလား? ဟင့်အင်း..ဘာမှအမူအရာမပျက်သလိုတဟားဟားရယ်ပီး.. ညစ်တီး
ညစ်ပတ်တွေလျှောက်တောင်နောက်ပြောင်နေသေးတယ်ဗျ။
ဖိုးသက်ရေ! နင့်အချစ်အပျိုကြီး နင်မလာလို. ဘာတွေဆာနေတယ်ဆိုလား.. ခစ်ခစ်
ထမင်းလေးတော့ စားပရစေနော်.. ကိုကိုနဲ.မမ.. ပီးမှကျမခြံထဲသွားပီး ..စာဖတ်သလို လုပ်ရင်းရှောင်ပေးပါ့မယ်..ဟားဟား !!
အဲ့လိုညစ်တီးညစ်ပတ်တွေပြောရင်းမျက်နာကအပြုံးမပျက်ဘူးဗျ။
ဆရာမလေးကလည်းရှက်ကိုမရှက်တော့ပဲမျက်နာပြောင်တိုက်တတ်လာတယ်။ ချစ်တာဟေ့..ချစ်တာ..နင်လည်းငါ့လူလိုငယ်ငယ်လေးသန်တုံးမြန်တုံးလေးတစ်ယောက်ရှာပါလားဆိုပီးပြန်စနေ
သေးတာလေ။
ဒါပေမယ့် အညို.မျက်နာကိုကြည့်တာနဲ.ကျနော်တစ်ခုခုကိုခံစားမိသလိုဖြစ်လာတယ်ဗျ။
ရှင်းရှင်းပြောရရင် ရမ္မက်ဗျ။ သူ.မျက်နာမှာထင်းနေတယ်။ သူ.မျက်လုံးတွေထဲမှာပေါ်နေတယ်။ ကျနော်နဲ.ဆရာမလေးတို.ဘာလုပ်တော့မယ်၊ ဘယ်လိုတွေလုပ်တော့မယ်ဆိုတာသိနေတော့…
သူ.စိတ်ထဲကြိုတွေးရင်း စိတ်ကြွနေမှန်းကျနော်ရိပ်မိတယ်။ ကျနော်တို.၂ယောက် ချစ်စခန်းဖွင့်ပီဆိုလည်း တနည်းနည်းနဲ.သူချောင်းကြည့်နေမယ်ဆိုတာကျနော်သိနေတယ်။ တခါတခါအန်တီ
လေးရဲ.ကုတင်ပေါ် ကျနော်လှဲအိပ်ပီး အန်တီလေးက အပေါ်ကနေတက်ပီး -ိုး နေတဲ့အခါမျိုးဆို အန်တီလေးနဲ.အညို.အိပ်ခန်းကို ကာထားတဲ့နံရံအပေါ်ဖက်က ကြက်တူရွေးတန်းတွေကြားထဲမှာ
အညို.မျက်နာကိုပက်လက်အိပ်နေတဲ့ကျနော် ရိပ်ကနဲလှမ်းလှမ်းတွေ.လိုက်ရသလိုဖြစ်တာ အကြိမ်ကြိမ်ရှိပီဗျ။ ပီးတော့ကျနော်တို.ချစ်ပီးကြလို. အပြင်ထွက်လာပီး ဧည့်ခန်းထဲထိုင်စကားတွေပြောနေကြပီဆိုရောက်လာပီး .. တော်တော်လေးအားကုန်နေကြပီထင်တယ်.. ရော့ဖျော်ရည်လေးသောက်ကြဆိုပီး အအေးလေးဘာလေးလာလာချပေးတတ်တယ်။
အန်တီလေးကတော့ရယ်နေတာပါပဲ။သူကမှမသိရှာတာကိုး။ အဲ့ဒီအချိန်ဆို အညို.မျက်လုံးတွေကိုကြည့်လိုက်ရင်သိသာ တယ်ဗျ။ မီးဝင်းဝင်းတောက်နေတာ.. ကျနော့်ကိုချက်ချင်းပဲ တက်ပီး
-ိုး တော့မယ့်မျက်လုံးကြီးတွေနဲ.ကြည့်ကြည့်နေတာ။ ဖူးးးးးးးးးး!! မလွယ်ဘူးဆရာရေ.
ဒီလိုအခြေနေမျိုးကြီးနဲ.နေရတာဘေးကြပ်နံကြပ်ကြီးဗျာ။ တခါတလေဆိုရင်ထိတ်စရာ အပြုအမူတွေလုပ်သေးတာဗျ။
ဆောင်းတွင်းချမ်းချမ်းစီးစီးဆိုတော့ ကျနော်တို.၃ယောက်လည်း ဧည့်ခန်းထဲကမီးလင်းဖိုမှာ မီးတူတူလှုံကြတာပေါ့။ မီးလင်းဖိုအရှေ.ကကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကောက်ရိုးဖျာကလေး၂ချပ်လောက်ချ..
စောင်အကြီးကြီး၂ထည်၃ထည်ကိုတူတူပေါင်းချုံပီး ပူးကပ်ထားရင်းစာတွေဘာတွေတူတူဖတ်ကြတာပေါ့။ တခါကဆို အန်တီလေးက The history of Piano and its Music: ဆိုတဲ့စာအုပ်ကို
အားလုံးကြားအောင်ကျယ်ကျယ်လေး ဖတ်ပြနေတော့ ကျနော်က အန်တီလေးပေါင်ပေါ်ခေါင်းလေးအုံး ပီးဘေးတိုက်လှဲအိပ်ရင်းနားထောင်နေတာကို.. စောင်တွေချုံထားလျှက်က အညိုကကျ
နော့်ကိုယ်လုံးပေါ်လာဖိမှီပီး အန်တီဝင်နီ.မျက်နာနားကပ် ပုခုံးကိုလှမ်းမှီပီး နားထောင်နေတယ်။ ပီးမှစောင်ခြုံထဲကနေ ကျနော့်လက်ကိုလာကိုင်ပီး သူ. ေ-ာက်ဖုတ်ကိုကပ်ထားပေးတယ်။ အောက်ခံလည်းမပါတော့ စောင်ခြုံထဲမှာ ထမီလေးကိုလျှောချလိုက်တာနဲ.ကွက်တိကိုး။ ကျနော့်ကိုတချက်လောက်ကြည့်ပီး ပြုံးစိစိနဲ.မျက်လုံးမှိတ်ပြတယ်။ လုပ်ပေးလေးပေါ့။ ကျနော်လည်းမ
ထူးပါဘူးသနားပါတယ်ဆိုပီး။ လက်ချောင်းတွေနဲ.ပွတ်ဆွဲပေးလိုက် ေ-ာက်ဖုတ်ထဲလက်နှိုက်ပေးပီး လက်နဲ. -ိုးပေးလိုက်လုပ်ပေးနေရတာပေါ့။ အန်တီလေးဖတ်ပြနေတဲ့အကြောင်းအရာကို.. ..
သံယောင်လိုက်သလိုလို၊ထောက်ခံသလိုလိုနဲ. အင်းး!! အင်းးး!! ဆိုပီး အညိုက အသံထွက်နေတယ်ဗျ။ အမှန်က ကျနော်လုပ်ပေးနေတာကိုဖီးလ်တက်နေတာ။ လုပ်ပေးနေရင်းတချက်တချက်
မော့ကြည့်လိုက်တော့ အရမ်းကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်နဲ. အောက်နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြသေးတယ် မျက်လုံးလေးမှေးပီးတော့။ ပီးလည်းပီးတော့မယ်ဆိုရော.. ကျနော့်လက်ကို သူ.လက်နဲ.ကုတ်ပီးအချက်ပြတယ်..မြန်မြန်လေးပေါ့လေ။ ပီးတော့မှကျနော့်ကိုယ်ပေါ်ဖိကပ်လာပီး။ အင်းးးးး!! ကောင်းလိုက်တာတဲ့… အဲ့ဒါကိုအန်တီလေးဝင်နီက စာအုပ်ဖတ်နေရင်းကဘာမှမ
ရိပ်မိပဲ ဟုတ်တယ်..ညိုရ.. အရမ်းစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်နော်တဲ့..သေချာငုံ.မကြည့်ပဲစာအုပ်မျက်နာအပ်ရင်းပြန်ဖြေတော့.. ကျနော့်မှာရယ်ချင်သလိုဖြစ်လာပီး ကျနော့်အပေါ်ဖိထားတဲ့
အညို.နို.ကြီးတွေကို ဆုပ်ချေပေးရင်းပြုံးနေမိတာပေါ့လေ… …. … …

ခုခင်ဗျားတို.ဖတ်နေတာ အပျော်ဖတ်အပြာဝတ္ထုတစ်ပုဒ်သာဆိုရင်.. ဒီ့ထက်ပိုပီးကြမ်းလာမှာ၊ ပိုဖတ်လို.ကောင်းအောင်ဇတ်လမ်းကိုသည်းခြေကြိုက်ဖြစ်အောင်ဆက်ရေးတော့မှာပေါ့။
ဥပမာ- ၂ယောက်စလုံးကိုပြိုင်တူတွယ်တာတို.၊၂ယောက်လုံးကနားလည်မှုရသွားပီးတူတူဝေစားသွားတယ်တို.အစရှိသဖြင့်ပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့်ဒါကအဲ့ဒီလို ခြင်ထောင်ခန်းတွေပဲပါတဲ့ဇတ်လမ်းတစ်ခုမ
ဟုတ်ခဲ့ဘူးဗျာ။ ခုခင်ဗျားတို.ဖတ်ပီးသလောက်ဆိုရင် အိမ်တစ်အိမ်ထဲမှာတူတူနေတဲ့ အပျိုကြီးမမ၂ယောက်ကို ပြိုင်တူတွယ်နေရတော့ ကျနော့်ကိုတော်တော်ကံကောင်းတဲ့ကောင်လေးလို.ခင်ဗျားတို.
ယူဆရင်မှားလိမ့်မယ်။
လူဆိုတာသွေးနဲ.သားနဲ.ဖွဲ.စည်းထားတာဆိုတော့ ကျနော်အညို.ကိုမရှောင်နိုင်တာမှန်ပေမယ့် ကျနော်တကယ်ချစ်တာဆရာမလေးကိုပါဗျာ။
မြတ်နိုးတယ်၊အထင်ကြီးတယ်။ အို.. ဘာနဲ.မှနှိုင်းယှဉ်လို.မရဘူးဗျာ။ ကျနော့်အချစ်ဦးလေးကိုး။ ဒီနေရာမှာ မိန်းမနဲ.ယောကျ်ားဆိုတာသဘောသဘာဝကကိုမတူညီဘူးလေ။ မိန်းမတွေအတွက်လိင်
ကိစ္စဆိုတာ အင်မတန်ကြီးကျယ်တဲ့တန်ဖိုးထားစရာ စွန်.စားမှုကြီးတစ်ခုဖြစ်ပီး၊ ယောကျ်ားတွေအတွက်ကမိန်းမတစ်ယောက်ကိုချစ်သည်ဖြစ်စေ မချစ်သည်ဖြစ်စေသွေးသားတောင့်တလာတဲ့အခါ
ချက်ချင်းအိပ်လိုက်ဖို.ဘာမှမဆန်းဘူးလေ။ နောက်ဆုံးဗျာ..ဒီလိုအခြေနေကို အဆင်ပြေပြေကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်အရွယ်လည်းမဟုတ်သေးတော့ အညို.အပေါ်ခါးခါးသီးသီးလည်းမငြင်းဆန်ရက်ဘူးဗျ။ အန်တီလေးအလစ်မှာမှ ကျနော့်ကိုချစ်ရရှာတာဆိုတော့.. သူစလာရင်ကျနော့်မှာသာယာတာကတစ်ဖက်၊ သနားတာကတစ်ဖက်နဲ.လုပ်မိပြန်ရောလေ။ဒါပေမယ့် ကျနော်ပြောခဲ့သလိုပဲ လုပ်ပီးသွားတိုင်းကျနော့်မှာ အပြစ်လုပ်နေမိပီဆိုပီး အလိုလိုနေရင်း စိတ်ဆင်းရဲနေရတယ်ဗျာ။
ကျနော့်ချစ်သူဆရာမလေးအပေါ်ကျနော်ထားတဲ့စိတ်က တမျိုးဗျ။
ကျနော့်အတွက်အထင်ကြီးလေးစားစရာမိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ အရင်ကမိုက်တိမိုက်ကမ်းပုံစံနဲ.နေထိုင်လာတဲ့ကျနော့်ဘဝကိုသူပဲမသိမသာပဲ့ပြင်ပေးခဲ့တာ။ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ဂီတမှာဆရာတစ်ဆူ
လိုလိုထင်၊ အဘိုးရဲ.စာအုပ်ဘီရိုတွေကိုငယ်ငယ်လေးကထဲကမွှေမွှေဖတ်လာတော့ စာအုပ်စာပေအတွေးအခေါ်ဆိုတာငါတော်တော်သိတဲ့ကောင်..အဲ့လိုကြွစောင်းစောင်းဖြစ်နေတဲ့အချိုးတွေဟာဆရာမ
လေးနဲ.တွေ.မှပျက်ပြယ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာတော့အမှန်ပါပဲဗျာ။ ဂီတမှာ ကျနော့်ဆရာမ ဖြစ်သလိုဂီတသမိုင်းကြောင်းဆိုတာ ကျနော်ကိုယ်တိုင်ငေးမောပီးသူပြောသမျှနားထောင်ခဲ့ရတာကိုး။ စာပေပိုင်း
ဆိုင်ရာကကော..အရွယ်တူချာတိတ်တွေ၊ ကျနော့်ထက်ကြီးတဲ့ကျနော့်အပေါင်းအသင်းတွေကြားထဲမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်ပီး ဟိုငြင်းဒီခုန်ဟိုစာပေဒီသမိုင်းကြောင်းတွေပြောကြတိုင်း ကျနော်
ကဘုရင်တစ်ဆူလိုဖြစ်ခဲ့သမျှအန်တီလေးနဲ.တွေ.တော့မှ နွားခြေရာခွက်ထဲကဖားကလေးဖြစ်မှန်းသိတော့တယ်။ အန်တီလေးဆိုတာ ဗမာစာပေတင်မကဘူး၊ ကုလားဖြူဘာသာနဲ.ရေးထားတဲ့ဘုတ်
အုတ်တွေကိုဂျောင်းဂျောင်းပြေးဖတ်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးဆိုတော့ကျနော့်မှာသူနဲ. စာအကြောင်းဆွေးနွေးတိုင်း မျက်စိသူငယ်နားသူငယ်ဖြစ်နေကြပေါ့။ ဒီတော့ကာကျနော် ဆရာမလေးကိုချစ်တယ်ဆို
တာမှာ အထင်ကြီးတာတွေ၊ မှီတွယ်ချင်တာတွေ၊မြတ်နိုးတာတွေ..အများကြီးပေါင်းထားတာဗျ။ ဖေဖေမေမေတို.တစ်ခုခုဆုံးမတယ်ဆိုတာတောင် ကျနော်ကလက်ခံချင်မှလက်ခံတတ်တာ၊ ဆရာမ
လေးက ချိုအေးအေးအပြုံးလေးနဲ. အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှင်းပြရင်ချက်ချင်းခေါင်းငြိမ့်တတ်လာတယ်။
ကလေး လေးကငယ်သေးလို.ပါကွယ် .. ကျမရှင့်အရွယ်ကဆိုရှင့်လောက်မသိမတတ်ပါဘူး.. ဟုတ်ပီလားဆိုပီး .. စသလိုလိုလုပ်ပီးဖေးမှပေးတတ်တာလေ။
ပထမဆုံးကျနော်တွေ.စကအင်မတန် မျက်နာကြောတင်းတယ်လို.ထင်ရတဲ့ ဆရာမလေးဟာ အင်မတန်သနားကြင်နာတတ်တယ်.. ချိုပြုံးပြုံးလေးအမြဲနေတတ်တယ်..ဖြူစင်တဲ့နှလုံးသားရှိတယ်ဆို
တာကြာလေလေကျနော်ပိုသိလာခဲ့တော့ ပိုလို.တောင်တွယ်တာလာရပါတယ်လေ။ အညိုကတော့ ကျနော့်အတွက်သဘောကောင်းတဲ့ အမကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီ့ထက်တော့မပိုဘူးဆိုတာသေချာ
တယ်။ ပြောကြစတမ်းဆိုရင် ဆရာမလေးဆိုတာကျနော့်ဘဝမှာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်ကျနော် အညို.ကိုချစ်မိမှာသေချာတယ်ဗျ။ ဒီလိုပဲနေ နေလာရင်းအချိန်တွေကြာလာတော့ ဆရာမလေးကိုပိုချစ်လာ
သလို အညိုနဲ.ဆရာမလေးအလစ်မှာ ခိုးခိုးပီးလုပ်တာတွေကလည်းများလာတယ်။ ဆရာမလေးတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး။ ကျနော်အလုပ်ကိုကြိုးကြိုးစားစားလုပ်လာတာတွေ.တော့ ကျနော်သူ.ကို
တကယ်ချစ်ရှာတယ်ဆိုပီးဝမ်းတွေသာလို.။ အိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆို ကလေးဘယ်နှစ်ယောက်ယူမယ်။ ဘယ်လိုပြုစုမယ်ဆိုတာတွေတောင်ကြည်ကြည်နူးနူးတိုင်ပင်တဲ့ ညနေခင်းလေးတွေတောင်ရှိလာခဲ့ပီ။
အညိုကကော? သူဟာကျနော့်တိတ်တိတ်ပုန်းရည်းစားတစ်ယောက်ဆိုပေမယ့် အန်တီလေးနဲ.ကျနော့်ကိုအင်မတန်လိုက်ဖက်ညီတဲ့စုံတွဲဆိုတာသဘောတူတယ်ဗျ။
နင်တို.ကလေးတွေရလာရင် ငါကနာနီညိုပေါ့ဟယ်ဆိုပီး ကျနော်တို.ချစ်သူစုံတွဲကိုပြောပြောရင်း သဘောတွေကျနေတတ်တယ်။ ဆိုလိုတာကဗျာ.. သူကျနော့်ကိုချစ်တယ်..ဒါပေမယ့်ကျနော့်ပျော်
ရွှင်နေတဲ့ဘဝကို မဖျက်ဆီးဘူးဆိုတာပေါ်လွင်နေတယ်။ အန်တီဝင်နီ.အလစ်မှာ သူစိတ်ရှိသလောက်ကျနော်နဲ.ချစ်တယ်၊ -ိုး တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာတစ်ခုမှထပ်မတောင်းဆိုဘူး။ အညိုက မောင့်ကို
ချစ်နေလို.ရတဲ့ဘဝလေးဆိုရပီမောင်ရလို.ပြုံးပီးပြောတတ်တယ်။ ရည်းစားမယားငယ်လေးပေါ့အေ ..လို.နောက်တီးနောက်တောက်ပြောပီးရယ်သေးတယ်။ ကျနော်နဲ.ဆရာမလေးတို.ကိုလည်းမြန်
မြန်လက်ထပ်စေချင်နေပီလို.အမြဲပြောတတ်တယ်။ ကဲ..ဒါဆိုသာသာယာယာပဲပေါ့.. ဟုတ်လား? မထင်နဲ.ကိုယ့်ဆရာ..ခင်ဗျားတို.မထင်နဲ.။ တခါတခါကျရင် မကောင်းတဲ့ကံကြမ္မာဆိုတာက ခြုံခို
တိုက်ခိုက်ဖို.စောင့်နေရာက အလစ်ဝင်ချတတ်တာကိုးဗျ။

အဲ့ဒီနေ.ကနေအတော်သာတဲ့နေ.ပေါ့။ ကောင်းကင်ပြာပြာနောက်ခံမှာ တိမ်တွေအဆုပ်လိုက်ပွင့်နေတဲ့နေ.။ ဘဝမှာ အမှောင်တိကျမဲ့နေ.လို.ဘယ်သူကကောထင်ထားမလဲဗျာ။
ဆောင်းအကုန်နွေအကူး မအေးလွန်း မပူလွန်းသေးတဲ့ နေထိုင်လို.ကောင်းရုံနေ.တစ်နေ.ပေါ့။ အဲ့ဒီတလောက အလုပ်တွေပါးတဲ့အပြင် ပွဲတော်တွေဆက်နေတဲ့ ကာလမို.ကျနော် ဆရာမလေးတို.နဲ.
နေ.စဉ်ဆိုသလိုပျော်နေခဲ့တဲ့နေ.တွေပေါ့။ ဘယ်တော့မှမငြီးငွေ. သွားတဲ့အချစ်တွေကိုရက်ဆက်ခံစား အဲ့ဒီတစ်ထပ်တိုက်ပုဖြူဖြူလေးသာ ကျနော့်ကမ္ဘာငယ်လို.ထင်နေခဲ့ရတဲ့နေ.ရက်တွေပါဗျာ။
စာတွေတူတူဖတ်ကြ၊ စစ်တုရင်ကစားကြ၊ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြ.. ဘယ်တော့မှမကုန်ဆုံးနိုင်တဲ့ အမတ နေ.ရက်တွေပေါ့။ အဲ့ဒီမနက်မတိုင်ခင်ညက ကျနော်အန်တီလေးတို.အိမ်ကိုသံကြိုးတပ်
ဂစ်တာတစ်လုံး ယူသွားပီး Slow Rock: သီချင်းတွေကို အန်တီလေးရဲ.ပီယာနိုနဲ.တွဲတီးရင်း ဆိုကြသေးတာမှတ်မိတယ်။ လိမ့်နေတဲ့ကျောက်တုံးများဆိုတဲ့ Rock ဂီတBand: ရဲ. နတ်သမီးဆိုတဲ့သီ
ချင်းကိုတွဲဖက်ညီညီ တီးခတ်ခဲ့တာလည်းမှတ်မိသေးတယ်။ ကျနော်ရယ်ဆရာမလေးရယ်မညိုညိုရယ်.. ၃ယောက်သား မညိုညိုဖောက်ထားတဲ့ လိုင်ချီးသီးနဲ.စိမ်ထားတဲ့ဝိုင်တွေကိုအတော်များများ
သောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ရီဝေဝေညမှာနာနာကျင်ကျင် အသံတွေနဲ.ကျနော်ရော့ခ်သီချင်းတွေအော်ဟစ်နေခဲ့တာဆရာမလေးရဲ. ပီယာနိုအလူးအလှိမ့်တွေက ပီးပြည့်စုံစေသလိုပဲ။ လက်အံသေအောင်ကျ
နော်တို.ဆိုကြတီးကြပီးတော့ အိမ်ရှေ.ဒန်းဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ၃ယောက်သား ပူးပူးကပ်ကပ်ထိုင်ရင်း စကားတွေပြောကြသေးတယ်။ သူတို.၂ယောက်ကောကျနော်ပါ သောက်ထားတဲ့ဝိုင်အရှိန်
ကြောင့်စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြစ်နေခဲ့တာတော့သေချာတယ်။ သူတို.၂ယောက်လုံးရဲ.ပုခုံးတွေကိုအလည်မှာထိုင်နေတဲ့ ကျနော်ကသိုင်းဖက်ထားရင်း ကျနော်မူးနေရင်လုပ်နေကျဖြစ်တဲ့ ကဗျာတွေတစ်ပုဒ်ပီးတစ်ပုဒ်ရွတ်ပြနေမိတယ်။
အချစ်ဆိုတာ..I.R.Aသေနတ်သမား ရှောင်ဒီလွန်ရဲ.သေနတ်ပြောင်းက ထွက်လာတဲ့ … ဒုတိယမြောက်ကျည်ဆံ.. …

အစရှိတဲ့ခေတ်ပေါ်ကဗျာတွေဆိုတာ Rock: သီချင်းလိုတွေနာကျင်ပြင်းရှလွန်းပီး၊ ဆရာမင်းသုဝဏ်ရဲ.ဂန္တဝင်ကဗျာ တစ်ပုဒ်ဖြစ်တဲ့ လယ်တောကအပြန် ကဗျာဆိုတာ.. … …
ပန်ချင်တယ်..ခရေဖူး.မောင်ခူးကာပေး … … … ….
… … …. … …
.. သူ.ခေါင်းမှာနှင်းဆီပွင့်နဲ. ဂုဏ်တင့်တယ်လေး။

ခရေဖူးလေးကိုမလိုချင်ပဲစွန်.ခွါပီး နှင်းဆီပွင့်ကိုပန်သွားလည်း..အိုသူပျော်ပါစေဆိုပီးအပြုံးမပျက်ကြောင်းအသိပေးရင်းတိတ်တိတ်လေးကြိတ်ဆွေးရရှာတယ်လို.ဆိုလိုတယ်ဆိုတော့ ကျနော်တီး
ခတ်နေတဲ့ စပိန်ဂီတဆိုတာ မပေါက်ကွဲပဲတိတ်တိတ်လေးကြေကွဲတာမို. သဘောသဘာဝတူတူဖြစ်ကြောင်း ဆရာမလေးနဲ.အညို.ကို လူတတ်ကြီးလုပ်ပီးရှင်းပြလိုက်ကဗျာတွေရွတ်ပြလိုက်နဲ.
မမေ့နိုင်တဲ့ညတစ်ညပေါ့။ ကဗျာတွေရွတ်ပြရင်း ဈန်ဝင်သွားတော့ တဖြေးဖြေးကြီးကျယ်လာပီ။နောက်ဆုံး ဂရိစာဆို ဟိုးမားရဲ. ဂန္တဝင်ကဗျာရှည်ကြီးတစ်ပုဒ်ကို ကြိုက်တဲ့အပိုဒ်တွေရွတ်ပြရင်းသံ
နေသံထားနဲ.ရှင်းပြနေမိတယ်။
နှစ်ပေါင်း၃ဝကြာသွားတယ်ဗျာ.. အဲ့ဒီကဗျာထဲက ဇတ်လိုက်က.. သဘောင်္ပျက်ပီး အဲ့ဒီကျွန်းပေါ်ရောက်သွားတာ။ နတ်မိမယ်တွေနဲ.အတူတူကာမသုခကိုခံစားရတယ်… …အဆုံးမဲ့တဲ့..
ဘယ်တော့မှမသေတဲ့ အမတကျွန်းပေါ်မှာ ကြိုက်သလောက်နေ နေရတာကိုသူကပြန်မယ်လို. လုပ်တယ်ဗျာ.. … စားစရာနေစရာဘာမှမပူရတဲ့အပြင်နတ်သမီးတွေနဲ.ပျော်နေရရက်နဲ. လေနီ
ကြမ်းတွေအမြဲတိုက်နေတဲ့ သူ.ဇာတိကျွန်းကိုပြန်ဖို.ပြင်တယ်… … ဘယ်လိုအမွှေးနံ.သာတွေနဲ.မှ ဖုံးအုပ်ဖို.မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ သက်လတ်ပိုင်းရောက်နေတဲ့ သူ.ချစ်သူကို..ပြန်တွေ.ဖို.အရေး …
ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို လှေငယ်လေးနဲ.ဖြတ်ပီးပြန်ဖို.ပြင်တယ်.. ဘာကြောင့်လဲ.. အချစ်ပေါ့ဗျာ.. နားထောင်ကျနော်ရွတ်ပြမယ်.. …
အို..အချင်းနတ်မိမယ်တို.
ငါသည်ကားဂတိထားခဲ့၏ … …. … …
… … … ….
… … …. …. ….
ရီဝေဝေနဲ.ကဗျာရှည်ကိုရွတ်ပြရင်း သတိထားလိုက်တော့.. အညိုကောဆရာမလေးကောမျက်ရည်ကျနေကြတယ်ဗျ။ သောက်ထားတဲ့ ဝိုင်အရက်ကြောင့်လား။ ကျနော့်ကဗျာကောင်းလို.လားတော့ကျနော်ဝေခွဲလို.မရဘူး။ မျက်ရည်တွေသုတ်နေကြတာမြင်ရတယ်။ ကျနော့်ကဗျာရွတ်တာပီး သွားတော့ အားလုံးငြိမ်သက်သွားကြတယ်။ တိတ်ဆိတ်နေတာ
နည်းနည်းကြာလာတော့မှ ဆရာမလေးကကျနော့်ကို ဖက်ပီး အတင်းနမ်းတယ်။ ပီးမှ အညို.ဖက်လှည့်ပီး..
ညို… ငါကလေး ..လေးကိုအိမ်ပြန်မလွှတ်တော့ဘူး .. ဒီညငါသူ.ကိုအရမ်းချစ်ချင်နေလို. နင်သွားအိပ်ချေလို.ပြောပီး အညိုပြန်ဖြေတာကိုတောင်မစောင့်တော့ပဲကျနော့်ကို အတင်းဖက်ပီး
နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့ပီးနမ်းတယ်။ အညိုက ကြည်နူးနေတဲ့အသံနဲ. အေးပါဟယ်.. ချစ်ကြစမ်း..စိတ်ကြိုက်ချစ်ကြဆိုပီး ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ. အိမ်ထဲဝင်ပီးအိပ်သွားရော။ ကျနော်နဲ.ချစ်သူဆရာမလေးတို.
အိမ်ရှေ.ကဒန်းလေးပေါ်မှာအရူးအမူးဆက်ချစ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီညက ဆရာမလေးရဲ. ညည်းညူသံတွေ.. တသက်လုံးမခွဲပဲဒီလိုပဲချစ်နော်ဆိုတာတွေကျနော်ဘယ်တော့မှမမေ့ဘူး။ မနက်မိုးလင်းတော့မှ ကျနော်နိုးလာတော့ အန်တီလေးရဲ.အိပ်ယာထဲမှာရောက်နေမှန်း သတိထားမိတယ်။ အန်တီလေးက မြို.သစ်မှာ ဒီနေ.ပီယာနိုသင်တန်းပေးရမှာမို.လို. ကားဂိတ်ကိုသွားဖို.
ပြင်ဆင်နေတာ။ ကျနော်လည်းအသာလေးထလာပီး ရေမိုးချိုးမနက်စာစားပီး အညိုနဲ.တူတူအန်တီလေးကို ကားဂိတ်လိုက်ပို.တယ်။ ပီးတာနဲ.အိမ်ပြန်မယ်လို.တွေးနေတုံး အညိုက မျက်နာငယ်
လေးနဲ.တိုးတိုးကပ်ပြောလာတယ်။ မောင်!! အညိုနဲ.ခဏလိုက်ခဲ့ပေးပါ ဈေးဝယ်မလို.ဆိုတော့ လိုက်ကူပေးရသေးတယ်။ ဈေးဝယ်ပီး ပြန်ခါနီးကျတော့ အညိုကလေသံတိုးတိုးနဲ. ကပ်ပြောတယ်။
မောင်.. အညိုတော်တော်လေး .. ဖြစ်နေတယ်သိလား !! အညို.ကိုသနားရင် အိမ်လိုက်ခဲ့ပေးပါလားတဲ့။
ကျနော်လည်း ဘာမှဆက်မပြောပဲ ဈေးခြင်းတောင်းလေးနဲ.အညို. ကိုတင်ပီး ယူကလစ်ဝင်းထဲပြန်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာစက်ဘီးလက်ကိုင်ကိုကိုင်ထားတဲ့ကျနော့်လက်ဖျံကိုပွတ်ရင်းနဲ.ကိုအညို
စိတ်ထနေမှန်းကျနော်သိနေတယ်။ သူ.ခမျာလည်း ကျနော်နဲ.မ -ိုး ရတာတစ်လလောက်ရှိတဲ့အပြင်ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကျနော်နဲ.ဆရာမလေးတို.နေ.တိုင်း -ိုး တာကိုချောင်းပီးရွစိစိဖြစ်နေရှာမယ်
ဆိုတာကျနော်သိပါတယ်လေ။ ခပ်မြန်မြန်လေးနင်းနေတဲ့ကျနော့်ကို မော့မော့ကြည့်ပီး
မောင်..မြန်မြန်ရောက်အောင်နင်းကွာ လို.ပန်းသွေးရောင်ထနေတဲ့မျက်နာလေးနဲ.သတိလှမ်းလှမ်းပေးနေတယ်… … … … …

အိမ်ထဲရောက်သွားတော့ဈေးခြင်းလေးဆွဲပီး အညိုနောက်ဖေးကိုပြေးဝင်သွားတယ်။
ကျနော်လည်းမောမောနဲ. ဧည့်ခန်းကဆက်တီခုံမှာ ခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ နည်းနည်းကြာတော့ အညိုပြန်ထွက်လာတယ်။ လက်ထဲမှာ ဖန်ခွက်တစ်လုံးနဲ.ညကကျန်သေးတဲ့ဝိုင်တွေ
ထည့်ယူလာတယ်။ သူ.ဆံပင်ကိုဖြေချထားပီး အပေါ်ကခါးတိုအင်းကျီလေးကိုချွတ်ထားပီး ထမီကိုရင်ခေါင်းလျားထားတယ်။ အနက်ရောက်ဘရာကြိုးလေးက ပုခုံး၂ဖက်အပေါ်မှာထင်းထင်းလေး
ဖြစ်နေလို.ပေါ့။
ရော့မောင်..ဒါလေးသောက်ထားနော်.. အညိုမနက်ကထဲက ရေမချိုးဖြစ်ဘူး .. ချက်နေပြုတ်နေရတာနဲ.နောက်ကျသွားတယ်..ရေချိုးခန်းဝင်လိုက်ဦးမယ်.. စောင့်နေနော်သိလား..
အဲ့လိုပြောပီးမချိုမချဉ်မျက်နာလေး နဲ.ရင်ဖိုနေတဲ့ဟန်ပန်လေးလုပ်ပီး ရေချိုးခန်းဖက်သုတ်သုတ်လေးထွက်သွားရော။
ကျနော်လည်း ဖန်ခွက်ထဲကဝိုင်တွေကို တရှိန်ထိုးသောက်ချပလိုက်ပီး ဆက်တီခုံ ပေါ်မှာခွေခွေလေးလှဲချလိုက်မိတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ မ -ိုး ရတာကြာတဲ့ အညိုနဲ.နှစ်ပါးသွားရပြန်တော့မယ်ဆိုတဲ့
အသိနဲ.ကျနော်လည်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာတော့ဝန်ခံရလိမ့်မယ်ဗျာ။ မျက်လုံးမှိတ်ပီး လှဲနေရာကဘယ်လောက်ကြာသွားတယ်မသိဘူး။ မွှေးပျံ.ပျံ.ရနံ.တွေရလာလို. မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တော့မှ နှုတ်ခမ်းနီ အနီရင့်ရင့် ဆိုးထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံကျနော့်မျက်နာနားမှာဝဲနေတာတွေ.ရတယ်။ အညိုပါလား ခေါင်းလျှော်ရေမိုးချိုးပီးစ ဆံပင်တွေကပုခုံးကျော်ကျော်အရှေ.ကိုချထားတယ်။
ဝတ်ထားတဲ့ စွပ်ကျယ်က ပါးပါးလျလျလေး အောက်ကအခုအခံမပါတော့ နို.သီးကြီးတွေတောင်စူထွက်နေတာမြင်နေရတယ်။ ပီးတော့နို.အုံကြီးတွေကြည့်ရတာ ခါတိုင်းထက်တောင်ပိုပီးထွား
အိအိကြီးတွေဖြစ်နေသလားလို.။ မျက်နာပေါ်ဝဲကျနေတဲ့ဆံနွယ်တွေကို လက်နဲ.သပ်ရင်း ဆာလောင်နေတဲ့အကြည့်နဲ.ကျနော့်ဘေးမှာဒူးထောက်ထိုင်ရင်းကြည့်နေရှာတယ်။
မောင်..ထတော့.. အညို.အိပ်ယာပေါ်သွားစို. .. အညိုဒူးတွေတောင်ပျော့လာတယ်.. ရင်တုန်လိုက်တာ တဲ့
ကျနော်ချက်ချင်းမထသေးဘူး။ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနဲ.စိုလက်လက်ကလေးဖြစ်နေတဲ့ အညို.နှုတ်ခမ်းကိုဆွဲစုပ်လိုက်တယ်။ အင်းးးးး.. ဆိုပီးအသံတိတ်လေးညည်းပီး ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကိုအားပါးတရ
ပြန်စုပ်လာတယ်။ သူ.လျှာတွေက ကျနော့်ပါးစပ်ထဲတိုးဝင်လာပီး တိုက်စစ်ဆင်တယ်။ ကျနော်ကလည်းသူ.လည်တိုင်လေးကို လက်နဲ.သိုင်းဖက်ပီးတပြွတ်ပြွတ်မည်အောင် ဆက်တိုက်စုပ်နမ်းနေ
မိတယ်။ နည်းနည်းကြာကြာလေးနမ်းပီးတော့မှ ကျနော်ထရပ်လိုက်တယ်။ ခေါင်းထဲမှာရီဝေဝေနဲ.ဝိုင်တန်ခိုးကလည်း ပြလာပီ။ အညို.ကိုသိုင်းဖက်ရင်း အညို.အိပ်ခန်းထဲက အိပ်ယာပေါ်ကိုခြေ
လှမ်းကြဲကြဲနဲ.လျှောက်သွားနေမိတယ်။ အိပ်ယာနားရောက်တော့ အိပ်ယာပေါ်ကိုမတက်သေးပဲမတ်တပ်ရပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်ရင်း အဝတ်တွေအကုန်ချွတ်ချနေကြတယ်။ ၂ယောက်လုံးစိတ်ထလာတော့ တဟင်းဟင်း ..တဟားဟား သံတွေထွက်စပြုလာပီ။ စွပ်ကျယ်လေးကိုချွတ်လိုက်တော့ အညို.နို.စိုစိုကြီးတွေကဘွားကနဲပေါ်လာတယ်။ စိတ်ကြိုက်ကိုင်ကစားပေးလိုက်၊ နို.သီးခေါင်းစူစူလေးတွေကိုချေပေးလိုက်၊စို.လိုက်လုပ်ပေးနေတယ်။ အညို.လက်တွေကလည်း အငြိမ်မနေပါဘူး။ ကျနော်ကျောပြင်ကိုပွတ်ပေးလိုက်။ အောက်
ကမာတောင့်နေတဲ့ကျနော့်ညီလေးကို ဂွင်းထုသလိုကစားပေးလိုက်လုပ်နေရင်း ၂ယောက်သားတက်ညီလက်ညီဖီးလ်တက်နေကြတာပေါ့လေ။
မောင်.. ကုတင်ပေါ်တက်စို. အညို.မောင့်ဟာကြီးကိုစုပ်ချင်လာပီ…
အင်း.. အညို.အဖုတ်ကိုလည်း ကျနော်လျှက်ချင်တယ်.. လာ.. အညို မြန်မြန်လေး…
အဲ့လိုတွေပြောပီးတာနဲ. ကျနော်ကုတင်ပေါ်တက်ပီး ပက်လက်လှန်လှဲလိုက်တယ်။ အညိုက တက်လာပီး ကျနော့် ညီလေးကိုသူ.နှုတ်ခမ်းထူထူလေးမှာတေ့ပီး လျှာကလေးကိုထုတ်ကစားရင်း
ကျနော့်ညီလေးရဲ.ဒစ်ဖျားတဝ်ဝိုက်ကိုလျှက်ပေးနေတယ်။
အညို!! ရှီးးးး .. နေဦး .. ကျနော့်မျက်နာကိုလာခွ..လာခဲ့.. ကျနော်လည်း အညို.ကိုလျှက်ချင်နေတာ..
ရုတ်တရက်အညိုလည်းနေရာအနေအထားပြင်လိုက်တော့ ထက်အောက်ပြောင်းပြန် 69 ပုံစံဖြစ်သွားပီ။ ကျနော့်မျက်နာကိုဒူးထောက်ပီးခွထားတယ်။ ကျနော်လည်းကျနော့်ခေါင်းအောက်ကို
ခေါင်းအုံးတစ်လုံးထိုးထည့်လိုက်ပီး အညို.ဖင်တုံးကြီး၂ခြမ်းကိုဆွဲဖြဲလိုက်ရင်း ဖောင်းမို.နေပီးအရည်တွေစို. နေတဲ့ အညို.ေ-ာက်ဖုတ်ကြီးကို ပလပ်ပလပ်မြည်အောက်အားပါးတရလျှက်ပေးနေမိ
တယ်။ အောက်ဖက်ကအညိုကလည်း တချက်တချက် အာခေါင်ထိုးမိတော့မတတ် ကျနော့်ညီလေးကိုသူ.ပါးစပ်ထဲစုပ်စုပ်သွင်းလိုက် ဒစ်ကိုလျှာနဲ.ကစားနေတဲ့အခါ လက်နဲ.ဂွင်းထုသလိုကစား
ပေးလိုက်နဲ.၂ယောက်လုံးအရသာတွေတွေ.နေကြတာပေါ့။ သူလည်း -ီး မစုပ်ရတာကြာလို.အရသာတွေ.နေသလို.. ကျနော်လည်း ေ-ာက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းညိုညိုကြီးကိုမလျှက်ရတာကြာလို.
လားမသိဘူးကောင်းလိုက်တာဗျာ။ တခါတခါအညို.ေ-ာက်ဖုတ်ထဲကစီးပျစ်ပျစ်တွဲကျလာတဲ့ အညို.ေ-ာက်ရည်ဖန်တန်တန်ငံ့တံ့တံ့လေးကိုတောင် နှမြောလို.မျိုမျိုချပလိုက်မိတယ်။
တော်တော်လေးကြာတော့ကျနော့်ညီလေးလည်း ၁၂နာရီထိုးနေသလို… အညိုကလည်း..
မောင်!! လုပ်စို.နော်.. အညိုပီးချင်သလိုဖြစ်လာတယ်.. မောင့်ဟာကြီးနဲ.ထိုးထည့်ပီးလုပ်ရင်းပီးမှပိုကောင်းတာ.. လုပ်စို.နော်လို.ပြောလာတယ်
ကျနော်ကအညို.သဘောလို.ပြောလိုက်တာနဲ. -ီး စုပ်နေရကရပ်ပီး ဘေးကိုဖင်ချထိုင်လိုက်တယ်။
အညို..ကုတင်အောက်ဆင်း.. နံရံကိုမှီပီးမတ်တပ်လုပ်ရအောင်လို.ကျနော်ကပြောတော့.. အိုကေဆိုပီး ကုတင်ပေါ်ကလွှားကနဲဆင်းသွားတယ်။
ကျနော်လည်းဝုန်းကနဲထပီးကုတင်ခြေရင်းက နံရံမှာ အညို.ကိုတွန်းကပ်ထားလိုက်တယ်။ အညို.ပေါင်တံတစ်ချောင်းကို ဆွဲမ ပီး အညို.နှုတ်ခမ်းကိုအားရပါးရ၃-၄ချက်စုပ်ပေးလိုက်တယ်။ အညို.လက်တစ်ဖက်က တရမ်းရမ်းဖြစ်နေတဲ့ကျနော့်ညီလေးကို သေချာကိုင်ပီး သူ.ေ-ာက်ဖုတ်ဝမှာတေ့ပေးရင်းနောက်လက်တစ်ဖက်က ကျနော့်ရင်ဘတ်ကိုပွတ်ပေးနေတယ်။ သေသေချာချာ
လေးတေ့မိလောက်ပီဆိုတာနဲ.ဒူးကွေးထားတဲ့ကျနော့် ကိုယ်လုံးကိုဆန်. ခါးမတ်မတ်ထားပီး ကျနော် -ိုး သွင်းလိုက်တယ်။ အားးးးးးးးးး!! ရှောရှောရှူရှူပေမယ့်.. နွေးနွေးစီးစီးလေးဗျ။ ၂-၃ချက်
လောက်ခါးကိုကညော့ပီးအဝင်အထွက်လုပ်ပေးနေလိုက်တယ်။ ပီးတာနဲ.အညို.မျက်နာလေးကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးလေးမှေးပီး ဖီးလ်တက်နေတာတွေ.တော့ပေါင်တစ်ချောင်းကို
ကိုင်၊အညို.ခါးကျင်ကျင်လေးကိုတစ်ဖက်ကကိုင်ပီး အသားကုန်ကော့ကော့ဆောင့်ပီး -ိုး နေမိတာကောင်းလွန်းလို.ကြယ်တွေလတွေတောင်မြင်သလိုဖြစ်လာတယ်။ အညိုကတော့ သူ.အကျင့်
တိုင်းပဲအော်ချင်ရာတွေအော်နေတော့တာပါပဲ..
မောင်…ဆောင့်ဆောင့်… ကောင်းတယ်..အားးးးးးးးးးးးး ရှီးးးးးးးးးးးးးးး ချစ်လိုက်တာမောင်ရယ်..

နံရံကပ်ပီး မိနစ်၂ဝလောက်ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုက်ကော့ထိုးပေးလိုက်လုပ်ပေးနေလိုက်တာ အညိုတစ်ချီပီးသွားပီး ပျော့ခွေသွားလို.ကုတင်ပေါ်ကိုပွေ.ချီပီးတင်ပေးလိုက်ရတယ်။
ကျနော်ကတော့မနေ.ညကဆရာမလေးနဲ.ဆက်တိုက်၃ချီလောက်လုပ်ထားမိတာရယ်၊ သောက်ထားတဲ့ဝိုင်အရှိန်ကြောင့်ရယ် မပီးနိုင်သေးဘူး။ အညိုကကုတင်ပေါ်မှာဘေးတိုက်တစောင်းလေးခွေပီး
မှိန်းနေရှာတယ်။ ကျနော်လည်း ကျောပေးပီးခွေခွေလေးအိပ်နေတဲ့ အညို.အနောက်မှာကပ်လျှက်လှဲအိပ်လိုက်ရင်း အညို.နားရွက်ကလေးတွေကို ဖွဖွလေးကိုက်ပေး၊ ဂျိုင်းအောက်ကနေလက်လျှို
ရင်း နို.အယ်အယ်ကြီးတွေကိုလှမ်းကိုင်ပီးဆုတ်ချေလိုက်လုပ်နေမိတယ်။ နည်းနည်းလေးကြာမှ အညို.တင်ပါးကိုသာသာလေးဆွဲဖြဲပီး မာတောင့်နေဆဲဖြစ်တဲ့ကျနော့်ညီလေးကို ပုဇွန်ထုပ်ကွေးပုံစံ
အတိုင်းအညို.တင်ပါးအနောက်ကနေ အရည်တွေစိုအိအိဖြစ်နေတဲ့ အညို.ေ-ာက်ဖုတ်ထဲကိုဖိသွင်းပီး တအိအိ -ိုး နေမိတယ်။ အညိုကတော့ ဘာမှအသံမထွက်ပဲမှိန်းရင်းငြိမ်ငြိမ်လေး ကြိတ်ခံနေတယ်။ ကပ်တွန်းလေး -ိုး နေတော့ အသံဗလံတွေလည်းသိပ်မထွက်လှဘူးပေါ့လေ။ တော်တော်ကြာကြာလေးအဲ့လို လုပ်နေရင်း အညို.ဆီကအသံထွက်လာတယ်။
မောင်!! အညိုဆစ်ဆစ် ဆစ်ဆစ်ဖြစ်လာတယ်.. အထဲမှာ..ခုလေးဘက်ထောက်ပေးမယ်.. မောင်ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးဆောင့်ပေးနော်..
အဲ့လိုပြောရင်း ရုတ်တရက်တစောင်းအိပ်နေရာက လေးဘက်ထောက်ပေးလိုက်တော့ ကျနော့်ညီလေးခမျာ.. ပလွတ်ကနဲမြည်သံနဲ.အတူအပြင်ထွက်ကြလာတယ်။ လေးဘက်ထောက်ထားတဲ့အညို.တင်ပါးအနောက်မှာကျနော်ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ခါးကိုညွှတ်ပီး တင်ကိုတအားနောက်ကိုပစ်ထားတော့ အညို.ဖင်ကားကားကြီးတွေက အနောက်ကို
ပြူထွက်နေတာအားရစရာကောင်းလိုက်တာဗျာ။ ကြာကြာငေးမနေအားဘူး.. အညို.ဖင်၂ခြမ်းကြားထဲက ေ-ာက်ဖုတ်ပြူတစ်တစ်ကိုကျနော့်ညီလေးနဲ.တေ့ပီး ဖိသွင်းချပလိုက်တယ်။ ဝင်သွားတာ
နဲ.ကျနော့်အညို.ခါးကျင်ကျင်လေးကိုလက်၂ဖက်နဲ.စုံကိုင်ပီး မီးကုန်ယမ်းကုန်ဆောင့်တော့တယ်။
အင့်..အင့်.. ရှီးးးး ရှီးးးး.. မောင်ရေ.. ကောင်းတယ်..သွက်သွက်လေးဆောင့်…
အားးး အညို… ကျနော်တအားကောင်းလာပီ.. အညိုရဲ. ဟားးးး ကောင်းလိုက်တာ…
ကျနော်ထိန်းထားလို.မရတော့ဘူးဗျာ။ ခါးလေးကိုစုံကိုင်ထားတဲ့လက်၂ဖက်ကို အညို.ဖင်တုံးအိအိကြီးတွေဆီပြောင်းကိုင်ပီး အားရပါးရဆုတ်ချေရင်း သုတ်ရည်ပူပူတွေကိုပန်းထုတ်ပလိုက်မိတယ်။ နောက်ဆုံး ကျန်သမျှသုတ်ရည်တွေကို အညို.ဖင်ကြီးထဲတဇိဇိနဲ.ညှစ်သွင်းလိုက်ပီး မောလာတာနဲ. အညို.ကျောပေါ်ကိုထပ်ပီးလှဲကျသွားတယ်။
၂ယောက်သားထပ်လျှက်ကလေးမှိန်းပီး အိပ်ပျော်သွားကြတာ ၁နာရီလောက်ကြာသွားတယ်။ ကျနော့်ညီလေး အေးကနဲဖြစ်သွားတော့ကျနော်လန်.နိုးလာတယ်။ အညိုက ပြုံးရင်းကျနော့် ကို
လှမ်းကြည့်တယ်။ ဆေးကြောသန်.စင်ပီးပြန်လာဟန်တူတဲ့အညိုက မျက်နာသုတ်ပုဝါရေစိုလေးနဲ. ကျနော့်ညီလေးကိုသုတ်ပေးနေတာကိုးဗျ။
သန်.စင်အောင်ပွတ်သတ်ဆေးကြောပေးပီးတာနဲ.
မောင်..တော်တော်ပင်ပန်းသွားလားဟင် လို.ပြုံးပီးမေးတယ်..
ကျနော်ဘာမှပြန်မပြောပဲသူ.ကိုငေးနေလိုက်တယ်။
အညိုတော့ မဝသေးဘူးနော်.. လို.ပြောပြောဆိုဆိုနဲ.ပဲ ပျော့အိအိဖြစ်နေတဲ့ ကျနော့်ညီလေး ကိုနှုတ်ခမ်းစိုစိုလေးနဲ.ပြွတ်ဆိုစုပ်ပေးပြန်တယ်။
ချက်ချင်းတော့ကျနော်စိတ်ပြန်မထလာသေးပေမယ့် အညို.လျှာရယ်နှုတ်ခမ်းရယ် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ကျနော့်ညီလေးက တော့ ပြန်ထစပြုလာပြန်ပီဗျ။
၁ဝမိနစ်လောက် ကျနော့်ကို -ီး စုပ်ပေးလိုက်တော့ ကျနော်ဇိမ်တွေ.စပြုလာပီးပြန်တောင်လာပြန်တယ်။ အညိုဘာမှစကားမဆိုပဲ ပက်လက်အိပ်နေတဲ့ ကျနော့်အပေါ်ကိုတက်လာပီး ကျနော့်ကိုခွ
လိုက်တယ်။ တောင်မတ်နေတဲ့ကျနော့်ညီလေးကို သူ.အဖုတ်မှာတေ့ပီး ထိုင်ချလိုက်တယ်။
ရှီးးး ကနဲသူ.ပါးစပ်ကအသံထွက်လာတယ်။ ပီးတော့မှ ရှေ.တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်ရင်းကျနော့်ကို အပေါ်စီးကနေစ -ိုးတယ်။
ကျနော်ကတော့ အောက်ကနေ တုန်တုန်လေးဖြစ်ဖြစ်သွားတဲ့ အညို.နိုညိုစိုစိုကြီး၂လုံးကိုပင့်ကိုင်ထားပေးရင်း ဇိမ်ခံနေလိုက်တယ်။ အညိုကတော့ ဆံပင်ခွေခွေလေးတွေကို ကလစ်ကြီးကြီးနဲ.ညှပ်ထားတော့ ပြောင်ပြောင်လေးဖြစ်နေတဲ့နဖူးလေးပေါ်မှာချွေးစက်လေးတွေသီးလာတဲ့အထိ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကိုလက်၂ဖက်နဲ.ထောက်ပီး ဆောင့်ဆောင့်ချနေတယ်။
တစ်ချက်တစ်ချက်ဆောင့်ချလိုက်တိုင်း သူ.ဖင်ကြီးနဲ.ကျနော့်ပေါင်လုံးတွေရိုက်မိတဲ့ အသံ တဖောင်းဖောင်းမြည်သံစည်းချက်ကျကျထွက်လာတယ်။
အင့် အင့်… မောင်.. ကောင်းလားဟင်…
ကျနော်ဘာမှမပြောပဲခေါင်းငြိမ့်ပြမိတယ်။ အညိုဘာမှပြန်မပြောတော့ပဲ အံလေးကြိတ်နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပီး ကျနော့်ကိုဆက် -ိုးနေပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အညိုမျှော့သွားအောင် -ိုး မှကျနော်
ပီးတော့မယ်ဆိုတာအလိုလိုသိနေလို. သူ.စိတ်ကြိုက်-ိုးပါစေဆိုပီးလွှတ်ထားပေးမိတယ်။
ဒေါက်ဒေါက်..ဒုံး..ဒုံးးး !!
အဲ့လိုဖီးလ်တက်နေချိန်မှာ အိမ်ရှေ.တံခါးမကြီးကိုအသားကုန်ထုနေတဲ့အသံကြားလိုက်ရတော့ ၂ယောက်လုံးဝရုန်းသုံးကားဖြစ်ကုန်တယ်။

၂ယောက်လုံးလှုပ်လှုပ်ရှားရှားတုန်တုန်ရီရီတွေဖြစ်ပီးရုတ်တရက်ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကုန်တယ်။
သိတယ်မလား လူဆိုတဲ့အမျိုးကဆိတ်ကွယ်ရာ မှာအရှက်မရှိဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေရင် ဘယ်သူမှမမြင်ပါဘူးလေဆိုပီးစိတ်ကပေါ့ပါးနေသလောက်ရုတ်တရက်လူမိခံရမလိုဖြစ်ပီဆိုဆောက်တည်ရာမရ
ဖြစ်တတ်တာကိုးဗျ။ စောင်ပါးလေးကိုဆွဲခြုံပီး ကုတင်ပေါ်မှာပုနေတဲ့ အညို.ကိုလှမ်းကြည့်ပီး ကျနော်အဝတ်တွေကိုမြန်မြန်လေးကောက်ဝတ်လိုက်တယ်။ ကျနော့်ပြိုင်ဘီးကဆင်ဝင်အောက်မှာရပ်
ထားတာဘယ်လိုမှရှောင်ပုန်းနေလို.မှမဖြစ်တော့တာ။ လာမယ့်ဘေးပြေးတွေ.ရုံပေါ့။ အညို!! အဝတ်တွေပြန်ဝတ်ထားလိုက် ကျနော်သွားကြည့်လိုက်မယ်.. လုပ်လုပ်မြန်မြန်… အဲ့လိုပြောပီးကျနော်
အိပ်ခန်းထဲကနေခြေလှမ်းကြဲကြဲနဲ.အိမ်ရှေ.ဖက်ကိုထွက်လာပီး တံခါးမကြီးကိုကလန်.ဖြုတ်ပီးဖွင့်ချလိုက်တယ်။
မသစ်သစ်ဆိုတာဒီအိမ်ကလားဗျ!!
လူတချို.အပြင်မှာရပ်နေတယ်။ ကျနော်ချက်ချင်းရင်ထိတ်လာတယ်။ မသစ်သစ်ဆိုတာအန်တီလေးဝင်နီရဲ.နာမည်ဗျ။ ဟုတ်ကဲ့!! ဘာများဖြစ်လို.လဲခင်ဗျ??
မြို.သစ်သွားတဲ့ဘတ်စ်ကား ၉မိုင်ကွေ.ကချောက်ထဲကျသွားတယ်ဗျာ.. ခုခရီးသည်တွေဆေးရုံကြီးမှာ ….. ……… … … … …. ….. … ………. ………. ………. ………. … …….. .. …….. ….
ကျနော်နားတွေအူလာတယ်။ သူတို.ဘာတွေဆက်ပြောနေလဲကျနော်မကြားတော့ဘူး။ မိုက်ကနဲဖြစ်သွားလို.တံခါးကိုလှမ်းကိုင်လိုက်ရတယ်။ ကျနော့်ဒူးတွေခွေကျသွားလို.မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့ဘူး။ တံခါးပေါက်ဝမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပီးခေါင်းကိုငုံ.ထားမိတယ်။ ကျနော့်အနောက်ဖက်က ဧည့်ခန်းထဲမှာဝုန်းကနဲလှဲပြိုသံကြားလို.အ
သာလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အညိုလေ.. ဧည့်ခန်းထဲကကြမ်းပြင်ပေါ်မှာခွေကျသွားတယ်။ သူလည်းကြားလိုက်ပီနေမှာ။ ယူကလစ်ဝင်းထဲကလူတွေအကုန်လုံးအုံလာတယ်။တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နဲ.ဘာတွေပြောနေကြမှန်းမသိဘူး။ ကျနော်အသာအယာထရပ်လိုက်တယ်။ ခွေလှဲနေတဲ့အညို.ကို အိမ်နီးချင်းမိန်းမတ
ချို.ပြုစုနေတာတွေ.တယ်။ ကျနော်ဘာမှမပြောပဲ ကျနော့်ပြိုင်ဘီးလေးကို ဆွဲထုတ်ပီး ခြံအပြင်ဖက်ကိုနင်းထွက်ခဲ့မိတယ်။ အန်တီလေး… မသေပါနဲ.ဗျာ.. ကျနော့်လာနေပီဗျာ… မထားသွားနဲ.နော်…ကျနော်လာနေပီ.. အန်တီလေးရဲ.ကလေး လေးလာနေပီ။ ကျနော့်ကိုချန်မသွားကြေးနော်.. ကျနော်အန်တီလေးကိုဘယ်လောက်ချစ်တယ်ဆိုတာအန်တီလေးသိပါတယ်…
ကျနော်.. …. အန်တီလေးမရှိပဲမနေရဲဘူးနော်… ဆရာမလေး..ရေ..ကျနော်လာနေပီဗျာ.. ကျနော့်အဆုတ်တွေကွဲထွက်တော့မလားမှတ်ရတယ်။ ကျနော့်စက်ဘီးလေးဟာမြားတစ်စင်းလိုလမ်း
ပေါ်တရိပ်ရိပ်ပြေးနေတယ်။ မနက်ခင်းဆီက နေသာနေတဲ့ကောင်းကင်ဟာ ချက်ချင်းအုံ.မှိုင်းလာပီး မိုးတွေရွာချလာတယ်။ ကျနော့်တကိုယ်လုံးရွှဲရွှဲစိုကုန်ပီ။ ကျနော့်ပါးပြင်ပေါ်မှာမျက်ရည်တွေ
လားမိုးစက်တွေလားမသဲကွဲတော့ဘူးဗျာ။
ဒီလိုနဲ.ဆေးရုံပေါ်ကိုကျနော်စိုရွှဲတုန်ရီပီးရောက်သွားတယ်။
ခပ်ညံ့ညံ့ဗမာဇတ်ကားတွေထဲကလို ကျနော့်ချစ်သူဆရာမလေးဟာ မှာတမ်းတွေအရှည်ကြီးမချွေခဲ့ပါဘူး။ ပြုံးမဲ့မဲ့မျက်နာနဲ.နောက်ဆုံးစကားတွေလည်းမဆိုခဲ့ပါဘူး။ ကျနော်တွေ.လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ.. ကြိုးပြတ်နေတဲ့မင်းသမီးအရုပ်ကလေးလိုရင်ခွဲရုံထဲက အုတ်ခုံကြီးပေါ်မှာပျော့ဖတ်ဖတ်ကလေးလှဲလျောင်းနေရှာပီလေ။

စစ်မက်ပြိုင်မိုး… ကြယ်ကလေးတွေစီးချင်းမထိုးကြပါနဲ.
မိုးချုပ်အိမ်ပြန်.. … လမင်းကိုပန်တဲ့မိန်းကလေး.. …
ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ.အိပ်စက်နေလို.ပါကွယ်။
(တာရာမင်းဝေ၏ ကျနော်နှင့်သနပ်ခါးပွင့်ကလေးကဗျာမှ)

တန်းစီနေတဲ့အလောင်းပုံတွေကြားထဲကျနော့်ဆရာမလေး အိပ်နေရှာပီ။ ကျနော်အသံမထွက်ပဲမျက်ရည်တွေပေါက်ပေါက်ကျနေတယ်။ ဆံနွယ်ရှည်ရှည်လေးတွေကိုသပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင်
ကျနော်သေချာသပ်ပေးနေမိတယ်။ အေးစက်စက်ဖြစ်နေတဲ့သူ.ပါးပြင်ကိုကျနော် အကြိမ်ကြိမ်နမ်းနေမိတယ်။ ပီယာနိုတီးတဲ့လက်ချောင်းပျော့ပျော့ရှည်ရှည်လေးတွေကို ကျနော်ကျစ်ကျစ်ပါ
အောင်ဆုပ်ကိုင်ထားပီးတိုးတိုးလေးခေါ်ကြည့်မိနေတယ်။
အန်တီလေး… …. အန်တီလေး… ကလေး လေးဒီမှာလေ… အန်တီလေး.. ထပါဗျာ…ပြုံးပီး..ဘာတုံး ကျမအချစ်ကလေးရာ လို.ပြန်ဖြေလေဗျာ..
ဘာလို.တိတ်နေတာလဲ?ဘာမှလဲပြန်မပြောနိုင်ရှာတော့ဘူးဗျာ။ ခဏလေးဖြစ်ဖြစ်ထပါဗျာ။ ကျနော်ဝန်ခံစရာလေးရှိနေလို.ပါ။ ကျနော်အန်တီလေးကိုတကယ်ချစ်ပေမယ့် အညိုနဲ.အိပ်မိတဲ့အကြောင်းလေး ပြောပြချင်လို.။ အန်တီလေးစိတ်ဆိုးပီး ရိုက်တာ၊အော်တာလေးခံချင်လို.ပါ။ အန်တီလေး ခုလိုဖြစ်သွားတဲ့အချိန်မှာကျနော်က ဖောက်ပြန်နေတာဗျ။ ကျနော့်ကို
ခွင့်မလွှတ်နဲ.နော်။ ဆရာမလေးထတော့ဗျာ.. ကျနော့်ကိုအဲ့လိုမနောက်နဲ. ကျနော်မခံနိုင်ဘူး။ ဆရာမလေးက ကျနော်နဲ.အိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆို? ပီယာနိုကော၊ဂစ်တာကောတီးပီး စာတွေအများ
ကြီးဖတ်တဲ့ကလေးလေးတွေမွေးပေးမယ်ဆို? ဘာလဲခုဂတိမတည်တော့ဘူးလား? ထတော့ဗျာ..ဒီလောက်အေးစက်နေတဲ့အုတ်ခုံကြီးပေါ်မှာအိပ်မနေနဲ.တော့။ မှန်းစမ်းခေါင်းမနာဘူးလား။
ကျနော့်လက်မောင်းကိုခေါင်းအုံးထား..လာ။ မိုးတွေတအားသည်းလာပီဗျ။ ချမ်းနေလား? ကျနော်ဖက်ထားမယ်ဗျာ။
ရင်ခွဲရုံထဲမှာရှိတဲ့လူတွေကျနော့်ကိုဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ အလောင်းတွေတင်တဲ့အုတ်ခုံပေါ်ကျနော်တက်ပီး ဆရာမလေးကိုဖက်ထားတာကိုး။
ကျနော်မရှက်ပါဘူးဗျာ။ ချစ်သူကိုဖက်ထားတာပဲလေ။ ကျနော်စကားတွေဆက်ပြောနေတယ်။ ကျနော်ဖောက်ပြန်မိတဲ့အကြောင်း… သစ္စာမဲ့မိတဲ့အကြောင်းတွေ.. ခုဆိုအရမ်းကြောက်နေပါပီ
ဆရာမလေးရာ။ ကျနော်နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး။ ခုကျနော့်ကိုတမင်အပြစ်ပေးနေတာပါ။ မသေပါဘူး။ သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာနေမှာ။ ပီးမှဘွားကနဲထလာပီး အရင်ကလိုအားပါးတရချစ်
စဖွယ်လေးပြုံးပီး ကျနော့်ကိုနားရွက်ကိုမနာအောင်ဆွဲပီး ကလေး လေးအရူးဆိုပီး စနေနောက်နေဦးမှာ.. ကျနော်သိပါတယ်။ ကျနော့်ချစ်သူရဲ.နှုတ်ခမ်းလေးကို ကျနော့်နှုတ်ခမ်းနဲ.သာသာဖွဖွ
လေးနမ်းကြည့်တယ်။
ညီလေး!! စိတ်ထိန်းကွာ… ဆိုပီးလူ၂ယောက်ကျနော့်လက်မောင်းကိုအတင်းလာဆွဲတယ်။
ဟေ့လူတွေ..ကျုပ်ကိုလာမထိနဲ. ဆိုပီး တွန်းထုတ်ပလိုက်တော့ သူတို.လှန်.သွားတယ်။ အန်တီလေး ထတော့!! ပြန်စို.ဗျာ.. လူတွေဝိုင်းကြည့်နေတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်မှကျနော့်ကိုအပြစ်ပေးချင်သလောက်ပေး ဟုတ်ပီလား။
ရုတ်တရက်အန်တီလေးကိုဖက်ထားတဲ့ ကျနော့်ကိုလူတွေဝိုင်းဆွဲခွါလိုက်တာခံလိုက်ရတယ်။ ကျနော်အားရှိသလောက်ရုန်းတာမရဘူးဗျာ။ လူ၄-၅ယောက်ဝိုင်းချုပ်ထားလို.ယက်ကန်
ယက်ကန်ဖြစ်ကုန်ပီ။ ကျနော်မရူးဘူးနော်!! လွှတ်စမ်းပါဗျာ!! ဘာသေသွားပီလဲ!! ခင်ဗျားတို.မမြင်ဘူးလား?? တစ်ကိုယ်လုံးပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်းလေး.. လှတပတလေး..ဒါသေတာမဟုတ်
ဘူးဗျ။ ကျနော့်ကိုအပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ.ခဏဟန်ဆောင်နေတာ။ လွှတ်ကြစမ်းပါ။ ကျနော်အာခေါင်ခြစ်ပီးအော်ပလိုက်တာရင်ခွဲရုံ အမိုးပေါ်ဆူညံနေအောင်ကျနေတဲ့မိုးစက်မိုးပေါက်သံတွေကိုဖုံး
သွားတယ်။
အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး !!!!!!!

ယူကလစ်ဝင်းထဲကတစ်ထပ်တိုက်ပုဖြူဖြူလေးရဲ.ဆင်ဝင်အောက်မှာ ဆရာမလေးကိုပြင်ဆင်ထားပါတယ်။
ခုံအရှည်၂လုံးကိုအောက်ကခံထားပီး ကန်.လန်.တင်ထားတဲ့ သစ်သားအခေါင်းလေးထဲမှာ ကျနော့်ချစ်သူလေးလှဲလျောင်းငြိမ်သက်လို.ပေါ့။ပတ်ဝန်းကျင်ကတိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ယူကလစ်ရွက်တွေကိုလေတိုးလို.တရှဲရှဲမြည်သံတွေကလွှဲလို.ဘာမှမကြားရဘူး။ ၂ရက်ရှိပီ..ကျနော်ရင်ခွဲရုံကနေအန်တီလေးကိုပြန်သယ်လာပီးကထဲက သူ.ဘေးကနေမခွါတာ။ ဘလောက်စ်အပြာ၊
ထမီအနက်ရောင်ကလေးကိုရေမိုးချိုးသန်.စင်ပေးပီးဝတ်ထားပေးတော့သပ်သပ်ရပ်ရပ်ကလေးနဲ.ကျက်သရေရှိလိုက်တာဗျာ။ သူ.ဆံပင်အရှည်ကြီးတွေကို မညိုညိုကသေချာကျစ်ထားပေးတော့
ကျစ်ဆံမြီးတုတ်တုတ်လေးက ရင်ဘတ်ပေါ်မှာခွေလို.ပေါ့။
နက်ဖန်ဆိုရင် ဆရာမလေးကိုမြေချတော့မယ်။ ဒီညဟာဘဝမှာနောက်ဆုံးတူတူနေရတဲ့ညပေါ့ကွယ်။
အို..ကံကြမ္မာရေ..
အကယ်၍များလူတွေပြောသလိုနောက်ဘဝဆိုတာတကယ်ရှိခဲ့ရင် ဘဝဆက်တိုင်းဆရာမလေးနဲ.ကျနော်ဆုံပရစေလို.စိတ်ထဲကဆုတောင်းနေရင်း ကျနော်မြတ်နိုးရတဲ့မျက်နာလေးကိုငေးကြည့်နေမိတယ်ဗျာ။
အခွင့်ရေးနောက်တစ်ကြိမ်ရဦးမယ်ဆိုရင်ကျနော်ဘယ်တော့မှမဖောက်ပြန်တော့ဘူး၊သစ္စာမမဲ့တော့ဘူးလို.ဂတိပေးပါတယ်ဆရာမလေးရာ။ အန်တီလေးတီးနေကြ သီချင်းနုတ်စ်တွေကိုလည်းသေချာလေးစီစီရီရီလုပ်ပီး အခေါင်းထဲထည့်ပေးနေမိတယ်။ ညကတဖြေးဖြေးနက်လာခဲ့ပီ။ လေပြေကလေးတနော့နော့တိုက်နေတယ်။ အသုဘရှုလာတဲ့လူတွေ
လည်းပြန်ကုန်ကြပီ။ အန်တီလေးရဲ.ရုပ်ကလပ်ဘေးမှာ ထိုင်ရင်းတွေတွေငေးနေတဲ့ မညိုညိုကိုကျနော်စကားလှမ်းပြောလိုက်တယ်။
အညို.. အန်တီလေးကုတင်ဘေးမှာထောင်ထားတဲ့ ..ကျနော့်ဂစ်တာလေးယူပေးပါ..ကျနော်အန်တီလေးကိုဂစ်တာတီးပြချင်လို.
အညိုထထွက်သွားပီးဂစ်တာလေးကိုယူလာပီးကျနော့်လက်ထဲထည့်တယ်။ ကျနော်ဂစ်တာကြိုးတွေကိုခပ်မြန်မြန်လေး ညှိလိုက်ရင်း ကီးမြှင့်တဲ့ကာပိုလေးကို ဂစ်တာဖရက်တံရဲ.နံပါတ်၅မှာညှပ်
လိုက်တယ်။ ကော့ဒ်ကိုင်ပီးတာနဲ.ညာလက်ချောင်းတွေနဲ.ဂစ်တာကြိုးတွေကိုဆွဲကုပ်လိုက်တယ်။
Saimon&Garfunkel ရဲ. Scarborough Fair: သီချင်း.. … .. … http://beemp3.com/download.php?file=7842727&song=Scatborough+Fair
တုန်ခါနေတဲ့ကျနော့်သီချင်းဆိုသံကွဲအက်အက်ခပ်တိုးတိုးထွက်လာတယ်။
ဆရာမလေးအရမ်းကြိုက်တဲ့သီချင်း.. နားထောင်ပါတော့..ဒီတစ်ခါပဲကျနော်ဆိုပြလို.ရတော့မှာမို.လို.ပါဗျာ။ ခါတိုင်းလိုသီချင်းဆိုတာဆုံးသွားတိုင်း ဆွေးသွားတယ်ဟာလို. အန်တီလေးကျနော့်
ကိုဖက်ပီးမပြောနိုင်တော့ပါလားကွယ်။ အဲ့ဒီအသံအစား မညိုညိုရဲ.ကြိတ်ရှိုက်သံတဟင့်ဟင့်ပဲကြားနေရတယ်။ သီချင်းဆုံးသွားတော့ ညအမှောင်ထဲကျနော်ငေးနေမိတယ်… ကျနော့်ဘဝဟာ
ညအမှောင်ထက်ပိုလို.တောင်မှောင်တော့မယ်ဆရာမလေးရာ။
နောက်နေ.မှာဆရာမလေးကိုလိုက်ပို.တဲ့အဖြစ်အပျက်တွေကိုကျနော်သေချာမမှတ်မိတော့ဘူး။
မညိုညိုက ဆရာမလေးအခေါင်းကိုအတင်းဖက်ပီး ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပါ သူငယ်ချင်းရယ်လို.အော်ပီးခွေလှဲသွားတာရယ်… မြေနီနီတွေတူးဆွထားတဲ့ကျင်းအနက်ကြီးထဲကျနော့်ချစ်သူကိုမြုပ်နှံလိုက်
ကြတာတွေကျနော်သေချာပြန်မမှတ်မိတော့လောက်အောင်ဝေဝါးခဲ့ပီ။ ဘယ်တော့မှပြန်မတွေးချင်တော့တဲ့အဖြစ်ပျက်တွေပေါ့။ ရာဘာခြံသုဿန်ရဲ. ညောင်ထောက်ပင်အကြီးကြီးအောက်မှာ
ဆရာမလေးကိုမြုပ်နှံထားတယ်။ နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ ကျနော်ကိုယ်တိုင် ပုံကြမ်းခြစ်ထားတဲ့ ကျောက်ပြားလေးကိုချစ်သူရဲ.အုတ်ဂူလေးမှာကပ်နိုင်ဖို.အလုပ်တွေရှုပ်နေခဲ့တယ်။ အားလုံးပီးသွား
တော့ အေးစိမ့်နေအောင်အရိပ်ကောင်းတဲ့အပင်ကြီးအောက်မှာ သပ်ရပ်တဲ့အုတ်ဂူဖြူဖြူလေးဖြစ်လာတယ်။
မသစ်သစ်@ဝင်နီ ဆိုတဲ့ကျောက်ပြားလေးပေါ်မှာ ပီယာနိုခလုတ်ကလေးတွေရယ် ဂီတသင်္ကေတနုတ်စ်ကွေးကွေးလေးတွေရယ်ထွင်းထားတယ်။
ကျနော့်ဘဝတော့ရှေ.ဆက်ဘာလုပ်ရမလဲကျနော်မတွေးတတ်သေးဘူးဗျာ။ ဖေဖေနဲ.မေမေလည်းမျက်နာမကောင်းကြဘူး။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်က မှုန်တေတေမျက်နာနဲ.နေလာတာရက်တွေကြာ
လာပီကော။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားရင် လူဆိုတာအသက်ရှင်နေရက်နဲ.ဗလာကြီးဆိုတာပိုပိုသိလာတယ်ဗျာ။ တခါတလေဆို မနက်စောစောထပီးအန်တီလေးကြိုက်တဲ့ စံပယ်ပွင့်လေးတွေဈေးထဲ
ကဝယ်.. ရာဘာခြံသုဿန်ထဲကအန်တီလေးအုတ်ဂူဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ အသာလေးဖြန်.ခင်းထားပေးပီး အရူးတစ်ယောက်လိုစကားတွေတတွတ်တွတ်ပြောနေမိတယ်။ ညတော်တော်ကြီးမှောင်
လာမှအိမ်ကိုတိတ်တဆိတ်ပြန်ပြန်လာတတ်တယ်။ တမြို.လုံးကလူတွေက ကျနော်လာရင်သနားစရာမျက်နာတွေနဲ.ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ ဒါမှမဟုတ်အရူးတစ်ယောက်ကိုစာနာတဲ့မျက်ဝန်းတွေ
ပေါ့ဗျာ။ အညိုတစ်ယောက်ကော? ကျနော်ကိုယ်တိုင်မမြင်ခဲ့တာကြာပီ။ သူကိုယ်တိုင်လဲအထိနာရှာမယ်။ သူတို.၂ယောက်ဆိုတာ ၁ဝနှစ်သမီးလောက်ကထဲကအတူတူနေလာကြတဲ့ညီအမထက်
ပိုတဲ့သူငယ်ချင်းတွေလေ။
တရက်တော့ကျနော်တစ်ယောက်အန်တီလေးဆီကပြန်အလာ ယူကလစ်ဝင်းထဲဝင်မိတယ်။
ဆင်ဝင်အောက်ကဒန်းကလေးပေါ်မှာ အညိုတစ်ယောက်ထဲထိုင်နေတာတွေ.တယ်။ ကျနော်ဝင်လာတာမြင်တော့တချက်လှမ်းကြည့်တယ်။ စကားတော့မပြောဘူး။ သူ.ပုံစံကဖျော့တော့တော့
ဖြုလျော်လျော်နဲ.ပိန်သွားသလိုပဲ။ တော်တော်စိတ်ထိခိုက်ထားပီလေ။ ကျနော်ဘာမှစကားမဆိုဖြစ်ပဲ အညို.ဘေးမှာဝင်ထိုင်ပီး စီးကရက်တစ်လိပ်ထုတ်ဖွာနေမိတယ်။ ရုတ်တရက် အညိုက.. ..
ကျနော့်လက်ထဲကို အစိမ်းရောင်စာအုပ်ကလေးတစ်အုပ်ထိုးထည့်ပီး မောင်!! ဖတ်ကြည့်ပါလို.ပြောလာတယ်။ စာအုပ်အဖုံးမှာ ဝင်နီလို.ရေးထားတယ်။ ဒါအန်တီလေးရဲ. ဒိုင်ယာရီထင်တယ်ဗျ။

နောက်ဆုံးစာမျက်နာတွေကိုလှန်ဖတ်ကြည့်..မောင်.လို.အညိုကငိုသံပါနဲ.ပြောတယ်။
ကျနော်စာရွက်တွေကိုခပ်မြန်မြန်လှန်နေတုံး .. အညိုကစကားတွေဆက်တိုက်ပြောရင်း တဟီးဟီးငိုချလိုက်တယ်။ ဝင်နီအကုန်သိတယ်မောင်ရဲ.။ တမင်မသိချင်ယောင်ဆောင်သွားခဲ့တာတဲ့။
အို!! စိတ်နှလုံးဖြူစင်တဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းလေးရေ.. နင့်အစား ညိုပဲသေသွားရင်ကောင်းမယ်နော်.. ညိုကမှမိန်းမယုတ်..သူများချစ်သူကိုမြုဆွယ်တဲ့မိန်းမ..တသက်လုံးယူကြုံးမရဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တာ
လားသူငယ်ချင်းလေးရယ်.. ညိုလည်းသေချင်နေပါပီဟာ..ဟင့်ဟင့်!!
ငိုနေတဲ့အညို.ကို ကျနော်မကြည့်အားဘူး တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေတဲ့လက်ချောင်းတွေနဲ.စာအုပ်ကိုတင်းတင်းဆုပ်ရင်း ဆရာမလေးရဲ.လက်ရေးဝိုင်းဝိုင်းစက်စက်လေးတွေကိုဖတ်နေမိတယ်။
…. …. ….. ….. …. …… ……
အညိုနဲ.ငါ့ချစ်သူတို.၂ယောက်ကိုကြည့်တာတော်တော်လေးအမူယာပျက်နေပါလား…နင်ဘာလုပ်မလဲမိဝင်နီ??
ငါ့ကလေး လေးကတကယ်တော့ ပေါက်စလေးပါ..ပီးတော့သူလည်းယောကျ်ားတစ်ယောက်ပဲ… ငါနဲ.ကင်းကွာချိန်မှာမတော်တဆတွေဖြစ်ကုန်တယ်နေမှာပါ…
သနားစရာကောင်းလိုက်တာ… တခါတခါသူ.မျက်နာကညှိုးညှိုးသွားရှာတယ်.. လိပ်ပြာမလုံဖြစ်နေရှာတယ်.. … …
ညိုကလည်း… သိက္ခာရှိတဲ့မိန်းမပါ.. ငါသိပါတယ်.. အားလုံးကမတော်တဆဖြစ်ခဲ့တာတွေပါ.. ငါမသိချင်ယောင်ဆောင်နေမယ်.. ပိပိရိရိပေါ့… …. …
ကလေး လေးကငါ့ကိုတော်တော်ချစ်ရှာတယ်.. ငါ့ကိုလက်ထပ်မှာပါ.. သူငယ်ချင်းအပေါ်လည်း ငါအပြစ်မတင်လိုတော့ဘူး.. ဝမ်းတော့နည်းတယ်ဟာ.. … … …
… …. …. … .. .. … ….
… …. … … …. …. … …..
ကျနော်ဆက်ဖတ်လို.မရတော့ဘူးဗျာ။ အမြင်အာရုံတွေဝေဝါးကုန်တယ်။ မျက်ရည်တွေသူ.အလိုလိုစီးကျလာတယ်။ ဖြစ်မှဖြစ်ရလေဗျာ။ တချိန်လုံးနာနာကျင်ကျင်နဲ.နေထိုင်သွားခဲ့တဲ့ကျနော့်
ဆရာမလေးရာ။ အဲ့ဒီမနက်ကကော သူထွက်သွားခဲ့တာစိတ်ဖြောင့်ခဲ့ရဲ.လားဗျာ။ သူ.အလစ်မှာကျနော်နဲ.အညိုဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ သူသိနေတာပဲ။ ကျနော်အသက်မရှိတော့တဲ့လူတစ်ယောက်လို
မှိုင်ငေးနေမိတယ်။ တိတ်တဆိတ်ထပီးထွက်လာခဲ့တယ်။ အညိုကတော့ တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ရင်းကျန်ခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီနေ.ကကျနော်အညို.ကိုနောက်ဆုံးတွေ.ခဲ့တဲ့နေ.ပဲဗျ။
ကျနော့်မှာဆရာမလေးရဲ.အုတ်ဂူရှေ.မှာတောင်သွားမရပ်ရဲတော့ဘူး။ ဘဝကိုတမြည့်မြည့်နာကျည်းသွားစေတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုသိလိုက်ရပီလေ။ သေတဲ့အထိသိမ်းထားရတော့မယ့်အနာတရ
တွေ။ ကျနော်နဲ.တန်တာကျနော်ရခဲ့ပီလေ။
နောက်တနေ.မနက်မှာ ဖဲကြိုးလေးတွေကြဲထားတာနဲ.တူတဲ့လမ်းလိမ်လိမ်လေးတွေရှိတဲ့တိတ်ဆိတ်လှပတဲ့ နေချင့်စဖွယ်မြို.ကလေးကနေကျနော်ထွက်ခွါခဲ့ပါတယ်။
ကျနော့်ကျောပိုးအိပ်အပြာလေးထဲမှာဂျင်းပန်၃ထည်နဲ.တီရှပ်တချို.ပါတယ်။ ဂျက်လန်ဒန်ရဲ. ပင်လယ်ဝံပုလွေဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတစ်အုပ်ပါတယ်။ အနက်ရောင် သြဂတ်စတင်းဘောင်ရီယို တံဆိပ်နိုင်လွန်ကြိုးတပ်ထားတဲ့ စပိန်ဂစ်တာ နီညိုရောင်လေးကို ကျောမှာလွယ်ထားတယ်။ ဂစ်တာရဲ.အတွင်းနံရံမှာ ဗလင်စီယာမြို.မှဆရာကြီး… ကိုယ်တိုင်စီရင်သော GC-60 လက်လုပ်ဂစ်တာ
ဆိုတဲ့တံဆိပ်ပေါ်မှာ သင့်ပီယာနိုဆရာမလေး ဝင်နီလို.လက်မှတ်ကလေးထိုးထားတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့တစ်ဘဝစာ နောင်တတွေ၊ဖြေမဆည်နိုင်မှုတွေပါတယ်။ သဘောြင်္ကီးကဥသြဆွဲနေပီ
လက်ရမ်းကိုမှီတွယ်ထားတဲ့ကျနော် တောအုပ်မှုန်ပြပြလေးရှိရာ ဟိုးယူကလစ်ဝင်းဖက်ကိုငေးကြည့်နေမိတယ်။ အန်တီလေး၊အညို၊ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသောကာလများ။ ဘယ်ဆီမသိတဲ့ကျနော့်ခရီး။

ဝိဉာဉ်နှင်းမှုန်တစ်စက်
အိပ်မက်မြင်းခွါ(၁၃)
တစ်ယောက်ထဲအတုံးအရုံးလဲသူ
ငါ့ကံကြမ္မာနဲ. … … လူ
(တာရာမင်းဝေ၏တေလေမှတ်တိုင်ကဗျာမှ)

ခုကျနော်ပြောပြခဲ့တဲ့အဖြစ်အပျက်တွေဖြစ်ခဲ့တာ ၁၃-၁၄နှစ်လောက်တောင်ရှိသွားပီလားမသိတော့ဘူး။
နောက်ပိုင်းကျနော်ဘာဆက်ဖြစ်သလဲဆိုတာပြန်တောင်တွေးမကြည့်ချင်လောက်အောင်ရှုပ်ထွေးလွန်းခဲ့ပါတယ်။ ကျနော့်မြို.ကလေးကိုစွန်.ခွါခဲ့ပီး တစ်ခါမှပြန်မရောက်ဖြစ်တော့ပါဘူး။ ကျနော်ဟာ
လူပေလူလွှင့်တစ်ကောင်ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီခေတ်က အထက်တန်းအောင်တဲ့လူငယ်တွေလိုပဲကျောင်းတစ်ခုကိုရောက်သွားခဲ့တယ်။ မေ့ဖို.ကြိုးစားတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်နဲ. ဖဲပွင့်တွေ၊
သူရာရည်တွေ၊မိန်းမတွေ၊မူးယစ်ဆေးတွေ၊ကြောင်တောင်တောင်စာအုပ်တွေနဲ.နှစ်တွေအများကြီးကုန်လွန်စေခဲ့ပါတယ်။ သေချာတာတစ်ခုကတော့ ကျနော်မပျော်တော့ပါဘူးဗျာ။ လောကမှာလူ
တွေအကြောက်ဆုံးအရာကသေခြင်းတရားလို.ပြောကြတယ်။ မဟုတ်ဘူးဗျ.. အသက်လောက်မြတ်နိုးရတဲ့သူနဲ.ကွေကွင်းတာလောက်ကြောက်စရာကောင်းတာဘာမှမရှိဘူး။ အဲ့ဒါတော့ခင်ဗျားတို.
ယုံဗျာ။ သေခြင်းတရားလောက်တော့စာဖွဲ.မနေတော့ဘူး။
Albert Camus: ရဲ. the outsider: ဝတ္ထုထဲက မားဆော့ ဆိုတဲ့ဇတ်ကောင်လိုပဲဘဝကိုဘာတစ်ခုမှမလေးနက်ပဲဆက်လက်ရှင်သန်ခဲ့ပါတယ်။
မိသားစုဆိုတာရှိခဲ့လျှက်နဲ. ဂျစ်ပဆီတစ်ကောင်လိုလမ်းဘေးမှာနေခဲ့ဖူးတယ်။ ကျနော်ဟာအတ္တဘဝမှန် ဝါဒီဆန်မှန်းမသိဆန်လာခဲ့ပါပီ။ တခါတခါမှာခေတ်ပေါ်ကဗျာဆရာတစ်ယောက်နဲ.ပေါင်းပီး
ဆော့ခရတ္တိလို အဆိပ်မသောက်ရဲလို. အရက်သောက်တာကွလို.ကျူးရင့်နေခဲ့ဖူးတယ်။ တခါတလေကျတော့ ကျနော်နဲ.အိပ်ချင်တဲ့မိန်းမတချို.နဲ.ကျနော်အိပ်မိတယ်။ ညသန်းခေါင်မှာလန်.နိုးလာ
တိုင်းကျနော့်အိပ်ယာပေါ်မှာရောက်နေတတ်တဲ့မိန်းမတွေဟာကျနော်ချစ်တဲ့ဆရာမလေး မဟုတ်မှန်းသတိထားမိပီး သည်းထန်စွာနဲ.ငိုကြွေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျနော်ဟာမိန်းမဘယ်နှစ်ယောက်နဲ.အိပ်
မိခဲ့သလဲကျနော်ကိုယ်တိုင်တောင်မမှတ်မိတော့လောက်အောင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျနော်ဟာမဖြူစင်တော့ပါဘူးဗျာ။ အဝတ်စဖြူဖြူလေးကိုနှစ်ပေါင်းများစွာ အညစ်အကြေးသုတ်တဲ့လက်နှီးအဖြစ်
အသုံးပြုပီးမှဆပ်ပြာနဲ.အထပ်ထပ်လျှော်ဖွတ်ခဲ့ရင်တောင် အရင်လိုဆွတ်ဆွတ်ဖြူနိုင်ပါ့မလား? အဲ့ဒီလိုပါပဲကျနော် ဟာညစ်နွမ်းသွားခဲ့ပါပီ။ ဖေဖေနဲ.မေမေ၊မညိုညို.. သူတို.တွေကျနော်ဘယ်
ရောက်လို.ဘယ်ပေါက်နေပီလဲသိရှာမယ်မထင်ပါဘူး။ ကျနော်ဟာကိုယ့်ဘဝကိုကိုယ် အမှောင်ချထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော်ဟာမြန်မြန်လည်းမိုက်ဇတ်မသိမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ.အိမ်ကထွက်
လာတာတော်တော်လေးကြာလာပီးမိုက်စရာရယ်လို.မကျန်တော့လောက်အောင်ကမ်းကုန်တဲ့အခါ ကျနော်နဲ.တူတူနေတဲ့ခေတ်ပေါ် ကဗျာဆရာဆိုတဲ့လူက ပင်လယ်ခြားနေတဲ့အရပ်ဒေသတစ်ခု
ကိုသွားကြဖို.အဖော်စပ်လာခဲ့တယ်။ ဘာမှရှည်ရှည်ဝေးဝေးမတွေးတော့ပဲ ကျနော်သူနဲ.လိုက်ခဲ့မိတယ်။
တစ်ပတ်မှာ၆ရက်အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ ကျန်တဲ့တစ်ရက်မှာ မူးအောင်သောက်ပီးထိုးအိပ်။ အားတဲ့အချိန်ဆိုတာဘာမှမရှိဘူး။ ဝေဒနာတွေတော်တော်လေးလျှော့ပါးစပြုလာတယ်။
ကျနော်ရုတ်တရက်သတိဝင်လာတဲ့အချိန်မှာအချိန်တွေဟာခုနကပြောသလိုပဲ ၁၃-၄နှစ်လောက်တောင်ကြာသွားသလိုပဲ။ ကျနော်ခုအရက်မသောက်ဖြစ်တာ၁ပတ်လောက်ရှိပီ။ ကြည်လင်နေတဲ့
ခေါင်းနဲ.တွေးကြည့်တော့ ကျနော်ဟာမတရားခဲ့ဘူးဆိုတာပေါ်လွင်နေခဲ့တယ်။ မိဘတွေ၊ ကျနော့်ကိုတွယ်တာတဲ့အညို.. သေမှန်းရှင်မှန်းမသိ။ လွှင့်ချင်တိုင်းလွှင့်ခဲ့တယ်။ ကျနော်ဆုံးဖြတ်ချက်
တစ်ခုချလိုက်မိတယ်။ တူတူနေတဲ့ ခေတ်ပေါ်ကဗျာဆရာတစ်ယောက် ကျနော့်ဂစ်တာသံတွေကို မာတီနီနဲ.မြုံ.ရင်းဇိမ်ခံနေတုံး ကျနော်ပြန်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းဖွင့်ပြောလိုက်တော့သူကပြုံးရင်း…
မြက်ခြောက်များကိုမီးရှို.သောအနံ.ကလေး
သင်းသင်းမွှေးသော ဇာတိမြေကို ပြန်လာပီဆိုတာ
မျက်လုံးစိမ်းစိမ်းနဲ. အိုင်ယာလန်မလေးအားပြောပေးပါ လေညှင်းလေးခင်ဗျ ….
ဆိုပီး ရှေးမတ်စ်ဟေနီရဲ.ကဗျာတစ်ပိုဒ်ကိုကောက်ရွတ်လိုက်ပီး ပြုံးနေတယ်။ ကျနော့်မှတ်ပုံတင်ကဒ်ကို အပီးပိုင်ပယ်ဖျက်ဖို.အတွက်ရုံးကိုသွားတယ်။ ခေတ်ပေါ်ကဗျာဆရာဟာ သူနဲ.တူတူလိုက်
လာဖို.ကျနော့်ကိုစိုက်ထုတ်ကူညီခဲ့ဖူးတဲ့ငွေကြေးတချို.ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ တိတ်တဆိတ်သူ.ဘဏ်အကောင့်ထဲကို၂ဆလောက်ပမာဏရှိတဲ့ ငွေတွေကိုကျနော့်ဘဏ်အကောင့်ထဲကနေလွှဲပေးခဲ့လိုက်
တယ်။ အထုတ်အပိုးပြင်ပီး လေဆိပ်ကိုထွက်လာခါနီး ဘယ်တော့မှပြန်ဖို.မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ကျနော့်မိတ်ဆွေကဗျာဆရာက အိမ်ပေါက်ဝထိလိုက်ပို.ရင်း သွားတော့ရဲဘော်.. အသစ်တစ်ခုထပ်ရှာ
ပီးတည်ဆောက်ပေရော့..မောင်ရင်နဲ.ငါ့အဖို.မှာတော့ ဆန်ဆုံစားလို.ကံကုန်သွားပီပေါ့ကွာဆိုပီးနှုတ်ဆက်ရှာတယ်။ ကျနော်စိတ်ထိခိုက်လို.ဘာမှပြန်မပြောပဲ ခရီးဆောင်အိတ်ကလေးကိုဆွဲပီး
ထွက်လာတော့လှမ်းအော်သေးတယ်..ဟေ့ကောင်ဂစ်တာဆရာ..မင့်အညိုယောကျ်ားရနေပါပီကွာ..တဲ့။ အေပေးကြီးလို.ကလော်ဆဲရင်း ကျနော်တက္ကဆီပေါ်တက်ရင်းပေါ့ပါးစွာရယ်မောလိုက်မိ
တယ်။

လေယာဉ်ပြေးလမ်းပေါ် ကျနော်စီးနင်းလာတဲ့ဖော်ကာကြီးထိုးဆင်းလာတော့ အုတ်ကြွပ်မိုးနီနီနဲ.အဆောက်ဦးပုပုလေးတွေရှိတဲ့ကျနော့်မြို.လေးဟာ ကုက္ကိုပင်နှစ်ချို.တွေကြားထဲဟိုးအရင်က
လိုတိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ကလေးအိပ်ပျော်နေတုံးပဲ။ လေယာဉ်ပြေးလမ်းအဆုံးကမြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းလေးတွေကလည်း အရင်အတိုင်းပါပဲလားဗျာ။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ရောက်သွားပီဖြစ်တဲ့ကျနော့်ကို
မြို.ကလေးကမှတ်မိပုံမပေါ်ဘူး။ လေယာဉ်ပေါ်ကနေမြေကြီးပေါ်ခြေချမိတာနဲ.ကျနော့်ရင်ထဲမှာအော်နေမိတယ်။ ဖေဖေ၊မေမေ၊အန်တီလေး၊အညို ကျနော်ပြန်လာပီဗျ။ မနက်ခင်း၁ဝနာရီလောက်ရှိ
နေပေမယ့်ထုံးစံအတိုင်းအေးမြမြအရသာကိုခံစားနေရတယ်။
လေယာဉ်ကွင်းကြိုပို.ကားပေါ်ကဆင်းလာတော့ ကျနော်တို.ခြံဝင်းထဲမှာ ထုံးစံအတိုင်းအလုပ်သမားတွေနဲ.အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့မေမေက ဘယ်သူပါလိမ့်ဆိုတဲ့အကြည့်နဲ.အကဲခတ်နေတယ်။
ကျနော်ထွက်သွားတုံးကတော်တော်ငယ်သေးတဲ့ကျနော့်ညီလေးက ကိုကို!! လို.အော်ပီးပြေးလာမှ မေမေဟာကျနော့်ကိုပြေးဖက်ပီးငိုရှာတယ်။ အိမ်ထဲဝင်လာတော့ ထုံးစံအတိုင်းစာအုပ်ထူထူကြီးထဲ
ခေါင်းငိုက်စိုက်ထားတဲ့ဖေဖေက ခွေးသားလူမိုက်ပြန်လာသေးတယ်ပေါ့လို.စိုက်ကြည့်ပီးပြောတော့ ကျနော်သိမ်ငယ်စွာနဲ.မျက်လုံးချင်းမဆိုင်မိအောင်မျက်နာလွှဲလိုက်ရင်း ကျနော့်ကိုခွင့်လွှတ်ပါလို.
တောင်းပန်မိတယ်။ ကျနော့်အိပ်ခန်းလေးထဲကိုအထုတ်အပိုးတွေဆွဲရင်းဝင်လာမိတော့ အရာရာအရင်တိုင်းပဲဖြစ်နေတာသတိထားမိတယ်။ ကျနော့်ကုတင်ဘေးကနံရံမှာကပ်ထားတဲ့ ကျနော်ကိုယ်
တိုင်ခဲကောက်ကြောင်းခြစ်ထားတဲ့ ပန်းချီကားလေးထဲက ဆရာမလေး.. ချိုချိုအေးအေးလေးပြုံးနေတုံးပဲဗျာ။ ငိုင်တွေတွေနဲ.အိပ်ယာပေါ်တက်ထိုင်နေရင်း ကျနော့်ဗီရိုလေးကိုကောက်ဖွင့်လိုက်
တော့ပရုတ်လုံးနံ.လေးသင်းသင်းထွက်နေတယ်။ တီရှပ်အဟောင်းတစ်ထည်ကောက်စွပ်ပီး အရောင်လွှင့်နေတဲ့ဂျင်းပန်အပြာရောင်ကိုဝတ်ကြည့်တော့ ဝတ်လို.ရနေသေးတယ်။ ငါဟာဘာမှမ
ပြောင်းလဲသေးပါလားလို.တွေးရင်းတစ်ယောက်ထဲပြုံးနေမိတယ်။
ခရီးဆောင်အိတ်အောက်ခြေမှာဖွက်ထည့်လာခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေထဲက ဒေါ်လာတစ်ရာတန်အရွက်၁ဝဝလောက်ကိုထုတ်ပီးစာအိတ်ဖြူဖြူထဲထိုးထည့်ပီး အိမ်အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာခဲ့တယ်။
ဖေဖေနဲ.မေမေကိုကန်တော့ တော့မေမေကမင့်ပိုက်ဆံတွေငါမလိုဘူးနော် သားကြီးဖိုးသက်.. ဒီတစ်ခါမင်းဘယ်မှသွားလို.မရတော့ဘူးလို.မျက်ရည်ကျရင်းပြောတယ်။ ဖေဖေကတော့ သက်ပြင်း
ချပီး..ငါတို.အသက်ကြီးပီ..အိမ်အလုပ်လုပ်ဖို.တွေးတော့ကွာလို.ပြောတယ်။ ကျနော်ကတော့ခေါင်းကိုတွင်တွင်ငြိမ့်နေပီးဂတိတွေပေးနေရတာပေါ့။ အားလုံးတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြစ်သွားမှ ကျနော်
ခြံဝင်းထဲက ကားဂိုထောင်ဖက်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျနော့်ညီလေးကလှမ်းပီး ကိုကိုအပြင်သွားရင်ကားသော့ဒီမှာတဲ့။ ကျနော့်ပြုံးပီးခေါင်းခါမိတယ်။ ဂိုဒေါင်ထဲက နံရံမှာကျနော်ချိတ်ပီးချန်ထားခဲ့
တဲ့ကျနော့်ပြိုင်ဘီးလေးကိုဆွဲဖြုတ်လိုက်ရင်း စစ်ဆေးနေမိတယ်။ သံချေးတော့နည်းနည်းတက်နေပီ။ အပြင်ကိုတွန်းထုတ်လိုက်ရင်း ကျနော့်ညီလေးကို စက်ဘီးပစ္စည်းဆိုင်မှာကျနော်လိုချင်တာ
လေးတွေသွားဝယ်ခိုင်းလိုက်ရင်းထိုင်ပြင်နေမိတယ်။ အားလုံးအဆင်ပြေသွားတော့.. ပြိုင်ဘီးလေးကိုနင်းရင်းခြံထဲက လှစ်ကနဲထွက်လာခဲ့တယ်။
ကျနော်ဟာအရင်အတိုင်းပဲဘာမှမပြောင်းလဲဘူး။ ဆံပင်ဂုတ်ထောက်နဲ.တီရှပ်အဖြူဂျင်းပန်းအပြာအရောင်လွှင့်ကိုဝတ်ထားတုံးပဲ။ အရင်လိုပဲရင်တွေကတုန်နေတတ်တုံးပဲ။
မြို.ပြင်ကရာဘာခြံသုဿန်ထဲရောက်လာတော့ ညောင်ထောက်ပင်ကြီးအောက်က ဆရာမလေးရဲ.အုတ်ဂူဖြူဖြူလေးကိုလိုက်ရှာတယ်။ တွေ.ပါပီ… အုတ်ဂူဖြူဖြူလေး.. မသစ်သစ်@ဝင်နီ.. ..
ချက်ချင်းသတိထားမိတာက အုတ်ဂူလေးဟာဘာလို.ဖြူဆွတ်ပီးတောက်ပြောင်နေရတာလဲ။ ၁ဝစုနှစ်တစ်ခုကျော်သွားတာတောင်ဘာလို. အညှိတွေတက်မနေရတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က
လာလာပီးသန်.ရှင်းပေးနေလို.ပေါ့။ ဘယ်သူလို.ခင်ဗျားတို.ထင်သလဲဗျာ။ ဟုတ်ပါ့..သူ.အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းပဲပေါ့လေ။ အုတ်ဂူဖြူဖြူလေးအရှေ.မှာ ကျနော်ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်တယ်။
ဆရာမလေး..ကျနော်ပြန်လာပီဗျ..ခုကလေး လေးလို.မခေါ်သင့်တော့ဘူးနော်… ကျနော်ဟာယောကျ်ားကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပီသိလား..
ကျနော်ခြေဦးတည့်ရာ..ထွက်သွားတုံးက အန်တီလေးလွမ်းနေသေးလားဟင်.. အညိုကောအန်တီလေးဆီလာသေးလား..ကျနော်အန်တီလေးကို တစ်ရက်မှမမေ့ခဲ့ပါဘူးဗျာ.. အကယ်၍ကျနော်
တို.လက်ထပ်ဖြစ်ခဲ့ရင်ခုချိန်ဆိုပျော်စရာကောင်းတဲ့မိသားစုလေး ပိုင်နေရောပေါ့.. ကံတရားပေါ့ဗျာ..အန်တီလေးတို.ဘာသာအလိုအရဆို ဘုရားသခင်ခွင့်မပြုခဲ့ဘူးပေါ့.. ကျနော်ခုမငိုတော့ဘူး
သိလား…ကျနော်ရင့်ကျက်ခဲ့ပီ.. ခုကျနော်ပြန်လာတယ်.. အန်တီလေးကိုခွင့်တစ်ခုတောင်းမယ်နော်.. အညိုသာလူလွတ်ဖြစ်နေသေးရင်သူ.ကိုကျနော်လက်ထပ်မယ်…နက်ဖန်ကျရင်ကျနော်..
အညို.ကိုခေါ်လာပီး.. အန်တီလေးရှေ.မှာခွင့်ပြုချက်လာယူမလို.။ အန်တီလေး ပြုံးပီးသဘောတူမယ်ဆိုတာကျနော်သိပါတယ်ဗျ။
အုတ်ဂူဖြူဖြူလေးကိုကျနော်ထွေးပွေ.လိုက်တယ်။
ရာဘာခြံသုဿန်ထဲက ထွက်လာတော့ညနေတောင်အတော်စောင်းနေပီ။ ကျနော့်ပြိုင်ဘီးလေးဟာ ယူကလစ်ဝင်းဖက်ကိုဦးတည်နေတယ်.. …
တိတ်ဆိတ်ပီး ငြိမ်သက်နေတဲ့ခြံဝင်းလေးထဲ ကျနော်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာတထိတ်ထိတ်နဲ.ဗျာ။ ဆင်ဝင်အောက်မှာစက်ဘီးလေးကိုထောင်ထားပီး တစ်ထပ်တိုက်ပုလေးထဲဝင်ချလာတော့။
ထူးထူးဆန်းဆန်း ပီယာနိုတီးသံကြားရလို.ကျနော် အံ့သြနေမိတယ်။ Fur elise: ဆိုတဲ့သီချင်းဗျ။ ပီယာနိုတီးနေတဲ့သူကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတွေပြာဝေသွားတယ်။
အန်..တီ..လေး

ဟုတ်တယ်..ကျနော့်ဆရာမလေးပါလား။ရုတ်တရက်အသက်ရှူတောင်ရပ်သွားချင်ပီ။ ကျနော်ခေါင်းကိုဘယ်ညာဆတ်ကနဲခါပီး သေချာပြန်ကြည့်မိတယ်။ အာ..မဟုတ်ဘူးဗျ။
ဘီးကုတ်ဝါဝါလေးခေါင်းမှာတပ်ထားတဲ့ အသက်၁၂-၁၃အရွယ်ကောင်မလေးပါ။ ဒါပေမယ့် ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ဆံပင်ရှည်ရှည်လေးတွေကိုကျောမှာချထားပီး ဘာလို.ကျနော့်အန်တီလေးနဲ.ချွတ်စွပ်တူ
နေရတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို.ဆရာမလေးတီးနေကျ ဘေထိုဗင်ရဲ. Bagatelle No. 25 in A minor: ကိုတီးကျင့်နေတာလဲ။ ကျနော်ကြောင်ငေးနေမိတယ်။ ကောင်မလေးရဲ.လက်ချောင်းတွေကတော့..
ဒီသီချင်းကိုအတီးကျင့်နေမှန်းသိသာနေတယ်။ ၁၆နဲ.၃၂နုတ်စ်တွေကိုတီးတဲ့အခါ လက်ပြေးတာမမြန်နိုင်သေးတာသတိထားမိတယ်။ မျက်နာပေါက်ကလေးက ကျနော့်အန်တီလေးဝင်နီနဲ.တစ်ပုံစံ
ထဲပါလား။ အသားအရေကလည်းဝါဝင်းဝင်းလေး..ပီယာနိုတီးတဲ့ဟန်ပန်လေး..နုတ်စ်စာရွက်ကိုလှမ်းကြည့်ပီးကြိုးကြာငှက်မလေးပျံနေသလိုထင်ရတာကအစကျနော့်ချစ်သူနဲ.တူလှချေလားကွယ်။
ဝင်နီလေး ရေ.. ညစာ စားစို.ကွယ်!!
အညို.အော်သံမှန်းကျနော်မှတ်မိတယ်။ ရင်ထဲထိတ်ကနဲဖြစ်သွားတယ်။ ဝင်နီလေးတဲ့လား။ ပီယာနိုတီးနေတဲ့ အသံတိတ်သွားပီး ကောင်မလေးထရပ်လိုက်ရင်းကျနော့်ကိုလှမ်းကြည့်တယ်။
အသံစူးစူးလေးနဲ. မေမေ.. ဒီမှာဧည့်သည်လာနေပါတယ်လို. မီးဖိုချောင်ထဲက အညို.ကိုလှမ်းအော်ခေါ်လိုက်တယ်။ သြော်.. အညိုတောင်အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပီကောဗျာ။ ရင်ထဲမှာကျဉ်ကနဲဖြစ်
သွားပေမယ့် အတတ်နိုင်ဆုံးကျနော်အားတင်းပီးပြုံးထားလိုက်တယ်။ မီးဖိုချောင်ကနေဧည့်ခန်းကို လာတဲ့လမ်းကြားလေးထဲကနေ တစ်ပတ်လျှိုဆံထုံး ထုံးထားတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ထွက်
လာတယ်။ ကျနော့်အညိုရယ်လေ.. အင်း .. အညိုကဘာမှလည်းမပြောင်းလဲပါလားကွယ်။ ကျနော်ထင်ခဲ့တာက သတ်လတ်ပိုင်းမိန်းမဝဝတစ်ယောက်ကိုမြင်ရမလားလို.။ အညိုကအန်တီလေး
ထက်နည်းနည်းငယ်တယ်ဆိုပေမယ့် လူကောင်ပိုထွားခဲ့တာကိုး။ ခုမြင်နေရတာက ဝိုင်းစက်စက်မျက်နာစိုစိုပြေပြေလေး၊ သစ်အယ်စေ့နဲ.တူတဲ့မျက်လုံးလှလှ၊ဘာမှအရာမယွင်းသေးဘူးလို.ထင်
ရတဲ့ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့်ဖြိုးဖြိုးလေး။ အညိုဟာနုပျိုနေတုံးပဲ။ ကျနော်ကသာ ဆံပင်ဖြူတချို.နဲ.မျက်မှန်တပ်ထားရပီ။ တွေတွေလေးငေးကြည့်နေတဲ့ အညို.ကိုပြုံးပြရင်း ကျနော့်မျက်မှန်ကို
ဆွဲချွတ်လိုက်ပီး အညိုလို.ခေါ်လိုက်တယ်။
… …. …. …. …. …. … ….
… …. …. …. … …. …. …. …. …
… …. …. …. ….. … … …
ထိတ်လန်.အံ့သြမှု၊မယုံနိုင်မှု၊ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု၊လှိုက်ကနဲပျော်ရွှင်မှု.. အရာရာအားလုံးဖြတ်ပြေးသွားတဲ့မျက်နာနဲ. အညိုကျနော့်ကိုလှမ်းကြည့်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ကိုခွေလှဲကျသွားရှာတယ်။
မေမေ..ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတဲ့အော်သံနဲ.ခုနက ကောင်မလေးကအညို.ကိုပြေးပွေ.ဖက်ထားတယ်။ ကျနော်လည်း အညို.ဘေးကနေထွေးပွေ.ထားရင်း အညို.. သတိထားနော်။ ကျနော်
အညို.ကိုပြန်လာတွေ.တာလေလို.ပြောရင်း တသွင်သွင်စီးကျနေတဲ့ အညို.ပါးပြင်ပေါ်ကမျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးနေမိတယ်။ ကျနော်မှားပြန်ပီလားဗျ။ ဒုက္ခတွေလာပေးမိပြန်ပီ။ အညို.ခင်ပွန်း
သာမြင်ရင်ပြဿနာတက်တော့မှာပဲ။ အညိုကဘာစကားမှမဆိုပဲ အရူးတစ်ယောက်လို တုန်ယင်နေတဲ့လက်ချောင်းတွေနဲ.ကျနော့်ပါးပြင်၊နဖူး၊နားရွက်တွေကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သတ်နေတယ်။
နှုတ်ခမ်းတွေကတလှုပ်လှုပ်နဲ.ဖြစ်နေပေမယ့်ဘာစကားသံမှထွက်မလာနိုင်ဘူး။ ဆို.နင့်နေရှာတယ်။
နည်းနည်းလေးကြာလို. အညိုသူ.ကိုသူထိန်းနိုင်လာတော့မှစကားသံထွက်လာတယ်။ တိုးတိုးလေးနဲ.တစ်လုံးချင်း… … … …
မောင်..ရက်..စက်..ခဲ့..တယ်..
အညို. ကိုပစ်သွားပေးရက်တယ်နော်.. တဲ့
ဘာမှဆက်မပြောတော့ပဲမျက်ရည်တွေပေလူးနေတဲ့မျက်နာနဲ. ကျနော့်မျက်နာကိုသိုင်းဖက်ပီးနမ်းတယ်။ ကျနော်ရှိန်းကနဲဖြစ်သွားတယ်။ အညိုဘာတွေလုပ်ကုန်ပီလဲဗျာ။ ဒုက္ခ။ ဘေးကအညို.
သမီးလေးက အံ့သြတဲ့မျက်နာလေးနဲ. ရှက်ဝဲဝဲကြောင်ကြည့်နေပီ။
မောင်… ဒီတစ်ခါအညို.ကိုပစ်မပြေးသွားပေးရဘူးနော်..
ဒီမှာတွေ.လား.. ဒါမောင့်သမီးလေးလေ..ဝင်နီလေးတဲ့.. မောင်တနေ.နေ.ပြန်လာမယ်ဆိုတာ.. အညိုသိခဲ့တယ်.. အညိုတစ်ယောက်ထဲမောင့်သမီးလေးကိုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရတာပါ..
အညိုတို.သားအမိနဲ.တူတူနေတော့နော်.. ဘယ်မှမသွားရဘူး..
ဒီတစ်ခါဘာလုပ်ရမှန်းမသိပဲတုန်လှုပ်မိနေတာကျနော်ရယ်ပါ။
ဘုရားဘုရား!! အညိုဟာ ကျနော့်ကိုယ်ဝန်ကိုမိုက်မိုက်မဲမဲယူခဲ့ပါလား။ ဘယ်လိုခံနိုင်ရည်မျိုးနဲ.ဘဝကိုရင်ဆိုင်ခဲ့ရှာမလဲကွယ်။ ကျနော်ဟာခွေးထက်မိုက်ခဲ့ပါလားဗျာ။ ကျနော့်သမီးလေးကိုကျနော်
ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကျနော့်မှာသမီးလေးတစ်ယောက်ရှိနေပါလား။ ကံကြမ္မာဟာကျနော်ထင်သလောက် မဆိုးရွားခဲ့ဘူး။ အညိုဟာကျနော့် ကိုဘာလို.ဒီလောက်ယုံယုံကြည်ကြည်မျှော်နေခဲ့ရှာ
တာလဲ။ သနားစရာကျနော့် အညို။ ကျနော့်ကိုဘဝနဲ.ရင်းပီးချစ်ရှာတဲ့အညို။ လူပုံအလည်မှာမျက်စိသူငယ်နားသူငယ်နဲ. ကြီးပျင်းခဲ့ရတဲ့ကျနော့်ရင်သွေးလေး။ ကျနော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဘာရယ်လို.
ပြောမပြနိုင်တဲ့ခံစားချက်တွေရှုပ်ရှက်ခတ်နေပီဗျာ။
ဘာစကားမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပဲ အညို.တစ်ကိုယ်လုံးကိုသိမ်းကြုံးဖက်ရင်း အညို.. ကျနော်လေ.. ကျနော်..ဆိုပီးဆို.နင့်နေမိတယ်။
ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်လာတဲ့ ကျနော့်သမီးလေးကိုတင်းတင်းဖက်။ သူတို.၂ယောက်လုံးကိုကျနော့်ရင်ခွင်ထဲထည့်ထားပီး ဂတိတွေအထပ်ထပ်ပေးနေမိတယ်။ … …

ညစာကို၃ယောက်သားတူတူစားကြတော့ ဘယ်သူမှဟက်ဟက်ပက်ပက်မစားနိုင်ကြပါဘူးဗျာ။ အကုန်လုံးရင်ထဲမှာအပျော်တွေနဲ.အင့်နေခဲ့ပီ။
မိုးချုပ်တော့ ကျနော့်အိမ်ကိုဖုန်းခေါ်ရင်း ဒီညပြန်မလာဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာလှမ်းပြောလိုက်တယ်။ ဖုန်းလာကိုင်တဲ့မေမေက.. ဟဲ့အကောင်..နင့်မိန်းမနဲ.ကလေးကိုတွေ.ပီမလား..အိမ်တောင်ပြန်
မလာချင်တော့ဘူးမလား လို.ရယ်ရင်းပြောတာကို.. မေမေတို.ကလည်းတမင်သိရက်နဲ.မပြောဘူးဗျာ လို.အရှက်ပြေပြောရင်းဖုန်းချလိုက်တယ်။
ဟိုးအရင်တုံးကလိုပဲ..ခုဆင်ဝင်အောက်ကဒန်းဖြူဖြူလေးပေါ်မှာ ကျနော်က အလယ်မှာထိုင်နေပါတယ်။ ကျနော့်ညာဖက်မှာ ဝင်နီလေးဆိုတဲ့သမီးလေး၊ ဘယ်ဖက်မှာကျနော့်ကိုတစ်ဘဝလုံး
ပုံချစ်ခဲ့တဲ့အညို။ ကျနော့်ချစ်သူဆရာမလေးမြင်ရင်ကျနော့်ဘဝအတွက်ဝမ်းသာနေမယ်ဆိုတာကျနော်ယုံကြည်ပါတယ်ဗျာ။ လေတိုးလို.ယူကလစ်ရွက်တွေတရှဲရှဲမြည်သံကြားမှာ အညို.ချွဲသံခပ်
တိုးတိုးရယ်၊ ကျနော့်သမီးလေးရဲ.ရယ်သံတခစ်ခစ်ရယ်ဟာညအမှောင်ထဲမှာလွှင့်ပျံ.လို.ပေါ့ဗျာ။
ညဉ့်နက်လာတော့ တူတူအိပ်ယာဝင်ကြတယ်။
သမီးလေးကိုအလယ်မှာထားလို. အညိုနဲ.ကျနော်တို.၂ယောက်သား ဘာစကားမှမဆိုဖြစ်ပဲ စိုက်ကြည့်ရင်းမိုးလင်းသွားခဲ့တယ်။ မနက်မိုးလင်းတော့ သမီးလေးကိုကျနော့်စက်ဘီးလေးပေါ်တင်
ပီးကျောင်းလိုက်ပို.တယ်။ ကျောင်းဆင်းရင်ဖေဖေလာကြိုနော်တဲ့။ သမီးလေးကိုဖွဖွလေးနမ်းပီး အင်းပါသမီးရယ်လို.ဂတိပေးခဲ့တယ်။ အပြန်လမ်းမှာ ယူကလစ်ဝင်းဆီဦးတည်ပီးနင်းလာတဲ့…
ကျနော့်စက်ဘီးလေးဟာ တဝီဝီမြည်အောင်ပြေးနေတယ်။ အညိုကျောင်းမသွားဘူး..မောင်မြန်မြန်ပြန်လာလို. ကျနော့်ဇနီးလေးကမှာလိုက်တယ်။ တစ်ထပ်တိုက်ပုလေးရဲ.ဆင်ဝင်အောက်ကို
ရောက်လာတာနဲ.စက်ဘီးလေးကိုဒေါက်မထောက်နိုင်တော့ပဲ လွှတ်ချလိုက်ပီးအိမ်ထဲပြေးဝင်လာမိတယ်။
အ..ညို.. လို.အကျယ်ကြီးအော်လိုက်မိတယ်။ အိပ်ခန်းဝမှာ ဟိုးအရင်ကစွပ်ကျယ်အဖြူလေးဝတ်ထားပီး ထမီအနက်ကလေးကိုခပ်ကျစ်ကျစ်ဝတ်ထားတဲ့ ခါးသေးသေးတင်ကားကားလေးနဲ.
ကျနော့်ဇနီးလေးက တံခါးဘောင်ကိုလက်ထောက်ပီး မခို.တရို.ပြုံးရင်းရီဝေဝေကြည့်နေတယ်။ ကျနော်တစ်ယောက်ဇောင်းကလွှတ်လိုက်တဲ့မြင်းတစ်ကောင်လိုခုန်ပေါက်ပီးပြေးသွားတယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ မေ့လျှော့လုမတတ်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အနမ်းတွေ..နူးညံ့တဲ့အထိအတွေ.တွေ၊ အညို.အော်ညည်းသံတွေ၊ကျနော့်မာန်သွင်းသံတွေ…တစ်ထပ်အိမ်ပုလေးထဲမှာဆူညံလို.ပေါ့ကွယ်…

ယခုအခါမှာကျနော့်ဘဝမှာချစ်ဇနီးတစ်ယောက်၊ပီယာနိုတီးတဲ့ ဝင်နီလေးလို.ခေါ်တဲ့သမီးလေးတစ်ယောက်ရှိပါတယ်။
အပတ်စဉ်တနင်္ဂနွေနေ.တိုင်းမှာဆရာမလေးရဲ.အုတ်ဂူကိုသွားပီး သန်.ရှင်းရေးလုပ်၊ပန်းကလေးတွေချတတ်ကြပါတယ်။ ညစဉ်ညတိုင်းအိပ်ယာပေါ်မှာ သမီးလေးကိုစာဖတ်ပြတဲ့အခါကျနော့်ဇနီးက
ကျနော့်ပေါင်ပေါ်မှီအိပ်ရင်းပြုံးနေတတ်ပါတယ်။ တခါတလေကျတော့ သမီးလေးက ဖေဖေငယ်ငယ်က နာမည်တမျိုးရှိတယ် ကလေး လေးလို.မေမေကပြောတယ်ဟုတ်လားလို.မေးတဲ့အခါ..
ကျနော်တဟားဟားရယ်ရင်း ဟုတ်ဘူးသမီးလေးရ..ဖေဖေ့ငယ်နာမည်က မောင်!! တဲ့ လို.ပြန်ပြောရင်းအညို.မျက်စောင်းလှလှလေးကိုခံယူတတ်လာပါတယ်။
ကျနော့်ဘဝခုလိုပျော်ရွှင်နေတာကို ကျနော်ကအန်တီလေးလို.ခေါ်ပီး ကျနော့်ကို ကလေး လေးလို.ခေါ်တတ်တဲ့ကျနော့်ပီယာနိုဆရာမလေးတစ်ယောက်သိရင် ကျမအချစ်ကလေးအတွက်
ဝမ်းသာတယ်ဟာလို.ပြောမယ်ဆိုတာကျနော်ယုံကြည်ပါတယ်ဗျာ။

ဝဏ္ဏ ဘဝ၏ ဒီအချိန်မှာ ဓာတ်အပျက်ဆုံးကာလနှင့်ရင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ စုစုအောင် သည် သူ နောက်ဆုံးနှစ် တက်နေသည့် ကျောင်းမှာ ဆရာမဖြစ်လာသည်။ ဒေါက်ဖိနပ်ပေါ်မှ သူမကို စမြင်ကတည်းက သူ့စိတ်ကလှုပ်ရှားသည်။ ၁၈ နှစ်သား သူ့ထက် သူမက နည်းနည်း အသက်ကြီးသည်။ သို့သော် အခြေအနေအရ သူ့အား ဆုံးမနိုင်သည့်အ ခွင့် အရေး ရှိနေသည်။

သူ့ အားကစားနှင့် အခြား ကျောင်းတွင်း လုပ်ငန်းတွေကို သူမက အသိအမှတ်မပြုတော့ အရေးထားရမည့်ကျောင်းသားစာရင်းမှာလည်း သူမပါတော့။ သူ့ဘဝမှာ အခက်အခဲတွေတွေ့အောင် သူမလုပ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး သူကျောင်းက ထွက်လိုက်ရသည် အထိ။ ထောင်မကျ အောင် သူ့မှာ တပ်ထဲဝင်လိုက်ရသည်။ ဒါကြောင့်ပင် သူမသည် သူ၏ မနှစ်သက်ဆုံး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဒါကြောင့်လည်း ခုချိန်က သူ့အတွက် အသာယာဆုံးဖြစ်လာသည်။

သူမကို နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသည်က ရပ်ကွက်ရုံးမှာ။ သူကျူးလွန်ခဲ့တာတွေအတွက် သူမက ရပ်ပြီး တိုင်ကြားနေသည်။ ပြန်တွေးတိုင်း ဒီကိစ္စအတွက် သူ့ဒေါသက တောက်လောင်ဆဲ။ ဘဝမှာ သူလုပ်ခဲ့တာအများကြီးထဲမှာ မိန်းကလေးတွေကို မတရားကျင့်တာ မရှိခဲ့။ ခု အခြေအနေကတော့ သူ မရည်ရွယ်သော်လည်း ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

သူအမှန်တကယ် ကျူးလွန်ခဲ့သောအမှုဖြစ်၍ လက်ခံခဲ့ရသည်။ ထောင်ကျရမည့်ကိန်း။ သို့သော် မုဒိန်းကျင့်ရန်ကျိုးစားမှုဖြင့် အချုပ်ထဲမဝင် ရအောင် တပ်ထဲဝင်ခဲ့ရခြင်း သည် လုံးဝမကျေနပ်ဖွယ်။ သူက သူမကို နံရံမှာ ဖိကပ်၍ အဖုတ်ကိုနှိုက်ခဲ့ပုံ ကို မျက်ရည်လည်ရွှဲနှင့် တိုင် နေသော သူမအား ဖြစ်နိုင်လျှင် တစ်ခါတည်း လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်လိုက်ချင်ခဲ့သည်။

စတွေ့သည်မှစ၍ သူ့ကို အမြင်မကြည်၊ သူ့ဖက်ကတော့ သူမအကြောင်းတွေးမိတိုင်း ရမ္မက်စိတ်က ကြွလျှက်။ သူ့အပေါ် ခပ်ထန်ထန် ပြောသော စကားသံသည် တခြားသူသာဆိုလျှင် ချီးထွက်အောင်ကန်ကြောက်ပစ်မိမည်ဖြစ်သည်။ သူကြိုက်နေမှန်းလည်း သူမသိသည်။ တခြားလူတွေလည်းသိသည်။ သူ့အပေါ် စိတ်ညွှတ်အောင်လည်းအမျိုးမျိုးကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဖခင်မရှိသည့် တိုင်းရင်းသွေး ပါသူ ဝဏ္ဏ အတွက် ဒီလိုမြို့လေးမှာ မိန်းမယူနိုင်မည့် အသက်မွေးကြောင်းအလုပ်တစ်ခုရဖို့ကမလွယ်။ သို့သော်သူကြိုးစားခဲ့သည်။ အခြား ရွေးချယ်စရာမိန်းကလေးများရှိခဲ့သော်လည်း သူက တစိုက်မတ်မတ်။

တစ်နေ့တာ့ သူ ကျောင်းဝန်းအတွင်း ဆေးခြောက်ရောင်းနေသည်ကို သူမ မိ သွားသည်။ တခြားလူဆိုလျှင် သတိပေးခံရမည်သာဖြစ်သည်။ ဒီအလုပ်ကို သူအကြိမ်ကြိမ်လုပ်ဘူးပြီ။ ကျောင်းဆင်းချိန် အတန်းထဲမှာ သူမ ထိုင်ထိုင် နေတတ်သည်ကို နေ့တိုင်း သူသတိထားမိသည်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီအတွက် သူ့ကို အပြစ်ပေးခံရမည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

“ဒါ မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးခြင်းပဲ ဝဏ္ဏ,” ဆရာမက လေသံမာမာဖြင့် ဆိုသည်။ “မင်းဟာ ကလေးလည်းမဟုတ်တော့ဘူး။ အမှားအမှန်ကို သိသင့်နေပြီ။ ကျောင်းဝန်းထဲမှာ နောက်တစ်ခါ ခုလို ဥပဒေနဲ့မကင်းတာတွေလုပ်ရင် ကျောင်းက အပြီးထုတ်ခံရမယ်။ ငါပြောတာ ရှင်းတယ်နော်”

ဆရာမကို မခိုးမခန့် အကြည့်ဖြင့် ဝဏ္ဏ ပြုံးသည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ” သူလက်ခံလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အံ့သြမိတယ်။ ဆရာမ ဒါလောက် တင်းမာနေတာ နောက်ခံကောင်းကောင်းပဲရှိနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ဘာဖြစ်ဖြစ် ဆိုတဲ့သဘောလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ကလည်း ဖြစ်တယ် ဆိုတာ သိပါတယ်နော”

စုစုအောင် ထိတ်လန့်ပုံမရ။ “ဒီအချိန်ဟာ ငါ့ကို စော်ကားမော်ကား ပြန်ခွတ် ရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး ဝဏ္ဏ” “ငါ့မှာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်းနဲ့ ရန်ဖြစ်နေဖို့အချိန်မရှိဘူး”

“အော. ကျွန်တော်နဲ့ ဟုတ်လား” ဝဏ္ဏ ပြန်အော်သည်။ ရိသဲ့သဲ့ လုပ်ချင်စိတ်ပျောက်သွားသည်။ သူနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြေပြေလည်လည် မဖြစ် နိုင်မှန်း လည်း သတိထားမိသွားသည်။ သူထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းရှေ့ဖက် လျှောက်သွားသည်။ “ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောဖို့ မတူဘူး မတန်ဘူး ပေါ့ဟုတ်လား”

“မင်းထင်ချင်သလိုထင်လေ” သူမပြန်ပြေပြောသည်။ “မင်းကြိုက်တဲ့နေရာမှ သွားအော်။ သွား” ဝဏ္ဏက ဒါလောက်နဲ့မရ။ သူမဖက်သို့ လှည့်၍ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးက နီရဲနေသည်။ စုအောင် ခပ်သွက်သွက် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ အခန်းနံရံနှင့် ကျော ကပ် မိသော အခါ သူမ ရှောင်၍မရတော့။ ဝဏ္ဏ ရှေ့တိုးလာသည်။ သူမနှင့် ရင်ခြင်းနှင့် ထိမိသည်အထိ အတင်းကပ်သည်။ သူမပါးကို ဆုတ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်က သူမကို ထိတော့မတတ်။ ဒေါသကြောင့် အသက်ရှူသံပြင်းထန်လျှက် အတော်ကြာကြာ ဒီပုံစံအတိုင်း ရပ်နေသည်။

သူမက မလှုပ်၊ အော်လည်းမအော် သလို တွန်းဖယ်ပစ်ခြင်းလည်းမပြုပေ။ ရိုးရိုးပင် ရပ်နေသည်။ သူ ဘာလုပ်လုပ် ခံမည်ဆိုသည့် ပုံနှင့် ရပ်နေသည်။ သူမ အသက်ရှူသံက မမှန်။ ကိုယ်လုံးက အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။ သို့သော် သူ့ကို ဘာမှပြန်မလုပ်။ သူမကို ကောင်းစွာ ဆန့်ကျင်ပြပြီးပြီမို့ ပြန်လှည့်ထွက်ခဲ့ဖို့တော့ စဉ်းစားပါသေးသည်။ သို့သော်ဤမျှ လုပ်တာနှင့်ပင် သူ ကျောင်းထုတ်ခံရဖို့က လုံလောက် နေလေပြီ။

ဝဏ္ဏ ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ထပ်တိုးလိုက်သည်။ “ဆောရီးပဲ” သူ တိုးတိုးပြောသည်။ ထို့နောက် သူ့လက်များက စုအောင်၏ ပါးပေါ်မှ လျှော ချ သွားသည်။ “ဆောရီးပဲနော်” သူ အခန်းထဲက ထွက်ခဲ့သည်။ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်။ ဒီလောက်နှင့် သူတော့ အထုတ်ခံရပြီဟု တွေးသည်။ သို့သော် သူမက စကားတစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့။ ဒါကြောင့်ပင် သူ တအံ့တသြ ဖြစ်ကာ သူလုပ်ခဲ့တာကို သူမကျေနပ်နေခဲ့လေသလားဟု စဉ်းစား ခြင်းဖြစ်သည်။

ရုံးရှေ့မှာ ထွက်ဆိုသံကြားတော့မှ ဒီလို စဉ်းစားခဲ့တာကို အရှက်ရမိတော့သည်။ နမ်းမိတော့မတတ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက် ရက်သတ္တပတ် အတော် ကြာမှာ သူမ ခိုင်းထားသော ကျောင်းစာ အလုပ် မပြီးသေးတာကို ဆူပူဖို့ သူ တို့ စာသင်ခန်းထဲရောက်လာခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါ သူက ထွက်ပြေး ရမည့်အလှည့်။ စာက မပြီးနိုင်။ သူ ဒီလိုနဲ့ပဲ လစ်ပြေးခဲ့တာ ကျောင်းက ဘွဲ့ပင်ရတော့မည်။ စာပြီးအောင်လုပ်ပြီး တင်ပေးဖို့ သူ့ကို တောင်းဆိုလာသောအခါ သူစိတ်ညစ်သည်။ အရှိန်သေသွားသော စိတ်က ပြန်ထလာသည်။

ဝဏ္ဏ အသာထပြေးပြီး ကျောင်းနောက်ဖက် လူရှင်းသည့် အခန်းဖက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒါဆို သူမလိုက်လာမည်မဟုတ်။ သို့သော်။ သူမက လိုက်လာသည်။ ဘာဖြစ်ချင်လို့လိုက်လာတာလဲ တွေးမိရသည်။

လူမရှိသော အခန်းထဲ သူမ ဝင်လာတော့ ဝဏ္ဏ က အခန်းတံခါးကို ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။ လက်မောင်းများကိုဆွဲယူပြီး ဘယ်ဖက်လက်ဖြင့် ဆွဲ ချုပ် ထားကာ ညာဖက်လက်က သူမ မေးစေ့ကို ကိုင်သည်။ ပါးစပ်ကို မလှုပ်နိုင်အောင် လုပ်ထားသည်။ ဒီတစ်ခါ သူ တွေဝေမနေတော့။ ပါးစပ်ဖြင့် ကပ်ကာ အတင်းနမ်းသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းများသည် မလိုင်လိုချိုသည်။ သူ့ စိတ်က ပိုထန်လာစေသည်။ မေးစေ့ကိုကိုင်ထား သော လက်များကို လျှောချကာ သူမရင်သားများကို ဆုတ်ကိုင်သည်။
လျှာချင်း ကလိနေရင်း သူမ အသာညည်းသည်ကို ခံစားမိသည်။ နို့သီးခေါင်းများကို သူအသာချေ သည်။ သူမ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ သူလွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာသွားသည်။ သူ့လက်က သူမအင်္ကျီ ထဲဝင်သွားကာ နို့ကို ဆုတ်ကိုင်သည်။ သူမ ခေါင်းကို ဝဏ္ဏ နှင့် ဝေးရာသို့လှည့်ရင်း မျက်နှာက နီရဲလာသည်။ အရသာတွေ့နေပုံ က သိသာသည်။

“ငါ မင်းကို လုပ်ချင်တယ်ကွာ” ဝဏ္ဏ တိုးတိုးနှင့် ချိုသာစွာပြောသည်။ လက်တစ်ဖက်က တင်ပါးဆုံ မှသည် ပေါင်ကြားများအထိ လျှောဆင်း သွားသည်။ ဆရာမကို ဆက်နမ်းနေရင်း လက်တစ်ဖက်က လုံချည်အောက်မှ အတွင်းခံထဲထိရောက်သွားသည်။ သူမညည်းရင်း အသာရုန်း သည်။ သူ့လက်ချောင်းက သူမ ပစ္စည်းထဲကိုအသာလေးတိုးဝင်ကာ လှည့်ပတ်နေရင်း လက်မက အစေ့ကို ပွတ်ပေးနေသည်။ သူမ တအင်း အင်း နှင့် ကော့ပေးလာနေသည်။

စုအောင် လျှာကို ဝဏ္ဏ ဆီမှ ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူမှန်အောင်ကြိုးစားသည်။ သူက သူမ လည်တိုင်ကို စုတ်သည်။ ကောင်းလိုက်တာ။ “ငါ သွားတော့မယ်” သူမ တိုးတိုးပြောသည်။ သူက လည်တိုင်ကို ဖမ်းဆွဲထားသည်။ “လွတ်ပါ။ ဝဏ္ဏ”

ဝဏ္ဏ ကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး လက်ကို စုအောင်၏ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအတွင်းမှ အသာထုတ်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်နှင့် သူမ မျက်နှာကို ဆုတ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းကပ်ကြည့်သည်။ “ငါ့ကို မကြိုက်ဘူးလား။ ပြောလေ” သူမ ခါးကို ပြန်ဆုတ်ရင်း ပြောသည်။

“မင်းဟာ ကျောင်းသားပဲ ဝဏ္ဏ” သူမ တီးတိုးရေရွတ်သည်။ “ပြီးတော့ ငါ က မင်းဆရာမလေ။ ငါ အလုပ်ပြုတ်သွားမှာပေါ့။ ကဲ ငါသွားပါရစေ။ ဖယ်တော့”

သူ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ စာသင်ခန်းထဲပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ ဘာလို့ ဒီလို ပြန်ပြောသည်ကို သူနားမလည်။ သူစိတ်ပြေအောင် လွတ်လမ်း ရှာရင်းပြောတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့မလွယ်။ မုဒိန်းကျင့်ရန်ကြံစည်မှု။ ကာယိန္ဒြေဖျက်မှု ဘယ်ဟာနဲ့ပဲ သူ့ကို တိုင်တိုင် သူ့ ဘဝကမလွယ်ခဲ့ပေ။

ခုတော့ ၁ဝနှစ်အကြာမှာပါ။
ဝဏ္ဏ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ့ လူ ၂ ဦး ခြံရံပြီး သူ့စားပွဲရှေ့မှာ သူမ ဝင်ထိုင်နေသည်။ သူမ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည်။ သူသည် နှိပ်စက် ညှင်းပန်းခြင်းများကို စိတ်မပါခဲ့။ သို့သော် ဒီတစ်ခါတော့ အခြေအနေက တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

သူမကို မတွေ့တော့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု မထင်။ ဆံပင်က ခပ်ညိုညို။ သွယ်လျ ပြော့ပြောင်း သည်။ သူ့စိတ်ကူးထဲမှာ ရှိနေခဲ့သော ဆံပင်ထက် နည်းနည်းတိုသွားသည်ဟုထင်ရသည်။ ခန့်ညားသွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာက မပြောင်း။ တစ်ပေါင် မျှပင် ပိုလာမည်မထင်။ သို့သော် လှပသော မျက်ဝန်းညိုများတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ခြင်းများပြည့်နေသည်။ ဒါကို သူက သဘောကျနေသည်။

စုအောင် သည် အရင်ပုံစံမပြောင်းသော်လည်း ဝဏ္ဏ ကတော့ သိသိသာသာပင် အရင်လို မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် သူမ ကျောင်းတုန်းက သိခဲ့သလို လမ်းသရဲဂိုဏ်း တွေနဲ့လည်း မပတ်သက်တော့။ သူကြီးပြင်းလာပြီ။ ကိုယ်ခန္ဓာကပင် သူ့ရှေ့မှာ ဝင်ထိုင်သူတို့ ခန့်ညားရ လောက် အောင် ပြောင်းသွားသည်။ တိုင်းရင်းသား လူမိုက်ပုံ မှသည် ရင့်ကျက်လာပြီ။ ဆံပင်က သပ်သပ်ယပ်ယပ် ညှပ်ထားသည်။ မျက်လုံး များက တော့ တောက်ပနေဆဲပင်။

ခုတော့ သူသည် သူမဘဝကို ချေမွ ပစ်နိုင်နေပြီ။ ဆယ်နှစ်အတွင်း သူသည် ခိုင်မာသော မှောင်ခိုအုပ်စုကြီးတစ်ခုကို ထူထောင်ထားနိုင်ခဲ့ သည်။ လူမိုက်တွေ မွေးထားသော သူတို့အုပ်စုသည် မာဖီးယား ဂိုဏ်းပမာ ဒီဒေသ ကို ခိုင်ခန့်စွာ ချုပ်ကိုင်လွှမ်းမိုးထားနိုင်ပြီ။ သူသည် ဒီမြို့တွင် သြဇာအကြီးဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်သလို မဟုတ်တာအကုန်လုပ်သော လူ တစ်ရာကျော် က သူဖြစ်ချင်တာအားလုံးကို လုပ်ပေးနိုင်နေလေပြီ။

“ငါစောင့်နေတာကြာပါပြီ” ဝဏ္ဏ တိုးတိုးပြောသည်။ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်သောအသံသည် စုအောင် ၏ အကြောက်တရားကို တိုးပွားစေသည်။

“သတိထားပါ ဝဏ္ဏ…” သူ မ စပြောသည်။ စိုက်ကြည့်နေသော သူ့ မျက်လုံးအောက်မှ ဘယ်လို လွတ်နိုင်မည်ကို စဉ်းစားနေသည်။ သူမ အတော်ပင် ထိတ်လန့်နေပြီ။ သူ့ကို ခွေးဟောင်သလို မဟောင်နိုင်တော့။ သူ့ ခြံဝန်းအတွင်းဝယ် ချက်ခြင်း ကျေမွသွားတော့ မည့် ပုံ။

“ငါ့ကို ဝဏ္ဏ လို့ ခေါ်တဲ့သူမရှိတာ ကြာပြီလေ” သူ ဖြည်းဖြည်းပြောသည်။ သူမ သိပါသည်။ သူ့သတင်းများကို သူမ ကြားနေရသည်။ သူ့ကို မလေးစားသော်ငြား ကြောက်ရွံ့ရိုသေကြရသည်။ ဦးစောဝဏ္ဏ သည် ဒီ မြို့တွင် ခုလို အတင်းများ၏ ရင်းမြစ်ဖြစ်သည်။

“ဆောရီး” သူမ တောင်းပန်သည်။ ပေါင်ပေါ်မှာ လက်များကို ကန်တော့သလို ဆုတ်ထားသည်။ “ဦးစောဝဏ္ဏ။ တို့မှာ အောင်မြင်တဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးတော့ မရှိခဲ့ဘူးဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒါ ငါ ဘာမှ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး ဆိုတာ ငါ အမှန်အတိုင်းပြောချင်ပါတယ်။”

“ဟင်။ တကယ်လား” သူကမေးသည်။ မျက်လုံးများက ဝမ်းသာ စိတ်နှင့် ပြူးသွားသည်။

“တကယ်ပါ” စုအောင် ထပ်ပြောသည်။

ဦးစောဝဏ္ဏသည် အသာထလိုက်ပြီး ခဏ တိတ်ဆိတ် နေသည်။ ခုလို ဆက်ဆံရေးမျိုးကြောင့် ပင် ခုချိန်မှာ သူကလေးဘဝက ထက်ပင် သူမကို လိုချင်နေသေးမှန်း သတိထားမိသည်။ သူ့ အတန်းပိုင်ဆရာမဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ့ဘဝကို ချေမှုန်းခဲ့ သူကို ခုချိန်တွင် သူ့လက် မမြှောက်ရပဲ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ချေမွ ပစ်နိုင်နေလေပြီ။

“ငါ့ ကို ခုလိုမျိုးအခြေအနေမို့ ခွင့်လွှတ် ပေးနိုင်ပြီပေါ့။ ဟုတ်လား ” သူ တိုးတိုးပြောသည်။ သူမကို အရှက်ရလောက်အောင် စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေ သည်။ “ဟုတ်ဘူးလား” သူမ ငြိမ်သွားသည်။ “ပထမတစ်ချက် က မင်းကိုမင်း ကယ်ဆယ်ဖို့အတွက် ငါ့ဘဝကို ချိုးဖျက် ပစ်ခဲ့တယ်။ နောက်တော့ ငါ့ ခြေထောက်အောက် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အဲတော့ မင်း လုပ်ခဲ့တာ မမှားဘူးဆိုရင် ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို ပြန်လုပ်လေ။”

စုအောင် ၏ မျက်လုံးများက သူလှောင်ပြောင်နေမှန်းသိ၍ မည်းမှောင်သွားသည်။ “အဲလို မဟုတ်ပါဘူးဟယ်” သူမ တီးတိုးရေရွတ်သည်။ စားပွဲကို လက်နှင့် ဆုတ်ကိုင်သည်။ “ရှင့်ကို ဒုက္ခရောက်အောင် ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူးရှင်။ ကြိမ်ဆို ကြိမ်ရဲပါတယ်”

“ဟ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ယုံရမှာလဲ” ဦးစောဝဏ္ဏ မေးသည်။ အသံက အရှိန်အဝါကြီးသည်။ သူမတုန်ခါနေမှန်း သူသိသည်။ ခြေထောက် နှစ်ချောင်း က ပူးနေသည်။ ကြောက်စိတ်ဖြင့် သူမ ရမ္မက်စိတ်တွေ ထနေလေပြီလား။

“မကောင်းဘူးလေ” စုအောင် ရှင်းဖို့ကြိုးစားသည်။ “ရှင့်ကို ကျွန်မက ဖျားယောင်းခဲ့တာမှမဟုတ်ပဲ။ ဒီတိုင်းနေခဲ့ရင် အဲလို အဓိပ္ပာယ် ပေါက်သွားမယ်လေ” မှန်ပါသည်။ သူလုပ်ခဲ့တာ မကောင်း။ “ဦးစောဝဏ္ဏ” ကို သူမ ဖျားယောင်းလို့ မရနိုင်တော့ပေ။ သူ့ရည်းစားက မှောင်ခို သူဌေးအုပ်စုတစ်ခု ထံမှ ငွေချေး သောအခါ သူမ ဝမ်းမသာနိုင်ခဲ့။ အထူးသဖြင့် ငွေထုတ်ပေးသူမှာ ဝဏ္ဏမှန်း သိသောအခါ။ သူမ အိမ်ကို ပေါင်ထားမှန်း သိလိုက်ရသည်။ ပြန်လည်း မဆပ်နိုင် သောအခါ…

ဦးစောဝဏ္ဏ ကို သူ့အဖြစ်အား ရှင်းပြသည်။ သူမ၏ ဖြေရှင်းချက် ဆုံးသည်အထိ ဘယ်လို ဒုက္ခမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သဘော မပေါက် နိုင်သေး။ ဦးစောဝဏ္ဏ သည် ဒီဇာတ်လမ်းကို ကောင်းစွာသိပြီးဖြစ်သည်။ ဒါတွေကို သေချာမသိပဲလည်း ဒီလို ချမ်းသာလာမည် မဟုတ်ပေ။ သူမအိမ်အားပေါင်၍ ပိုက်ဆံချေးမည်ကို သူသိခဲ့သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ခုအခြေအနေရောက်လာခဲ့ပြီ။ ပိုက်ဆံကို သူစိတ်မဝင်စား။ သူမကို လက်မြှောက်လာစေရန်သာ စဉ်းစားခဲ့သည်။

အခြေအနေက စုအောင် ဖက်မှာ မရှိတော့မှန်းသိသည်မို့ ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေသည်။ မျက်ရည်တော့မကျ။ ဦးစောဝဏ္ဏ ဘာလုပ်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပင်။ သူ ဘာတွေးနေမည်ကို သူမမသိ။ ကျောင်းသားဘဝက သူမကို စိတ်ဒုက္ခပေးခဲ့သော ဒီ လူငယ်လေးသည် အရင်လို လုံးဝမဟုတ်တော့ပေ။ သတ်ယတ်စွာ ဝတ်စားထားသည်။ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်စိတ်ချမှုက အရောင်တောက်လျက်ရှိသည်။

ဦးစောဝဏ္ဏ ခုံမှာပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ စုအောင် တစ်ယောက် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားမှန်း သိ၍ ကျေနပ်နေသည်။ ခုတော့ သူသနားမှုကို ခံယူရမည့်အခြေအနေ။ “ငါ့ငွေကို မင်း ဘယ်လို ပြန်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ” အသာမေးသည်။ သူမ ပါးစပ်ဟ၍ ဒီငွေကို သူမချေးခဲ့တာမဟုတ်မှန်းပြောဖို့စဉ်းစားသည်။ သို့သော် အခြေအမြစ်မရှိမှန်းသိ၍ မပြောနိုင်။ “စိတ်ကူးမရှိဘူး။ ဘယ်လောက် အကြွေးတင်နေပြီမှန်းလည်း မသိဘူးမဟုတ်လား” သူ ဆက်ပြောသည်။ “သိန်း လေးရာရှိပြီ ကလေးမ။ မင်း အိမ်ကို ငါပိုင်နေပြီ။ ငါ ယူလိုက်ဖို့ပဲရှိတော့တယ်။”

စုအောင် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ပေါက်များလိမ့်ဆင်းလာသည်။ အိမ်ကိုသာသိမ်းလိုက်လျှင် သူမမှာ ဘာမှ မရှိတော့။ တစ်သက် လုံး လုပ်ခဲ့တာတွေ ကုန်တော့မည်။ သူမ ခေါင်းကို လက်နှင့် အုပ် ပြီး ငိုက်စိုက်ချ၍ တိုးတိုးပြောသည်။ “အဲလို မလုပ်ပါနဲ့ ဝဏ္ဏရယ်။ မတရားပါဘူး”

“ဘာမတရားလို့လဲ” သူမေးသည်။ “ငါ့ကို မုဒိမ်းမှုနဲ့ တိုင်တုန်းကရော မတရားဘူးလို့ မထင်ခဲ့ဘူးလား။ ငါ့ဘဝ တစ်စစီဖြစ်သွားတယ်လေ။ ငါ အဲလောက် ထိ မလုပ်သေးလို့ မတရားဘူးလို့ပြောချင်တာလား”

“ကျွန်မ အဲလိုမရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး ဝဏ္ဏ၊ ရှင်သိပါတယ်” စုအောင် “ရှင်က ကျွန်မ လက်တွေကို ကိုင်ပြီး နံရံနဲ့ကပ် ချုပ်ထားတယ်။ အဲဒါတွေပဲ ပြောခဲ့တာလေ”

“မင်းအဲဒီတုန်းက နေခဲ့တဲ့ပုံနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဟုတ်ဘူး ခွေးမရဲ့” ဦးစောဝဏ္ဏ ဆက်ပြောသည် “ဖာသည်မလို ပဲ မင်း ညည်းညူနေတယ်။ အဲဒါကော မဟုတ်ဘူးလား။ သွားပါရစေလို့လည်းပြောတယ်။ ငါ က လွှတ်လိုက်မိတယ်။ မင်း သဘောကျလက်ခံခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အဲဒါတွေကို သူများသိမှာ။ ငါလျှောက်ပြောမှာစိုးလို့ ကိုယ့်ဖင်ကိုယ် ကယ်ချင်တာနဲ့ငါ့ကို ငရဲရောက်အောင်ပို့ခဲ့တာမဟုတ်လား”

စုအောင် အကြာကြီးတိတ်ဆိတ်နေသည်။ နောက် တုန်လှုပ်စွာ သက်ပြင်းချပြီး “အခု ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ ဦးစောဝဏ္ဏ?” မေးသည် “ဘာပဲလိုချင်လိုချင် ပေးပါ့မယ်ရှင်။ ခုတော့ သွားပါရစေတော့”

ဦးစောဝဏ္ဏ အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာပြုံးသည်။ “ငါ့ဆီက ထွက်သွားဖို့ အဲလောက် လွယ်မယ်ထင်လို့လား ကလေးမရဲ့” “ဆယ်နှစ်လောက် မင်းလက်ချက်နဲ့ ငါ ဒုက္ခတွေရောက်ခဲ့ပြီး အသာလေးလွတ်ပေးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်သေးလား”အသံကို အသာနှိမ့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ အသံမှာ ရမ္မက်သံတွေလွှမ်းနေသည်။ စုအောင် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

“အဲတော့…” သူတိုးတိုးပြောသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် အသံက တုန်နေသည်။ “ရှင် ဘာများ…?”

“သိန်းလေးရာလောက်ကို ငါ ဂရုစိုက်မယ်ထင်လို့လား ဟင်” ဦးစောဝဏ္ဏ မေးသည်။ စုအောင် နားမလည်။ “ငါက ငွေလိုချင်တာ မဟုတ်ဘူးဟဲ့။ မင်းကို ခံစားစေချင်တာ။ မင်းခံရတာ မြင်ချင်တာ။ မင်းခံစေရမယ်။ မင်းငါ့ကို မုဒိမ်းကောင်လို စွတ်စွဲတုန်းက ငါခံခဲ့ရသလို နိမ့်ကျစေရမယ်။ ငါပြောသလို လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်း မသေ သေးဘူးပေါ့လေ။”

စုအောင် တိတ်ဆိပ်စွာထိုင်နေသည်။ စိတ်ကြပ်တည်းမှုကို သူမ သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အခါ “အဲတော့ ဘာလုပ်မှာလဲဟင်” သူမ အသာ မေးသည်။

ဦးစောဝဏ္ဏ ထရပ်လိုက်ပြီး စုအောင် ၏ ခုံဖက်သို့ လျှောက်လာသည်။ သူမကို ဆွဲရပ်လိုက်ပြီး နံရံနှင့် ကပ်မိသည်အထိ တွန်းသွားသည်။ “ကဲ။ ကလေးမ” သူချိုသာစွာ တိုးတိုးပြောသည်။ လက်က မေးစေ့ကို ကိုင်ပြီး မျက်လုံးချင်းဆိုင်ကြည့်သည်။ “ငါ လိုချင်တာအားလုံး မင်းလုပ်ပေးရမယ်။ ငါ လုပ်ချင်သလောက်ထိ မင်းနေရမယ်။ ငါကျေနပ်တဲ့အထိပဲ။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း အတိအကျ မလုပ်ပဲ အတွန့်တက် မယ်ဆိုရင်တော့ ချီးထွက်အောင်ရိုက်ပြီး လုပ်အောင် ခိုင်းမှာပဲ။ နားလည်လား”

စုအောင် ဦးစောဝဏ္ဏ ကိုယ်ခန္ဓာအနီးကပ်လျက် တိုးတိုးညည်းသည်။ သို့သော် ခေါင်းက နာခံစွာ ငြိမ့်သည်။ သူမ ဘယ်လိုမှ မလွတ်နိုင်။ တခြားနည်းလမ်းမရှိ။ သူက ပြုံးသည်။ နံရံကို ကျောမှီစေပြီး လက်များကို နောက်ပစ်စေသည်။

“အရင်အတိုင်းပဲပေါ့” ပြောပြီး သူ့လက်များက သူမရင်သားများကို ဆုတ်ကိုင်သည်။ စုအောင် မျက်လုံးများကို ကြောက်ရွံ့စွာမှိတ်ထား သည်။ အရင်အတိုင်းတော့ဟုတ်သည်။ အရင်ထက် ဆိုးပါသည်။ ဆယ်နှစ် အကြာတုန်းက သူမသည် လူအများရှိရာ ကျောင်းဝန်းမှာမို့ လွတ်လမ်းအများကြီးရှိသည်။ ခုတော့ သူမသည် ဦးစောဝဏ္ဏ၏ သနားမှုမှလွဲ၍ လွတ်လမ်းမရှိ။ သူကလည်း သနားမည်မဟုတ်။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက မာကျောနေသည်။ သူမကို ကောင်းစွာလွှမ်းမိုးထားနိုင်သည်။ ရုန်းလို့လည်း ဘယ်လိုမှမလွတ်နိုင်။

“ငါက မုဒိမ်းကောင်ဖြစ်နေပြီ မိန်းကလေး” သူတိုးတိုးပြောသည်။ လက်များ က နို့ကို နာလာသည်ထိ ညှစ်ထားသည်။ “ငါက အဲဒီဘဝ မှာ ပျော်တတ်နေပြီ” သူမကို အသာနမ်းသည်။ တစ်ချိန်က အရသာမျိုးပင် ပြန်ရသေးသည်။ သူမ ညည်းသည်။ သူ့ ပစ္စည်းကြီးက သူမဗိုက်ကို ထိုးနေသည်။

ဦးစောဝဏ္ဏ က လျှာကို စုအောင်၏ လည်မျိုဆီပို့လိုက်ပြီး ဆက်နမ်းနေကာ လက်များက ရင်အုံမှသည် အတွင်းခံဘောင်းဘီဆီ ရွှေ့သွား သည်။ အစေ့ကို လက်မနှင့် ပွတ်ရင်း လက် ချောင်း နှစ်ချောင်းကို အတွင်းထဲနှိုက်ကာ ဖြည်းဖြည်းမွှေ့နေသည်။ အကုန်လုံးက ကျောင်းမှာ လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။ “ငါ့ကို တော်ပါတော့လို့ ပြောအုံးမလား ကလေးမ” စုအောင် မျက်နှာမှာ မျက်ရည်များ ရွဲကျလာသည်။ သူမသည် ဖြစ်သင့်သည်ထက်ပို၍ ရမ္မက် ထနေမှန်း သတိထားမိသဖြင့် အလွန်ရှက်မိသည်။ သူက သိနေသည်။ အစေ့ကို လက်မဖြင့် ပွတ်သတ်မှုက သူမကို ရူးသွတ်စေသည်။ သူ့ပါးစပ်က လည်တိုင်ကို စုတ်နေဆဲ။

စုအောင် ရမ္မက် အမြင့်ဆုံးသို့ရောက်တော့မတတ်ဖြစ်၍ ညည်းသံ ထွက်လာသည်။ ဦးစောဝဏ္ဏ၏ ပွတ်နေသော လက်များအတိုင်းပြန်လှုပ်ခါ ပေးနေမိသည်။ သူမ ပြိုလဲမကျသွားအောင် လျှာကို ကိုက်ထားမိသည်။ သူ့လက်ချောင်းများ ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်သွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားသောအခါ ဟာကနဲဖြစ်သွားသည်။

ခုတော့ သူမသည် သူ့လက်ထဲရောက်နေပြီ။ ဦးစောဝဏ္ဏ က ဆွဲ လုပ်ပစ်ချင်နေပြီ။ သို့သော် သူ စောင့်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်တောင် ရှိပြီ မဟုတ်ပါလား။ မိနစ်အနည်းငယ်တော့ စောင့်နိုင်ပါသေးသည်။ သူမကို ပိုမို အရှက်တကွဲနှင့် မအီမသာ ဖြစ်အောင် လုပ်ရဦးမည်။ သူမ အသက်မရှူနိုင်။ ကျေနပ်နေသောမျက်နှာတွင် ဒေါသနှင့် ရှက်ကြောက်မှုတို့ လွှမ်းသွားသည်။ သူမ၏ ဒူးထောက် တောင်းပန်မှု မြေလှိမ့် ငိုကျွေးမှုကို လိုချင်သည်မဟုတ်။ အဲလိုဖြစ်၍ သူဘာမှ မရ။ စားပွဲဆီ ပြန်လျှောက်လာပြီး သူ့ အပေါ်ဝတ် ဂျက်ကက်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက် သည်။ နက္ကတိုင်ကို ဖြုတ်သည်။ အင်္ကျီ ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်သည်။ အင်္ကျီကို အသာချွတ်လိုက်ပြီမှ စုအောင် မျက်နှာဖက် ပြန်လှည့် လိုက်သည်။

“ဒီကိုလာ” သူ တိုးတိုးညင်သာစွာပြောသည်။ သူမ ခဏတွေရပ်စဉ်းစားနေသည်။ သူမသည် သူပြောသမျှ ကျွန်တစ်ယောက်လို မလုပ်လို။ သူမကို အရှက်ပိုရအောင် လုပ်နေမှန်းသိသည်။ သို့သော် ရွေးစရာလမ်းမရှိပေ။ ရှေ့သို့အသာလျှောက်ပြီး နာခံမှုကိုပြသည်။ သူက မအံ့သြ။

“လာလေ” ထပ်ပြောသည်။ အသံက မာလာသည်။ သူသည် နှစ်ကြိမ်ပြောလေ့မရှိ။ မျက်လုံးများ တောက်လာသည်။ စုအောင် တံတွေးမျိုချ ရင်း အမိန့်အတိုင်းလုပ်သည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်က သူမလည်ပင်းနားရှိ ဆံပင်ကို ဆုတ်ကိုင်ပြီး ဒူးထောက်ထိုင်စေရန် ဆွဲနှိမ့်ချလိုက်သည်။

သူဘာလုပ်စေချင်မှန်းသိသာသော်လည်း စုအောင် က ဘာမှ မတုန့်ပြန်ပဲနေသည်။ ဦးစောဝဏ္ဏ စုအောင်၏ မေးစေ့ကို ဆွဲညှစ်ပြီး သူ့မျက်လုံး နှင့် ဆိုင်မိအောင် လုပ်သည်။ “မင်းမှာ ရွေးစရာ နှစ်မျီုးရှိတယ်” သူ တင်းတင်းပြောသည်။ “ငါ့ကို မှုတ်ပေးမလား။ မလုပ်ပဲနေမလား။ မလုပ်ပေးဘူးဆိုရင်တော့ မင်းနောင်တရ လိမ့်မယ်။ သဘောပဲ”

သူမကိုရွေးစရာ အခွင့်အရေးပေးပါသည်။ သို့သော် မလုပ်သည့်ဖက်ရွေးလျင် သူမ နှိပ်စက်ခံရမည့်သဘော။ (ခံရပြီးလျှင် လည်း လုပ်ပေးရ မည့်သဘောပင်ဖြစ်သည်။) စုအောင် မေးစေ့ကို မြှောက်ပြီး ဒီတိုင်းရပ်နေသည်။ မလှုပ်။ ဦးစောဝဏ္ဏ မျက်ခုံးပင့်ကြည့်သည်။

“ရွေးမယ်ပေါ့ ဟုတ်လား” “မင်းငါ့လီးကို စုတ်ပေး။ ဒါမှမဟုတ်ရင် အပြင်မှာရပ်နေတဲ့ လူဆယ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ချင်းစုတ်ပေးပြီးမှ ငါ့ကို စုတ်ပေး။ ရတယ်။ ငါ့ကိုမစုတ်ခင် လေ့ကျင့်ရေးဆင်းချင်တယ်လို့ ထင်ရင်လည်း သဘောပဲလေ။”

စုအောင် မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူမ မလုပ်ပဲနေဖို့ စဉ်းစားထားသည်။ သို့သော် လူအများရှေ့တွင် ပို၍ အရှက်ကွဲရမည့် အခြေအနေ။ သူ့ကိုရွေးခိုင်းသည်မှာ အဆိုးနှင့် ပို၍ ဆိုးသောအခြေအနေကို ရွေးခိုင်းခြင်းသာ။ သူမ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ့ပေါင်ကြားကို အသာပွတ်ပေးသည်။ ထို့နောက် သူ့ခါးပါတ်ကို အသာ ဖြည် လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီ ဇစ်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရသည်။

စဉ်းစားရင်းပင် တံတွေးမျိုချသည်။ သူ့ပစ္စည်းက အတော်ကြီးသည်။ စုအောင် တော့ အတွက် တော်တော်ခက်တော့မည်။ ပေါင်ကြားထဲ သို့ လက်ကိုပြန်ပို့လိုက်ပြီး အသာ ဂွင်းထုပေးသည်။ အရေပြားအောက်က ကြွက်သားများအား ခံစားနေသည်။ သူ့အဝတ်အစားသည် ပွယောင်း ယောင်း မဖြစ်။ သူ့ခြေထောက်များကလည်း လှပသည်။ စုအောင် လက်ဖဝါးကို တံတွေးဆွတ်လိုက်ပြီး သူ့ ပစ္စည်းကြီးကို သုတ်လိမ်း လိုက်သည်။

သူမအား အားပေးလိုက်သော ညည်းသံကို စုအောင် ကြားရသည်။ သူ့လီးကြီးအောက်ခြေမှ ထိပ်ဖျားထိ လျှာနှင့်ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ ဥများ ကို အသာ လျက်လိုက်ပြီး မှ လထစ် ထိပ်ဖျားကို လျှာနှင့် ကလိသည်။

လီးကြီးကို စုအောင် စ စုတ်လိုက်သည်နှင့် အရသာ၏ တုန့်ပြန်မှုအဖြစ် ဦးစောဝဏ္ဏ ချိုသာစွာညည်းငြူသည်။ သူ့လက်များက သူမ ဆံပင်နှင့် ကုတ်ပိုးကို အသာ ပွတ်ပေးသည်။ ယခုလို ချမ်းသာလာသည်အထိ သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အောင်မြင်သည့် တိုက်ပွဲများ၊ အထူးသဖြင့် သူ့ အကြီးဆုံးပြိုင်ဖက်ကို သူ့လက်နှင့် သတ်ခဲ့နိုင်သည် တို့ထက် ယခု ရရှိသော ခံစားချက်က ပို၍ သာသည်။ မျက်လုံး များကို မှေးမှိတ်ပြီး စုအောင် က သူ့ဥများကို စုတ်ရင်း ညှစ်ပေးနေသည်ကို ဖီလင်ယူနေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည်ထက် မြန်မြန် သူ အရည်ထွက်ပြီး ပြီးသွားအောင် သူမလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတအံ့တသြဖြစ်သည်။ သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်သည်။ သူမမေးစေ့ပေါ်ကျနေသော သုတ်ရည် စက်တချို့ကို လက်ဖြင့် သုတ်ပြီး ပါးစပ်နှင့် စုတ်ယူသန့်ရှင်းလိုက်သည်။ လရည် ကို အရသာခံနေပုံရသည်။

ဒီလိုနှင့်ပြီးပါ့မလား။

ဦးစောဝဏ္ဏ က အခန်းအပြင်က လူတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် စုအောင် အလန့်တကြားအသံထွက်သွားသည်။ ဝင်လာသူမှာ သူမကို အိမ်မှာ လာခေါ်ခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မြင်ဘူးပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမအိမ်သို့ အတင်းဝင်လာပြီး သူမကို ဒူးထောက်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူမပါးကို ကိုင်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်ခိုင်းခဲ့ဘူးသောသူဖြစ်သည်။ အရပ်က ဝဏ္ဏထက်ရှည်သည်။ သိပ်တော့ မထွား။

ဦးစောဝဏ္ဏ က ဇော်ဦးကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်ပြီး စုအောင် မကြားအောင် တိုးတိုး ကပ်ပြောသည်။ သူမ မကြားချင်သောစကား လည်း ဖြစ်မည် မှာ သေချာပါသည်။ ထို့နောက် စုအောင် ဆီ ပြန်လျှောက်လာကာ နောက်ကျောမှဆွဲယူပြီး နားနားကပ်ပြောသည်။

“မင်း ပါးစပ်က သိပ်ကောင်းတာပဲ ကလေးမ” ချိုသာစွာပြောသည်။ လက်တစ်ဖက်က သူမမေးစေ့ကို ကိုင်ထားသည်။ “မင်း ပုလွေမှုတ် ပေးတာက ငါ့ရဲ့ ဒေါ်လာတစ်ထောင်တန် ဖာသည်မတွေအတိုင်းပဲ။ ငါ့လထစ်ကို စုတ်ရင်း မင်း ကျေကျေနပ်နပ် ညည်းနေတာလည်း ကြားလိုက်တယ်။” စုအောင် သူ၏ အလွန်ရိုင်းပြသော စကားကြောင့် တုန်သွားမိသည်။ ဦးစောဝဏ္ဏ ကပြုံးနေသည်။ စကားထပ်မပြောခင် သူမ နားရွက် ဖျားကို အသာပွတ်သည်။

“ဇော်ဦးကို မင်းမှတ်မိတယ်မဟုတ်လား။ ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာလေ” စုအောင် အသာခေါင်းငြိမ့်သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ သူက ငါ့ရဲ့ လက်ယာရံ ပဲ။ ငါ့ မိန်းမထက်တောင် ပိုယုံကြည်ရတဲ့သူ” ဘာအဓိပ္ပာယ်ပါလိမ့် “ငါ့အတွက် ဆို အသေအလဲ ကြိုးစားလုပ်ပေးတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ” ဝဏ္ဏ ဆက်ပြော သည်။ “ကြိုးစားတဲ့သူဆိုတော့ဆုချရသင့်တာပေါ့ ဟုတ်လား” “ဒီမနက် သူ မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ် မဟုတ်လား။ နောက်တစ်ယောက်က မင်း မျက်နှာကို လိုးမလို့လုပ်နေတာကို သူက တားပေးခဲ့တယ်လေ။ တန်ပါတယ်။”

တစ်ယောက်က သူမ လက်များကို ချုပ်ပြီး ထခိုင်းခဲ့သည်။ သူမက ပေါင်ကြားကို ပိတ်ကန်ကာ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ခဲ့သည်။ ဒါ့ကြောင့် သူမကို တွန်းလှဲပြီး ပါးစပ်ထဲ လိုးထည့်ဖို့ကြံနေတုန်း ဇော်ဦး ရောက်လာပြီး တစ်ခွန်းတည်းနှင့် တားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ကျေးဇူးတင်စကားမပြောတော့ဘူးလား” ဦးစောဝဏ္ဏ မေးသဖြင့် စုအောင် ခေါင်းကို အသာခါသည်။ ဒီပြန်ပေးသမားများကို သူမ ကျေးဇူး တင်စရာမရှိပါ။ “ခု က ကျေးဇူးဆပ်နိုင်တဲ့အချိန်ပဲဟ” သူမ တုန်ယင်စွာ သက်ပြင်းချသည်။ “ကဲ ငါ့ကို လုပ်သလိုပဲ သူ့ကို လုပ်ပေးလိုက်ပါ။ ဒီထက်မပိုပါဘူး။ နင့် ပါးစပ်ရဲ့ အစွမ်းကို ပြရုံလေးပဲ”

ဦးစောဝဏ္ဏ စုအောင် ကို သူ့ဆီ အသာတွန်းလိုက်သည်။ သူမ ဦးစောဝဏ္ဏ ၏ စားပွဲကို မှီရပ် နေသော ဇော်ဦးထံ လျှောက်သွားလိုက်ရ သည်။ ဦးစောဝဏ္ဏ ကို ပလွေ မှုတ်ပေးရသည်ထက်ပင် ပိုရှက်မိသည်။ ဒီလူက သူမ လုံးဝမသိသော အစိမ်းသက်သက်မဟုတ်ပါလား။ သူ့ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်ပြီး စုတ်ပေးရမည်မှာ နိမ့်ကျလွန်းလှသည်။ သို့သော် သူမမှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိ။

တစိမ်းတယောက်ဆီ လျှောက်သွား၊ ဘောင်းဘီချွတ်ပေးပြီး ပုလွေမှုတ်ပေးရမည်မှာ မဟုတ်သေးဘူးဟု ထင်သည့်အတွက် စုအောင် ဒူးမထောက်မှီ ဇော်ဦး၏ ရင်ပတ်ကို ပွတ်လိုက်ကာ ခေါင်းမော့ပြီး နမ်းလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများက အံ့သြဖွယ် နူးညံ့ကြောင်း သိလိုက်ရ ပြီး သူ့လက်များက သူမ ဆံပင်များကို ထိုးဖွရင်း ပြန်နမ်းလိုက်သဖြင့် ညည်းတွားမိသွားသည်။ သူမလက်များကို အသာလျှောချကာ သူ့ဘောင်းဘီကို ဖြည်ပေးနေသည်။

သူမ၏ နှာခေါင်းများက သူ့ လမွှေးများ နှင့် ထိမိသည့်တိုင်အောင် လီးကြီးကို စုတ်မျိုလိုက်သောအခါ ဇော်ဦး တအင်းအင်းနှင့် ဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းကိုပြန်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လထစ်အောက်ပိုင်းကို လျှာနှင့်လျက်ပေးနေသည်။ လက်တစ်ဖက်က အရင်းကို ဆုတ်ကိုင်ကာ အားတက်သရော စုတ်ပေးနေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသည်နှင့် ဇော်ဦးသည် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့ကြောင်းသတိထားမိသွားသည်။ “အောင်မယ်လေး ကလေးမရယ်” ညည်းတွားရင်း စုအောင်၏ ဆံပင်များကို ထိုးဖွရင်း အတင်းတိုးကပ်ကာ “ငါပြီးတော့မယ် အင်း အင်း……” သူ၏ လရည်များသည် စုအောင်၏ လည်မျို အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကာ သူမက လည်း ပို ဖီးလ် တက်အောင် အားစိုက်စုတ်ယူလိုက်သည်။ ဇော်ဦးကလည်း သူမခေါင်း ကို အတင်း ဖိထားလိုက်ပြီးမှ သူမ အသက်ရှူရခက်နေမှန်းသတိထားမိသွားသဖြင့် ပြန်ဖြေလျှော့ပေးလိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထိမ်း မတ်နိုင်သည်နှင့် ဇော်ဦး အခန်းထဲကထွက်သွားသည်။ စုအောင် က ဦးစောဝဏ္ဏဖက် ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ကလဲ့စားချေခံရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု ပြလိုက်သည့်သဘော။ သူသည် ဇိမ်ကျသော ကုလားထိုင်ကြီးတွင် ထိုင်ရင်း မှီနေကာ မျက်နှာထားကို မမှန်းတတ်အောင်ရှိသည်။ သူ့အနားလာရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သဖြင့် စုအောင် ရှေ့တိုးသွားလိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်ကတော့ တုန်ခါနေသည်။ အနီးသို့ရောက်သည်နှင့် ဦးစောဝဏ္ဏ က ဆွဲယူလိုက် ရာ စုအောင် သူ့ ပေါင်ပေါ်တွင် ဖင်ထိုင်မိလျက်သားဖြစ်သွားသည်။

စုအောင် တစ်ယောက် ဦးစောဝဏ္ဏ ပေါ်ထိုင်မိပြီး သူ့ ပစ္စည်းကြီး၏ နွေးထွေးမာကျောမှုက သူမ နှလုံးခုံနှုန်းနှင့် အသက်ရှူသံကို မြန်စေသည်။ သူမ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တောင့်တင်းလျက် သူ့ပေါ်ဖိထိုင်ရမည်လား အသာဖွ နေရမည်လား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။

“ဇိမ်ကျနေလား ကလေးမ” စုအောင်၏ ဆံပင်များကို ဖွရင်း ဦးစောဝဏ္ဏ ကမေးသည်။ “ဟေ။ ငါ့အတွက် ထန်နေတုန်းပဲလား” စုအောင် ရှက်ရှက်နှင့် မျက်နှာလွှဲဖို့ကြိုးစားသည်။ သို့သော်မလှည့်နိုင်ရန် ဦးစောဝဏ္ဏ က ဆံပင်များကို ဆွဲထားသည်။ “ရွှဲနေတုန်းလား” တိုးတိုးထပ်မေးသည်။

“မသိဘူး” စုအောင် မဖြေချင်သဖြင့် လွှဲပြောသည်။ သူမ ပါးတို့ နီရဲတွတ်နေသည်။ မျက်ရည်များလည်း ဝဲလျက်။ ဦးစောဝဏ္ဏ ပြုံးရင်း စုအောင် နားရွက်နားကပ်ပြောနိုင်အောင် ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

“အချစ်လေး” သူရေရွတ်သည်။ စုအောင် သွေးတို့ ဆူလာသည်။ “ငါ မင်းကို ဆွဲချပြီး လီးနဲ့ အဖုတ်ထဲကို အသက်မရှူနိုင်အောင် လိုးမယ်ကွာ။ ငါ့ဖက်က စိတ်မပါလက်မပါနဲ့ လိုးပေးမယ်။ ဟုတ်လား အချစ်လေး”

ဦးစောဝဏ္ဏ ၏ စကားသံနောက်တွင် စုအောင် ရှိုက်မိသည်။ ရှိုက်သံသည် ခါးကို အောက်က ဆောင့်တင်လိုက်ခြင်းနှင့်အတူ ငိုသံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမတကိုယ်လုံးတုန်ခါနေသည်။ သူ့ကို မည်သို့တုန့်ပြန်ရမည်မှန်းမဝေခွဲတတ်နိုင်။ သေချာသည်ကတော့ သူမသွေးကြောများတလျှောက် အရှက်တရားတို့ လောင်မြိုက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဦးစောဝဏ္ဏ လက်များက သူမလုံခြည်အောက်သို့ တို့းဝင်လာကာ အစေ့ကို လက်မနှင့် အသာပွတ်သည်။ သူမ တင်ပါးက သူ့ဖက်သို့ ပိုတိုးလာသည်နှင့် ပွတ်ချက်က ပို မြန်ပိုကြမ်း လာသည်။ အသာညည်းမိခြင်းနှင့်အတူ သူမကိုယ်ခန္ဓာမှ အလိုအလျောက်တုန့်ပြန်နေမှုကို မည်သို့မျှ မထိမ်းချုပ်နိုင်တော့မှန်း ကိုယ်တိုင် သဘောပေါက်လာရသည်။

ဦးစောဝဏ္ဏ ဆရာမလေးကို ပွေ့ချီရင်း ထိုင်ခုံမှထသည်.။ သူမကို စားပွဲပုံတွင် အသာချပြီး တင်ပါးကို ခုံစွန်းတွင် ကျနေအောင် ရွှေ့ကာ ခြေထောက်များကို ကြမ်းပြင်သို့ တွဲလောင်းကျနေစေသည်။ ထို့နောက် ပေါင်ကြားကိုပွတ်သတ်ရင်း အတွင်းခံကိုဖိကာ ခြေထောက်ကို ကား စေသည်။ လက်ဖဝါးဖြင့် အတွင်းခံဘောင်းဘီတလျှောက် အထက်အောက် ပွတ်နေခြင်းဖြင့် စုအောင်သည် သူမ၏ လုပ်သမျှ ခံရမည့် အနေအထားကို သတိထားမိသွားသည်။ သူ့လက်မက အစေ့ကိုကြမ်းကြမ်းဖိသည်။ သူမခြေထောက်များကို စေ့ပြီး သူ့ကို တွန်းရန်ကြိုးစား ခြင်းကို သူပြုံးကြည့်နေသည်။

ဦးစောဝဏ္ဏ က လက်ချောင်းများကို ကကြီးခခွေးရေးနေခြင်းကြောင့် စုအောင်တစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေတည်း။ လက်မဖြင့် အစေ့ကို လက်မဖြင့်ပွတ်ရင်း လက်ခလယ်ဖြင့် အဖုတ်တွင်းသားများကို မွှေ့နေသည်။ အတွင်းထဲသို့ ထိုးသွင်း လိုက်ရာ သူမ၏ လောင်မြိုက်မှုများ ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားသလိုခံစားရ၍မျှမကြာမီ ချက်ခြင်းပြန်ထုတ်သွားပီး အပြင်နှုတ်ခမ်းများ ကို ပွတ်နေပြန်သည်။ သူမ၏ မချင့်မရဲသံကြောင့် ဦးစောဝဏ္ဏ ပြုံးကြည့်နေသည်။ သူမဘာလိုနေမှန်းသူသိသော်လည်း အလိုလိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ ဆက်လက် နှိပ်စက်ရင်း သူ့လီးကို တ လာသည်အထိ စောင့်နေပေသည်။

ဦးစောဝဏ္ဏ နောက်ဆုံး အလျှော့ပေးသည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ချောင်းပူးကာ စုအောင် အထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ သူမ ခါးကို တွန့်ထုတ် ကာ လက်ကို ပိုနက်နက်ဝင်အောင် ကြိုးစားသည်။ ဦးစောဝဏ္ဏ က ပြုံးရင်းနှင့်ပင် လက်များကို လှည့်သည်။ စုအောင် ခါးကို ပိုကိုင်းလိုက်ပြီး ကျောကုန်းပါ နောက် တွန်းကာ နောက်ပြန်လိုးသည်။ သူက အလိုက်အထိုက်ပင် လက်ကို ပိုနက်အောင် သွင်းပေးလိုက်ပြီး မှ အသာဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဦးစောဝဏ္ဏ ခါးကိုညွှတ်လိုက်ပြီး စုအောင် အစေ့လေး လွတ်လွတ်ကင်းကင်း ထောင်တက်လာသည်အထိ ပေါင်ကြားတစ်လျှောက် လက်ဖဝါးဖြင့် တွန်းချဲလိုက်သည်။ ခေါင်းကို အသာလေးညွှတ်ကာ လျှာဖျားလေးနှင့် အစေ့ထိတ်ဖျားကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။

“အင်း.. ဘုရားဘုရား…” စုအောင် ညည်းသံထွက်လာသည်။ သူမကို တစ်ကြိမ်ထပ်လျက်လေမလားဟု ကိုယ်ကို မြှောက်ပြီး ကြိုသည်။ သို့သော် ဦးစောဝဏ္ဏ က မလှုပ်တော့။ “အင်း..လုပ်ပါရှင်” သူ ပြုံးသည်။ ပြီးတော့ စိုရွှဲနေသော အဖုတ်လေးကို လေနှင့် အသာမှုတ်သည်။ ခေါင်းကို အသာညွတ်ပြန်ကာ အပေါက်ဝကို လျှာနှင့် တပတ်လှည့်ပြီး အစေ့ကို တစ်ချက် လျက်လိုက်ပြန်သည်။ အဖုတ်တစ်ခုလုံးကို လျက် မပေးခင်အထိ ဤပုံစံအတိုင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာလုပ်သည်။

ဦးစောဝဏ္ဏ လက်ချောင်းများက အဖုတ်ကို လိုးမွှေ့နေရင်း ပါးစပ်နှင့် လျှာက အစေ့ကို ဆက်တိုက်စုတ် ကစား နေသောအခါ စုအောင် ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံ ဖြစ်နေတောသည်။ ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားနိုင်။ အသက်ပင်မရှူနိုင်၊ သူမ ပြီးတော့မည် ဆိုသော အသိက လွဲ၍ ဘာမှ မသိတော့။ ခေါင်း ကို အသာပင့်ပြီး ဦးစောဝဏ္ဏကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သက်ပြင်းလေးလေးချလိုက်မိသည်။

သူမမျက်လုံးထဲတွင် လုံးဝ မတူသော လူနှစ်ယောက်ကို မြင်နေသည်။ တစ်ဦးက သူမဘဝကို အနှောင့်အယှက်ပေးရင်း သူမက တစ်ပြန် ဘဝပျက်အောင် လုပ်ခဲ့သော လူငယ်လေး။ ဒီအကြောင်းတွေးပြီး အလွန်အမင်းရှက်မိသည်။ ဒုတိယတစ်ဦးအနေဖြင့်မူ ဒီမြို့တွင် သြဇာ အရှိဆုံးလူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဦးစောဝဏ္ဏ။ သူ့ကို စာနယ်ဇင်းများကရော မြို့လူထုကပါ ကြောက်ရွံ့လေးစားရသည်။ သူကြိုက်တာ အကုန် လုပ်နိုင်သည်။ လိုချင်တာ အကုန်ရအောင် တတ်နိုင်သည်။ မကြိုက်တဲ့သူကို ချက်ခြင်း ရှင်းပစ်နိုင်သည်။

အဆိုပါ ဦးစောဝဏ္ဏ သည် သူမပေါင်ကြားမှာ ဒူးထောက်ရင်း သူမကို စား သုံး နေသည်။ ကြောက်ရွံ့မိသလို အားကိုးရာမဲ့စိတ်များပေါ်ကာ ကျောခြမ်းသွားမိသည်။ ဒီအတွေးတို့ဝင်သောအခါ စုအောင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမအတွေးတို့ ပစ္ဆက္ခ ၌ ဦးစောဝဏ္ဏ၏ လျှာကြီး သူမအဖုတ်တွင်း လျှောဝင်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူက ဘောင်းဘီ ကိုလျှောချထားပြီး အတွင်းခံ မချွတ် ပဲ သူမကို ညှောင့်နေသည်။

စုအောင် တအင်းအင်းနှင့် လက်တစ်ဖက်က ဦးစောဝဏ္ဏ၏ ဆံပင်များကို ဖွလျက် နောက်တစ်ဖက်က တင်ပါးကို ဆွဲကုတ်သည်။ သူက ခပ်ကြမ်းကြမ်း ညှောင့်ရင်း သူမလည်မျိုကို အသာစုတ်သည်။ စုအောင် ဖင်ကို မြှောက်ပေးလာပြန်သည်။

စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်းက ဦးစောဝဏ္ဏ ပါးစပ်ကို အောက်ဆွဲချကာ အင်္ကျ ီကို အသာလှန်ရင်း နို့သီးခေါင်းများကို စုတ်ယူရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မလုပ်နိုင်တော့။ သူမကို သူလုပ်ချင်နေသည်မှာ အတော်ကြာပြီ။ သူမပေးခဲ့သောအရသာ နှင့် တရားရုံး တို့အကြောင်း သတိရ လာသောအခါ စိတ်ကမတည်ငြိမ်နိုင်တော့။ ခု ဆိုလျှင် သူမက သူ့လက်ထဲမှာ။ လိုသလောက် ညှစ်ထုတ်ယူနိုင်နေပြီ။ သူ ရုတ်တရက် သူမ အနားမှခွာလိုက်ပြီး အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို လုံးဝချွတ်ချပစ်လိုက်သည်။ စုအောင်က သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသည်။

ဒီတကြိမ်တွင်တော့ စုအောင် သူ၏ လီးကြီးကို သူမ၏ နှာခေါင်းဖျားနှင့် ဦးစောဝဏ္ဏ၏ ဝမ်းဗိုက်တို့ ထိသွားသည်အထိ ငုံစုတ်ယူလိုက် သည်။ ထို့နောက် ကြမ်းကြမ်း စုတ်တော့သည်။ သူ အံ့သြစိတ်နှင့် မည်တမ်းသည်။ “အိုး။ ငါလိုးမ” သူ့ကိုသူ ချက်ခြင်း ပြီး မသွားအောင် ထိမ်းချုပ်နေရသည်။ သူမ အလိုးခံရခြင်းမှ လွတ်အောင် သူ့ကို အပြီး စုတ်နေခြင်းများလား မဝေခွဲတတ်။ သို့သော် ဒီလို တော့ အဖြစ် ခံ မည် မဟုတ်။

ဦးစောဝဏ္ဏ စုအောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ဆွဲယူကာ သူမခေါင်းပေါ် ဆွဲတင်ချုပ်ထားလိုက်ပြီး နားနားသို့တိုးကပ်ကာ “မင်း က အစုတ်ကောင်းတယ် ကလေးမ” “ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါထပ်မှုတ်ရင်း ပြီးအောင် လုပ်လို့ ရမယ် မထင်နဲ့။ မင်း က အလိုးခံရအုံးမှာ” နောက်ဆုံး စကားလုံးများနှင့် အတူ တင်ပါးဆုံမှ အားများဖြင့် တဆုံး လိုးသွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မှီတွယ်ရာမဲ့ အဖြစ်၊ ပြင်းထန်သော လိုးချက်များ နှင့် သူမကိုယ်ကို လောင်မြိုက်အောင် သုံးလိုက်သော စကားလုံးကြမ်းကြမ်းများ အားလုံးပေါင်းပြီး စုအောင် သွေးတွေ ဆူနေသည်။ သူမသည် ဒီကိစ္စနှင့် ကင်းသူမဟုတ်ပါ။ သို့သော် သူမကို ချက်ခြင်း သတ်ပစ်နိုင်သော လူတစ်ယောက်နှင့် ခုလိုအဖြစ်မျိုးကြုံရမည်ဟု မမျှော်မှန်း ခဲ့ ဘူးပါ။

အမျိုးသမီး၏ တုန့်ပြန်မှုကို ဦးစောဝဏ္ဏ ခံစားမိသည်။ သူမသည် လွှမ်းမိုးခံရမှုကို ကြိုက်နေပြီ။ သူ့အသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ချပြီး သူ၏ တိုင်းရင်းသားသံ ဝဲဝဲနှင့် နားနားကပ်ပြောပြန်သည်။ “မင်းစောက်ဖုတ်ထဲမှာ ငါ့လီးကြီး တစ်လက်မချင်း တိုးဝင်နေတာ သိနေစေရမယ်။ မင်း အသက်မရှူနိုင်လို့ တောင်းပန်မှ ရပ်ပေးမယ်။ ပြီးရင် ဆောင့်လိုးပေးမယ်။ သိလား ကလေးမ။ ကြယ်တွေလတွေ မြင်သွားစေရမယ်ကွ”

စုအောင် သူ့စကားကြောင့် မျက်နှာတွေ ရဲလာသည်။ စောက် နှင့် ချီပြော သောစကားကို သူမ မုန်းသည်။ ဦးစောဝဏ္ဏ က သိသည်။ ဒါကြောင့် ပင် ရွေးသုံးခြင်းဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ လည်း တုန့်ပြန်မှုရသည်။ သူမတကိုယ်လုံး တုန်ရီလာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာက တုန့်ပြန်နေမှုကို သူမ အလွန် အမင်း ရှက်မိသော်လည်း ရပ်တန့်မရနိုင်။ သူမတွင် ရပ်ချင်စိတ်လည်း ဖြစ်အောင် လုပ်လို့မရ။ သူမသည် ကြမ်းသည် ရိုင်းသည် သို့သော် ရုပ်က ခန့်ထည်သည်။ အရှိန်အဝါကြီးပြီး လိုတာရနိုင်သူလည်းဖြစ်နေသည်။ ခုလည်း သူမ ကို လိုးချင်နေသည်။ သူမ ကိုယ်ခန္ဓာကို အရသာ ခံချင်နေသည်။ သူမညည်းတွားသံ တားမရပဲထွက်လာသည်။ မခံမရပ်နိုင်ခြင်းလား။ ကျေနပ်ခြင်းလား မသေချာ။

မိန်းကလေး၏ ကိုယ် တုန်ခါလာသည်နှင့်အမျှ ဦးစောဝဏ္ဏ လည်း ပေါက်ကွဲလုဖြစ်လာသည်။ သူခါးကို အသာလှုပ်ပြီး ညှောင့်သွင်းနေသည်။ သူမ မိန်းမကိုယ်ထဲမှ အရည်များက သူ့ ဖွားဘက်တော်ကို ပြုတ်ဆွဲယူနေသည်။ အထုတ်အသွင်းမှာ လထစ်ကိုပင် ချော်ထွက်စေနေသည်။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျောက်တုံးလိုမာကျော သည်ဟု မှတ်ခဲ့ရာ ခုတော့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း မတွေးနိုင်တော့။ သူမ မေးစေ့ကို ဆုတ်ကိုင် လိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံအောင် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းလိုချင်တယ် မဟုတ်လား အချစ်လေး” သူ့ကိုယ်အောက်မှ အမျိုးသမီးကို တီးတိုးပြောသည်။ “မလိုချင်ဘူးလား” စုအောင် အင်းအင်း အဲ့အဲ့ ညည်းသည်။ အဖြေမထွက်။ ဦးစောဝဏ္ဏ ဒေါသဖြင့် သူ့ပစ္စည်းကို ဆွဲထုတ်နောက်ဆုတ် လိုက်သည်။ ခါးကို ရှေ့ပြန်တိုးကာ သူ့ ပစ္စည်းကို စုအောင် အပေါက်ဝထိသာဝင်အောင် အသာ ထည့်ထားလိုက်သည်။ စုအောင် ညည်းတွားသည်။ ရုန်းသလို ဖယ်သလိုနှင့် ပိုဝင် သွားအောင် တိုးသည်။ သို့သော်သူက အဝင်မခံ။

“ဖြေလေ ကောင်မ” သူမ၏ အဝကို ထိုးမွှေ့နေသည်။ “တစ်ညလုံး မပြီးအောင် လုပ်ထားလိုက်ရမလား ဟင်။ မလိုချင်ဘူးဆိုရင်”

စုအောင် မနေနိုင်တော့။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး လောင်မီးကျနေသည်။ သူက ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်နိုင်မှန်းလည်း သိသည်။ သူမ တုန်တုန် ရီရီနှင့် “ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဦးစောဝဏ္ဏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်မတွေ့ရသဖြင့် ဖြည့်ပြောသည်။ “ကျွန်မ လိုချင်ပါတယ်”

“ငါ့လီးကြီးကို မင်း ရဲ့ ရွှဲနေတဲ့ စောက်ဖုတ်လှလှလေးက လိုချင်နေတာမဟုတ်လား” စကားလုံးများကြောင့် သူ့ ဆရာမလေး၏ မျက်နှာ တွင် ဖြစ်လာသော လှုံ့ဆော်မှုအပေါ် ကျေနပ်စွာဖြင့် “မင်း အလိုးခံချင်နေတာမဟုတ်လား”

စုအောင် နောက်ထပ် တိုးတိုး ဟုတ်ကဲ့ဟု ပြောသည်။ ပါးပေါ်သို့ မျက်ရည် များကျမလာအောင် မျက်လုံးကို မှိတ်ဖို့ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့။ ဦးစောဝဏ္ဏ က မေးကို ဆွဲထားပြီး မျက်လုံးကို ကြည့်နေသည်။

“မင်း ငါ့ကို လိုးစေချင်နေတယ်မဟုတ်လား ကလေး။ ဟင်” စုအောင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ မျက်ရည်များက ပို၍ ကျလာသည်။ “လိုတယ်ဆိုရင် ပြောလေကွာ” ဦးစောဝဏ္ဏ တင်းတင်းပြောသည်။ “ပြောစမ်း”

စုအောင် စကားလုံးများကို စဉ်းစားရင်းပင် တုန်ရင်လာသည်။ သူမ မပြောပဲလည်း မနေနိုင်တော့။ အသက်ကို တုန်ရီစွာ ရှိက်သွင်းလိုက်ပြီး “ကျွန်မကို လိုးပါတော့ ဦးစောဝဏ္ဏရယ်” သူ အသာပြုံးသည်။ သို့ သော်ဒီထက်ပိုကြားချင်သေးသည်။ “ကျွန်မ ..ကျွန်မ ထဲကို ရှင့်လီးကြီး သွင်းတာ အရမ်း ကြိုက်ပါတယ်”

ဦးစောဝဏ္ဏ စုအောင်၏ နားနားကပ်ရင်း “လာထား ကလေးမ။ မင်းဒီထက် ပိုပြောနိုင်ပါသေးတယ်။ ငါပြောသလိုပြောစမ်း။ ကျွန်မစောက်ဖုတ်ထဲကို ရှင့်လီးကြီးထည့် လိုးပေးပါ…လို့။ တစ်ကြောင်းထဲပဲနော် ။ လုပ်စမ်း”

စုအောင် တကိုယ်လုံး ကို နားနားကပ်ပြောသော ဦးစောဝဏ္ဏ ၏ စကားလုံးတိုင်းက ရိုက်ခတ်သွာသည်။ သူ့အသံ၏ သြဇာက သူမ ကိုယ်ကို မထိပဲ ထားသော မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဆူပွက်စေသည်။ နားနားကပ်ပြောတော့လည်း သူမစိတ်လုံချုံမှု အတန်အသင့်ရပြီး တိုးတိုး ပြန်ပြောရဲလာသည်။

“ကျွန်မ စောက်ဖုတ်ထဲကို ရှင့်လီးကြီး ထည့်ပြီး လိုးပေးပါရှင်” ဦးစောဝဏ္ဏ သွေးတွေကြွလာပြီး ဥတွေမြုတ်သွားတော့မတတ် လီးအဆုံး ထိုး ထည့်လိုက်ချင်စိတ်ကို တားမရတော့။

“ကျေနပ် စေရမယ် အချစ်လေး။ သိလား”

“အိုး.. ဟုတ်..။ အိုး… လုပ်ပါ လုပ်လုပ်”

စုအောင်၏ ခြေထောက်များကို သူ့လက်ဖြင့်ဆွဲကားလိုက်ပြီး သူ့ဟာကြီးကို နောက်ထပ် တစ်လက်မ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ သူမမျက်နှာ မှ တစ်ဝက်တပျက်နာကျင်မှုကို အရသာ ခံ၍ ကြည့်သည်။ သူမ ကိုယ်လုံးက တုန်ခါလာပြီး နောက်ထပ် အသွင်းကို ငံ့လင့်လာသည်။ သူက ဆက်သွင်းသည်။ လီးကြီး တစ်လက်မချင်းဝင်နေမှုကို သူမ ကိုယ်တွင်းမှ ခံစားသိရသည်။ လီးထိပ်ဖျားသည် သူမ သားအိမ်နှင့် ထိသွားသော် လည်း သူ့ ဥများက သူမ ဖင်ကို မထိသေး။ သူ ဆက်တိုးသည်။ သူမ စောက်ဖုတ်လမ်းကြောင်း ပိုဆွဲစန့်လာအောင် မြှင်းပြီးဆွဲသည်။ သူမညည်းတွားရင်း နောက်ထပ် ဝင်စေလိုဇောဖြင့် ကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်သည်။

“ဘယ်လိုနေလဲ ကောင်မလေး” “ငါ့လီးကြီး မင်း စောက်ပတ် ပူပူထဲမှာ ဘယ်လိုနေလဲဟင်”

“အူး… အင်း..အင်း” စုအောင် အသက်ပင်မရှူနိုင်။ စကားလုံးကို ကွဲပြားအောင် မနည်းပြောနေရသည်။ “အိုး…ဘုရား”

“ဘယ်လို အရသာရှိလဲ ပြော” သူ့လက်က သူမလည်မျိုကို အသာဆုတ်ကိုင်သည်။ သူမအတွက်တော့ ပြုတ်တူနှင့် ညှပ်ခံရသလိုဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူက ပြောခိုင်း နေသည်။

“နွေးနွေးကြီး” သူမ လေသံဖြင့် “ပြီးတော့ မာမာကြီး။ ပြီးတော့…အိုး…ဘုရား… ကောင်းတယ် ဦးစောဝဏ္ဏရယ် လုပ်ပါ”

“ဘာလုပ်ရမှာလဲ ကောင်မလေး” သူမ ဘာလိုနေမှန်းသူသိသည်။ ဒီအတွက် တောင်းပန်တာကို လိုချင်သည်။

“လုပ်ပါ .. ဦးစောဝဏ္ဏ” စုအောင် လေသံဖြင့်ပြောသည် “ကျွန်မကို လိုးပါ”

ဦးစောဝဏ္ဏ ထိပ်ဖျားသာ ကျန်သည်အထိ တစ်ဆုံးဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မြန်မြန်နှင့် ကြမ်းကြမ်း ပြန်ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ သူမ အင့်ကနဲ ဖြစ်သွား သည်။ နာကျင်မှုဖြင့် ငိုညည်းသည်။ သို့သော် ခါးက ပြန်ပင့်ပေးသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာက ထပ်တောင်းဆိုနေသည်။

“မင်းလို ချင်တာ အဲဒါမျိုးလား ကောင်မလေး” ဦးစောဝဏ္ဏ မေးသည် “ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးပေါ့။ ဟုတ်လား အချစ်လေး”

“အမလေး. ဘုရားရေ။ အင်း.. ဟုတ်ကဲ့” သူမညည်းရင်း လျှာကို အသာကိုက်ထားသည်။ နာကျင်မှုနှင့် အရသာတို့ ရောပြွန်းလျက် သူနှင့် ထိတွေ့နေမှုကို လွတ်မသွားအောင် အတင်း လိုက်ကပ်သည်။ သူ့လျှာကြီးတိုးဝင်လာသဖြင့် သူမ နှုတ်ခမ်းကို ဟပေးပြီး စုတ်ယူလိုက် သည်။

ဦးစောဝဏ္ဏ ရှူးရှူးရှဲရှဲဖြင့် သူ၏ ငယ်ငယ်က ဆရာမလေးကို နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက်ပြီးအောင် လိုးပြီးမှ ကိုယ်ထဲသို့ လရည်များ ပန်းထွက် သွားသည်။ သူမကို ကုန်းခိုင်းပြီး ခွေးလိုးလိုးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမ ကိုယ်မှ ကျေနပ်စိတ်ဖြင့် အငန်းမရတုန်ခါနေခြင်း အပေါ် သဘော တွေ့သွားကာ ဒီအတိုင်းပင် သုတ်ပိုးများ ထိုးသွင်းလိုက်ကာ စုအောင်ပေါ် ပုံလျက်သား ကျသွားသည်။

ဝဏ္ဏ သူ၏ ဆရာမလေးကို ပညာကောင်းကောင်း ပေးလိုက်နိုင်သည်။ သို့သော် တစ်ခါတည်းနဲ့တော့ လုံလောက်ပြည့်စုံပြီဟု ဘယ်တော့မှ ဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
(ပြီးပါပြီ)